Ποια ήταν η πολυκύμαντη Ιστορία των τάσεων στην Αριστερά; Η παρακμή τους και ο iSyriza

Του Γιώργου Παπασπυρόπουλου //

Οι τάσεις που μερικές φορές δημιουργούν «νόμιμες φράξιες» στην αριστερά έχουν την δική τους ιστορία. Κι αυτή δεν είναι άλλη από την δημιουργία του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου από το ΚΚΕ εσωτ (ΕΑΡ τότε) και το μισό ΚΚΕ, μετά την υπερίσχυση της Αλέκας Παπαρήγα επί του Γιάννη Δραγασάκη για τρεις ψήφους στην θέση της ΓΓ του ΚΚΕ.

Ο Συνασπισμός συνέχισε, αλλά τα δυο του κομμάτια ήθελαν καιρό και μέτρα εμπιστοσύνης για να ενωθούν. Το βασικό οργανωτικό μέτρο (γιατί πολιτικά υπήρχε όσμωση) ήταν το δικαίωμα των “ρευμάτων ιδεών” ή ιδεολογικών τάσεων μέσα στο κόμμα πολιτικής ενότητας να έχουν διακριτή οργάνωση, έκφραση και ψηφοδέλτια στα συνέδρια, με κάποιες ποσοστώσεις για να μην εξαφανιστεί η πλευρά που θα μειοψηφούσε. Από τότε πέρασαν τρεις δεκαετίες και το σύστημα των τάσεων επέζησε και μεταφέρθηκε και στον ΣΥΡΙΖΑ, αρχικά ως συνιστώσες και με την ενοποίησή του σε κόμμα, ξανά ως τάσεις.

•Η ιστορία των τάσεων

Με τις τάσεις, αποκαταστάθηκε η εμπιστοσύνη στην δημοκρατικότητα του ΣΥΝ και αναπτύχθηκε ένας ιδεολογικός διάλογος για τον πολιτικό προσανατολισμό του κόμματος. Η όσμωση των ιδεών έφερε μετακινήσεις και διαφοροποιήσεις στην ατομική τοποθέτηση πολλών στελεχών εως και ιδεολογικό επαναπροσδιορισμό τους: πολλά μέλη της ανανεωτικής αριστεράς έγιναν “αριστερό ρεύμα”, πολλά στελέχη του ΚΚΕ έγιναν “ανανεωτικά”, άλλα “κοκκινοπράσινα” έβαλαν και την οικολογία στις προτεραιότητές τους.

Σταδιακά οι τάσεις αναπτύχθηκαν ως κόμματα μέσα στο κόμμα, με τους συντονιστές τους, τις γραμματείες τους, τους εκπροσώπους τους και μετά τις πρώτες μετακινήσεις και οσμώσεις μεταξύ τους, απέκτησαν μια μονιμότητα που δεν ταίριαζε με ρεύματα ιδεών.

Δημοσίευαν διακηρύξεις και θέσεις, μοίραζαν τις κομματικές θέσεις ανάλογα με τις ψήφους στο Συνέδριο και δημιούργησαν μηχανισμούς διακρίνοντας τα μέλη σε δικούς μας και δικούς τους.

Τα πρώτα χρόνια εξέχουσα θέση είχε η τάση των προεδρικών που “κρατούσε” το κέντρο του νέου κόμματος και εξισορροπούσε τις αντίθετες τάσεις των “ανανεωτικών” και των “αριστερών”. Και γι αυτό οι συνεργάτες των προέδρων του κόμματος κάλυπταν την προς τα έξω εκπροσώπηση ενός κόμματος με δημοκρατική δομή κι εύθραυστη ισορροπία.

•Συνέπεια των παραπάνω ήταν η εξαιρετική σχέση του ΣΥΝ με τα κάθε είδους κινήματα που έβλεπαν σ’ αυτόν ένα πολιτικό μόρφωμα ανεκτικό στην διαφορετικότητα και με ευαισθησίες για τις κοινωνικές μειοψηφίες τον πολιτισμό και την διανόηση. Αυτό ωστόσο δημιούργησε ισχνή σχέση με τους ψηφοφόρους που δεν έβλεπαν στον ευάλωτο και διαμορφούμενο ΣΥΝ την πειθαρχία και την …μακεδονική φάλαγγα ενός κόμματος εξουσίας

Κάποτε

Σύντομα η τάση “αριστερό ρεύμα” έγινε πλειοψηφική και με την εκλογή Αλαβάνου στην προεδρία, το κόμμα “έστριψε αριστερά” ότι κι αν σήμαινε αυτό εκείνη την εποχή. Σίγουρα σήμαινε ένα πιο σκληρό προφίλ, μια ανανεωμένη αντιπολίτευση με ισχυρό αριστερό διεκδικητικό λόγο. Σήμαινε επίσης, έναρξη διαλόγου και κοινής δράσης με δυνάμεις στα αριστερά του ΣΥΝ, προερχόμενες από το παλιό ΚΚΕ, το παλιό ΚΚΕ εσωτ, και τις κατά καιρούς διασπάσεις τους.

Η είσοδός τους στον ΣΥΡΙΖΑ ως συνιστωσών πολλαπλασίασε τις τάσεις και η προνομιακή σχέση του παντοδύναμου “αριστερού ρεύματος” μαζί τους ώθησε στην μειοψηφία τους ανανεωτικούς ευρωπαϊστές που ένοιωσαν σχεδόν ανεπιθύμητοι από την αριστερή στροφή του κόμματος και την είσοδο αριστερίστικων τάσεων ακόμη και αριστίνδην στην ΠΓ του κόμματος.

•Η παρακμή των τάσεων ως ιδεολογικών ρευμάτων

Το καταστατικό όχημα των τάσεων έφτανε πλέον στα όριά του.

Οι εξελίξεις ακολούθησαν ραγδαίες: οι τάσεις έγιναν σκαντζόχοιροι, οι αψιμαχίες μεταξύ τους έγιναν δημόσιες, οι ιδεολογικές διαφορές τους έμοιασαν να βαθαίνουν και ο ΣΥΝ έφτασε ως συνιστώσα (συναποτελούμενη από 6-7 τάσεις) να συγκυβερνά το νέο κόμμα με άλλες 12 συνιστώσες μεταξύ των οποίων 50μελείς ομάδες σαν την Αναρχική Πολιτική Οργάνωση και κάποιες τροτσκιστικές διασπάσεις μικρών κομμάτων εκτός ΣΥΡΙΖΑ.

Στο ιδρυτικό συνέδριο αυτού του συνονθυλεύματος η συμπαγής πλην απομονωμένη και κατασυκοφαντημένη ως “δεξιά” και σοσιαλδημοκρατική, “ανανεωτική πτέρυγα” του ΣΥΝ δεν συμμετείχε – αποχώρησε στην έναρξη…

•Η πλειοψηφική τάση είχε καταπατήσει μεθοδικά κι επιθετικά την παλαιά ιδεολογική ισορροπία μέσω των προεδρικών που τώρα ήταν “δικοί” της. Και οι συνιστώσες επιτίθονταν με κάθε ευκαιρία και δημόσια στους “δεξιούς”. Κι εκείνοι έφυγαν με φιλοευρωπαϊκές αριστερές διακηρύξεις και έφτιαξαν την ΔΗΜοκρατική Αριστερά (ΔΗΜΑΡ)

Η ισορροπία αποκαταστάθηκε υποχρεωτικά στο συνέδριο του 2013 όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε ενιαίο κόμμα εκδιώκοντας τις συνιστώσες από την κομματική συν-εξουσία κι επαναφέροντας τις τάσεις ως δομικά στοιχεία του νέου κόμματος.

Έτσι, με μια μικρή ανακατανομή, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε ξανά σε πιπεδο οργανωτικό ένας νέος ΣΥΝ σε οργανωτικό σχήμα και το αριστερό ρεύμα διασπάστηκε διαδοχικά μέχρι που οι προεδρικοί ξανάγιναν το κέντρο του κόμματος. Έκτοτε οι τάσεις μοιράζουν αναλογικά την κομματική εξουσία κι όλα φαίνονται να έχουν επανέλθει στο κόμμα πολιτικής ενότητας που πλέον είναι και κόμμα εξουσίας και μάλιστα κυβέρνησε και 4,5 χρόνια.

•Η πάλη των τάσεων και η δημοκρατία

Τριάντα συναπτά έτη οι τάσεις λειτουργούν δικά τους γραφεία μέσα στα κομματικά, κάνουν κεντρικές ή τοπικές συνελεύσεις, παλεύουν μεταξύ τους, άλλοτε ομονοούν, συνεργάζονται, ξαναδιαφωνούν, κοντράρονται, συναινούν, συνθέτουν ή βάζουν άλλες τάσεις απέναντι.

Έχουν παντού τους ανθρώπους τους, μοιράζουν τις καρέκλες του κόμματος αναλογικά κι εσχάτως και τις θέσεις στον κρατικό μηχανισμό επίσης αναλογικά. Τι δεν κάνουν; Δεν υπολογίζουν τα μέλη του κόμματος.

Αποφασίζουν πριν από αυτά γι αυτά, πηγαίνουν στα όργανα του κόμματος έχοντας κάνει πρώτα την δική τους συνέλευση και τα αντιμετωπίζουν ως μαζικό χώρο. Οι συνελεύσεις των μελών δεν έχουν πια και τόση σημασία. Όλα έχουν προαποφασιστεί στις άλλες συνελεύσεις που είναι καθημερινές, αν όχι πολύ τακτικές ενώ των μελών αραιές και χωρίς ενδιαφέρον αφού είναι κυρίως ενημερωτικές.

Όσο οι συνελεύσεις των μελών απομαζικοποιούνται, οι διάδρομοι του κόμματος μποτιλιάρουν. Όταν τα συνέδρια παρακολουθούνται από ελάχιστους αντιπροσώπους, στα δωμάτια των τάσεων δεν πέφτει καρφίτσα. ‘Όσο ο πρόεδρος του κόμματος Αλέξης Τσίπρας λέει από άμβωνος να σταματήσουν τα κόμματα μέσα στο κόμμα (2ο συνέδριο 2016), στα διπλανά δωμάτια οι τάσεις ολοκληρώνουν τις λίστες τους και τυπώνουν τα χαρτάκια τους. Και στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ τα “ανεξάρτητα” μέλη δηλαδή η μεγάλη πλειοψηφία δεν είχαν κανένα λόγο.

Η δημοκρατία υπηρετήθηκε αρχικά από τις τάσεις. Όσο ήσαν αληθινά ρεύματα ιδεών. Όσο γνωρίζονταν μεταξύ τους τα δυο παλιά ρεύματα του αριστερού κινήματος, οι ορθόδοξοι και οι αναθεωρητές και οι πολλές τους εκδοχές. Όσο η διάσπαση ήταν η πρώτη επιλογή στην αριστερά μετά την διαφωνία και όσο η δαιμονοποίηση του ιδεολογικού “αντιπάλου” αγαπημένη πρακτική απότοκο της πειθαρχίας της σταλινικής περιόδου, της περιόδου του αντάρτικου και του εμφυλίου και της εξορίας.

Αλλά. όπως όλες οι μορφές συνύπαρξης των ανθρώπων –εν προκειμένω των ανθρώπων της αριστεράς-, δεν κρατούν για πάντα το περιεχόμενό τους συμβατό με την συγκυρία, ζωντανό ή και αναγκαίο. Συχνά βλέπουμε παραδόσεις κενές περιεχομένου είτε γιατί αυτό έχει αλλοιωθεί με τον καιρό, είτε γιατί οι κοινωνικές συνθήκες έχουν αλλάξει είτε γιατί το επαναστατικό ή καινοτόμο προωθητικό περιεχόμενο έχει χάσει πια την χρησιμότητά του έχοντας ενσωματωθεί στο νέο στάτους κβο κι έτσι απλά το αναπαράγει.

•Δυστυχώς, οι τάσεις πλέον δεν έχουν κανένα ιδεολογικό περιεχόμενο. Είναι απλοί, μηχανισμοί νομής της όποιας εξουσίας, -κομματικής ή κυβερνητικής- αποστεωμένοι από ιδέες,. Έχουν προ πολλού ολοκληρώσει την γόνιμη περίοδό τους προσφέροντας πολυφωνία και δημοκρατία στο κόμμα. Τώρα βρίσκονται στην άλλη πλευρά

Σε εκείνη που υπερασπίζονται τα προνόμιά τους, την εξουσία τους, την ομάδα τους και την μεταξύ τους αλληλεγγύη. Με αυτήν την έννοια, η αριστερά δεν τις χρειάζεται. Ο ρόλος τους είναι αρνητικός. Εμποδίζουν την μαζική συμμετοχή των μελών αφυδατώνοντας τη ζωή του κόμματος με την υποκατάσταση των δημοκρατικών διαδικασιών από τις εσωτερικές τους διαδικασίες. Πολεμούν την αξιοκρατία αφού προωθούν τους “δικούς” τους και τις “δικές” τους σε κάθε θέση, κομματική ή κυβερνητική. Πολεμούν την ανανέωση αποκλείοντας νέες ιδέες και συντρόφους με τη δύναμη επιρροής τους στα όργανα του κόμματος. Πολεμούν την διαφάνεια και τον έλεγχο των πεπραγμένων υπερασπίζοντας εν λευκώ τους δικούς τους. Οι ομάδες θα υπερασπιστούν τους υπουργούς τους στον απολογισμό και θα κατηγορήσουν τους άλλους. Γι αυτό και δεν μπορεί να εξασφαλιστεί η αντικειμενικότητα στις σχετικές διαδικασίες.

•Ποια είναι η λύση;

Σε ένα δημοκρατικό κόμμα δεν μπορείς να απαγορεύσεις την διαφορετική έκφραση. Οι τάσεις θάπρεπε να είναι ρευστές σαν τις ιδέες. Να εμφανίζονται συγκυριακά γύρω από αληθινά διακυβεύματα, όπου υπάρχουν κρίσιμες διαφωνίες και για όσο υπάρχουν αυτές, και να διαλύονται με την ενοποίηση των απόψεων. Να συμβάλλουν βαθαίνοντας τον προβληματισμό και όχι να μπετονάρουν απόψεις και παρατάξεις. Να τεκμηριώνουν τις δικές τους ιδέες και όχι να δαιμονοποιούν τις αντίθετες. Αλλά δεν τα κάνουν όλα αυτά γιατί δεν χρειάζεται καθώς η αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ έχει ενοποιηθεί ιδεολογικά σχεδόν σε όλα τα επίπεδα. Οι τάσεις λοιπόν παραμένουν χωρίς λόγο, ως παρατάξεις γύρω από άτομα και μηχανισμούς. Χωρίς πολιτικό περιεχόμενο.

Ωστόσο, η ενιαία λίστα για τις υποψηφιότητες για την ΚΕ στο συνέδριο (2016) δεν εμπόδισε τις τάσεις να μοιράσουν τα χαρτάκια τους. Οι μηχανισμοί υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα στα κόμματα, ακόμη κι αν υπάρχει αρκετή δημοκρατία. Οι υπόγειες συνεννοήσεις, οι απολιτικές ομαδοποιήσεις, οι προσωπικές φιλοδοξίες για αξιώματα με παραγκωνισμό των άλλων. Δεν θα σταματήσουν αλλά πρέπει να απονομιμοποιηθούν. Η κατάργηση των τάσεων με διάταγμα δεν τις απονομιμοποιεί. Τις νομιμοποιεί. Άλλωστε συχνά σχηματίζονται μηχανισμοί τάσεων μόνο και μόνο για αμυντικούς σκοπούς – επειδή οι υπάρχουσες καταπατούν τα δικαιώματα των άλλων…

Μια νέα διατύπωση της ελεύθερης έκφρασης στο κόμμα με αποθέωση της δημοκρατίας, όχι με περιορισμό της θα έλυνε το πρόβλημα των μηχανισμών. Η επαναδιατύπωση της καταστατικής αρχής της ”εξουσίας στις συνελεύσεις” με τις εναλλακτικές δυνατότητες ψηφιακής συμμετοχής μέσω του isyriza μαζί με ένα σαφές συμπέρασμα στον απολογισμό ότι οι τάσεις όπως είναι σήμερα παίζουν αρνητικό ρόλο στο κόμμα, θα απονομιμοποιήσει τους μηχανισμούς.

Η διαφάνεια στις διαδικασίες απόφασης και η απλοποίησή τους με συμβουλευτικά δημοψηφίσματα χάρις στην ψηφιακή υποδομή θα μειώσουν την κομματική γραφειοκρατία που μέσα της αναπτύσσονται οι μηχανισμοί και θα αυξήσουν την εμπιστοσύνη και την συντροφικότητα.

Σίγουρα η ύπαρξη του isyriza αποδιοργανώνει τους μηχανισμούς. Αλλά και η ύπαρξη από την άλλη, άγνωστων “άυλων” μελών που χωρίς σοβαρό ή εμφανή λόγο δεν εμφανίζονται στις συνελεύσεις και τις συλλογικές δράσεις του κόμματος, ενισχύει τους μηχανισμούς.

•Αν η συνέλευση των μελών χάσει τον αποφασιστικό της ρόλο, άγνωστες διαδικασίες θα την υποκαταστήσουν ξανά. Αιτιολογημένες περιπτώσεις λόγω απόστασης, λόγω ασθένειας, λόγω ελάχιστης διαθεσιμότητας εξ αιτίας δουλειάς ή άλλων υποχρεώσεων δεν δικαιολογεί την πλήρη αποχή. Δικαιολογεί την ψηφιακή λειτουργία ως εναλλακτικό μέσο – όχι ως κύριο. Εκτός αν φτάσει η ψηφιακή υποδομή σε τέτοιο επίπεδο που όλες οι επικοινωνίες θα γίνονται ψηφιακά, οι ΟΜ θα συνεδριάζουν κρυπτογραφημένα σαν ομάδες google ή facebook, όπως κάνουν πολλά αμεσοδημοκρατικά κινήματα

Μέχρι τότε, η ύπαρξη άϋλων μελών καταργεί την διαφάνεια, την δημοκρατία, την συντροφικότητα και τις συνελεύσεις. Μετατρέπει το κόμμα σε αρχηγικό αφού τα μέλη δεν γνωρίζονται μεταξύ τους αλλά όλα γνωρίζουν τον αρχηγό. Κι από την δυσανάλογη επιρροή των τάσεων περνάμε στην δυσανάλογη επιρροή του αρχηγού και των άλλων που δημόσια εκφράζουν το κόμμα στα ΜΜΕ. Η αναγνωρισιμότητα για τους λίγους παραγκωνίζει τους πολλούς και τις πολλές και δημιουργεί παραμορφώσεις αστικού τύπου στην αριστερή συλλογικότητα.

•Η ψηφιακή υποδομή isyriza μπορεί να βοηθήσει θετικά ή αρνητικά. Αν ενισχύσει τις συνελεύσεις θα εξαφανίσει τους μηχανισμούς. Αν τις υποκαταστήσει θα τους αποθεώσει καταργώντας οριστικά την δημοκρατία και αντικαθιστώντας της με μια αποτυχημένη μεταδημοκρατία τύπου Ποταμιού.

πηγή [FRAGILE] https://fragilemag.gr/isyriza-kai-taseis-aristera/?fbclid=IwAR1Vq-mogWfej0pTocTDIHDcu0xA3NNgedLA663p_UoCi8hacNjP0nbssOw

Τι είδαν οι “Ρασκόλνικοφ” στην Αργεντινή και τη Βραζιλία και σιώπησαν…

του Κώστα Στούπα*

Η λίστα Λαγκάρντ αποτέλεσε ιδανική διέξοδο απεγκλωβισμού της αξιωματικής αντιπολίτευσης από την προσγείωση στην πραγματικότητα που επέβαλε το πρόσφατο οικογενειακό ταξίδι του κ. Τσίπρα στις σύγχρονες φαντασιακές «Μέκκες» του θολού σοσιαλισμού που ευαγγελίζεται, τη Βραζιλία και την Αργεντινή.

Αντί «κολχόζ» και εθνικοποιήσεων στη Βραζιλία συνάντησε το μεγαλύτερο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που υλοποιείται αυτή την περίοδο στον κόσμο, το ύψος του οποίου ξεπερνά τα 40 δισ. δολάρια.

Στην Αργεντινή έπεσε πάνω σε μαζικές διαδηλώσεις και λεηλασίες καταστημάτων για δεύτερη φορά μέσα σε μια δεκαετία, από την περίοδο της χρεοκοπίας. Η χώρα δηλώνει επίσημα πληθωρισμό περί το 10% και στην πραγματικότητα η αύξηση των τιμών τρέχει με 25%. Δηλαδή κάθε τέσσερα χρόνια οι τιμές διπλασιάζονται…

Του χάους που επικρατεί στη χώρα δεν γλύτωσε και η κα Τσίπρα που απώλεσε τη βαλίτσα με τα καλοκαιρινά κατά την αεροπορική επιστροφή από την πολύπαθη χώρα, που αποτέλεσε ευκαιριακό μοντέλο για την εγχώρια «παλαβή» αριστερά η οποία στοχάζεται μονοσήμαντα με απλοϊκά μοντέλα αναφοράς, κυρίως μακρινά για να μην είναι εμφανείς οι αδυναμίες και οι αντιφάσεις τους.

Τα διδάγματα από την Ελλάδα…

Η Ελλάδα τρία χρόνια μετά την αδυναμία εξυπηρέτησης του χρέους, έχει «κουρέψει» χρέος πάνω από 120 δισ. ευρώ που κρατούσαν στα χέρια τους ιδιώτες και δεν έχει υποστεί τις συνέπειες ενός πιστωτικού γεγονότος.

Η Αργεντινή δέκα χρόνια αργότερα, για αθέτηση πολύ μικρότερου χρέους, υπόκειται σε κατασχέσεις πλοίων και δικαστικές διενέξεις οι οποίες δεν προβλέπεται να έχουν σύντομα κατάληξη.

Η ατυχία στην περίπτωση της Αργεντινής ήταν ο υπερτετραπλασιασμός της τιμής της σόγιας, του βασικού εξαγώγιμου προϊόντος της, από τα 150 δολάρια ο τόνος το 1999 και 2001 πάνω από τα 600 δολάρια ο τόνος στο τέλος της δεκαετίας. Όπως είναι λογικό η αύξηση της τιμής τετραπλασίασε και τις αντίστοιχες εισροές.
Αυτές οι εισροές ήταν που έβγαλαν τη χώρα από την κατάσταση άγριας χρεοκοπίας που είχε περιέλθει καθώς αύξησαν την περασμένη δεκαετία τους πόρους της.

Η χρεοκοπία της Αργεντινής ξεκίνησε το 1999 όταν η τιμή της σόγιας είδε για πρώτη φορά τα 150 δολάρια και ολοκληρώθηκε το 2001 όταν η τιμή προσέγγισε για δεύτερη φορά αυτά τα επίπεδα που αποτελούν ιστορικά χαμηλά της 30ετίας.

Κατ’ αναλογία είναι σαν η Ελλάδα αντί για 10 δισ. ευρώ που έχει κατ’ έτος έσοδα από εισροές της τουριστικής βιομηχανίας μέσα σε λίγα χρόνια να είχε 40 δισ. ευρώ, δημιουργώντας ένα εμπορικό πλεόνασμα μερικών δεκάδων δισ. με τα σημερινά δεδομένα ή μερικών δισ. ευρώ με τα δεδομένα του 2009 όταν είχε έλλειμμα τρεχουσών στα 24 δισ. ευρώ.

Στην περίπτωση αυτή η Ελλάδα θα έβγαινε από την κρίση χωρίς να μεταρρυθμίσει την παρασιτική οικονομία που έχει δημιουργήσει η περίοδος της ευημερίας με δανεικά. Κάποια κυβέρνηση, κάποιου τυχαίου ...

Ριζοσπαστική Αριστερά: Στερεότυπα, παθογένειες και προοπτικές

του Νίκου Χατζηγιαννάκη*

Τον τελευταίο χρόνο, υπό το βάρος πρωτοφανούς ταξικής επίθεσης, κάποια τμήματα της ριζοσπαστικής αριστεράς εντός και εκτός ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ αναδιπλώνονται σε μια ανούσια «επαναστατικότητα» κι έναν ανορθολογικό εκτροχιασμό, δείγματα των οποίων αποτελούν:
* Οι προφητείες περί επερχόμενης εξέγερσης εργατικής ή νεανικής που διαρκώς αναβάλλεται.
* Η συνθηματολογία «να φύγει τώρα η κυβέρνηση» χωρίς να προτείνεται αντικαταστάτης.
* Οι αυταπάτες περί ωρίμανσης συνθηκών ανατροπής του καπιταλισμού, χωρίς να περιγράφεται το διάδοχο σύστημα.
* Η φαντασίωση ότι τα κινήματα αντίστασης και ανυπακοής, συντεχνιακά και θεματικά, μπορούν να καλύψουν την ανεπάρκεια του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ. Ή συναφώς ότι η μαχητικότητα και αγωνιστικότητα μπορούν να υποκαταστήσουν τις αδυναμίες της πολιτικής.
* Τα οργανωτικά τεχνάσματα για το πλασάρισμα κάθε ομάδας εντός της αριστεράς, που ενίοτε υπερβαίνουν την κοινή λογική. Όπως λ.χ. απόκτηση κάρτας μέλους από πολλούς ταυτόχρονα πολιτικούς φορείς που συμπαρατάσσονται(;).
* Ο «ναρκισσισμός των μικρών διαφορών» (Κώστας Δουζίνας), ως απόρροια ιδεοληπτικών αγκυλώσεων.
* Η ενοχοποίηση ως συμβιβασμένων όσων επιδιώκουν να ισορροπήσουν μεταξύ του εφικτού και του οραματικού, ιδιαίτερα όταν το πραγματικό αποκλίνει από το ιδανικό.
* Η αντίληψη ότι ο πολιτικός τακτικισμός συλλήβδην συνιστά ασυνέπεια και οπορτουνισμό.
* Η «επαναστατική» και λαϊκιστική ρητορεία, χωρίς να συνοδεύεται από την ανάλυση του μερικού και ειδικού.
* Η αναβίωση σταλινικών και σεχταριστικών πρακτικών.
* Η αναπόληση του παρελθόντος της αριστεράς και η επιδίωξη μηχανιστικής μεταφοράς του στο παρόν.
* Η ασυγκράτητη βουλησιαρχία και βολονταρισμός που αγνοούν τις κοινωνικές συντεταγμένες.
Μια τέτοια πολιτική συμπεριφορά θα μπορούσε να ερμηνευτεί με όρους ψυχολογίας:

Over My Dead Body! (μάχες αρχών στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ)

γέλα παλιάτσο...

(εδώ)

Ο Αλαβάνος και η Λερναία Τσίπρα

της kassandras

Τέσσερα αιχμηρά σχόλια από το tvxs για την φαρσοκωμωδία υποψηφιοτήτων του ΣΥΡΙΖΑ:

Από Mightyl

«Λοιπόν, ο Αλαβάνος εξέφρασε την επιθυμία να είναι υποψήφιος περιφερειάρχης πριν κανένα 6μηνο. Απο τότε υπήρχε μια εκστρατεία υπονόμευσης της υποψηφιότητας, ένα καλοκαιρινό όργιο ονοματολογίας προερχόμενο από διαρροές της ηγεσίας του ΣΥΝ. Απανωτές χυλόπιτες έφεραν σαν ύστατη λύση Αντι-Αλαβανικου υποψηφίου τον Μητρόπουλο, έναν τηλε-εργατολογο, στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Μετά από την σύγκρουση η πλευρά του ΣΥΝ πρότεινε αντι-Μητρόπουλο τον Γλέζο (αίσχος και μόνο η σκέψη ένα σύμβολο να είναι η "αλλαγή" ενός τηλεαστερα), ο οποίος αρνηθηκε και τάχθηκε με την πλευρά Αλαβάνου. Μετά από αυτά πέφτει η πρόταση Βαλαβανη από την Μαρία Φραγκιαδάκη.
Έχουμε δηλαδή μια ξεκάθαρη ΘΕΣΗ Αλαβάνου και ένα ξεκάθαρο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΩΛΟΠΑΙΔΙΣΜΟ του Αλέξη Τσίπρα που ΔΕΝ απαντάει πολιτικά, αλλά με πυροτεχνήματα ονομάτων, εκθέτει από την Σακοράφα και τον Γλεζο μέχρι το Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης (Τσακνης κλπ). Γίναμε θεατές του ορισμού της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ του Αλέξη Τσιπρα και της ομάδας του.
Πλέον η λύση είναι μια και την είπε με γλαφυρό τρόπο ο Γλεζος:
ΑΛΕΞΗ ΔΩΣΕ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΠΙΣΩ»
Από Stathas
«1. Προς μελη του ΣΥΝ...
θυμηθείτε ότι η ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ πτέρυγα προβλέποντας το δράμα ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είχε προτείνει απεμπλοκή του ΣΥΝ από το συμμαχικό σχήμα που οδηγούσε στην ατελείωτη ιντριγκα.ΚΑΘΑΡΗ ΚΑΙ ΤΙΜΙΑ ΘΕΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ Η ΖΩΗ.
2.Προς μελη συνιστωσών ΣΥΡΙΖΑ....
Απο την ώρα που με τη ρήξη στο συνέδριο του ΣΥΝ η ηγετική ομάδα της Κουμουνδούρου αποφάσισε τη διατήρηση και ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ,τοτε είναι απολύτως παράλογο το βέτο στην υποψηφιότητα Αλαβανου.Και μάλιστα με αυτό τον ψυχαναγκαστικό τρόπο.
3.Προς συντρόφους του χώρου....
Αν η πολιτική αντιπαράθεση μέσα στην αριστερά παύει να είναι πολιτική(ακόμα και με την ανανεωτική πλευρά-σήμερα Δημ.Αριστερα) και γίνεται προσωπικό ξεκατίνιασμα τότε δεν υπάρχει μέλλον.
4.Απαραιτητο σχόλιο.
Οι προτάσεις του Τσιπρα για Αλαβάνο στο δήμο είναι απόλυτη ντροπή για τη πολιτική ηθική του Τσιπρα καθώς και η πρόταση για Βαλαβανη είναι μια τεραστία υποκρισία..........»
Από Vitami
«Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πήγαινε άλλο φαινόταν εδώ και αρκετό καιρό. Το παράξενο όμως ήταν αντί ο Συνασπισμός στο τελευταίο του συνέδριο να επικεντρωθεί στην δικιά του ενότητα είχε σαν σύνθημα την ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ! Τα προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ ξεκινούν γιατί πολύ απλά δεν έχει λόγο πολιτικής ύπαρξης. Το ίδιο ακριβώς όμως πρόβλημα το έχει και ο ΣΥΝ που χωρίς τους ανανεωτικούς (άσχετα αν δεν το παραδέχονται πολλοί) δεν είναι τίποτα άλλο από μια κακή παραλλαγή του ΚΚΕ. Ο κόσμος λοιπόν που θέλει να ρίξει μια ψήφο αντίδρασης θα την ρίξει στο ΚΚΕ αφού είναι το κύριο και σταθερό κόμμα αντίδρασης. Ο Συν μέχρι την αριστερή κολοτούμπα του Αλαβάνου απευθυνόταν σε ένα διαφορετικό κοινό πολύ πιο ψαγμένο και πολιτικοποιημένο. Τώρα φαίνεται να τραβά τον δρόμο του λαϊκισμού και της στείρας αντίδρασης. Αυτό το έχουν καταλάβει και οι ίδιοι και προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν ένα υποψήφιο από το ΠΑΣΟΚ ώστε να μπορέσουν να διαφοροποιηθούν από το ΚΚΕ. Η Επιλογή του Μητρόπουλου ήταν όμως η χειρότερη επιλογή Πασόκου που θα μπορούσαν να κάνουν. Μια επιλογή που ούτε θα έπαιρνε σχεδόν τίποτα από το ΠΑΣΟΚ και θα δημιουργούσε πολλά προβλήματα στον ΣΥΡΙΖΑ.
Το πρόβλημα του ΣΥΝ πέρα από καρεκλοκενταυρικό είναι κυρίως υπαρξιακό. Αν δεν ξεκαθαρίσει τι είναι και τι θέλει δεν πρόκειται να ξεφύγει από την μιζέρια και την απομόνωση.»

Από iskra

«Γιατί αφού σύμφωνα με τον Τσίπρα, ο Αλαβάνος είναι καλός για τον ΣΥΡΙΖΑ στο δήμο Αθήνας, δεν είναι καλός για την περιφέρεια? Και επίσης που θα γίνει δημοψήφισμα για το μνημόνιο? στην Αθήνα ή στην περιφέρεια?
Εγώ πάντως δεν νομίζω ότι το πρόβλημα είναι προσωπικό Τσίπρα-Αλαβάνου. Το πρόβλημα είναι πολιτικό: ο Αλαβάνος, καλώς η κακώς, θεωρείται "ακραίος" τόσο στην κοινωνία όσο και από τους εχθρούς (ΜΜΕ, κυβέρνηση κλπ). Ο ΣΥΝ το έχει "μπετονάρει" το μαγαζί, δεν μπορεί να φοβάται πια ότι μπορεί ο Αλαβάνος να τους διαλύσει το κόμμα. άλλο φοβάται: ότι θα πέσει στο στόμα των πρετεντέρηδων ότι υποστηρίζει "αριστεριστές" κλπ. Και προφανώς δεν έχει καμιά διάθεση να ξεκολλήσει από την "προγραμματική αντιπολίτευση"...»

...Πολιτικό συμπέρασμα...

τα κοινά όνειρα κάποτε γίνονται πραγματικότητες...

του Δημήτρη Βεντούρη

Μπορεί το συνέδριο να μην τέλειωσε ακόμα.*

Μπορεί τα ''κείμενα'' ως αυτή την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές να μην ψηφίστηκαν ή να καταψηφίστηκαν με οποιοδήποτε τρόπο. Ωστόσο το πιο υγιές που αναδεικνύει αυτή η παράδοξη διαδικασία σχετίζεται με το γεγονός πως επιτέλους καμιά ''διατασική'' καμαρίλα και καμιά εκεχειρία (δήθεν συνεννόησης στο πλαίσιο οποιασδήποτε κάλπικης συμφωνίας με διάρκεια ζωής μερικών ωρών) δεν μπορεί να κρύψει κάτω από το χαλάκι το αυταπόδεικτο.

Ετούτος ο πολιτικός χώρος που ο ίδιος ο ''πρόεδρος'' αποκαλεί ''μόρφωμα'' (αν είναι δυνατόν να πολιτευόμαστε με τέτοιους όρους τον καιρό του Δ.Ν.Τ.) εξεμέτρησε το ζειν.

Η ανάγκη να προχωρήσει άμεσα το συναινετικό διαζύγιο ανάμεσα στους διαφορετικούς κόσμους που εδώ και χρόνια συστεγάζονται συμβατικά κάτω από την ίδια στέγη είναι πολύ πιο τίμια και πολιτικά ορθή από τα διάφορα καινοφανή σύμφωνα συμβίωσης που όπως φαίνεται ο ίδιος ο επικεφαλής του κόμματος επιλέγει ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο.

Τα κροκοδείλια δάκρυα και τα ''πούστικα'' περί διάσπασης με τα οποία κάποιοι προσπαθούνε να δημιουργήσουν κλίμα δεν πουλάνε πια.

ΩΡΑ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΠΛΕΥΣΗΣ

Ένα αξιοπρεπές διαζύγιο με απόλυτο σεβασμό στα όσα ζήσαμε, με όποιους τα ζήσαμε, όσο τα ζήσαμε κι ένα ειλικρινές ''στο επανειδείν'', είναι σαφώς προτιμότερο από την de facto αποδοχή της ''ενδοκομματικής βίας'' όπου η ''εσωκομματική μειοψηφία'' χρησιμοποιείται:

1) Σαν άλλοθι για την πολιτική επικύρωση των αποφάσεων της ''αριστερής πλειοψηφίας''

2) Σαν κατ' επίφαση προσομοίωση δημοκρατικής λειτουργίας

3) Για τη διαρκή συντήρηση της υφέρπουσας αντίληψης περί ''εσωτερικών εχθρών'' και ''εξωτερικών συμμάχων'' (συνιστώσες ΣΥΡΙΖΑ)

4) Για το προμοτάρισμα της απίστευτης λογικής ''αριστερά με απ' όλα'' από ''αντισυστημικούς αντικαπιταλιστές'' μέχρι ''μεταρρυθμιστές της ευρωπαϊκής αριστεράς''.

5) Για το παντελόνιασμα του κρίσιμου ποσοστού ψήφων που κουβαλάει η ''μειοψηφία'' και εξασφαλίζει το over 3% με αντάλλαγμα την ποσόστωση ''θέσεων'' στο κόμμα.

6) Σαν έκφραση πολιτικής δυστροπίας που εμποδίζει την ανάπτυξη του ''κινήματος''.

7) Σαν ευκαιρία επιλεκτικής στοχοποίησης της διαφορετικής άποψης, (όταν απέναντι σε ''πολιτικές θεωρήσεις'' που κάνουνε πουλιά βαλσαμωμένα να πετάνε, επιλέγεται η τακτική του ''κάνω την πάπια'' αμπαλαρισμένη με φραστικούς πομφόλυγες του τύπου ''συμβολή στη διαμόρφωση'' και ''κύμα αναζωογόνησης'').

8) Για προσωπικά πολιτικά καψώνια σε βάρος εκφραστών της άλλης άποψης

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΑΛΛΑ

Προσωπικά δεν έχω τον παραμικρό δισταγμό ν' αποδεχθώ τον συκοφαντημένο από την κομμουνιστική ορθοδοξία όρο ρεφορμιστής που προέρχεται από το γαλλικό ρήμα reformer που σημαίνει μεταρρυθμίζω.

Μεταρρυθμίζω σημαίνει επαναπροσδιορίζω, επαναπροσδιορίζω σημαίνει ανατρέπω, ανατρέπω σημαίνει επαναστατώ, κι η επανάσταση που είναι ουσιαστικό που προέρχεται από το ρήμα επανίσταμαι (ξανασηκώνομαι) δεν σηματοδοτεί ετυμολογικά τίποτε άλλο από την προσπάθεια να ξανασταθεί κάποιος όρθιος. Ούτε μπρούμητα, ούτε ανάσκελα, ούτε σκυφτός, ούτε γονατιστός,

Έφαγα τα νιάτα μου αποδεχόμενος την ''αντιδογματική'' θέση πως αριστερά είναι στην ουσία της μια διαδικασία διαρκούς αμφισβήτησης. κάθε κατεστημένης αντίληψης, αλλά και κάθε άλλης που τείνει να μετεξελιχθεί σε τέτοια.

Κριτική χωρίς αυτοκριτική δεν νοείται, και απ' αυτό δεν εξαιρείται ούτε ο ίδιος μας ο εαυτός.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΛΛΑΞΕ

Σ' ένα κόσμο που αλλάζει δραματικά στροβιλιζόμενος στη δίνη της τεράστιας παγκόσμιας κρίσης που παρασύρει τα πάντα, δεν γίνεται να διεκδικούμε το αύριο πατώντας σε πολιτικές βεβαιότητες και εργαλεία ανάλυσης που ανάγονται στην εποχή του Πολ Ποτ και των ερυθρών Χμερ.

Ήταν η εποχή που η τότε αριστερή νεολαία βασανιζόταν από το αμείλικτο ερώτημα αν το σοσιαλιστικό Βιετνάμ που ταπείνωσε τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές έπρεπε να μπει κάτω από την ομπρέλα του υπαρκτού σοσιαλισμού που δεν υπάρχει πλέον, ή της μαοϊκής Κίνας που σήμερα αγοράζει λιμάνια ''καπιταλιστικών'' χωρών

ΚΩΔΩΝΑΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

Επειδή ο αριστερισμός μπορεί κάλλιστα να εξελιχθεί σε αρ-υστερισμό, αλλά αστερισμός δεν θα γίνει ποτέ και με τίποτα.

Επειδή το αριστεριλίκι δεν είναι αρι-σταριλίκι (έστω και αντισυστημικό)

Επειδή ο μεταμοντέρνος σταχανοβίτικος σουρεαλισμός δεν συνιστά ούτε ιδεολογική άποψη ούτε πολιτική προοπτική

Επειδή η (κατά την άποψη μου) αριστερά κρύβει μέσα της ένα αστέρα που υπενθυμίζει πως η αριστερά πρέπει να λάμπει σε σχέση με τον τρόπο που πολιτεύεται, αναφερόμενη χωρίς ταμπού πάντα στο σύνολο της κοινωνίας αντί να χαϊδεύει τ' αυτιά των πάσης απόχρωσης ''ήδη'' αριστερών, (καθώς μόνο έτσι γονιμοποιείται το σπέρμα της ανατροπής στο σώμα της κοινωνίας).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ως τώρα δήλωνα στους συντρόφους και φίλους της πολιτικής κίνησης στην οποία είμαι μέλος πως θέτω την κομματική μου ιδιότητα σε αναστολή διαφωνώντας με όσα γίνονται ή δεν γίνονται εδώ και καιρό για μένα χωρίς εμένα. Τώρα πάω ένα βήμα πιο κάτω.

Αποποιούμαι την ιδιότητα του μέλους του ΣΥΝ χωρίς να το συναρτώ με ότι ενδεχομένως γίνει ή δεν γίνει μέχρι την λήξη του συνεδρίου.

Το μόνο που θέλω να πω για την πορεία του ''μορφώματος'' είναι πως όταν παίρνεις την ''αριστερή στροφή'' με τις ''πάντες'' πιλοτάροντας ''αντισυστημικά'' δεν οδηγείσαι στον ... ''δρόμο'' ... αλλά εκτός ... ''δρόμου'' ...

Ασφυκτιώ και απελπίζομαι με την απίστευτη αδυναμία που φανερώσαμε στο να συγχρονιστούμε έστω και λίγο με τα τρομακτικά προβλήματα των καιρών που ζούμε και τις τεράστιες ανάγκες του συνόλου της κοινωνίας, διεκδικώντας άμεσες και πρακτικές λύσεις, προσφέροντας στον κόσμο μια σπίθα ελπίδας .

Κλείνω παραφράζοντας τον τίτλο του συγκλονιστικού βιβλίου του Χρόνη Μίσιου. Καλά εσύ (απλά αριστερέ πολίτη) σκοτώθηκες νωρίς.

Δημήτρης Βεντούρης (μέλος ως τώρα) Κ.Π. ΣΥΝ Κορυδαλλού

Έφτασε η ώρα

του Κώστα Ανδρέου

ΣΥΝκάηκα ρε παιδιά... δεν το βλέπετε;

Ότι είχα να πώ για την ανάγκη της αποχώρησης της Ανανεωτικής Πτέρυγας, από τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και την ανάληψη της πρωτοβουλίας για την συγκρότηση μιας Λογικής και Δημοκρατικής Αριστεράς, το έχω ήδη πεί, γράψει, ευχηθεί, παρακαλέσει, προτρέψει. Για μένα είναι το κεντρικό στοίχημα, όχι μόνο της αριστεράς, αλλά του διαφωτισμού στην χώρα μας.

Η κρίση ήρθε και η χώρα πλέον ζεί τα χρόνια του ΔΝΤ. Για πόσο άραγε ακόμη. Εξι μήνες;

Ένα χρόνο, δύο ,ακόμη; Μετά θάρθουν μάλλον ακόμη χειρότερα χρόνια.

Η ΕΕ μεταμορφώθηκε στο απαίσιο πρόσωπο, του κέρδους που είναι πάνω από τους ανθρώπους, απροκάλυπτα. Το κοινωνικό κράτος, αντιμετωπίζεται σαν απηρχαιωμένη πολυτέλεια, σαν εμπόδιο που πρέπει να μπεί στην άκρη. Προέχει ο διεθνής ανταγωνισμός. Οι μπίζνες. Τα πλεονάσματα.

Η ΕΕ των 6 στην αρχή, των 10, των 15 των 26 χωρών, αντικαταστάθηκε από την ΕΕ της Γερμανίας και των δορυφόρων της.

Από την ΕΕ του 40% των χωρών και του 60% των λαών, φτάσαμε στην Ευρωζώνη της τιμωρίας, στην ευρώπη του καιάδα, που όποιος χωλαίνει περισσότερο από 3% στα ελλείματα και 60% του εξωτερικού χρέους, πετιέται στο περιθώριο, στην σύνταξη του 49%, έξω από την ζώνη, στην χρεοκοπία.

Βάλαμε όμως και μείς το χέρι μας, γι’αυτή την εξέλιξη, τότε που πανηγυρίζαμε για το αριστερό ΟΧΙ των Γάλλων και των Ολλανδών . Θυμάστε;

Ήταν τότε , που σταμάτησε η πολιτική ολοκλήρωση, ακριβώς την στιγμή που θα έπρεπε να γίνει το βήμα, που ξέρουμε τώρα πόσο μας στοιχίζει. Το ακούς Αλέκο. Το ακούω να λές.

Ηταν τότε, που θα φτιάχναμε εναλλακτικό σύνταγμα των λαών. Το θυμάσαι Αλέκο; Το θυμάμαι να λές.

Ηταν τότε, που όταν άνοιγε η υπόθεση του Βατοπεδίου, εμείς ανακαλύπταμε το Βατοπέδι του ΠΑΣΟΚ, που όποιος το θυμηθεί τώρα κερδίζει χρυσούν ωρολόγιο. Το θυμάσαι Αλέκο; Αμφιβάλω.

Ηταν τότε, που ο λαός έδινε λευκή επιταγή. 18% επίσημα –μου έχει εκμυστηρευτεί δημοσκόπος- 28% , που δεν τολμούσε να το δόσει και μείς λέγαμε «Καλώς τα παιδιά». Το θυμάσαι Αλέκο; Το θυμάμαι να λές;

Πόσο περισσότερο κακό θα μπορούσε να κάνει κανείς στην Αριστερά;

Και το μεγάλο ερώτημα μου, είναι το γιατί;

Γιατί;

Αυτός ήταν, είναι και θα είναι φίλοι, αυτός ο χώρος.

Είναι άλλη μια εκκλησία. Είναι άλλη μια ομάδα, «φίλων των ηρώων». Είναι άλλη μια ομάδα ανθρώπων που τους φτάνει αυτό. Να ξέρουν οι φίλοι τους, οι γείτονές τους, ότι είναι φίλοι «ηρώων», βασανισμένων.

Κάποτε ασχολήθηκαν με τα κοινά και κατάφεραν να βγούν «ήρωες».

Αν ξανασχοληθούν, ποιος μας βεβαιώνει ότι δεν θα χάσουν αυτό το φωτοστέφανο;

Αυτό είναι το δίλλημα. Θα μείνουν πιστοί στην εκκλησία ή θα την γκρεμίσουν και θα εκτεθούν.

Σιγά μην εκτεθούν.

Γιώργο αφιέρωσέ τους, άλλο ένα κεράκι. Να μην ξεχνιούνται.

Έφτασε η ώρα. Ή με τον Γιώργο, τον leo, τον LLS ή με τον ΣΥΝ...

Κάποιες σκέψεις για την πορεία της δημοκρατικής αριστεράς

του Κώστα Χαϊνά*

Δεν θεωρώ ότι το Συνέδριο του ΣΥΝ θα λύσει κάποιο πρόβλημα με τους όρους που πραγματοποιείται.

Το πρόβλημα του ΣΥΝ κατά την γνώμη μου συνδέεται με την φυσιογνωμία και την προγραμματική πρόταση αυτού του χώρου και όχι με τα γνωστά εσωκομματικά προβλήματα που μάλλον καλείται να ‘λύσει’.

Δηλαδή να τακτοποιήσει τις εκκρεμότητες που δημιουργήθηκαν με την αλλαγή της ηγεσίας του το 2008.

Το συνολικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ οδηγείται σε αδιέξοδο, αφού μεγάλες προγραμματικές διαφορές χωρίζουν πολλές συνιστώσες και γιατί ποτέ δεν έγινε μια πραγματική προσπάθεια διαλεκτικής σύνθεσης των διαφορετικών προσεγγίσεων, αλλά οι διαφορές αντιμετωπίστηκαν πάντα με όρους ‘προδοσίας’.

Αλλά και γιατί ο χώρος χρησιμοποιήθηκε για κάθε είδους παραγοντισμούς, αλλά και για υπερβολές στο όνομα κάποιου ‘αντισυστημισμού’ που δεν χαρακτήριζαν ποτέ τον χώρο της δημοκρατικής αριστεράς.

Και γιατί ακόμη δυστυχώς δεν έχουμε εκπαιδευτεί σε συλλογικές και συναινετικές κουλτούρες διαλόγου και συνύπαρξης.

Θα πρότεινα λοιπόν αντί να παρακολουθήσουμε νέες ανθρωποφαγίες (γιατί αυτό διαβλέπω με τους χαρακτηρισμούς που ακούω δεξιά και αριστερά), να υπάρξουν οι κατάλληλες πρωτοβουλίες, ώστε χωρίς κόμπλεξ και χαρακτηρισμούς να ανασυγκροτηθούν αυτόνομες πολιτικές κινήσεις (κόμματα;) με βάση το κοινό προγραμματικό πλαίσιο που θα διαμορφωθεί σε κάθε πολιτική πρωτοβουλία.

Οι κινήσεις αυτές να κατέβουν αυτόνομα στις εθνικές εκλογές και μέσα από τις κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες να δοκιμαστούν στην λαϊκή ετυμηγορία.

Η πολιτική τους επιβίωσή να εξαρτηθεί μόνο από την κοινωνική αποδοχή τους και όχι από κάποιους εσωκομματικούς συσχετισμούς.

Ένα πολιτικό κόμμα είναι μέσον για μια δημοκρατική και καλύτερη κοινωνία και όχι αυτοσκοπός.

Η δημοκρατική αριστερά να ανοίξει τα πανιά της και να μην φοβηθεί να συναντηθεί με όλες τις δυνάμεις της κοινωνικής αριστεράς και της οικολογίας.

Να δημιουργήσει σε όλους τους τομείς της κοινωνίας χώρους διαλόγου και γιατί όχι και κοινής δράσης όπου είναι ώριμα τα πράγματα.

Να συναντηθεί από μηδενική βάση με τις δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της πολιτικής οικολογίας που βρίσκονται στις γραμμές του ΠΑΣΟΚ, των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ – ΠΡΑΣΙΝΩΝ και μεταξύ των ανένταχτων πολιτών.

Να δημιουργηθούν από κοινού με αυτές τις δυνάμεις, σε κάθε πόλη και σε κάθε κλάδο, σε πρώτη φάση ανοικτοί χώροι διαλόγου.

Να ανοίξει μια μεγάλη δημοκρατική συζήτηση για το μέλλον αυτού του τόπου. Με τοπική αλλά και με εθνική ατζέντα.

Μέσα απ’αυτές τις διαδικασίες, με όρους κοινωνίας των πολιτών θα διαμορφώνονται οι συνθήκες μιας νέας πολιτικής συγκρότησης της δημοκρατικής αριστεράς και της οικολογίας και των πολιτικών συμμαχιών, χωρίς προκαταλήψεις και αποκλεισμούς.

Με καινούριους όρους.

Με προγραμματικό πλαίσιο που θα γράφεται καθημερινά με όρους κοινωνίας των πολιτών και με άμεσες δημοκρατικές διαδικασίες.

Μέσα από έναν τέτοιο διάλογο και με την εμπειρία θα μαθαίνουμε όλοι.

Αρκεί να έχουμε ανοικτά τα μάτια και τα αυτιά μας και δεν ταμπουρωνόμαστε σε δόγματα και απόλυτες αλήθειες.

Δεν χρειάζεται ούτε να ΄βιάζουμε’ τις εξελίξεις ούτε να τις μαγειρεύουμε σε κάποια γραφεία.

Ανοικτά στην κοινωνία και μέσα από την κοινωνία θα υπάρξει, εάν υπάρξει κάποια θετική εξέλιξη στην πολιτική δημοκρατική οικολογική αριστερά.

* αναδημοσίευση από το ιστολόγιο ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΪΝΑΣ-ΣΚΕΨΕΙΣ του σχετικού αποσπάσματος. Διαβάστε όλο το κείμενο Ζητείται Εναλλακτική Πολιτική Πρόταση, εδώ.

Η Αριστερά εντός, εκτός και επί τα αυτά

του Νίκου Γεωργιάδη*

Αιφνιδίως τα γεγονότα άρχισαν να κυλούν με μεγάλη ταχύτητα. Οι εκλογές στη Μ. Βρετανία ανέδειξαν μη νικητή και η συστημική εναλλαγή στην εξουσία έμπασε νερά. Το Παρίσι σήκωσε κεφάλι και έθεσε το Βερολίνο προ των άμεσων ευθυνών του ως προς το επερχόμενο επιθετικό τσουνάμι κατά του ευρώ. Ο Ομπάμα σήκωσε το τηλέφωνο και επέβαλε το american way of acting, αναγκάζοντας την κυβέρνηση της Γερμανίας να ευθυγραμμιστεί με τις απαιτήσεις της σύγχρονης διαχείρισης του καπιταλισμού υπό καθεστώς κρίσης. Η Μέρκελ υπέστη σημαντική εκλογική ήττα στη Βεστφαλία-Ρηνανία, που καθιστά απαγορευτικούς τους ελιγμούς της στην Άνω Βουλή της χώρας της. Ο Μπερλουσκόνι τράβαγε τα μαλλιά του, διότι αντελήφθη πως χωρίς μηχανισμό στήριξης (ευρωπαϊκό ΔΝΤ) η Ιταλία το φθινόπωρο θα ήταν η τελευταία και καταϊδρωμένη οικονομία που θα αναγκαζόταν να προσφύγει σε βοήθεια. «Οι καταφερτζήδες οι Έλληνες τα κατάφεραν και τα πήραν πρώτοι. Εμείς σε ποιον θα απευθυνθούμε μετά την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Ισπανία και ενδεχομένως τη Μ. Βρετανία;» αναρωτιόταν ο Καβαλιέρε.

Στη γραμμή Ομπάμα

Το Σάββατο το βράδυ η Ευρώπη, γονατίζοντας μπροστά στην οικονομική λογική Ομπάμα, έψαχνε με αγωνία να ανακαλύψει 600 δις ευρώ έως τη Δευτέρα που μας πέρασε το πρωί. Περίπου 1.000 ευρωπαϊκές τράπεζες είχαν ενημερώσει την ΕΚΤ πως από τη Δευτέρα 10 Μαΐου θα άρχιζε η μεγάλη επίθεση στο ευρώ. Οι Ευρωπαίοι τελικά συγκέντρωσαν 750 δις, ενώ το συνολικό ποσό που θα απαιτηθεί αγγίζει το 1 τρις ευρώ, ώστε να διασφαλιστεί αποτελεσματικά η άμυνα του ευρωπαϊκού νομίσματος. Η Ευρώπη «ζεματίστηκε» εγκλωβισμένη στον παθολογικό μονεταρισμό της. Ξύπνησε, ωστόσο, έστω και αργά.
Η Ελλάδα, βέβαια, ποτέ δεν πεθαίνει διότι οι νεκροθάφτες της πεθαίνουν πρώτοι, όπως το θέλει και η λαϊκή ρήση. Τυχερή μέσα στη δραματική χρεοκοπία της, βλέπει τους δανειστές της να τρέχουν να δανειστούν. Η ευρωπαϊκή κρισάρα τής έρχεται γάντι της Ψωροκώσταινας, που δεν είναι πια μόνη επαίτης αλλά αισθάνεται στο σβέρκο της το μίζερο αγκομαχητό των εταίρων της. Αυτά ως προς τα θετικά.

Τρία βήματα πίσω

Κάποτε η φράση « Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω», το γνωστό μαρξιστικό-λενινιστικό Fetfah, ήταν ένα καλαμπούρι στους επικριτές του σταλινισμού. Σήμερα, μετά και την επανορθωτική κίνηση του ΚΚΕ μέσω του Συνεδρίου του, όπου ο πατερούλης Στάλιν ανεστήθη εκ νεκρών, η ρήση αυτή αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Το ΚΚΕ από το 1974 λειτουργεί σε καθεστώς πολιτικής ασυλίας, εκμεταλλευόμενο τις ενοχές της Δεξιάς και την ανοχή της Κεντροαριστεράς. Αυτό το ιδιότυπο καθεστώς «Συγνώμης» για τα πεπραγμένα του κράτους και του παρακράτους κατά τον Εμφύλιο, αλλά και κατά τη μετεμφυλιακή περίοδο, πρόσφερε στο ΚΚΕ ευρύ χώρο ελιγμών. Κάθε κριτική, κάθε επικριτική φράση, κάθε σύνθημα που έρχεται σε αντίθεση με τα του Περισσού θέσφατα, κάθε φορά που εντοπίζεται κάτι το «περίεργο» στις δραστηριότητες του «Κόμματος του Λαού», η ηγεσία απαντά με την κλασική ατάκα περί αντικομμουνισμού.

Παλαιοκομματισμός

Ο Περισσός διεμήνυσε σε όλους τους τόνους πως θα πρέπει να οργανωθεί κίνημα ανυπακοής, στη συνέχεια τροφοδότησε τις μάζες με το σύνθημα «Πόλεμος», για να καταλήξει να κηρύξει εντός Βουλής τον αγώνα κατά του Συντάγματος. Έκτοτε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος άρχισε να αντιμετωπίζει πρόβλημα πολιτικής νομιμοποίησης. Είχαν προηγηθεί οι επιδρομές στην Ακρόπολη, στο λιμάνι του Πειραιά, στα ξενοδοχεία της Αθήνας, όπου τα μέλη του ΠΑΜΕ προκάλεσαν ακόμη και αντιδράσεις ψηφοφόρων του ΚΚΕ. Ο Περισσός, αισθανόμενος την πίεση που ασκείται στην Κεντροαριστερά και το ΠΑΣΟΚ, κατέληξε πως η συγκεκριμένη χρονική στιγμή προσφέρεται για πολιτική εκμετάλλευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη πιο φοβισμένος, καλύφθηκε πίσω από τη στιβαρότητα του ΚΚΕ. Ως φαίνεται δεν ήταν αρκετό. Εντός ολίγων εικοσιτετραώρων η κοινοβουλευτική του ομάδα θα παρουσίαζε εικόνα αυτοδιάλυσης, με τον Φώτη Κουβέλη να αρνείται να στηρίξει τη νομικά ανύπαρκτη υπόθεση περί ψήφισης του νομοσχεδίου για τη Συμφωνία με το ΔΝΤ - ΕΕ από ενισχυμένη πλειοψηφία.

Το τέλος μιας ιδιότυπης ασυλίας

Στο Μαξίμου ο κύβος είχε ήδη ριφθεί. Το ΚΚΕ δεν θα απολάμβανε πλέον πολιτικής ασυλία στο όνομα της βαρβαρότητας που επέδειξε το κράτος της Δεξιάς κατά τον Εμφύλιο και μετά. Έμενε να τοποθετηθεί επί της κατάστασης η ΝΔ. Οι εξελίξεις στη Βουλή κατέδειξαν πως το συγκροτημένο από το 1989 «Γαλάζιο Σφυροδρέπανο» εξακολουθεί να λειτουργεί ως ανακλαστική αντίδραση σε ό,τι συμβαίνει στο πολιτικό προσκήνιο. Παρόλα αυτά συνετελέσθη και το μείζον σφάλμα. Παρασυρμένο από επαναστατικό μέλλον σταλινικού τύπου, όπου αυτό που μετρά είναι η καθαρότητα και η αποτελεσματικότητα του λαϊκισμού και όχι το συμφέρον των πολιτών, το ΚΚΕ αρνήθηκε να συμμετάσχει στο Συμβούλιο Αρχηγών. Παράλληλα, σε μια έκδηλη αντίδραση λαϊκιστικής υστερίας, κατέφυγε στο σύνθημα πως «Ο Ερντογάν έρχεται στην Ελλάδα για να μοιράσει το Αιγαίο». Πρόκειται για φράση της γενικής γραμματέως του ΚΚΕ, η οποία για προφανείς λόγους προστασίας αποσιωπήθηκε από τα δελτία ειδήσεων. Σε αυτά τα δεδομένα ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοαπομονώθηκε και κατέληξε να ταυτιστεί με τα ανακλαστικά του Περισσού. Η ανανεωτική πτέρυγα αντέδρασε, αλλά ήταν αργά. Η θεσμική δηλαδή Αριστερά, παρά τα μέτρα, τις μαζικές διαδηλώσεις, την πολιτική συγκυρία και το ρευστό διεθνές περιβάλλον, συμπεριφέρθηκε με απίστευτο παλαιοκομματικό λαϊκισμό. Είναι προφανές πως θα παραμένει, δυστυχώς ή ευτυχώς, εκτός εξελίξεων.

*Athens Voice 13/5/10

Δες σχετικά:

Το γαλακτοϊχθυοπωλείο του ΣΥΡΙΖΑ

Θα μεγαλώσει ο μικρός Αλέξης;