Όταν μοναδικό σενάριο διάσωσής σου είναι ο Κουβέλης και ο Καρατζαφέρης...

#φτώχεια καταραμένη

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Σύμφωνα με το πάντα έγκυρο ρεπορτάζ της ναυαρχίδας των ΜΜΕ της κεντροδεξιάς, η συγκυβέρνηση επιστρέφει στο σενάριο Κουβέλη για ΠτΔ για να επιτύχει την διάσωσή της συγκεντρώνοντας 180 βουλευτές. Ίσως φυσικά δεν υπήρξε ποτέ άλλο σενάριο, απλά μια διαβούλευση ανάμεσα στους υποσχόμενους κυβερνητικούς και τους ζητώντες ανταλλάγματα "προθύμους" βουλευτές. 

Κάποιες αποχωρήσεις από ΑνΕλλ και ΔημΑρ, κάποιοι ανεξάρτητοι που το σκέφτονται είναι οι μόνες "επιτυχίες" της προσπάθειας ΝΔΠΑΣΟΚ να αποφύγουν τις εκλογές. Αλλά η συσπείρωση άνω των 120 στις ενωτικές αντικυβερνητικές πρωτοβουλίες του ΣΥΡΙΖΑ και η -έστω προσωρινή- αναγκαστική απόσυρση του σχετικού νομοσχεδίου (αιγιαλός), όπως και οι εκ των ένδον αντιδράσεις για τον ΕΝΦΙΑ, έδειξαν στην συγκυβέρνηση τα φτωχά της περιθώρια αντίδρασης στο πάνδημο αίτημα για ανατροπή της πολιτικής της συνολικά με προσφυγή στις εκλογές και ανανέωση της λαϊκής εντολής. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.


Το ένα μετά το άλλο τα σχέδια της συγκυβέρνησης πέφτουν στο κενό: η ανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ με την άλωση του μεταρρυθμιστικού χώρου, το success story, η "έξοδος" στις αγορές, η ανάπτυξη, τα επιπλέον έσοδα από την αύξηση των τουριστών, η επιβολή του ΕΝΦΙΑ στην σιγαλιά του Αυγούστου, η αποτροπή της νίκης ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές και στην πρώτη περιφέρεια της χώρας - ακόμη και ο τρόμος απέναντι στις πρόωρες εκλογές και την "αποσταθεροποίηση"... Όλοι και όλες πλέον γνωρίζουν ότι την διαπραγμάτευση του χρέους με τους εταίρους πρέπει να την κάνει ένας/μία που δεν έχουν εξ αρχής παραδώσει όλες τις επιλογές στους άλλους - όλοι και όλες πλέον γνωρίζουν ότι η συγκυβέρνηση ανταλλάσσει την παραμονή της στην εξουσία με τα yes man που απλόχερα χαρίζει σε κάθε νέο πειραματισμό των μαθητευόμενων μάγων της τρόικας.

Έτσι και η συγκυβέρνηση επιστρέφει αναγκαστικά στο πτωχό αλλά με κάποιες πιθανότητες σενάριο της "αγοράς" Καρατζαφέρη -από τα διαθέσιμα της δεξιάς πολιτικής αγοράς μετά την αποκάλυψη της σχέσης Μπαλτάκου ΧΑ- και ταυτόχρονα της εξαγοράς Κουβέλη από τα αριστερά. Καταραμένη φτώχεια...

Το πρώτο κομμάτι της συναλλαγής μπορεί να εκνευρίσει κάποιους ακόμη φιλελεύθερους στην ΝΔ αλλά είναι δεδομένο - ο Καρατζαφέρης παρακαλά να προσχωρήσει και η πανελλαδική άδεια του καναλιού του δείχνει ότι η συμφωνία έχει ήδη κλείσει στο παρασκήνιο. Το δεύτερο κομμάτι είναι το δύσκολο έως ακατόρθωτο.Έχει προηγηθεί αφόρητη έως ανήθικη πίεση και επίθεση στην ΔΗΜΑΡ για προσχώρηση στο σενάριο με φτωχά αποτελέσματα: όσα είχε ακριβώς και η προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να αλώσει τον μεταρρυθμιστικό χώρο με την κίνηση των 58 - Παπαδόπουλος και Ψαριανός...
Η ΔΗΜΑΡ δείχνει αντίθετα διάθεση συζήτησης με τον ΣΥΡΙΖΑ για πιθανή της συμμετοχή στο νέο κυβερνητικό σχήμα που θα προκύψει από τις εκλογές και έχει προγραμματίσει συνέδριο τον Σεπτέμβριο για να πάρει τις τελικές της αποφάσεις. Εάν ο Φώτης Κουβέλης αποφασίσει να πάρει μόνος του την μεγάλη απόφαση της "αποστασίας" θα χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια του: η διάλυση της ΔΗΜΑΡ θα είναι βέβαιη και η σχεδόν βέβαιη αποτυχία του σχεδίου, μειωτική και τραυματική για τον ίδιο και την ιστορία του.

Που βαδίζει λοιπόν η συγκυβέρνηση με το σενάριο "Κουβέλη"; Στο πουθενά - απλά παίζει τα ρέστα της σε ένα χαμένο παιχνίδι, πράγμα που είναι υποχρεωμένη να κάνει ακόμη και για τυπικούς λόγους: η συμφωνία με την τρόικα λέει "εμείς σας κρατάμε στην εξουσία επιβεβαιώντας τα success story σας - εσείς δεν εγκαταλείπετε την εξουσία στο ΣΥΡΙΖΑ" - πέφτουν λοιπόν μαχόμενοι. Γιατί όπως λέει και ο Νόμος του Μέρφυ για τις Εκλογές (!): "εκλογές που είναι να γίνουν θα γίνουν" και "το πρώτο κόμμα στις ευρωεκλογές θα κερδίσει και τις εθνικές"...

Καλό Σεπτέμβρη!


*πηγή tvxs.gr

Είναι αθώα η πρόταση για Πρόεδρο Δημοκρατίας στον Φ Κουβέλη; (#προς εγκλωβισμό των 14 ψήφων της ΔΗΜΑΡ και μακροημέρευση της συγκυβέρνησης;)

Πηγή: Βουλή των Ελλήνων

Το παλιό πολιτικό σύστημα θα μετέλθει -είναι γνωστό- κάθε μέσου για την παραμονή του στην εξουσία παρά την (πλέον όχι μόνο δημοσκοπική) θέληση των πολιτών για απομάκρυνσή του.  Και ο σχεδιασμός είναι μακροχρόνιος - δεν είναι και χθεσινοί... Από την ώρα της συντριβής τους στις εκλογές του 2012, αναζητούν τρόπους να "παραμείνουν". Ένας από αυτούς ήταν η κίνηση των 58 - πέρα από την καλοπιστία πολλών συμμετεχόντων. Ένας άλλος είναι η επανερχόμενη ξανά και ξανά, ειδικά από γενικά πολιτικά άφωνους αλλά ειδικά και επιλεκτικά προβαλλόμενους από τα ΜΜΕ "αστέρες", τύπου Ανδρέα Παπαδόπουλου της ΔΗΜΑΡ, πρόταση να πάει για ΠτΔ ο Φώτης Κουβέλης: και σερβίρεται τόσο μεθοδικά, που όλοι έχουν πιστέψει ότι ο απόλυτος άρχων της ΔΗΜΑΡ, πράγματι, ετοιμάζει την πολιτική συνταξιοδότησή του και την εγκατάλειψη του κόμματός του αφού το χρησιμοποίησε για πάρτη του... Το σχέδιο είναι επιτυχές αφού πολλά είναι τα λάθη του ΦΚ και η ευκαιρία της συντριβής της ΔΗΜΑΡ στις πρόσφατες εκλογές μοναδική. Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση ακολουθεί: ποιοι και γιατί σπρώχνουν εκεί τον Φ Κουβέλη:

Η παραίτηση Κουβέλη και το βούτυρο στο ψωμί Σαμαρά - Βενιζέλου

του Κωνσταντίνου Αλεξάκου

Εδώ και καιρό παρατηρείται μια εμμονή σχετικά με τον Φώτη Κουβέλη, το ρόλο του στην κυβέρνηση και την κεντροαριστερά γενικότερα, όπως και μία ανεξήγητη - ουδείς την αναλύει πραγματικά - χρησιμότητα του στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Προσπαθώ να το δω στη βάση της συνολικής πολιτικής κατάστασης, αντί της παραπολιτικής καθημερινότητας.

1. Είναι δεδομένο ότι θα έρθουν επόμενα μέτρα με χρονικό ορίζοντα μέχρι την ψήφιση του επόμενου προϋπολογισμού τον ερχόμενο Οκτώβριο, αν όχι πιο πριν.

2. Είναι πολύ πιθανό η κυβέρνηση να χάσει τις επόμενες εκλογές, ειδικά αν έχει διαψευσθεί και έχουν ψηφιστεί νέα μέτρα, ή έχει πέσει στην προσπάθεια της να τα περάσει από την Βουλή.

3. Η σημερινή Βουλή μπορεί να ψηφίσει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αν εξασφαλίσει τις 14 ψήφους της ΔΗΜΑΡ. Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, πασοκογενείς (κυρίως) ανεξάρτητοι και λοιποί, και ΔΗΜΑΡ ξεπερνούν μακράν το όριο των 181 βουλευτών, ενώ αν προστεθούν και μερικοί μετανοημένοι Χρυχαυγίτες και Ανεξάρτητοι Έλληνες, πλησιάζουμε τους 200.

4. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να "διευκολύνει" μία (τεχνητή) πολιτική κρίση, παραιτούμενος πρόωρα προκειμένου να εκλεγεί νέος ΠτΔ. Σε ό,τι αφορά την κοινή γνώμη, το έδαφος έχει στρωθεί για μία τέτοια λύση.

Αν η κυβέρνηση πάει τίμια να ψηφίσει τα μέτρα που επιβάλλονται από τη μη ύπαρξη του "success story" θα πέσει, είτε τα ψηφίσει είτε όχι. Υπάρχει τρόπος να προσπεράσει το παράθυρο ευκαιρίας του ΣΥΡΙΖΑ για νίκη σε εθνική κάλπη, και να ψηφίσει τα μέτρα μετά ούτως ώστε να μην "τιμωρηθεί" για όσα ψευδώς υποστηρίζει μέχρι σήμερα; Νομίζω πως ναι. Αρκεί να στριμωχθεί ο κ. Κουβέλης, και να εγκλωβιστεί η κεντροαριστερά σε ένα ακόμα ψευδές δίλημμα· το πάτημα μπανανόφλουδας, άλλωστε, έχει γίνει το αγαπημένο σπορ του χώρου.

Δεν είναι καίριο το να γίνει ο Φώτης Κουβέλης ΠτΔ, αλλά να απαξιωθεί μέσα από την τιμητική πρόταση: αν την δεχτεί, καλώς. Αν αρνηθεί, ο αντίλογος θα είναι "μα τί θέλει επιτέλους - βρείτε άλλον". Και θα βρεθεί. Το καίριο εδώ είναι ο εγκλωβισμός των 14ων ψήφων της ΔΗΜΑΡ.

Η ακολουθία έχει ως εξής:

• Πρόκληση πολιτικής κρίσης (σαν της ΕΡΤ τον Ιούνιο του '13 για παράδειγμα)
• Καταλογισμός ευθυνών σε ΣΥΡΙΖΑ και όσους δεν συναινούν "στις λύσεις" (που είναι πάντα γενικές και απροσδιόριστες όποτε έχουν τεθεί τέτοια διλήμματα στο παρελθόν)
• Εγκατάσταση ενός ψευδούς εκβιασμού της κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ ενόψει εκλογής ΠτΔ, που "απειλεί την σταθερότητα στη χώρα", με την πολύτιμη βοήθεια των ΜΜΕ.
• Παραίτηση Παπούλια και άνοιγμα της διαδικασίας εκλογής νέου ΠτΔ από αυτή τη Βουλή με την ψήφο όσων αναφέρουμε στο (3).

Η κυβέρνηση, έχοντας "σώσει την πατρίδα" για μία ακόμη φορά, θα προχωρήσει "στα δύσκολα μέτρα που ...

Αποκαλυπτική δευτερολογία Φ. Κουβέλη για τους λόγους αποχώρησης από την τρικομματική (#δεξιός ρεβανσισμός)

Για πρώτη φορά μαθαίνουμε όλες της λεπτομέρειες της "ιδεολογικής" -υπονομευτικής των συμφωνημένων- δράσης της ΝΔ κατά την διάρκεια της τρικομματικής διακυβέρνησης (με άφωνο πάντα το ΠΑΣΟΚ) και πέραν των υποχρεώσεων/προαπαιτουμένων του μνημονίου:

*η μετάδοση έχει μερικά κενά, αλλά συνεχίζει...

"Αποχωρήσαμε από την κυβέρνηση όταν η Ν.Δ προώθησε τον επικαθορισμό της κυβερνητικής πολιτικής με την ιδεολογικοπολιτική σφραγίδα της"

Η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση τον Ιούνιο, δέχτηκε κάθε είδους κριτική. Αυτό που ακολούθησε σε κυβερνητικό επίπεδο, δικαιώνει την πράξη αυτή - ότι λάθη και αν έκανε - και έκανε πολλά - η ΔΗΜΑΡ όσο συμμετείχε στην τρικομματική κυβέρνηση. Είχαμε γράψει σε αυτό το ιστολόγιο ότι ήταν φανερό  ότι ο Σαμαράς επέλεγε τον αυταρχισμό πλέον ως μέθοδο και τον δεξιό ρεβανσισμό ως ιδεολογία - και το γεγονός ότι χωρίς να πειράξει το πελατειακό σύστημα έχει εξαπολύσει έναν πόλεμο του κράτους-λάφυρου (πραγματικού λάφυρου, μετά τα μοιραία λάθη της αριστεράς που επέτρεψαν δεύτερες εκλογές με αποτέλεσμα να κερδίσει την καραμπόλα ο Σαμαράς και να επαναφέρει το πλέγμα ΝΔ(ΠΑΣΟΚ) στην εξουσία) καθαρά κατά της κοινωνίας, επιβεβαιώνει 100% τις προειδοποιήσεις αυτές. 

Η ΔΗΜΑΡ ένοιωσε στο πετσί της αυτές τις μεθοδεύσεις. Πλήρωσε βέβαια και το λάθος της να επιτρέψει δεύτερες εκλογές και να δώσει μια ευκαιρία στον παλιό δικομματισμό να ανακάμψει από τα θλιβερά ποσοστά των πρώτων εκλογών με την πόλωση που τόσο καλά γνωρίζει να χειρίζεται. Αλλά τον Ιούνιο έπραξε το σωστό - και συνεχίζει, παρά τις γνωστές σοβαρές αδυναμίες της να περιγράψει μια σαφή εναλλακτική πολιτική, να στέκει καθαρά απέναντι σε μια αυταρχική και καταστροφική διακυβέρνηση. Η συνέντευξη που ακολουθεί, είναι πολύ ενδιαφέρουσα όσον αφορά την σαφή τοποθέτηση της ΔΗΜΑΡ στην αντιπολίτευση:

Φώτης Κουβέλης: η σταθερότητα δεν ταυτίζεται με υπακοή στην τρόικα

Συνέντευξη του προέδρου της ΔΗΜΑΡ, στην εφημερίδα "Επενδυτής" και στο δημοσιογράφο, Βαγγέλη Παπαδημητρίου

1. Γιατί πιστεύετε ότι οι εκπρόσωποι των δανειστών δοκιμάζουν τα όρια αντοχής της κυβέρνησης με απαιτήσεις για νέα μέτρα;

Υπάρχει ένα συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο του προγράμματος προσαρμογής που επικεντρώνεται στην αντιμετώπιση των μακροοικονομικών ανισορροπιών με μέτρα συρρίκνωσης της οικονομίας, το οποίο και επικαλούνται. Το πρόγραμμα προσαρμογής πρέπει να αλλάξει.

Επιπροσθέτως, εκτιμώ ότι ενθαρρύνονται από την λογική των αλλεπάλληλων υποχωρήσεων της ελληνικής πλευράς, ακόμη και σε ανορθολογικές απαιτήσεις και καταφανώς αναποτελεσματικές οικονομικά. Επίσης ενθαρρύνονται από την τεχνητή αισιοδοξία που καλλιέργησε η κυβέρνηση για ταχύτατη ανάκαμψη, που λειτούργησε ως επιχείρημα ότι η πολιτική αυτή αποδίδει άρα πρέπει να συνεχιστεί.

2. Υπήρξε και εξακολουθεί να υπάρχει περιθώριο πολιτικής διαπραγμάτευσης, πέρα κι έξω από το γράμμα του μνημονίου; Αυτό ήταν το νόημα της νέας συνάντησης Σαμαρά- Μέρκελ;

Περιθώρια πολιτικής διαπραγμάτευσης υπάρχουν. Υπενθυμίζω ότι υπάρχουν καταγεγραμμένες οι παραδοχές σωρείας λαθών και αστοχιών από τους ίδιους τους εμπνευστές του προγράμματος προσαρμογής. Όμως τα περιθώρια διαπραγμάτευσης διαμορφώνονται και από αυτό που κάνει η ελληνική κυβέρνηση. Η κοινωνία δικαίως δεν δέχεται άλλα επιβαρυντικά μέτρα και η οικονομία ασφυκτιά από τον κορσέ της πολιτικής της λιτότητας και μιας δημοσιονομικής προσαρμογής που είναι αποσυνδεδεμένη από αναπτυξιακές και κοινωνικές παρεμβάσεις. Το βασικό μήνυμα που πρέπει να εκπέμψει η κυβέρνηση είναι οτι για να καταφέρει η Ελλάδα να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της έναντι των δανειστών πρέπει να ζήσει και να παράγει.

Με αυτά τα δεδομένα η αναζήτηση ενός διαφορετικού πλαισίου ...

ΠΑΣΟΚ καλεί Φ. Κουβέλη, over...

Λοβέρδος, Πεταλωτής, Διαμαντοπούλου σήμερα και άλλοι που θα ακολουθήσουν αύριο, ζητούν από τον Φ. Κουβέλη και την ΔΗΜΑΡ να γίνουν, "επιτέλους", "αριστερά της ευθύνης" και να μπουν αληθινά στο πλάνο της "κυβερνώσας αριστεράς", ώστε να μην "αναγκαστούν" -στο ΠΑΣΟΚ- μετεκλογικά να ξανασυγκυβερνήσουν με την ΝΔ. Ήρθε λοιπόν η ώρα για το κόμμα που τζόγαρε πολιτικά στον γενικό αντιπολιτευτισμό και τον αόριστο αντιμνημονιασμό, να πάρει θέση και να δεσμευτεί σε κάτι συγκεκριμένο υπό την πίεση των γεγονότων; Ή απλά το ΠΑΣΟΚ ζητά πίσω το μερίδιό του από την για πολλούς, πολιτική φούσκα, που έθρεψε η μετέωρη στάση του ανάμεσα στις μεταρρυθμιστικές διακηρύξεις της "πράσινης ανάπτυξης" του ΓΑΠ και την πελατειακή "αντιμνημονιακή" πολιτική του; Το επίκαιρο άρθρο που ακολουθεί προσπαθεί να δει κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων και από την πολύτιμη σκοπιά των επιλογών ενός αριστερού μεταρρυθμιστή, όπως είναι (πολύ προ Δημαρ) ο συγγραφέας του:

Είναι ο Κουβέλης το μικρότερο κακό;

του Γιάννη Σακελλαρίδη*

Με το πολιτικό σκηνικό να κυριαρχείται από τους εκπροσώπους της μεταπολιτευτικής κατάντιας, του βαθέος ΠΑΣΟΚ και της βαθιάς ΝΔ, των ακροδεξιών παραφυάδων και της Συριζικής αντιπολίτευσης που καταφέρνει ακόμα, μετά και από τόσα χρόνια ανοησίας, να προκαλεί με τις ακρότητές της, δεν είναι λίγοι όσοι βλέπουν στο πρόσωπο του μειλίχιου προέδρου-μονάρχη της Δημοκρατικής Αριστεράς μία καλύτερη επιλογή, μία άμυνα απέναντι στη λαίλαπα της λιτότητας και του Μνημονίου, μία φωνή που θα ήθελαν να διαδραματίσει κάποιον ρόλο στο πολιτικό σκηνικό μετά τις εκλογές. 

Τα ποσοστά της ΔΗΜΑΡ στις δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν τις προσδοκίες· είναι όμως όντως ο Κουβέλης καλύτερος από τους άλλους;

Είναι αλήθεια ότι πρόκειται για πολιτικό που, αν και θα μπορούσε, δεν επιδίωξε μεγάλες δόξες και αξιώματα, αλλά έκανε την καριέρα του μέσα από μικρά κόμματα της αντιπολίτευσης. Αυτό όμως δεν τον καθιστά αυτομάτως κάτι το ιδιαίτερο: και οι περισσότεροι σύντροφοι του ΚΚΕ έχουν αντίστοιχη στάση, μάλιστα χωρίς αρχηγικές φιλοδοξίες οι περισσότεροι, αλλά όσο και αν αυτό τους καθιστά κάπως συμπαθείς κανείς σχεδόν δε θα ήθελε να τους δώσει εξουσία. Επίσης, το κόμμα του Φώτη Κουβέλη έχει μία συνεπή στάση κατά της βίας και των ακροτήτων, κάτι που αποτελεί θετική συμβολή στην πολωμένη εποχή που ζούμε. Τέλος, πρωτοστάτησε στις ανατροπές που συντελέσθηκαν στις δημοτικές εκλογές - οι τότε πρωτοβουλίες του όμως είναι στον αντίποδα της έκτοτε αδράνειάς του.

Πέραν αυτών όμως τι; 

Ποιος είναι ο ρόλος που αντικειμενικά διαδραματίζει ή θα διαδραματίσει αυτό το κόμμα στο προσεχές μέλλον; 

Εδώ, λίγα τρέιλερ από την πρόσφατη ιστορία:

• Έργο πρώτο, σκηνή πρώτη: Ο Κώστας Σημίτης, συνοδοιπόρος του Ανδρέα Παπανδρέου από την αρχή αλλά εκφραστής μειοψηφικών τάσεων μέσα στο ΠΑΣΟΚ, αναλαμβάνει από σπόντα την πρωθυπουργία και ρίχνει το σύνθημα του εκσυγχρονισμού. Εδώ έχουμε ήδη μία διαφορά από τον Κουβέλη: ο Κουβέλης δεν έχει ρίξει κανένα σύνθημα. Όσο και αν η λέξη «σύνθημα» απωθεί, και όση κριτική και αν κάνει κανείς στο περιεχόμενο του σημιτικού εκσυγχρονισμού, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Σημίτης προώθησε ένα όραμα, το οποίο αποτελούσε τομή ως προς την μέχρι τότε πορεία του κόμματός του. Το σύνθημα αυτό του έδωσε αρκετή ώθηση ώστε η πρώτη του τετραετία να θεωρείται από πολλούς η καλύτερη της Μεταπολίτευσης. Σκηνή δεύτερη: Τα παλικάρια του Σημίτη έχουν ρημάξει το κράτος κατά τα ειωθότα του κόμματός τους· ο εκσυγχρονισμός έχει γίνει το όχημα για την αναπαραγωγή του βαθέος ΠΑΣΟΚ (μεταξύ άλλων, βεβαίως).

• Έργο δεύτερο: Έχει έρθει η ώρα του Καταλληλότερου, που έχει υποσχεθεί την επανίδρυση του κράτους. Το τρέιλερ είναι σύντομο γιατί δεν αξίζει σχολιασμό. Παρατηρούμε μόνο μία παρόμοια ασάφεια ανάμεσα στην «επανίδρυση» του Καραμανλή και τις τοποθετήσεις του Φώτη Κουβέλη.

Kουβέλης: Στην όχθη, για να μη βραχούν τα παπούτσια

...στο μυαλό του Φώτη Κουβέλη*

του Κώστα Ρεσβάνη*

Το θέμα είναι τώρα τι λες

Καλά φάγαμε καλά ήπιαμε

Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ

Μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας

Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες.

(Μανόλης Αναγνωστάκης)

Ο Φώτης Κουβέλης γνωρίζει πολύ καλά ότι τα δημοσκοπικά ποσοστά που απολαμβάνει ο ίδιος και η Δημοκρατική Αριστερά, οφείλονται κατά κύριο λόγο στον κατακερματισμό και στην έλλειψη αξιόπιστης ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ. Δεν αγνοεί επίσης ότι το μειλίχιο ύφος που διαθέτει, στολισμένο με φιλοευρωπαϊκή εσάνς, φέρνει κοντά τους κεντρώους και προοδευτικούς ψηφοφόρους που δεν ανέχονται τις ανερμάτιστες κραυγές του Τσίπρα και το άνυδρο τοπίο των σταλινικών της Παπαρήγα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως σχεδόν μονοπωλεί τον δημόσιο λόγο, αφήνοντας στη σκιά τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ. Γνωρίζει ότι το στυλ του «πουλάει» και έχει δίκιο.

Αλλά ας δούμε, με πολιτικούς όρους, τι απομένει αν ξύσουμε τη δημόσια εικόνα του Φώτη Κουβέλη.

Η αντινομία: Ορκίζεται στο ευρώ και στην «ευρωπαϊκή πορεία της χώρας» και ταυτόχρονα καταψηφίζει οτιδήποτε παρέχει την δυνατότητα-μέσα από απίστευτες δυσκολίες και θυσίες-να τελεσφορήσει αυτό που λέει ότι πιστεύει! Κάποιοι, περισσότερο βίαιοι, θα ονόμαζαν αυτή την αντινομία, «κουτοπονηριά». Και ευρωπαϊστής και αντίθετος με τις υπάρχουσες υποχρεώσεις μας στην Ευρώπη! Την απάντηση σε αυτά τη γνωρίζουμε ήδη: «Υπάρχουν άλλοι δρόμοι», υπάρχουν άλλα μείγματα» και λοιπές γοητευτικές λύσεις. Κι αναρωτιέται κάθε νοήμων: Τώρα θ’ αρχίσουμε τα σχέδια για «άλλα μείγματα»; Τη στιγμή που κινδυνεύουμε κάθε στιγμή να γίνουμε η χώρα που ονειρεύεται ο Μεντρέκας και ο Σκουρλέτης;

Μετά την καταστροφή της χώρας από μία άθλια διακυβέρνηση του Κ. Καραμανλή και μια αθλιότερη του Γ. Παπανδρέου, πολλοί απεγκλωβισμένοι αριστεροί και προοδευτικοί πολίτες πίστεψαν ότι κάποιο νέο σχήμα θα ξέφευγε από την μικροπολιτική και το θανάσιμο για τον τόπο «κομματικό κόστος». Θα ήταν η ΔΗΜΑΡ; Πολλοί το εύχονταν και δυστυχώς στην πορεία πολλοί διαψεύδονται. Αλλά παρατηρούμε και κάτι χειρότερο.

Ο καιροσκοπισμός: Υπάρχει πιο επώδυνο τραύμα για έναν δημοκράτη από τη στάση της ΔΗΜΑΡ, δηλαδή του Φ. Κουβέλη, στο θέμα του νόμου για τα Πανεπιστήμια;

Η κριτική μου στην Δημοκρατική Αριστερά...

...και το ελληνικό πολιτικό σύστημα

Χωρίς προτάσεις, πάμε πρίμα Μανωλιό μου

*Το παρακάτω άρθρο δεν δημοσιεύεται για να φέρει κάτι νέο στην κριτική του λόγου που εκφέρει ο Φώτης Κουβέλης και η Δημαρ. Το θέμα έχει εξαντληθεί. Δημοσιεύεται για να καταδείξει την επείγουσα ανάγκη των πολιτών, να ακούσουν συγκεκριμένες, κοστολογημένες και εφαρμόσιμες "αύριο το πρωί", προτάσεις εξόδου από το καθοδικό σπιράλ της κρίσης, της ανεργίας και της ύφεσης. Δημοσιεύεται για να καταδείξει στους φίλους Οικολόγους Πράσινους που πραγματοποιούν το εκλογικό τους συνέδριο αυτό το σαββατοκύριακο, ότι δεν αρκεί μια γενικά σωστή πολιτική διακήρυξη αλλά απαιτείται η κυριολεκτική συγκεκριμενοποίησή της το αμέσως επόμενο διάστημα. Αλλιώς οι ενεργοί πολίτες -και δικαίως- θα συμπεριλάβουν και τους ΟΠ στην κριτική τους για τον κενό λόγο που εκφέρει το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα για να εισπράξει την λευκή επιταγή τους... Ας μην επαναλάβουν το λάθος της Δημαρ στην μη ανάληψη πολιτικού κόστους όπως με επιτυχία δεν επανέλαβαν την συγκεντρωτική -μη συμμετοχική και αρχηγική λειτουργία Συνασπισμού και Δημαρ.(ΑΣ) 

του Κώστα Μίντζηρα*

Πριν από χρόνια ίσως είχατε λάβει μέσω email έναν πίνακα, που βοηθούσε όσους ήθελαν να ομιλούν γενικώς χωρίς τίποτε συγκεκριμένο να λένε. Το χάρισμα αυτό διαθέτουν όλοι (πλην ελαχίστων) οι πολιτικοί, ανεξαρτήτως του χώρου που φιλοδοξούν να εκφράζουν. 

Η ευκολία, όταν δεν πρόκειται για θράσος, με την οποία εκφέρεται αυτός ο κενός (ωστόσο άκρως πολιτικός) λόγος φέρνει συνηθέστατα σε απόγνωση όσους υφίστανται τον καταιγισμό αερολογίας, καθώς ματαιοπονούν να δούν τις θέσεις των ελληνικών κομμάτων και σχηματισμών για την κρίση.
Ο ανταγωνισμός μεταξύ των μετεχόντων στον ευγενή αυτόν στίβο είναι ανελέητος και κάθε τόσο ξεχωρίζουν νέοι ελπιδοφόροι παίκτες. 

Τελευταίως είναι η ΔΗΜΑΡ κι ο πρόεδρός της κ. Φ. Κουβέλης που κερδίζουν πόντους. 

Για να είμαι δίκαιος ο κ. Κουβέλης –από την εποχή που ήταν πρόεδρος του ΔΣΑ- δεν συγκαταλέγεται στους φανατικούς οπαδούς του λιτού κι απερίφραστου λόγου. Ποτέ, όμως, όσο θυμάμαι, δεν ήταν τόσο επιρρεπής στη γενικολογία όσο από τότε που ίδρυσε τη ΔΗΜΑΡ.
Τελευταίο παράδειγμα ολοσέλιδο πολιτικό άρθρο του, που δημοσίευσαν ΤΑ ΝΕΑ, με τίτλο "Η δημοκρατική – αριστερή απάντηση στην κρίση. 

Άγνωστο πόσο ήταν στις προθέσεις του, αλλά στην απάντησή του δεν περιέλαβε ούτε μία (1) συγκεκριμένη (έτοιμη προς εφαρμογή) πρόταση. Αφού καταγράφει –ως χρονογράφος- το σημείο όπου βρίσκεται η χώρα, χωρίς αναφορές σε τυχόν ευθύνες, λάθη, παραλείψεις του κόμματος στο οποίο μέχρι πρόσφατα ανήκε, ούτε αυτού που τελευταίως ηγείται, διατυπώνει τις αρχές της πολιτικής πρότασής του για την αντιμετώπιση της κρίσης:

Και η Αριστερά του ευρώ;

 Ο Φώτης Κουβέλης και η μη συμμετοχή του στην κυβέρνηση Παπαδήμου

της Βάσως Κιντή*

Σε συνέντευξή του στο «Βήμα» της 7/1/2012 ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης αποκαλύπτει για πρώτη φορά ότι ο Πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος τού τηλεφώνησε «όταν είχε επέλθει η συμφωνία στο πρόσωπό του» και ρώτησε αν αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο συμμετοχής της Δημοκρατικής Αριστεράς στην κυβέρνηση.
Δεν ενδιαφέρει ίσως πολλούς ότι η πληροφορία αυτή απεκρύβη από τα μέλη της ΚΕ. 

Άλλωστε η αρνητική στάση του κόμματος απέναντι στη σχεδιαζόμενη κυβέρνηση συνεργασίας (για πιθανή συμμετοχή ή έμμεση στήριξη) προδιαγράφτηκε από νωρίς με δηλώσεις στελεχών και αποφασίστηκε εσπευσμένα από αναρμόδια όργανα ώστε να βρεθεί το κόμμα προ τετελεσμένων γεγονότων και να αποκλειστεί η πιθανότητα μιας άλλης απόφασης. 

Γνωρίζουν όλοι πλέον, πλην ίσως των αφελών ή των ρομαντικών, ότι οι αντιδημοκρατικές πρακτικές είναι συνυφασμένες με τα αρχηγικά κόμματα της ελληνικής πολιτικής ζωής, ακόμη δυστυχώς και της Αριστεράς.
Ενδιαφέρουν, ωστόσο, πολλούς η διακυβέρνηση της χώρας ειδικά αυτή την κρίσιμη περίοδο και η στάση των κομμάτων απέναντι σ' αυτήν. 

Τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας ενδιαφέρονται ακριβώς για την εξουσία, δηλαδή να την έχουν ώστε κυρίως να τη λυμαίνονται, όπως έκαναν, με ελάχιστα ίσως διαλείμματα, τα χρόνια που κυβερνούσαν. 

Τα κόμματα της Αριστεράς τι κάνουν; 

Δεν συζητώ το ΚΚΕ που ονειρεύεται να κυριεύσει τα Χειμερινά Ανάκτορα τη Δευτέρα Παρουσία και προετοιμάζει αγωνιστικά τον λαό ή τον ΣΥΡΙΖΑ που θέλει μόνο να διαμαρτύρεται. Στο κάτω κάτω τα κόμματα αυτά ενδιαφέρονται να προστατεύουν ορισμένες κατηγορίες του πληθυσμού (π.χ., τους εργαζόμενους στη ΔΕΗ και όχι τους ανέργους, τους δημοσίους υπαλλήλους και όχι τους εργαζομένους στις επιχειρήσεις τους) και δεν ενδιαφέρονται για το γενικό δημόσιο συμφέρον. Δεν τους νοιάζει ποιο κόμμα θα είναι στην κυβέρνηση, αν θα πτωχεύσει η χώρα ρημάζοντας πρωτίστως αυτούς για τους οποίους λένε ότι κόπτονται.

Τι συμβαίνει όμως με τη λεγόμενη υπεύθυνη Αριστερά που υποστηρίζει ότι δεν την αφήνει αδιάφορη η διακυβέρνηση της χώρας; 

Quo vadis Δημοκρατική Αριστερά;

Στην Δημοκρατική Αριστερά υπάρχει μια ασθένεια. Κοινή σε όλη την Αριστερά. 

Ο συγκεντρωτισμός.

Το κόμμα αυτό που θεωρητικά ανήκει στην ανανεωτική αριστερά, δεν έχει καταφέρει να γίνει δημοκρατικό εργαστήριο. Αντίθετα, το προφίλ του είναι αρχηγικό: ο Φώτης Κουβέλης και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις. 

Καθημερινά, τα μέλη του "κρέμονται" από το στόμα του αρχηγού. 

Αν οι δηλώσεις του είναι καλές, ευφορία και δικαίωση πλημμυρίζει τον κόσμο της Δημαρ. Αν είναι κακές, αναντίστοιχες με τον κοινό τόπο του χώρου αυτού, πέφτει κατάθλιψη και αμφιβολίες: τελικά που το πάει ο ΦΚ; Παίζει μόνος του; Γιατί είπε αυτό ή εκείνο;

Καιρό τώρα, αμέσως μετά το ιδρυτικό συνέδριο απ' όπου ο ΦΚ εκλέχτηκε πρόεδρος χωρίς αντίπαλο, η καθημερινότητα της Δημαρ χρωματίζεται από τις δηλώσεις του. Συχνά πάντως διαψεύδοντας θέσεις μεταρρυθμιστικές (άνοιγμα επαγγελμάτων, εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, δανειακές συμβάσεις κλπ). Αυτό όμως που έδειξε πόσο ασταθής είναι η πολιτική διαμεσολάβηση του χώρου από τον αδιαφιλονίκητο αρχηγό του, ήταν η άρνηση συμμετοχής στην κυβέρνηση Παπαδήμου από τον ΦΚ, η βεβιασμένη απόφαση καταψήφισής της σε μια οριακή ΚΕ και η παραίνεση στον Σαμαρά να μην υπογράψει την συμφωνία της 26/10. 

Σοκ στο πλήρωμα του σκάφους της ανανέωσης.

28 προτάσεις συμβολή της Δημοκρατικής Αριστεράς για διέξοδο από την οικονομική κρίση με όρθια την κοινωνία

Από την ομιλία/παρέμβαση του Προέδρου της Δ.Α. Φώτη Κουβέλη, στο θέατρο Γκλόρια 20/12/10:


1. Να τεθεί φρένο και να υπάρξουν περιορισμοί στην ξέφρενη λειτουργία των διεθνών hedge funds μέσα από μια συλλογική απόφαση στο G20 μια και καμιά οικονομική ζώνη από μόνη της δεν μπορεί να τα αντιμετωπίσει.

2. Η ανάγκη μιας κοινής δημοσιονομικής πολιτικής, μείωσης των ανισορροπιών, κοινής πορεία ανάπτυξης προκύπτει μέσα από τα αδιέξοδα για ακόμη περισσότερες υπερχρεωμένες χώρες της Ευρωζώνης, που και προοπτικά και τα ίδια τα συμφέροντα της Γερμανίας θα βλάψει.

Γι΄αυτό και σήμερα είναι αναγκαία η σύμπηξη ενός πολιτικού αλλά και κοινωνικού ευρωπαϊκού μετώπου και η διασφάλιση ευρύτερων συμμαχιών όχι μόνο από τις χώρες του νότου για τη στήριξη του Μόνιμου Μηχανισμού αντιμετώπισης κρίσεων που θα διαδεχτεί το 2013 το υφιστάμενο Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας με σταθερή πρόνοια για αποτροπή εξαιρετικά δυσάρεστων παρενεργειών από την εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα για τα κράτη που θα αντιμετωπίζουν μελλοντικά προβλήματα ρευστότητας ή φερεγγυότητας. Όπως επίσης και η εμμονή με νέους πλέον όρους στην πρόταση της ευρωπαϊκής αριστεράς για την έκδοση του ευρωομολόγου, και τη δημιουργία ενός μηχανισμού κοινής διαχείρισης του χρέους.

3. Η Δ.Α. υποστηρίζει την πρόταση της Συνομοσπονδίας των Ευρωπαϊκών Συνδικάτων για την μεταφορά μέρους του εθνικού χρέους στην ΕΚΤ, που θα μπορούσε να κυμανθεί από το 60% ως το 40% της πρότασης Γιούνκερ-Τρεμόντι, για δημιουργία κοινής διαχείρισης του χρέους, που δεν θα απάλλασσε τις χώρες από τις υποχρεώσεις τους, αλλά θα περιόριζε το ρόλο των αγορών στις τρέχουσες επιθέσεις σε αυτές, καθώς και την έκδοση ευρωομολόγων για τη χρηματοδότηση ενός ευρωπαϊκού σχεδίου για την οικονομική ανάκαμψη.

4. Επιδιώκουμε βραχυ-μεσοπρόθεσμα πρώτα απ΄όλα να υλοποιηθεί η ανειλημμένη υποχρέωση από το τελευταίο Eurogroup για επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους των 110 δις μέχρι το 2021 για όλο το ποσό. Όπως επίσης να προωθηθούν όλες οι πρωτοβουλίες για το ευρωομόλογο. Μεσο-μακροπρόθεσμα και για το σύνολο πλέον των δανείων μας μέσα από διαδικασία μηχανισμού ρύθμισης που θα περιλαμβάνει τις υπερχρεωμένες χώρες, ΕΚΤ και πιστωτές, με τη διασφάλιση των κατάλληλων ευρωπαϊκών πολιτικών πρωτοβουλιών πρέπει να στοχεύουμε στην αναδιαπραγμάτευση μέσα από την οργανωμένη επιμήκυνση και αναχρηματοδότηση των ελληνικών χρεών.

5. To ξεπέρασμα της κρίσης θα κριθεί σε τρία μέτωπα :

-στην αποφυγή της χρεοκοπίας του δημοσίου και της κατάρρευσης της οικονομίας, που θα την πληρώσουν δραματικά όλοι, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι νέοι.

- στην ανατροπή της άδικης κατανομής των βαρών σε βάρος των αδύνατων στρωμάτων, με την αύξηση των δημοσίων εσόδων μέσα από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της παραοικονομίας και όχι μέσα από νέους έμμεσους φόρους καθώς και με την καταπολέμηση της ακρίβειας.

-στην υλοποίηση μιας αναπτυξιακής πορείας έξω από το πελατειακό σύστημα, υπέρ των πολιτών, μιας ανάπτυξης οικολογικής για τη βελτίωση της ζωής τους, με πλήρη σεβασμό στο περιβάλλον, με ουσιαστική παρέμβαση στο κράτος, στην Αυτοδιοίκηση με αποκέντρωση και στους θεσμούς, αλλά και στην οικονομία με στόχο την προώθηση δομικών μεταρρυθμίσεων, με δυναμική συμμετοχή στο ευρωπαϊκό πλαίσιο

6. Η Δ.Α. ζητά επαναπροσανατολισμό του συστήματος κοινωνικής προστασίας για την ανακούφιση όσων πλήττονται από την κρίση.

* Προνοιακό επίδομα ανεργίας για όλους τους μακροχρόνια άνεργους που πληρούν κάποια λογικά εισοδηματικά κριτήρια.

* Ενιαίο επίδομα παιδιού για όλες τις οικογένειες.

* Επίδομα ενοικίου όπως και στις άλλες χώρες, δηλ. για όλους τους ενοικιαστές χαμηλού εισοδήματος.

* Προετοιμασία για την πιλοτική εφαρμογή ενός ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος.

Η χρηματοδότηση των παραπάνω μπορεί να προκύψει εκτός των άλλων και από κατάργηση των προνομίων που διατηρούνται ακόμη: ένταξη ΟΓΑ στο νέο ασφαλιστικό, κατάργηση των κρατικών επιδοτήσεων και «κοινωνικών πόρων» προς τα «ευγενή ταμεία».

7. Την Αλληλεγγύη με τη Φύση και το Παγκόσμιο Οικολογικό Σύστημα που απαιτεί ριζικές αλλαγές στην ελληνική περιβαλλοντική νομοθεσία. Την Αλληλεγγύη στις επόμενες γενιές που απαιτεί: την «ενεργειακή λιτότητα» με ανάπτυξη ήπιων, ανανεώσιμων πηγών και καταστολή της κατανάλωσης ορυκτών ενεργειακών πόρων με κάθε πρόσφορο τρόπο, την αποτελεσματική προστασία του φυσικού περιβάλλοντος με προστατευόμενες περιοχές, ακτές και δάση, με διαχείριση των νερών ως φυσικό πόρο σε ανεπάρκεια, με χωρικά δίκαιη διαχείριση απορριμμάτων και αποβλήτων, με δεσμευτικό χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό και κατάργηση της εκτός σχεδίου δόμησης, την κατάργηση της γενετικής βιομηχανίας, τα μέτρα προειδοποίησης και πρόληψης από τις φυσικές και ανθρωπογενείς καταστροφές.

8. Η ανάγκη για πράσινη στροφή της οικονομίας δεν έρχεται σε μια λανθασμένη χρονική στιγμή. Αντίθετα, είναι μια ώριμη δυνατότητα για τον κόσμο της οικονομίας, που επιπλέον έχει πολύ μεγάλη κοινωνική αποδοχή.

Σήμερα παρά τη μεγάλη συζήτηση , η στροφή στις ΑΠΕ καρκινοβατεί, με μεγάλους κινδύνους υστέρησης στις υποχρεώσεις τις χώρας στα θέματα της κλιματικής αλλαγής, γεγονός που και οικονομικούς κινδύνους συνεπάγεται και εντείνει την εξάρτηση της χώρας από τις συμβατικές πηγές ενέργειας, αλλά και αφήνει τη χώρα έκθετη απέναντι στην «τρόικα», περιορίζοντας και εγκλωβίζοντας τις ενεργειακές της επιλογές.

9. Η προοπτική μίας απελευθερωμένης και λειτουργικής αγοράς ενέργειας θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως ευκαιρία για ανάπτυξη και όχι ως αγγαρεία.

Σε αντίθεση με τις σημερινές πρακτικές χειραγώγησης των τιμών ενέργειας οι οποίες οδηγούν σε πλήρη στρέβλωση του ανταγωνισμού, η εύρυθμη και δίκαιη λειτουργία της αγοράς εγγυάται ένα σταθερό επενδυτικό περιβάλλον για τις ΑΠΕ και, σε συνδυασμό με και με τη βιομηχανική πολιτική εξοικονόμησης ενέργειας, ενισχύει τη βιώσιμη ανάπτυξη και εξασφαλίζει το μακροπρόθεσμο όφελος των πολιτών και των παραγωγικών δυνάμεων αυτής της χώρας.

Έχοντας υπόψη αυτά τα δεδομένα η Δ.Α. προτείνει:

- Τη θεώρηση ως ύστατης λύσης του σεναρίου ανταλλαγής μονάδων μεταξύ ΔΕΗ και αξιόπιστων ηλεκτροπαραγωγών. Και μόνο υπό την προϋπόθεση ύπαρξης αυστηρού χρονοδιαγράμματος απεξάρτησης της χώρας από το λιγνίτη και με ταυτόχρονο πρόγραμμα οικονομικοκοινωνικής και αναπτυξιακής αναπροσαρμογής των περιοχών εκμετάλλευσης του λιγνίτη.

- Τη διασφάλιση της αποκλειστικής ιδιοκτησίας του Δημοσίου στους μεγάλους Υδροηλεκτρικούς Σταθμούς

- Τη διασφάλιση της απρόσκοπτης ανάπτυξης των ΑΠΕ, εφαρμόζοντας κατ’ ελάχιστον τα προβλεπόμενα στο ‘ΕΣΔΑΠΕ’, καθώς και τον αναπτυξιακό χαρακτήρα του ενεργειακού μας μοντέλου με τη δημιουργία δεκάδων χιλιάδων νέων πράσινων θέσεων εργασίας.

-Τη συμβολή στην ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος των Ελλήνων πολιτών, που δοκιμάζονται από την κρίση, μέσω της παροχής ισχυρών φορολογικών κινήτρων για δαπάνες εξοικονόμησης ενέργειας στα κτίρια.

10. Επιδιώκουμε την ανάπτυξη ενός εναλλακτικού πόλου οικονομικής δραστηριότητας, της Πράσινης Κοινωνικής Οικονομίας, δηλαδή έναν χώρο της οικονομίας που βρίσκεται ανάμεσα στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα της οικονομίας και στον οποίο διεξάγονται οικονομικές δραστηριότητες με κοινωνικούς σκοπούς και στόχους, δηλαδή δραστηριότητες μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, που παράγουν κοινωνικό και ατομικό όφελος. Η πράσινη κοινωνική οικονομία είναι μια εξελιγμένη μορφή κοινωνικής οικονομίας επιτυγχάνει σε μια κρίσιμη διπλή στόχευση: ενισχύει οικονομικά τους ασθενέστερους, εξασφαλίζοντας καλύτερους όρους προστασίας και βελτίωσης του περιβάλλοντος.

Απαραίτητο συμπλήρωμα αυτής της νέας πολιτικής για την φύση που εμείς προωθούμε είναι η ενεργός συμμετοχή της κοινωνίας.

11. Τη βαθιά τομή στο χώρο του δημόσιου τομέα, με δημόσια διοίκηση που θα μετατραπεί από τροχοπέδη κάθε παραγωγικής προσπάθειας σε αποφασιστικό αρωγό της και με νέο ρόλο των απαραίτητων δημόσιων επιχειρήσεων.

Τα μέτρα δεν αρκεί να αποφασίζονται και να ψηφίζονται.

Πρέπει κάποιος να τα εφαρμόζει και να τα υλοποιεί ώστε να αποδίδουν. Δεν υπάρχει στη σημερινή Ελλάδα τέτοιος διοικητικός µηχανισµός

Το σημαντικότερο. Ελλείπει παντελώς το σύστημα ελέγχου σε όλα τα επίπεδα (οικονομικό, ποιοτικών προδιαγραφών, εφαρμογής κοινοτικής νομοθεσίας, ιχνηλασιμότητας, κλπ). Χωρίς ένα σαφή, διαφανή, ενιαίο (όχι διεσπαρμένο σε διάφορες υπηρεσίες και Υπουργεία) και αποτελεσματικό ελεγκτικό μηχανισμό, οποιαδήποτε πολιτική, ακόμη και καλών προθέσεων, ακυρώνεται.

Η πλήρης μηχανοργάνωση και η επιβολή του διπλογραφικού συστήματος σε όλο τον δημόσιο τομέα αποτελεί πρωταρχική προϋπόθεση για στοιχειώδη λειτουργία και έλεγχο. Δεν αποτελεί λεπτομέρεια . Όλες οι κυβερνήσεις της τελευταίας 20ετίας σε αυτήν αναφέρονται . Δεν την έχουν προωθήσει μέχρι σήμερα!

12. Οι ανισότητες που υπάρχουν σε μισθούς και συντάξεις, οι αδιανόητες αδικίες, οι παραλογισμοί στην αξιολόγηση προσόντων και προσφοράς πρέπει να εκλείψουν. Τασσόμαστε υπέρ του ενιαίου, εξορθολογισμένου μισθολογίου, στο οποίο θα πρέπει να ενσωματωθούν τα επιδόματα. Πρέπει για όλους τους υπαλλήλους και λειτουργούς του δημοσίου πλαφόν δύο φορές το κατά κεφάλην ΑΕΠ για τις συντάξεις (περίπου 45.000 ευρώ το χρόνο) και τέσσερις φορές το ΑΕΠ για τους μισθούς του δημόσιου τομέα (περίπου 90.000 ευρώ το χρόνο) – μηδενός εξαιρουμένου.

13. Είναι κοινή διαπίστωση ότι χρειάζεται μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα προκειμένου να αυξηθεί η αποτελεσματικότητά του. Οι προτάσεις για κατάργηση ή και ενοποίηση Οργανισμών κινούνται σε θετική κατεύθυνση, Καρκινοβατεί όμως η εφαρμογή και ένας μόνο φορέας στο διάστημα αυτό έχει καταργηθεί. Στην όλη αυτή πορεία ελλοχεύει ο κίνδυνος η διαδικασία αυτή να γίνει όχημα κατάργησης «ενοχλητικών» Φορέων (βλ. συζήτηση για κατάργηση του Οργανισμού Αθήνας)

Αναδιαρθρώσεις, νέα επιχειρησιακά σχέδια, των μεγάλων Δημοσίων επιχειρήσεων πρέπει να προχωρήσουν. Αυτές δεν είναι δυνατόν να εξαντλούνται μόνο και μάλιστα εκ των προτέρων σε μειώσεις μισθών και προσωπικού , που και αυτές οφείλουν να αντιμετωπισθούν. Οι αμοιβές σε όλες στις ΔΕΚΟ, από τον κλητήρα μέχρι τον διευθύνοντα σύμβουλο πρέπει να συνδέονται άμεσα με την ποιότητα του παρεχόμενου κοινωφελούς έργου. Πρέπει να υπάρχει αντιστοίχηση των μισθών με την εργασία που παράγεται. Έχουμε ταχθεί υπέρ της ανασυγκρότησης των επιχειρήσεων και όχι υπέρ του περιορισμού των υπηρεσιών που πρέπει να προσφέρουν στους πολίτες. Με την έννοια αυτή είμαστε ριζικά αντίθετοι στην περικοπή του μισού δικτύου του σιδηροδρόμου, ακόμα και αυτών των τμημάτων που πρόσφατα ανακαινίσθηκαν με κοινοτικά κονδύλια, για εύκολη περικοπή ελλειμμάτων.

14. Τη δημοκρατική φορολογική μεταρρύθμιση, που συνίσταται στην αναλογική και προοδευτική συμβολή όλων των πολιτών και εμείς επιμένουμε να περιλαμβάνει και τον αρνητικό φόρο εισοδήματος για νοικοκυριά χαμηλού εισοδήματος.

Τη λειτουργική ανασυγκρότηση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών προκειμένου να αποκατασταθεί η φορολογική ισότητα και να αυξηθούν τα δημόσια έσοδα με την άμεση ενίσχυση των εισπρακτικών υπηρεσιών των ΔΟΥ.

Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να υπάρξει επανεξέταση του συνόλου των φορολογικών ελαφρύνσεων από μηδενική βάση, ενίσχυση των φορολογικών μηχανισμών και ορισμός ποσοτικών στόχων για την μείωση της παραοικονομίας, της απώλειας εσόδων από φόρους που δεν εισπράττονται.

Σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση του Προϋπολογισμού η απώλεια εσόδων από το ΦΠΑ φτάνει το 30% έναντι 12% μέσου όρου στην ΕΕ. Πρακτικά αυτό σημαίνει απώλεια περίπου 5 δις € το 2009 και 5,3 δις € το 2010. Εάν η απώλεια εσόδων περιοριζόταν στο 20% (από 30%) θα εξασφαλίζονταν επιπλέον έσοδα 1,6 δις € το 2009 και 1,8 δις € το 2010.

Σύμφωνα με μελέτες (ΟΑΣΑ) το ποσοστό της παραοικονομίας στην Ελλάδα κινείται κοντά στο 30% του ΑΕΠ. Με πρόχειρους υπολογισμούς αυτή σημαίνει ότι η απώλεια φορολογικών εσόδων (εάν υποθέσουμε ότι ο λόγος φόρων/ΑΕΠ θα παρέμενε σταθερός) ανέρχεται σε περίπου σε 15 δις € το 2009 και 15 δις € το 2010 . Η μείωση της παραοικονομίας στο 15% του ΑΕΠ θα προσέθετε περίπου 7,5 δις € στον προϋπολογισμό του 2009 και 7,8 δις € στον προϋπολογισμό του 2010.

Την εξοικονόμηση πόρων μέσα από τον περιορισμό στο ελάχιστο του τερατώδους μηχανισμού μεταφοράς εισοδημάτων υπό τη μορφή κινήτρων, επιδοτήσεων, επιχορηγήσεων και φοροαπαλλαγών. Ιδιαίτερες περιοχές αναζήτησης πόρων η φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, η εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία και οι φοροαπαλλαγμένες εμπορικές συναλλαγές τους.

Μείωση ΦΠΑ σε είδη διατροφής ζωτικών στη διαβίωση στο 6.5% και αύξηση στα είδη υπερπολυτελούς διαβίωσης πέραν του 23%.

15. Την ενίσχυση του αναπτυξιακού ρόλου του προϋπολογισμού. Αντί της περικοπής- φέτος η χώρα θα έχει το χαμηλότερο ΠΔΕ από το 2001 και έπειτα, ως ποσοστό του ΑΕΠ (3,7%)-, το ΠΔΕ πρέπει να ενισχυθεί και να αποκτήσει πολυετή χαρακτήρα. Ιδιαίτερο βάρος αποκτά η αξιοποίηση των διαθεσίμων από τα ευρωπαϊκά διαρθρωτικά ταμεία τα επόμενα τρία χρόνια. Η χώρα "πληρώνει" (χάνει) σημαντικό μέρος των κοινοτικών εισροών που μας αναλογούν, ακυρώνοντας το όποιο θετικό αποτέλεσμα επίπονων (δημοσιονομικών) διαπραγματεύσεων για μικροποσά και με υψηλό διαπραγματευτικό τίμημα.

16. Αναγκαία είναι η αναπροσαρμογή του ΕΣΠΑ καθώς και η εφαρμογή συστημάτων αξιολόγησης της αναπτυξιακής και της κοινωνικής αποτελεσματικότητας των δαπανών. Πρέπει να καταβληθεί εργώδης προσπάθεια για αύξηση της απορροφητικότητάς του που για το τέλος του 2011 αναμένεται να φτάσει στο 15%- απομένουν τρία χρόνια ακόμη ενώ τα κονδύλια του ΕΣΠΑ για την ενίσχυση της απασχόλησης παρουσιάζουν μέσο σταθμικό όρο συνολικής απορρόφησης μόνο 6.2%.

Αναπτυξιακοί άξονες προτεραιότητας θα μπορούσαν να ήταν η ενίσχυση της πράσινης οικονομίας, του πολιτιστικού-τουριστικού συμπλέγματος, της ποιοτικής αγροτικής παραγωγής και πρωταρχικά της στήριξης της εργασίας.

17. Την στενότητα διάθεσης πόρων του δημοσίου για χρηματοδότηση αναγκαίων έργων και τη συνακόλουθη αύξηση της απασχόλησης θα μπορούσε να αντιμετωπίσει η επέκταση της χρονικής διάρκειας των παραχωρήσεων του αεροδρομίου Ελ.Βενιζέλος, της Αττικής Οδού, της Γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου ,όχι απλώς για την αυτόματη εταιρική συμμετοχή του δημοσίου , άρα και τη συμμετοχή στα έσοδα, αλλά κυρίως στην ενεργοποίηση ΣΔΙΤ για συγκεκριμένα έργα όπου η συμμετοχή του δημοσίου θα είναι τα μελλοντικά έσοδα.

18. Κάτω από την πίεση της οικονομικής κατάστασης της χώρας, οι αμυντικές δαπάνες εμφανίζουν τα τελευταία χρόνια σταθερή μείωση. Γι΄αυτό και αίσθηση αποτελεί το γεγονός ότι τα εξοπλιστικά προγράμματα του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας προβλέπονται αυξημένα το 2011 (σε ταμειακή βάση) κατά 100 εκατ. Υπάρχουν περιθώρια για ουσιαστικές ακόμη περικοπές σε μέσα και οπλικά συστήματα, που δεν εξυπηρετούν την αμυντική θωράκιση της χώρας, αλλά εντάσσονται στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ

19. Την αντιμετώπιση του υπέρογκου ελλείμματος του ισοζυγίου συναλλαγών και του εμπορικού ισοζυγίου(σταθερά αρνητική πρωτιά στην ΕΕ.) Το έλλειμμα αυτό αντανακλά δομικά προβλήματα της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.

Η χώρα παράγει προϊόντα και υπηρεσίες που δεν καταναλώνονται ούτε στο εσωτερικό και αντιθέτως εισάγει άλλα ή ομοειδή συνεχώς. Αυτό σημαίνει είτε λαθεμένες επιλογές παραγωγικών προτύπων είτε υψηλό κόστος παραγωγής. Τραγική συνέπεια είναι ότι διαρκώς επιχειρήσεις κλείνουν και η ανεργία εκτινάσσεται στα ύψη.

Η πολιτική επιλογή πρέπει να εστιάζεται πρώτα απ’ όλα στον εντοπισμό των τομέων παραγωγικής δραστηριότητας που είναι σε θέση να αποτελέσουν πόλους ανάπτυξης για τη χώρα ή εστίες συγκριτικού πλεονεκτήματος μέσω παραγωγικών και τεχνολογικών εξειδικεύσεων που ταυτόχρονα θα σέβονται το περιβάλλον. Στις γενναίες επενδύσεις στην παιδεία, στην επιστημονική έρευνα. Στην στήριξη στην πλήρη απασχόληση, στη σταθερή και ποιοτική εργασία και σε ικανοποιητικούς μισθούς.

Η χώρα οφείλει να στηρίξει την επιχειρηματικότητα, να δώσει τη μάχη της ανταγωνιστικότητας στο πεδίο της καινοτομίας και της ποιότητας των προϊόντων και των υπηρεσιών, που ενσωματώνουν τεχνολογικό προβάδισμα και υψηλή προστιθέμενη αξία. Να ενθαρρύνει τις ομάδες παραγωγών και της συλλογικής επιχειρηματικής δράσης των νέων, που μπορούν να επινοούν και να προσφέρουν νέα προϊόντα, ικανά να κερδίσουν μια θέση στις διεθνείς αγορές.

20. Ιδιαίτερη συντονισμένη προσπάθεια, μέσα και από σειρά κινήτρων πρέπει να καταβληθεί για την ενίσχυση της ναυτιλίας και την στροφή σε ελληνικά πληρώματα, αλλά κυρίως προς την ενθάρρυνση του εκσυγχρονισμού του ναυπηγοεπισκευαστικού κλάδου με την συμμετοχή του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου. Όταν «κτίζεται» μεγάλος αριθμός νέων πλοίων από έλληνες εφοπλιστές σε γειτονική χώρα είναι αδιανόητο να μην καταβάλλεται απολύτως στοχευμένη πρωτοβουλία για την προσέλκυσή τους στη χώρα μας

21. Η ενίσχυση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, για τη μείωση της εξάρτησης της χώρας μας από τους μεγάλους κατασκευαστές σύγχρονων οπλικών συστημάτων, αλλά και για τη δημιουργία ενός πεδίου εφαρμογής καινοτομιών.

22. Τη διαμόρφωση ενός ισχυρού πυλώνα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα υπό τον έλεγχο του δημοσίου, που θα περιλαμβάνει την Εθνική, όπου το δημόσιο επανακτά το κρίσιμο πακέτο μετοχών για τον ουσιαστικό έλεγχό της, και τις λοιπές τράπεζες δημόσιου συμφέροντος ΑΤΕ, ΤΤ, και Ταμείο παρακαταθηκών και δανείων Στόχος η εξασφάλιση της ομαλής ροής του χρήματος και της χρηματοδότησης της οικονομίας, η συμπίεση των επιτοκίων.

Τη διευκόλυνση με νομοθετική ρύθμιση, της επέκτασης του θεσμού των συνεταιριστικών τραπεζών.

Εξετάζουμε την πρόταση του ΟΕΕ για ίδρυση Δημόσιας Τράπεζας ειδικού σκοπού με στόχο τη διαχείριση της δημόσιας περιουσίας και του Δημόσιου Χρέους.

23. Την ουσιαστική στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, με ενίσχυση για απρόσκοπτη ροή της χρηματοδότησής τους, με νομοθετική κατάργηση των καταχρηστικών πρακτικών και χρεώσεων των τραπεζών, με οργάνωση και έλεγχο του τομέα παροχής υπηρεσιών, με συλλογική συμμετοχή τους στις κρατικές προμήθειες.

Σημαντικές χρηματοδοτήσεις πρέπει, επίσης, να στραφούν από το τρέχον ΕΣΠΑ με την ενίσχυση του εξαγωγικού προσανατολισμού τους και τη βελτίωση της ποιότητας των προϊόντων τους.

24. Την πρωταρχική κρατική μέριμνα για χρήσεις γης στην ύπαιθρο, για εκσυγχρονισμό της γεωργίας, των μεταποιητικών μονάδων αλλά και των δικτύων εμπορίου και διακίνησης αγροτικών αγαθών, για μεταφορά πόρων στον πυλώνα της Αγροτικής Ανάπτυξης ώστε να ενισχυθούν κατά προτεραιότητα τα αγροτικά νοικοκυριά. Την επιδίωξη της πολυλειτουργικότητας του αγροτικού τομέα, με έμφαση στη βιολογική γεωργία και κτηνοτροφία. Τη στοχευμένη και συνεπή ενίσχυση της κτηνοτροφίας, κύριας πηγής εισοδήματος αγροτικού πληθυσμού για περιοχές όπου δεν υπάρχουν άλλες πηγές απασχόλησης. Την εξυγίανση και πλήρη ανασυγκρότηση των αγροτικών συνεταιρισμών και οργάνωση των αγροτών σε ομάδες παραγωγών.

25. Την πλήρη και αξιοπρεπή απασχόληση. Εργασιακές σχέσεις και συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας που παρέχουν στους εργαζόμενους, Έλληνες και μετανάστες, σιγουριά και διαμορφώνουν όρους δημιουργικής και υπεύθυνης απασχόλησης, που ευνοούν τη συλλογικότητα, τη συνεργασία, την ανάληψη ευθυνών και την αλληλεγγύη. Μια πολιτική ακριβώς στον αντίποδα της πλήρους απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων που ακολουθεί η κυβέρνηση

26. Την εγγύηση της κοινωνικής ασφάλειας όσων διαβιούν στη χώρα μέσα από ένα ασφαλιστικό σύστημα που θα χρηματοδοτείται σταθερά και με ενιαίους όρους από τους εργαζόμενους, το κράτος και τους εργοδότες, χωρίς την οποιαδήποτε ανάγκη άνισης καταφυγής σε κοινωνικούς πόρους, θα διασφαλίζει τα αποθεματικά των ταμείων, θα αντιμετωπίζει την εισφοροδιαφυγή και εισφοροαπαλλαγή και την ανασφάλιστη εργασία καθώς και την πρόσβαση και χρήση των υπηρεσιών υγείας, που θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από πλήρη ισότητα για όλους τους πολίτες.

27. Την αλλαγή του βασικού προσανατολισμού στον τομέα της υγείας στην κατεύθυνση της πρόληψης και ανάπτυξης της πρωτοβάθμιας φροντίδας με ιδιαίτερη έμφαση στην αναμόρφωση του ΕΣΥ, στη δημιουργία ενός Ενιαίου Φορέα Υγείας στη γενναία χρηματοδότηση του δημόσιου συστήματος υγείας και άμβλυνση των εξωπραγματικών ιδιωτικών δαπανών. Μείζον ζήτημα εδώ η αντιμετώπιση στη πράξη της σπατάλης και των εξωφρενικών δαπανών για προμήθειες υλικών και φαρμάκων, που θα εξοικονομήσει πόρους για την ανασυγκρότηση του υγειονομικού συστήματος.

28. Την αποδοχή ότι βάση μιας νέας πορείας για την παιδεία είναι η αναγνώριση των αποτυχιών του συστήματος και των μεταρρυθμίσεών του. Την απαίτηση για μια εκπαίδευση που να αντιστοιχεί στις αυξημένες ανάγκες της εποχής, των πολιτών και της χώρας. Την αφετηριακή προσέγγιση ότι συνολική λύση δεν μπορεί να αποτελούν οι άτυπες και οι νόμιμες μορφές ιδιωτικοποίησης που σημειώνουν ραγδαία αύξηση και ότι το εκπαιδευτικό σύστημα θα πρέπει να παρέχει ίσες ευκαιρίες σε όλους του πολίτες. Τον αυτόνομο μορφωτικό ρόλο του Λυκείου, όσο και την αξιοκρατική  πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το δημόσιο, ισχυρό μαζικό, αυτοδιοικούμενο πανεπιστήμιο που λογοδοτεί στην ελληνική κοινωνία.

Φώτης Κουβέλης: Το 2011 θα είναι εκλογική χρονιά

Η κυβέρνηση αντί να κάνει «φοροεπιδρομές», κυρίως με τους εμμέσους φόρους, που πλήττουν ιδιαίτερα τα λαϊκά στρώματα, οφείλει να συγκρουσθεί με την παραοικονομία, τη φοροδιαφυγή και τις φοροαπαλλαγές.
Έχουμε προτείνει την ουσιαστική αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, με τη στελέχωση και ανασύνταξη των εισπρακτικών και ελεγκτικών μηχανισμών, την επέκταση της φορολογίας στο εφοπλιστικό κεφάλαιο και στις offshore εταιρείες.

Στην προσπάθεια διασφάλισης εσόδων, θα μπορούσε να δει κανείς την προσφυγή σε διάφορες μορφές εσωτερικού δανεισμού, εσωτερικά λαϊκά ομόλογα, είτε κτηματικά ομόλογα.

Επίσης σε συνδυασμό με νέες επενδύσεις, να θεσμοθετηθεί η «προπληρωμή φόρων» για δύο ή περισσότερα χρόνια με λογικό συντελεστή, επί των αναμενομένων κερδών για νέες επιχειρήσεις, και για παλιές λειτουργούσες επιχειρήσεις με έκπτωση στο ύψος των φετινών φόρων, ώστε μ’ αυτά τα χρήματα να ενισχυθούν αναπτυξιακές πολιτικές ή έστω να καλυφθούν οι «τρύπες εσόδων» χωρίς να χρειασθεί και πάλι η επιδρομή κατά των ιδίων φορολογουμένων..

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ Δ. ΚΟΥΚΛΟΥΜΠΕΡΗ (ΤΟ ΑΡΘΡΟ, 21/11/10):

Ποιος είναι ο ρόλος που επιδιώκει να διαδραματίσει η Δημοκρατική Αριστερά στην πολιτική ζωή του τόπου το προσεχές διάστημα; Ποιοι είναι οι στόχοι που θέτει μετά τη δοκιμασία των αυτοδιοικητικών εκλογών που -κατά γενική ομολογία- κρίθηκε επιτυχής για το κόμμα σας; Πόσο εύκολη ή δύσκολη υπόθεση είναι η είσοδος της Δ.ΑΡ. στη Βουλή;

- Θέλουμε να αναδειχθούμε η σύγχρονη δημοκρατική, ευρωπαϊστική, μεταρρυθμιστική, οικολογική Αριστερά.

Φιλοδοξούμε οι προσδιορισμοί αυτοί, με τον προγραμματικό λόγο μας, τις παρεμβάσεις και, κυρίως, τις πρωτοβουλίες και τη δράση μας, να αναγνωρίζονται αμέσως και ευθέως από τους πολίτες της χώρας μας.

Πρώτα και κύρια από τις δυνάμεις της εργασίας της γνώσης, τις δυνάμεις του πνεύματος και του πολιτισμού, που θέλουμε να εκφράσουμε.

Η ίδρυση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ συμπίπτει χρονικά με την εκδήλωση της δημοσιονομικής κρίσης, που πιέζει πολύπλευρα και πρωτόγνωρα την ελληνική κοινωνία και οδηγεί σε κατάρρευση το πελατειακό κράτος των κοινωνικών ανισοτήτων που χτίστηκε επί δεκαετίες στον τόπο μας.

Η Ελλάδα έχει οδηγηθεί σε μειωμένη κυριαρχία. Διαπιστωτική πράξη της η υπογραφή του απαράδεκτου Mνημονίου με την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ.

Για την εξέλιξη αυτή, οι ευθύνες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, των αλληλοδιάδοχων κυβερνήσεων του δικομματισμού, είναι τεράστιες.

Δεν ταυτίζουμε γενικώς τα δύο αυτά κόμματα, αλλά θεωρούμε ότι και τα δύο οδήγησαν τη χώρα στο τέλμα της διαπλοκής και διαφθοράς, στα τεράστια ελλείμματα και υπέρογκο χρέος, καθώς και σε συνθήκες δυσβάσταχτου δανεισμού.

Η απόκρουση των πολιτικών που μειώνουν όλο και πιο πολύ το εισόδημα των φτωχών στρωμάτων της κοινωνίας είναι πάντα ο πρώτος μας στόχος.

Όσο η ελληνική κοινωνία θα βλέπει στην παρουσία μας, την Αριστερά των αγώνων αλλά και των προτάσεων, θα γίνεται όλο και πιο βέβαιη η διευρυμένη παρουσία μας και στην επόμενη Βουλή.

Οι αρχές και η φυσιογνωμία του κόμματός σας ευνοούν τις συνεργασίες με δυνάμεις του προοδευτικού και οικολογικού χώρου, στη βάση προγραμματικών συγκλίσεων, όπως άλλωστε συνέβη στην πρόσφατη αναμέτρηση για την Αυτοδιοίκηση. Το εγχείρημα Καμίνη-Μπουτάρη θα μπορούσε υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις να μετεξελιχθεί και να βρει εφαρμογή σε ανώτερο επίπεδο; Σημειώνω ότι ο πρωθυπουργός δήλωσε «πάντα ανοιχτός» σε προοδευτικές συμμαχίες…

- Είμαστε η Αριστερά των ανοιχτών οριζόντων.

Βασικό στοιχείο της φυσιογνωμίας μας και της στρατηγικής μας είναι η πολιτική των συμμαχιών.

Θέλουμε να συνδεθούμε με τις καλύτερες παραδόσεις της Αριστεράς του τόπου μας.

Μεγάλες αλλαγές και μεγάλες ανατροπές δεν μπορεί να υπάρξουν χωρίς τις ευρύτερες δυνατές συγκλίσεις.

Αυτή η σύγκλιση δεν μπορεί σήμερα να πραγματοποιηθεί στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο, γιατί ελλείπουν οι προγραμματικές συμπτώσεις και προϋποθέσεις.

Οι συγκλίσεις είναι χρήσιμες όταν εξασφαλίζουν προγραμματικές συμφωνίες.

Διαφορετικά, είναι έτοιμες να διαλυθούν την επόμενη της γέννησής τους.

Η κυβέρνηση προσπάθησε την περασμένη Κυριακή να βάλει τέλος στην εκλογολογία με τη δήλωση του πρωθυπουργού περί «καθαρής τριετίας». Εκτιμάται ότι απομακρύνθηκε οριστικά το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών και η κυβέρνηση θα εξαντλήσει τη συνταγματικά προβλεπόμενη θητεία της;

- Το θέμα των πρόωρων εκλογών είναι πάντα υπαρκτό.

Τα νέα οικονομικά μέτρα που φαίνεται ότι θα πάρει η κυβέρνηση, θα φέρουν ξανά κοντά τις εκλογές.

Εκτιμώ ότι το 2011 θα είναι εκλογική χρονιά.

Στην εκτίμηση για τις πρόωρες ή μη εκλογές πρέπει να συνυπολογίζεται και η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που σήμερα δοκιμάζεται από τον γερμανικό οικονομικό ηγεμονισμό και τη διασπασμένη, επί της ουσίας, πολιτική της.

Οι εξελίξεις στην οικονομία της χώρας παραμένουν εξαιρετικά δυσάρεστες και η περιοριστική πολιτική συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Η κυβέρνηση χαρακτηρίζει «μονόδρομο» τις επιλογές της, ενώ η αντιπολίτευση διαφωνεί καλώντας είτε σε τροποποίηση όρων είτε σε αποκήρυξη του μνημονίου. Ποια είναι η δική σας άποψη; Καταρχάς, έξοδο από το τούνελ της κρίσης βλέπετε στον ορίζοντα; Και ακόμη, υπάρχει εφικτή εναλλακτική λύση;

- Εμείς, πιστεύουμε ότι αυτή η πολιτική ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΗ.

Όσο και αν φαντάζει σε μεγάλο βαθμό ότι είναι η μόνη που μαζεύει χρήμα, αφού στηρίζεται στην παραδοχή ότι οι φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί είναι διαλυμένοι και το πιο εύκολο είναι να τα πάρεις απ’ αυτούς που είτε δεν μπορούν να κρύψουν τα εισοδήματά τους είτε είναι ειλικρινείς φορολογούμενοι, τονίζουμε ξεκάθαρα ότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΗ και γι’ αυτό δεν την δεχόμαστε.

Η κυβέρνηση αντί να κάνει «φοροεπιδρομές», κυρίως με τους εμμέσους φόρους, που πλήττουν ιδιαίτερα τα λαϊκά στρώματα, οφείλει να συγκρουσθεί με την παραοικονομία, τη φοροφιαφυγή και τις φοροαπαλλαγές.

Έχουμε προτείνει την ουσιαστική αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, με τη στελέχωση και ανασύνταξη των εισπρακτικών και ελεγκτικών μηχανισμών, την επέκταση της φορολογίας στο εφοπλιστικό κεφάλαιο και στις offshore εταιρείες.

Στην προσπάθεια διασφάλισης εσόδων, θα μπορούσε να δει κανείς την προσφυγή σε διάφορες μορφές εσωτερικού δανεισμού, εσωτερικά λαϊκά ομόλογα, είτε κτηματικά ομόλογα.

Επίσης σε συνδυασμό με νέες επενδύσεις, να θεσμοθετηθεί η «προπληρωμή φόρων» για δύο ή περισσότερα χρόνια με λογικό συντελεστή, επί των αναμενομένων κερδών για νέες επιχειρήσεις, και για παλιές λειτουργούσες επιχειρήσεις με έκπτωση στο ύψος των φετινών φόρων, ώστε μ’ αυτά τα χρήματα να ενισχυθούν αναπτυξιακές πολιτικές ή έστω να καλυφθούν οι «τρύπες εσόδων» χωρίς να χρειασθεί και πάλι η επιδρομή κατά των ιδίων φορολογουμένων..

Χρειάζεται να επιστρατευθούν όλες οι δυνατές εκδοχές, που μένουν αδρανείς.

Η ελληνική κοινωνία καταλαβαίνει ότι πρέπει να υπάρξει δίκαιος τρόπος μείωσης των ελλειμμάτων, της εξάρτησης από την υπερχρέωση και να ανατραπεί η πελατειακή διαχείριση των προνομίων και της παραοικονομίας.

Οι πολίτες διεκδικούν την αναδιανομή του εισοδήματος και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Η δραματική έλλειψη αναπτυξιακής και παραγωγικής διαδικασίας, με ευθύνη της κυβέρνησης, καθηλώνει τη χώρα και τροφοδοτεί αδιέξοδα.

Ο πρωθυπουργός προανήγγειλε πρωτοβουλίες διαλόγου με την αντιπολίτευση με απώτερο σκοπό την εθνική συνεννόηση για την γρηγορότερη υπέρβαση της επιτήρησης. Θα ανταποκριθείτε στην πρόσκληση; Υπάρχει, πιστεύετε, πεδίο για την εξεύρεση κοινού τόπου σε κάποια βασικά σημεία;

- Αρκεί ο διάλογος να είναι ειλικρινής, ουσιαστικός, και όχι προσχηματικός.

Ο διάλογος πρέπει να αποσκοπεί στην εξεύρεση κοινού τόπου και όχι στην προσχώρηση σε ειλημμένες αποφάσεις και στη συγκεκριμένη πολιτική της κυβέρνησης, στο όνομα μια αόριστης συναίνεσης.

Ένας τέτοιος διάλογος δεν μας αφορά.

Η ενότητα της Αριστεράς παραμένει ζητούμενο, την ώρα που η κρίση βαθαίνει και οι πολίτες αναζητούν στήριξη από δυνάμεις που αφουγκράζονται περισσότερο τα προβλήματα και τις αγωνίες τους. Ποια είναι η γνώμη σας για τον κατακερματισμό του χώρου, σε ποιους ανήκει το κύριο μερίδιο ευθυνών για τη σημερινή κατάσταση και πως προδιαγράφεται το μέλλον της Αριστεράς στην Ελλάδα;

- Οι ενδοαριστερές αντιπαραθέσεις δεν μας αφορούν, όπως δεν αφορούν και την κοινωνία.

Ο κατακερματισμός της αριστεράς είναι πραγματικό πρόβλημα.

Ο κατακερματισμός της Αριστεράς είναι απόρροια των μεγάλων διαφορών που επικρατούν μεταξύ του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ.

Η Αριστερά που δεν προωθεί μια πειστική εναλλακτική πρόταση, που να δίνει απάντηση στα μεγάλα προβλήματα της χώρας και της κοινωνίας, δεν είναι η δική μας Αριστερά.

Δεν αρκεί ο καταγγελτικός λόγος για να αποκρούσει επί της ουσίας την πολιτική που διαιρεί την κοινωνία, διευρύνει τις ανισότητες και οδηγεί τη χώρα σε αδιέξοδα.

Χρειάζεται, ταυτόχρονα με την καταγγελία και η εναλλακτική πρόταση, η προώθηση ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων.

Η παρουσία της σύγχρονης Αριστεράς, που δεν ερμηνεύει και δεν δρα με φθαρμένα εργαλεία του παρελθόντος, είναι αναγκαία.

Αυτή την Αριστερά εκφράζει η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, με αριστερό ευρωπαϊσμό, με μεταρρυθμιστική θέση και στρατηγική, με οικολογική εγρήγορση.

Φώτης Κουβέλης: Εκλογές για την αυτοδιοίκηση και όχι για το Μνημόνιο

"Έχει σημασία ποιος Δήμαρχος, ποιοι δημοτικοί σύμβουλοι, με ποιο πρόγραμμα θα εκλεγούν και θα δουλέψουν.

Με την επιλογή της Κυβέρνησης και της Νέας Δημοκρατίας αλλά και δυνάμεων της Αριστεράς, ο αγώνας μας θα είναι την 7η και 14η Νοεμβρίου να μην είναι η Αυτοδιοίκηση ο μεγάλος ηττημένος,το πρώτο θύμα.

Γιατί θα υπάρξει και δεύτερο, αριστεροί ψηφοφόροι που θα ψηφίσουν αντι-μνημονιακά και θα τους αθροίζουν το βράδυ της 7ης Νοεμβρίου με την αντι-μνημονιακή ψήφο της Δεξιάς της Νέας Δημοκρατίας.

Η επιχείρηση άθροισης των εκλογικών αποτελεσμάτων των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών σε οπαδούς και αντιπάλους του Μνημονίου, δεν περιορίζει μόνο τις μεγάλες δυνατότητες της Αυτοδιοίκησης, αλλά θα εξυπηρετήσει την επιβίωση του πολιτικού συστήματος, που είναι υπεύθυνο για τη δημοσιονομική κατάρρευση, την οικονομική κρίση, την κρίση εκπροσώπησης και την κρίση αξιών.

Και ακόμη περισσότερο, αν στο 2ο γύρο στο όνομα της αντι-μνημονιακής ψήφου, αλληλοψηφίζονται Δεξιοί και Αριστεροί υποψήφιοι, αυτό θα είναι η πλήρης υποτίμηση και η υπονόμευση της ουσίας της πολιτικής."

* Όλη η διακαναλική συνέντευξη του προέδρου της Δημοκρατικής Αριστεράς ΕΔΩ

Το "αντιμνημονιακό μέτωπο" στην τοπική αυτοδιοίκηση φέρνει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από τα υποτίθεται επιδιωκόμενα

εφόσον "μια μοιρολατρική πολιτική ακινησία της τοπικής αυτοδιοίκησης, με μόνη συνοδεία τις απέλπιδες φωνές κατά του ΔΝΤ σημαίνει την πλήρη υποταγή στο Μνημόνιο ακυρώνοντας υπαρκτές δυνατότητες αυτόνομων επιλογών της αυτοδιοίκησης απέναντι στο κεντρικό κράτος"

Φώτης Κουβέλης στο ΠΑΡΟΝ:

• Η συνεργασία της Δημοκρατικής Αριστεράς με το ΠΑΣΟΚ στους Δήμους Αθήνας και Θεσσαλονίκης σηματοδοτεί ευρύτερες μελλοντικές συμπτώσεις με το ΠΑΣΟΚ στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας;

Με την πρότασή μας για τις υπερκομματικές υποψηφιότητες των Γ. Καμίνη και Γ. Μπουτάρη στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, αντίστοιχα, αναδείξαμε την ανάγκη να κινηθεί η τοπική αυτοδιοίκηση χειραφετημένη από την κηδεμονία των κομμάτων και να αντιστοιχηθεί με την κοινωνία και τα προβλήματά της.

Ο χώρος της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν είναι πρόσφορο πεδίο για κομματικές καταγραφές. Αντίθετα, είναι κατάλληλος για πλατιές συνθέσεις.

Η στήριξη των συγκεκριμένων υποψηφιοτήτων από ευρεία πολιτική και κοινωνική συσπείρωση είναι θετικό στοιχείο. Μπορεί να διαμορφώσει μια νέα δυναμική αντίληψη για τη λειτουργία της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Η σύμπτωση για τις συγκεκριμένες υποψηφιότητες δεν αποτελεί προανάκρουσμα άλλων συμπτώσεων και δεν σηματοδοτεί ευρύτερες συμπτώσεις και μάλιστα στο επίπεδο της κεντρικής πολιτικής σκηνής.

• Δηλαδή δεν υπάρχει περίπτωση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, την αποκλείετε όποτε γίνουν εθνικές εκλογές;

Δεν υπάρχει. Οι συγκλίσεις προϋποθέτουν προγραμματικές συμπτώσεις, οι οποίες δεν υφίστανται.

• Πώς μετέχει η Δημοκρατική Αριστερά στις εκλογές για την αυτοδιοίκηση;

Οι αυτοδιοικητικές δυνάμεις μας είναι παρούσες σε όλη τη χώρα.

Στους δήμους έχουμε αυτόνομες καθόδους, αλλά και συνεργασίες, με προγράμματα και φερέγγυα πρόσωπα, με δυνάμεις των Οικολόγων-Πράσινων, του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού.

Στις περιφερειακές αυτοδιοικήσεις, με δεδομένο τον έντονο πολιτικό χαρακτήρα τους, έχουμε αυτόνομη κάθοδο, με επικεφαλής στελέχη της Δημοκρατικής Αριστεράς.

• Γιατί απορρίψατε την πολιτική επιλογή να αποτελέσει η αντίθεση στο Μνημόνιο το πρόταγμα των αυτοδιοικητικών εκλογών;

Δεν συμφωνούμε με συσπειρώσεις -και μάλιστα πολιτικά ετερόκλητες- οι οποίες γίνονται στο όνομα της αντίθεσης στο Μνημόνιο ή διεκδικούν δημοψηφισματικό χαρακτήρα για τις εκλογές.

Ποια η κοινή βάση μιας τέτοιας συσπείρωσης;

Η καταγγελία του Μνημονίου και μόνον δεν δικαιολογεί πολιτικά τη συγκρότηση «αντιμνημονιακού» μετώπου.

Όσοι υποστηρίζουν τέτοιες συσπειρώσεις, ακυρώνουν υπαρκτές δυνατότητες αυτόνομων επιλογών της αυτοδιοίκησης απέναντι στο κεντρικό κράτος.
Η θέση μας για το Μνημόνιο είναι ξεκάθαρη: Δεν το θέλουμε και το καταψηφίσαμε.

Η απόκρουσή του όμως προϋποθέτει εναλλακτικές προτάσεις για την έξοδο από τις ασφυκτικές ρυθμίσεις και όχι αφορισμούς και κραυγές.

Θεωρούμε επιτακτική ανάγκη τη δίκαιη κατανομή των βαρών, τον σεβασμό των εργασιακών δικαιωμάτων, που αποσάθρωσε η πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, τη μη επιβάρυνση των πλατιών κοινωνικών στρωμάτων με έμμεσους φόρους, που περνάνε στην κατανάλωση, αυξάνοντας κι άλλο τα κέρδη της παραοικονομίας και πλήττοντας την κοινωνία, τη μη περικοπή των αποδοχών.

• Συνεργασία στην τοπική αυτοδιοίκηση δεν σημαίνει ότι υιοθετείτε, αποδέχεστε την κεντρική πολιτική του κόμματος με το οποίο συνεργάζεστε; Ο πολίτης τι μήνυμα παίρνει όταν διαφωνείς με την κύρια πολιτική που πλήττει τη ζωή του, τον κάνει να χάνει τη δουλειά του, αλλά συνεργάζεσαι στους δήμους με το κόμμα που την επιβάλλει; Συνταιριάζονται αυτά τα δύο διαφορετικά πρόσωπα; Δεν έχουν επιπτώσεις στη λειτουργία των δήμων οι περικοπές της χρηματοδότησής τους, που επιβάλλει η «τρόικα»; Δεν παραβιάζονται τα εργατικά δικαιώματα των εργαζομένων στην τοπική αυτοδιοίκηση με το Μνημόνιο;

H Δημοκρατική Αριστερά αναδεικνύει τον αυτοδιοικητικό και πολιτικό χαρακτήρα των εκλογών.

Ο κεντρικός της στόχος είναι η νίκη των ιδεών της ουσιαστικής αποκέντρωσης με αυτοδιοίκηση και η επικράτηση των δυνάμεων που σε τοπικό επίπεδο μπορούν να υπερασπιστούν και να προωθήσουν αυτές τις ιδέες.
Οι εκλογές θα στείλουν μηνύματα, αλλά δεν μπορεί να μετατραπούν σε ένα είδος δημοψηφίσματος.

Στις εκλογές του Νοεμβρίου θέτουμε ως γενικό στόχο την ανάδειξη δημοτικών και περιφερειακών διοικήσεων που θα διαχειριστούν με διαφάνεια και δημόσιο έλεγχο τις τοπικές υποθέσεις και τα οικονομικά - και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία στις συνθήκες της δημοσιονομικής κρίσης.

Δημοτικές και περιφερειακές αρχές που θα λειτουργούν με απόλυτη διαφάνεια και θα αγωνίζονται για τη βελτίωση της ζωής των πολλών, στηρίζοντας πρωταρχικά τους αδύνατους, για την ανάπτυξη και την προστασία του περιβάλλοντος, φυσικού και αστικού. Μακριά από πελατειακές εξυπηρετήσεις, με συνεπή αγώνα για περιφερειακή συγκρότηση.

Διαφορετικά, ο μόνος τρόπος, που εμείς τον αποκρούουμε, είναι να σημάνουμε πλήρη υποταγή στο Μνημόνιο και μοιρολατρική πολιτική ακινησία της τοπικής αυτοδιοίκησης, με μόνη συνοδεία τις απέλπιδες φωνές κατά του ΔΝΤ.

• Τι υποστηρίζει η Δημοκρατική Αριστερά σε σχέση με την κρίση;

Είμαστε η Αριστερά που σταθερά υποστηρίζει ότι υπάρχει και άλλος δρόμος πέρα από τον νεοφιλελευθερισμό και το ΔΝΤ.
Η αριστερή αντιμετώπιση της κρίσης.
Η υπεράσπιση του «δημόσιου συμφέροντος» είναι κεντρικό πρόταγμά μας.

Επικεντρώνουμε τις δράσεις μας στην «πολιτική της κρίσης».
Παράλληλα με τη δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας, τις προτάσεις για την αντιμετώπισή της, η δική μας Αριστερά επικεντρώνεται στην ανθρώπινη διάσταση της κρίσης και στο προστατευτικό δίκτυ της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Η αναδιανομή, η αλληλεγγύη και ο επανακαθορισμός του προτύπου ανάπτυξης ανοίγουν σήμερα το έδαφος για μια ουσιαστική παρέμβαση στο κράτος, στην αυτοδιοίκηση, με αποκέντρωση και στους θεσμούς, αλλά και στην οικονομία, με στόχο την προώθηση δομικών μεταρρυθμίσεων.

• Βλέπετε τέτοια πολιτική να εφαρμόζεται από την κυβέρνηση, το κόμμα με το οποίο συνεργάζεστε σε κεντρικούς δήμους, Αθήνας και Θεσσαλονίκης, που δίνουν το πολιτικό στίγμα;
  Ξεχάσατε εκείνο το «ΠΑΣΟΚ και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις» στις δημοτικές του 1982 όταν ανακοινώνονταν τα αποτελέσματα;

Η μνήμη οφείλει να είναι παρούσα, για να διδάσκει πολιτικά και να οδηγεί σε απόκρουση συμπεριφορών του παρελθόντος.

Το σήμερα δεν είναι χθες.

Η συγκρότηση των συνδυασμών στους δύο αυτούς δήμους έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά από εκείνα του παρελθόντος.

• Ήταν αναπόφευκτη, κατά τη γνώμη σας, η παρουσία του ΔΝΤ στη χώρα μας;

Οι χειρισμοί που έγιναν από την κυβέρνηση διαμόρφωσαν ένα πεδίο το οποίο δημιούργησε τις συνθήκες για την εγκατάσταση του ΔΝΤ στην Ελλάδα.

Ήταν η εποχή που και οι Ευρωπαίοι, κάτω από άλλες εκτιμήσεις, θεώρησαν ως εύκολη λύση την παρουσία του ΔΝΤ.
Το Μνημόνιο δεν είναι η αιτία της δημοσιονομικής κρίσης και της εξάρτησης από τον υπέρογκο δανεισμό. Το ανάποδο ισχύει.

Η κρίση έφερε το Μνημόνιο.
Το καταψηφίσαμε γιατί οι κυβερνητικές πολιτικές που συμφωνήθηκαν με την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ είναι άδικες, καθηλώνουν την κοινωνία και την τεμαχίζουν.

• Μπορούσε να αποφευχθεί το Μνημόνιο ή όχι; Θα θέλαμε μια ευθεία απάντηση.
  Και αν πιστεύετε ότι υπάρχει άλλος δρόμος, ποιος συγκεκριμένα;

Το Μνημόνιο δεν ήταν αναπόφευκτο. Η κυβέρνηση όφειλε αμέσως, χωρίς καθυστέρηση, να λάβει μέτρα.

Με δεδομένο το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα, στις αρχές του έτους, όταν η δανειοληπτική ικανότητα της χώρας ήταν υπαρκτή, μπορούσε να πάρει δάνειο και μάλιστα με μικρότερο επιτόκιο.

Όφειλε να αξιοποιήσει τη συμμετοχή της χώρας στην Ευρωζώνη, να διαπραγματευτεί και να απαιτήσει τη στήριξη της ΕΕ, χωρίς την παρουσία του ΔΝΤ.

Όφειλε -και μπορούσε- να διαμορφώσει, προς την κατεύθυνση αυτή, συμμαχίες μέσα στην ΕΕ, αξιοποιώντας ιδιαίτερα τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου που αντιμετώπιζαν και αντιμετωπίζουν παρόμοια οικονομικά προβλήματα.

• Εντάξει, λέτε ότι είναι άδικες οι κυβερνητικές επιλογές και ότι τεμαχίζουν την κοινωνία. Και από κει και πέρα, τι;
  Πώς τ' αλλάζουμε αυτά;

Η δική μας πρόταση είναι η δίκαιη κατανομή βαρών, η αντιμετώπιση των δομικών προβλημάτων της ελληνικής διοίκησης, το νέο αναπτυξιακό πρότυπο με διεύρυνση της παραγωγικής βάσης, η διεύρυνση των εσόδων από δραστηριότητες και από φυσικά πρόσωπα που διαφεύγουν, η ανακατανομή των διαθέσιμων πόρων, η κινητοποίηση του παραγωγικού δυναμικού της χώρας και η άμβλυνση των ανισοτήτων.
Ένα μέρος των πόρων πλέον να αφαιρείται για να αποπληρωθεί το χρέος που σωρεύθηκε τις περασμένες δεκαετίες.
Ιδιαίτερο βάρος αποκτά η αξιοποίηση των διαθεσίμων από τα ευρωπαϊκά διαρθρωτικά ταμεία, τα επόμενα τρία χρόνια.
Αυτές οι προτάσεις αποσκοπούν, μεταξύ άλλων, στη διασφάλιση κοινωνικού κράτους γενικής εφαρμογής, με αναδιανομή του εισοδήματος, με καταπολέμηση της ανεργίας, με ουσιαστική στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, με ενίσχυση για απρόσκοπτη ροή της χρηματοδότησής τους, με νομοθετική κατάργηση των καταχρηστικών πρακτικών και χρεώσεων των τραπεζών, με συλλογική συμμετοχή τους στις κρατικές προμήθειες.

• Με δεδομένη την οικονομική κρίση, πώς κρίνετε τη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού;

Η δημοσιονομική κρίση της ελληνικής οικονομίας ανέδειξε με δραματικό τρόπο τα αδιέξοδα του κοινωνικοοικονομικού προτύπου που οικοδομήθηκε στη χώρα.

Πρότυπο που συστηματικά και μεθοδευμένα εξέθρεψαν τα κόμματα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που κυβέρνησαν τη χώρα.
Η χώρα σήμερα παρουσιάζει, πέρα από τη δραματική οικονομική κατάσταση, δύο κεφαλαιώδους σημασίας προβλήματα.
Πρόβληµα διακυβέρνησης.

Το γεγονός ότι έναν χρόνο από τις εκλογές ανακυκλώνεται και τροφοδοτείται συνεχώς η συζήτηση περί «δοµικών αλλαγών», «αναδοµήσεων», «συντονισµού» κ.ο.κ., δεν είναι παρά το λογικό παρεπόμενο της διαπίστωσης πως η διακυβέρνηση πάσχει. Ακόµη ψάχνουµε τους εισπρακτικούς µηχανισµούς.

Κι ακόµη δεν έχουν διοριστεί όλες οι διοικήσεις των ασφαλιστικών ταµείων!
Πρόβληµα διοίκησης. Τα μέτρα δεν αρκεί να αποφασίζονται και να ψηφίζονται.

Πρέπει κάποιος να τα εφαρμόζει και να τα υλοποιεί ώστε να αποδίδουν.

Υπάρχει στη σηµερινή Ελλάδα τέτοιος διοικητικός µηχανισµός; Δεν υπάρχει.

Προσπάθησαν να τον δηµιουργήσουν;

Το σημαντικότερο! Λείπει παντελώς το σύστημα ελέγχου σε όλα τα επίπεδα.

Χωρίς έναν σαφή, διαφανή, ενιαίο, όχι διεσπαρμένο σε διάφορες υπηρεσίες και υπουργεία, και αποτελεσματικό ελεγκτικό μηχανισμό, οποιαδήποτε πολιτική, ακόμη και καλών προθέσεων, ακυρώνεται.

• Με την εμπειρία που έχετε, έστω τη λίγη, από τη συμμετοχή σας στην οικουμενική κυβέρνηση και την κυβέρνηση Τζανετάκη το 1989, έγινε τότε προσπάθεια να βρεθεί κάποια λύση του προβλήματος που επισημαίνετε;

Τα κυβερνητικά εκείνα σχήματα ήταν βραχύβια, με κυρίαρχο τον μεταβατικό τους χαρακτήρα και με κεντρική στόχευση την αντιμετώπιση συγκεκριμένων και έντονων προβλημάτων.

Οι κυβερνήσεις εκείνες δεν προχώρησαν σε δομικές αλλαγές του κράτους.

• Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι διώκει τη φοροδιαφυγή.

Η πελατειακή ανοχή απέναντι στη φοροδιαφυγή και την παραοικονομία πρέπει να σταματήσει στην πράξη και όχι στα λόγια.

Κύριοι στόχοι πρέπει να είναι η εξασφάλιση πόρων για την τροφοδότηση των προγραμμάτων για τους ανέργους, για τις κοινωνικές πολιτικές που καταρρέουν και η επαναφορά στη ζωή του προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων που έχει θυσιαστεί.

Οι δημόσιες επενδύσεις είναι σήμερα το μόνο άμεσο και αποτελεσματικό εργαλείο για την ανάπτυξη, που θα συμβάλει αποφασιστικά στη συγκράτηση της ανεργίας.
Προτεραιότητα αποτελεί η δραστική μείωση του πληθωρισμού που καλπάζει, καθώς η επιβάρυνση των έμμεσων φόρων πέρασε ολόκληρη στην κατανάλωση, αυξάνοντας κι άλλο τα κέρδη της παραοικονομίας και πλήττοντας την κοινωνία.

• Τριάντα χρόνια τα ίδια ακούμε, αλλά και η φοροδιαφυγή είναι εδώ και η παραοικονομία έχει γιγαντωθεί. Γιατί;
  Δεν υπάρχει βούληση ή οι μηχανισμοί είναι ισχυρότεροι της πολιτικής εξουσίας, της κυβέρνησης;

Οι μηχανισμοί, στη διαχρονική πορεία του πελατειακού κράτους, αυτονομήθηκαν.

Η αλλαγή τους προϋποθέτει ισχυρή πολιτική βούληση για ρήξεις, βαθιές τομές και ανατροπές.

• Και τα δημόσια έσοδα;

Η κάλυψη της δραματικής υστέρησης των δημοσίων εσόδων και η περαιτέρω αύξησή τους δεν πρέπει να γίνεται με τη λογική της πεπατημένης, που έχει ακόμη άλλη μία φορά αποδειχθεί αναποτελεσματική.

Αυτή δηλαδή της μεγαλύτερης περικοπής των δαπανών με την απειλή για το 2011 και νέων μειώσεων μισθών, καθώς και με την επιβολή νέων έμμεσων φόρων και της αύξησης του ΦΠΑ.

Οι χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις που οδηγούνται σε «λουκέτο» πρέπει να προκαλέσουν συναγερμό για την αποτροπή τέτοιων πολιτικών.

• Γίνεται πολλή κουβέντα για κυβέρνηση συνεργασίας ή και για οικουμενική, γιατί έτσι, λένε, μπορούν να γίνουν οι αλλαγές. Συμφωνείτε;
  Θα συμμετείχε η Δημοκρατική Αριστερά;
  Έχουν γίνει συζητήσεις, επαφές;

Η Δημοκρατική Αριστερά έχει τη δική της πολιτική και ασκεί υπεύθυνη προγραμματική αντιπολίτευση, με τις δικές της θέσεις, το δικό της πρόγραμμα και τις διεκδικήσεις της για το συμφέρον της χώρας και της κοινωνίας.

Η Δημοκρατική Αριστερά δεν είναι διατεθειμένη να εκχωρήσει την αυτονομία της πολιτικής της σε κυβερνήσεις συνεργασίας, «οικουμενικής» ή άλλης μορφής.

Καμιά συζήτηση και καμιά επαφή δεν έγινε για κάτι τέτοιο.

• Και κάτι τελευταίο, που αποτελεί απορία πολύ κόσμου. Αυτήν τη στιγμή μια ενωμένη Αριστερά θα μπορούσε να είναι η λύση για εναλλακτική ψήφο, για ψήφο διαμαρτυρίας, και θα μπορούσε να συγκεντρώσει ένα μεγάλο ποσοστό που θα ταρακούναγε το σύστημα;
  Τι φταίει και σήμερα η Αριστερά εμφανίζεται πολυδιασπασμένη και χάνει την ευκαιρία της ζωής της;
  Μια Αριστερά τύπου ΕΔΑ, που έκανε την έκπληξη το 1958, βγαίνοντας από τις κάλπες δεύτερο κόμμα, γιατί δεν μπορείτε να τα βρείτε μεταξύ σας και να υπάρξει σήμερα;
  Είναι τυχαίο ότι και στην Ιταλία και στη Γαλλία η Αριστερά έχει σχεδόν εξαφανιστεί;

Ο πολυκερματισμός των δυνάμεων της Αριστεράς είναι υπαρκτό ζήτημα.

Οφείλεται σε υπαρκτές διαφορές και μάλιστα μεγάλες και σημαντικές.

Αυτές αφορούν τόσο το περιεχόμενο της ασκούμενης πολιτικής, όσο και τον στρατηγικό στόχο.

Η ενότητα της Αριστεράς προϋποθέτει την αντιμετώπιση των πολιτικών ζητημάτων που την τεμαχίζουν.

Είναι χαρακτηριστική, όσο και καίρια, η αντίθεση που υπάρχει σε σχέση με τον ευρωπαϊκό ή μη χαρακτήρα της Αριστεράς ή και με τον δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό.

Αυτά είναι ζητήματα άμεσα συνδεόμενα με την καθημερινά ασκούμενη πολιτική.

Κατά συνέπεια, η ενότητα της Αριστεράς δεν μπορεί να προωθηθεί ερήμην των ζητημάτων που δημιουργούν τις πολλαπλές εκφράσεις της.