Μπορεί η Δημοκρατική Αριστερά;

Ήταν 14 Αυγούστου του 2009 όταν γράφτηκε το παρακάτω κείμενο. Δυο χρόνια μετά στη θέση της Ανανεωτικής Πτέρυγας υπάρχει ένα διακριτό κόμμα με τον τίτλο Δημοκρατική Αριστερά και με πολύ κόσμο στις γραμμές του που δεν συμμετείχε στον Συνασπισμό ή στην ανανεωτική του πτέρυγα, η μεγάλη πλειοψηφία μάλιστα. Καλώς όμως ή κακώς (κακώς βέβαια) η ηγεσία του νέου κόμματος είναι πάνω κάτω η ίδια ομάδα ανθρώπων που διηύθυνε και την πτέρυγα. Μετά τον ένα χρόνο ζωής του εγχειρήματος και τις όλο και εντεινόμενες ενστάσεις για την πολιτική του παρουσία (έλλειψη προτάσεων, χάιδεμα συντεχνιών, αφωνία απέναντι στην εκκλησία, καταψήφιση μεταρρυθμίσεων, συμμαχίες με αντιμνημονιακούς τύπου Δημαρά αντί με την πολιτική οικολογία, εσωτερική δομή απαράλλακτη με τον συγκεντρωτισμό της παραδοσιακής αριστεράς κλπ κλπ) μοιάζει σαν τίποτα να μην έχει απαντηθεί από τα ερωτήματα του κειμένου. Άρα, η αμφιβολία επιμένει ενοχλητικά: 

Μπορεί η Ανανεωτική Πτέρυγα;

14 - 8 - 09

Γράφει ο Χρήστος Τσακόπουλος στον Διάλογο της Αυγής:

“Τι δέον γενέσθαι;

Κατά τη γνώμη μου αυτό που πρέπει να γίνει άμεσα είναι η ανασυγκρότηση του ιδεολογικού και πολιτικού ρεύματος της ανανεωτικής αριστεράς, που βρίσκεται μέσα και έξω από τον Συνασπισμό, στη βάση των αρχών του δημοκρατικού δρόμου για τον σοσιαλισμό, του δομικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεων, της αυτοδιεύθυνσης και αυτοδιαχείρισης, της άμεσης δημοκρατίας, της κοινωνίας των πολιτών και του ανεβάσματός της σε πολιτική κοινωνία, με ένα ανώτερο πολιτισμικό επίπεδο.

Με την εξέλιξη αυτή θα διαδραματίσει ηγεμονικό ρόλο στον ΣΥΝ, στον ΣΥΡΙΖΑ και στην κοινωνία γενικότερα.”

Είναι αλήθεια ότι εδώ και καιρό, και μετά την αυτοαπομόνωση Αλαβάνου στο περιβάλλον των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, οι ελπίδες για πρωτοβουλίες διεξόδου στον Συνασπισμό συγκεντρώνονται κυρίως στην πλευρά της Ανανεωτικής Πτέρυγας.

Το ερώτημα όμως είναι: μπορεί η Ανανεωτική Πτέρυγα ;

Έχει το θεωρητικό βάθος για να προτείνει ένα συνεκτικό αριστερό πολιτικό σχέδιο διεξόδου για την ελληνική κοινωνία;

Έχει την πολιτική τόλμη να προτείνει συγκεκριμένες δομικές μεταρρυθμίσεις που θα περιγράψουν χωρίς μισόλογα ένα καθαρό αριστερό πολιτικό στίγμα;

Έχει καθαρές ιδέες για την μικτή οικονομία, τον δημόσιο τομέα, τις επενδύσεις, την διαφθορά, τις οικολογικές προτεραιότητες. Ένα σχέδιο για την ελληνική οικονομία που να περιγράφει μιάν “ανάπτυξη” όχι περιβαλλοκτόνα και ταυτόχρονα “έξυπνη” και στηριγμένη στην δημιουργικότητα και την από πολλού απαξιωμένη εργατικότητα και παραγωγικότητα;

Μπορεί να περιγράψει χωρίς κόμπλεξ τι είναι αριστερή πολιτική σήμερα και να ξαναφέρει τις μεταρρυθμίσεις στο κέντρο της πολιτικής της αριστεράς;

Έχει το πολιτικό θάρρος να περιγράψει μια αυτόνομη και αδέσμευτη από κράτος και κόμματα συνδικαλιστική δράση των εργαζομένων - ιδιαίτερα στον δημόσιο τομέα - και να δώσει έκφραση και λόγο στην κοινωνία, στην ατομική και οικογενειακή επιχειρηματικότητα που στην χώρα μας αν και πρωτεύουσα μορφή απασχόλησης είναι μονίμως αγνοούμενη;

Έχει επεξεργασίες και αποσαφηνίσεις για συγκεκριμένες εφαρμογές των ιδεών της αυτοδιαχείρισης, της αειφορίας και της επινοητικότητας στην επίλυση προβλημάτων;

Μπορεί να περιγράψει πειστικά κάποια εκδοχή συμμετοχικής δημοκρατίας και σχετικής συνταγματικής αναθεώρησης;

Έχει ιδέες για τον πολιτισμό;

Έχει ιδέες - πέραν του ανθρωπισμού - για το μεταναστευτικό, που να αποτρέπουν εξίσου την εξαθλίωση των φιλοξενουμένων και των φιλοξενούντων, να ορίζουν όρια και δυνατότητες και να αποτρέπουν τον βίαιο εποικισμό και τα φαινόμενα γκετοποίησης των τοπικών κοινωνιών – πριν αυτές παραδοθούν στην ακροδεξιά;

Έχει βγάλει τα συμπεράσματά της από την ατελέσφορη λειτουργία των τάσεων μέσα στον Συνασπισμό, ώστε να προτείνει έναν νέο τρόπο λειτουργίας που θα κάνει τον ΣΥΝ κόμμα των μελών του;

Έχει την δυνατότητα να εγγυηθεί μια νέα ενότητα μέσα στο κόμμα της αριστεράς στηριγμένη στην ανανέωση των ιδεών, την δημιουργικότητα και τον πλουραλισμό στην έκφραση και όχι στις συνεννοήσεις των μηχανισμών;

Έχει την διάθεση να ξεκόψει από την καμαρίλα της Κουμουνδούρου και να εμπιστευθεί τα μέλη και τους φίλους της αριστεράς που ποτέ δεν έπαψαν να ελπίζουν ότι κάποια μέρα θα αφήσουμε πίσω μας το τριτοδιεθνιστικό μοντέλο και το ΚΚΕ και θα δημιουργήσουμε δομές και τρόπους λειτουργίας δημοκρατικούς, οριζόντιους και δημιουργικούς;

Βάζουμε τα παραπάνω ερωτήματα γιατί είναι ώρες ευθύνης.

Δεν αρκεί να προβλέπεις ότι με την σημερινή πολιτική πάμε για ξέρα και πιθανό εξωκοινοβουλευτικό ποσοστό …

Οφείλεις να παρέμβεις και μάλιστα αποφασιστικά!

Να καλέσεις τις ζωντανές δυνάμεις της αριστεράς σε συμπαράταξη, να δώσεις δύναμη και λόγο στον κόσμο της, να αναλάβεις ηγετικές πρωτοβουλίες.

Δεν αρκούν σιβυλλικές δηλώσεις ότι "είμαστε σε επαγρύπνηση", "θα διαφυλάξουμε τον ανανεωτικό χαρακτήρα του ΣΥΝ", "δεν θα μείνουμε αδιάφοροι στα προβλήματα διακυβέρνησης" κλπ, κλπ.

Οι εξελίξεις απαιτούν ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ!

Αλλιώς θα πιστέψουμε αυτό που λέγεται, ότι η Ανανεωτική Πτέρυγα ζητά απλά ένα τίμιο συνεταιρισμό – ως μόνιμη δεύτερη, ως μειοψηφία - με την πλειοψηφία και όχι ανατροπή των συσχετισμών - με ενεργοποίηση του συγκριτικού πλεονεκτήματός της που είναι η απήχησή της στην κοινωνία.

Αν όλη η φασαρία είναι για τα δικαιώματά σας ως μειοψηφία, τότε απλά σύντροφοι “δεν μπορείτε”.

Όση κενότητα εκπέμπει η πεισματική αγκίστρωση του Αριστερού Ρεύματος στην "πλειοψηφία του", άλλη τόση θα εξέπεμπε η αγκίστρωση της Ανανεωτικής Πτέρυγας στα καταπατημένα δικαιώματα της "μειοψηφίας της".

Την ώρα που η αριστερά διψά για κοινότητα ιδεών και δράσεων!

Ανατροπές χρειάζονται και αναδημιουργία της αριστεράς πέρα από ονόματα και τίτλους.

Μπορεί λοιπόν η Ανανεωτική Πτέρυγα;

Επίλογος:

Εδώ τελειώνει το προ διετίας κείμενο. Ένας φίλος μού γράφει σχετικά στο fb:

"Δυστυχώς Γιώργο μου σήμερα, η ανανεωτική αριστερά εκπροσωπείται από δύο κόμματα-τρία αν βάλουμε και την Α.Κ.Ο.Α αλλα δεν εκφράζεται από κανένα. Αντιθέτως έχει πολύ πιο προωθητικές θέσεις στο διαδίκτυο. Μήπως πρέπει να κάνουμε κανα φόρουμ;"

Οι ζωντανοί και οι πεθαμένοι

του Νίκου Θεοτοκά*

Μέρες τώρα, βδομάδες τώρα, μήνες τώρα, χρόνια τώρα, προσπαθούμε να κρατήσουμε ζωντανό έναν πεθαμένο. Κι εκείνος, το πτώμα δηλαδή, επιμένει να μας βαστά σφιχτά από το μανίκι. «Le mort saisit le vif», που έγραφε ο Μαρξ για τις παλιές σχέσεις που επιβιώνουν αναπαράγοντας και νοθεύοντας τις καινούριες.

Για να μην παρεξηγηθώ, ας ξεκαθαρίσω από την αρχή την άποψή μου. Δεν πιστεύω διόλου ότι έχει τελειώσει η ιστορία και η προοπτική του συνασπισμού των ανανεωτικών και ριζοσπαστικών δυνάμεων της Αριστεράς. Η συγκεκριμένη όμως συμμαχία με τους συγκεκριμένους εταίρους και, κυρίως, υπό τους συγκεκριμένους όρους, ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή όπως τον ζήσαμε τα τελευταία χρόνια, έχει παραδώσει το πνεύμα στα βιβλία πεπραγμένων, στα λογιστήρια και στους μελετητές του παρελθόντος. Τετέλεσται. Ας αναπαύεται τετιμημένος εν ειρήνη. Κάποτε μας γέμισε αισιοδοξία κι άνοιξε δρόμους που δεν σταθήκαμε ικανοί να τους περπατήσουμε. Δυστυχώς όμως, το στοίχημα του ΣΥΡΙΖΑ πνίγηκε στο απεχθές γραφειοκρατικό μόρφωμα της οδού Βαλτετσίου, σε μια ασώματη κεφαλή που δεν θέλησε και δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στην αισιοδοξία των ανώνυμων και ανένταχτων αριστερών τους οποίους ενέπνευσε το πρόταγμα της ενότητας και της κοινής δράσης της Αριστεράς. Τα μικρά θαύματα που έγιναν σε τοπικό επίπεδο, οι ανέλπιστες συγκλίσεις που δημιουργήθηκαν στα συνδικάτα και στους χώρους συλλογικής παρέμβασης, όλα αυτά έμειναν στα κρύα του λουτρού. Εδώ ο ΣΥΝ έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη. Και πλήρωσε πολύ ακριβά.

Πλήρωσε, δεν ξέρω αν έμαθε. Εκείνο που φοβάμαι, εν τέλει, είναι ότι μας λείπουν ακόμη το θάρρος, η ικανότητα και η διάθεση του απολογισμού. Μάθαμε δηλαδή, εδώ και πολύ καιρό, να κάνουμε εφόδους στο μέλλον καβαλικεύοντας την τύχη. Κι επί μακρόν μας συντροφεύει μόνο εκείνος ο παλιός θεός με το τσουλούφι, για τον οποίον μίλαγε ο Βλαντιμίρ Ίλιτς. Βάλαμε, θέλω να πω, τις προγραμματικές θέσεις του κόμματος στον καταψύκτη, παραιτηθήκαμε από τη βάσανο της συγκεκριμένης ανάλυσης της συγκεκριμένης κατάστασης κι επιδιδόμαστε στην πολιτική της ατάκας, των επικοινωνιακών ευρημάτων, των διαγκωνισμών και των ατελέσφορων ηγεμονισμών. Έτσι, η περίφημη εκείνη δημοσκοπική έκρηξη του ΣΥΡΙΖΑ έγινε εργαλείο ελεύθερης πτήσης στους κόσμους της ασυναρτησίας και του καιροσκοπισμού.

Μάθαμε, μέσα στην αυτοαναφορικότητά μας, ν’ αποδίδουμε τα κακά στα διαπλεκόμενα ΜΜΕ και στις μηχανορραφίες των αντιπάλων, στις πραγματικές ή όχι ιδιοτέλειες των συμμάχων μας. Εμείς καλά αρμενίζουμε. Πράγμα που σημαίνει, δηλαδή, ότι αν δεν φαίνεται λιμάνι ο γιαλός είναι στραβός. Κρίμα.Στο τελευταίο συνέδριο του ΣΥΝ όλα, μα όλα αυτά ειπώθηκαν με αγωνία από πολλές και πολλούς. Και παρά τις βεβαιότητες που κήρυτταν οι εκπρόσωποι των φραξιών και των τάσεων, την ύστατη στιγμή, συμφωνήθηκε η ανάγκη, «από Δευτέρα», να μιλήσουμε καθαρά για τις συμφωνίες και τις διαφωνίες στον ΣΥΡΙΖΑ, για τις δυνατότητες συνύπαρξης στη συμμαχία, για την ανάγκη προγραμματικού διαλόγου, για την εξομάλυνση των εντάσεων και της κρίσης που δημιουργούσαν τα δια γυμνού οφθαλμού ορατά ανταγωνιστικά πολιτικά σχέδια. Πέρασε κι η Δευτέρα, κι η επόμενη Δευτέρα, κι η μεθεπόμενη και φτάσαμε πάλι παραμονές των εκλογών με τα κάστανα στη φωτιά. Κι έχοντας πάλι καταστήσει υπόθεση εκπροσώπων και προσώπων εκλεκτών και προφητών την υπόθεση των συμμαχιών.

Άγαρμπα, είναι αλήθεια, ο ΣΥΝ αναγκάστηκε να ξεπεζέψει απ’ τ’ αλογάκια του καρουζέλ. Δυστυχώς, όμως, η ένταση εστιάστηκε και πάλι σε πρόσωπα ή σε επικοινωνιακές τρακατρούκες κι όχι στην πολιτική και στις διακυβεύσεις της. Ωστόσο, παρά τις αστοχίες, φαίνεται ότι η σύγκρουση βοήθησε λίγο να ξεθολώσει κάπως ο από καιρό διατυπωμένος στόχος για την πολιτική δεξίωση του ρήγματος στον σοσιαλιστικό χώρο, που φάνηκε από την εποχή του άρθρου 16 και απέτρεψε τη συμπεφωνημένη από τα κόμματα εξουσίας συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού. Όχι ευκαιριακά κι όχι μόνο στα λόγια, ελπίζω. Τα είπε πολύ καλά όλα αυτά ο Άγγελος Μανταδάκης: Ας ξαναδούμε κι ας διδαχτούμε από τις επιτυχίες και τις δυσκολίες «της σύγκλισης των δυνάμεων που αποστασιοποιούνται από την νεοφιλελεύθερη ατζέντα της σοσιαλδημοκρατίας με τις δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς».

Πιστεύω, λοιπόν, ότι, κι αν ακόμη δεν την είχαμε σκεφτεί ως σήμερα την πολιτική της ευρύτερης δυνατής συμμαχίας των δυνάμεων της Αριστεράς, θα έπρεπε τώρα δα να την ανακαλύψουμε. Πράγμα που σημαίνει ότι, αν τον ΣΥΡΙΖΑ τον μετατρέψαμε σε γαϊτανάκι, πρέπει πια να βοηθήσουμε να ξεμασκαρευτεί, να ανασυσταθεί, να αναδειχτεί σε τόπο διαλόγου και προγραμματικών συγκλίσεων. Κι αν αυτό δεν μπορεί να γίνει, όπως δυστυχώς πιστεύω, ας δώσουμε τις δυνάμεις μας για ένα νέο εγχείρημα με σαφέστερο προγραμματικό και κινηματικό περίγραμμα, με περισσότερη δημοκρατία και λιγότερους δογματισμούς. Χρειαζόμαστε ένα πολιτικό υποκείμενο συνάντησης και συνεργασιών που θα πάρει στις πλάτες του τη ρήξη με την καταστροφική ηγεμονία των σπεκουλαδόρων της αγοράς, των πολιτικών πελατειών που στηρίζουν τους κερδοσκόπους, του καπιταλισμού που πολλαπλασιάζει το αποτέλεσμα των τεχνολογικών επαναστάσεων ξαναγυρίζοντας σε αρχαϊκές διαδικασίες συσσώρευσης και κερδοφορίας. Ένα πολιτικό υποκείμενο, θέλω να πω, που να ξαναδώσει γήινη μορφή στο φάντασμα του σοσιαλισμού, να βρει, να πείσει και να ξαναοργανώσει όσες και όσους επιμένουν στον δημοκρατικό δρόμο για μια κοινωνία ελευθερίας, σεβασμού της ζωής και της φύσης, επένδυσης στην ευτυχία και την ευημερία των ανθρώπων.

Μάθαμε πια καλά ότι δεν υπάρχει καμία βίβλος συνταγών για το μαγειρείο του μέλλοντος, κανένας προορισμός της ιστορίας. Ο χιλιαστικές επαγγελίες έχουν πια θολώσει τα κομμουνιστικά προτάγματα και η δυναμική του νεοφιλελευθερισμού έχει ενσωματώσει τη σοσιαλδημοκρατία. Κανένα άλμα στο παρελθόν δεν μπορεί ν’ ανοίξει νέες προσδοκίες για το μέλλον.Ν’ αφήσουμε λοιπόν τα συνθήματα και τα ευχολόγια και τα ευαγγέλια. Να πούμε επιτέλους τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Δίχως κοσμητικά επίθετα, δίχως να ψάχνουμε σε ποιον θα φορτώσουμε δικές μας ανεπάρκειες και ευθύνες.

Διάσπαση στον ΣΥΝ με τη δημιουργία της «Δημοκρατικής Αριστεράς», διάσπαση στον ΣΥΡΙΖΑ με τη δημιουργία του «Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής». Έχουμε ξαναπεράσει τέτοιες δυσκολίες. Πιθανώς θα ξαναβρεθούμε, όπως ξαναβρέθηκαν στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ παλιές συντρόφισσες και σύντροφοι που είχαν να μιλήσουν απ’ το ’68, απ’ το ’74 ή απ’ το ’80. Πιθανώς και όχι. Δεν χρειάζεται όμως να βριζόμαστε και να χύνουμε τη χολή με τον κουβά.

Τα τραύματα από τις διασπάσεις τα επουλώνει μόνο ο στοχασμός και η δράση για ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, για να βγούμε από τη βολή του ξερόλα, για να ανανεώσουμε τα εργαλεία της σκέψης μας, για να ξαναψάξουμε ερωτήματα που τα εναποθέσαμε στην πρόνοια του θεού ή στις κατασκευές ενός μεταφυσικού υλισμού όπου η αναφορά στο αστάθμητο ακούγεται σαν βλασφημία.Κι ας θυμόμαστε ότι τα τραύματα από τις διασπάσεις δεν θεραπεύονται καθόλου με μια καράφα ούζο και δυο μάγκικες στροφές μ’ εκείνο το βαρύ του Μάρκου Βαμβακάρη: «Σού ’δωσα διαζύγιο / τι θέλεις πια από μένα / τώρα γυρίζεις κι όλο λες / τι μού ’χεις καμωμένα...».

*Ο Νίκος Θεοτοκάς διδάσκει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Η ΑΥΓΗ, 12/9/10

Εξυπνάδες... αντί πολιτικής και θέσεων

απορία ψάλτου, βηξ...

Στο τέλος Ιουλίου η τρόικα θα είναι πάλι εδώ για να αξιολογήσει την πορεία όλου του πρώτου φετινού εξαμήνου και να συντάξει την πρώτη έκθεσή της. Εφόσον η έκθεση θα είναι, όπως ελπίζεται, θετική, θα αποδεσμευθεί η δεύτερη δόση του δανείου από το «μηχανισμό», που είναι αναγκαία για να εξοφληθούν τα επόμενα χρεολύσια του φθινοπώρου. Και αν έτσι συνεχίζουμε από εξάμηνο σε εξάμηνο, θα φτάσουμε στο καλοκαίρι του 2012 έχοντας απορροφήσει τα 110 δις ευρώ του «μηχανισμού» για να εξοφλούμε στο ακέραιο τους πιστωτές μας και για να καλύπτουμε το, δραστικά μειούμενο χάρη στις αιματηρές μας οικονομίες εν τω μεταξύ, νέο έλλειμμά μας. Αλλά τότε θα χρειαστούμε και πάλι να δανειστούμε από τις αγορές. Το κρίσιμο ερώτημα είναι: θα μπορέσουμε;

Η απάντηση θα εξαρτηθεί από την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας όπως και από τις ευρωπαϊκές εξελίξεις, κατά πόσον θα δυναμώνει η ενοποίηση, που δεν μπορούμε να προβλέψουμε και ελάχιστα επηρεάζουμε. Σε μεγάλο βαθμό θα εξαρτηθεί ωστόσο από το τι θα έχουμε κάνει εμείς εν τω μεταξύ στη χώρα μας, πέρα από το να προσπαθούμε είτε να εφαρμόζουμε είτε να αλλάζουμε προβλέψεις του μνημονίου. Κατά πόσον θα καταφέρουμε να στηρίξουμε παραγωγικές πρωτοβουλίες που να δώσουν ώθηση στην ανάπτυξη της οικονομίας, και συνάμα αλληλέγγυες δράσεις υπέρ των ασθενέστερων και την καταπολέμηση της διαφθοράς, της κατάχρησης δημοσίων πόρων, της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής που διαρκώς συναντάμε γύρω μας. (...)

Αλλά αυτά, που προϋποθέτουν μεγάλη συλλογική προσπάθεια - και η ελπίδα είναι ότι έχουμε κάποιους μήνες μπροστά μας να την αναπτύξουμε - δεν τα περιλαμβάνουν στα σενάριά τους οικονομικοί αναλυτές και τεχνοκράτες. (της Ελίζας Παπαδάκη, από το άρθρο της Πέρα από το Μνημόνιο υπάρχει και η κοινωνία)

Σχόλιο: ούτε κάποιοι εξυπνάκηδες...

Τυχαίο; Δεν νομίζω...

"Ο κ.Παναγιώτης Λαφαζάνης δεν έθεσε υποψηφιότητα (για την Πολιτική Γραμματεία) προκειμένου να επικεντρωθεί στα καθήκοντα του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ."

Συνεχίζεται η καθεστωτικού τύπου συμπεριφορά της ομάδας Τσίπρα στον Συνασπισμό.

Ο νικητής τα παίρνει όλα... αυτό άλλωστε ήταν και το νόημα του έκτακτου συνεδρίου όπως καθυστερημένα διαπίστωσε και το αριστερό ρεύμα.

Καμία διάθεση συνεννόησης, ούτε με τους παραμένοντες στον Συν δεν έχει η προεδρική τάση. Πρότεινε έναν δικό της για γραμματέα (τον Δ.Βίτσα), αποκλείοντας από οποιαδήποτε ηγετική έκφραση το αριστερό ρεύμα, την δεύτερη μεγάλη συνιστώσα πια του Συν.

Αποτέλεσμα; Αποχή του ρεύματος από την ψηφοφορία (λευκό) και άρνηση του Παναγιώτη Λαφαζάνη να θέσει υποψηφιότητα για την Γραμματεία του κόμματος.

Επίσης άρνηση του Δ. Παπαδημούλη να αναλάβει θέση κοινοβουλευτικού εκπροσώπου.

Κι όλα αυτά μετά την απόσυρση του Γ. Δραγασάκη από την όποια ηγετική ευθύνη, μετά από μια καταχειροκροτούμενη ομιλία στο συνέδριο (που δεν υπάρχει στο site του Συνασπισμού - κι αυτό τυχαίο κε Τσιμιτάκη, υπεύθυνε internet;) όπου κατακεραύνωσε τις προεδρικές παρέες και τα προσωπικά οφέλη από το κόμμα.

Τώρα το αριστερό ρεύμα παίρνει τη θέση της αποχωρήσασας ανανεωτικής πτέρυγας στον Συνασπισμό.

Σύντομα θα αποτελεί τον νέο εσωτερικό εχθρό για τους νεοκομσομόλους του προεδροκεντρικού εσμού.

Ήδη αναρωτιούνται (στο ρεύμα), μήπως θα έπρεπε να αποτελέσουν διακριτή συνιστώσα στον ΣΥΡΙΖΑ, πριν χάσουν οποιαδήποτε δυνατότητα έκφρασης και επηρεασμού της πολιτικής του συμπλόκου ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ (παλιό δίλημμα της πτέρυγας...).

Οι δύο ιδρυτικές συνιστώσες του Συνασπισμού οδηγούνται προς την έξοδο.

Το οργανωτικό σχέδιο του Τσίπρα και της παρέας του οδηγείται σε επιτυχία - να είχαν και καμιά σαφή πολιτική άποψη και όχι μόνο κοκκινοπράσινα άλογα, ίσως και να επιβίωναν ως διακριτή ομάδα στην αριστερά.

Όχι, πολιτικό σχέδιο δεν υπάρχει, ούτε πρόσωπα να το παράξουν - μόνο μια άπληστη διάθεση για προσωπική εξουσία στο πλοίο της αριστεράς που τους φιλοξενεί. Την προσάραξη θα την καταλάβουν αργότερα... τώρα είναι πολύ απασχολημένοι.

ΣΥΝ αυτή η Βαβέλ

[ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ]

του ΚΟΑΝ

Τώρα που απελευθερωθήκαμε, από την εκατονταετή ποδηγέτηση από τον Λενινισμό, αποφάσισα να ξεκολλήσω λίγο από τα μπλόγκς, τα σάιτ και τον τύπο της Αριστεράς και να χαζέψω λίγο στα μπλόγκς που παρακολουθεί όλος ο «φυσιολογικός» κόσμος. Ξέρετε πρέςς-τζιάρ, πιστιρίκος, τροκτικό. Η αλήθεια είναι ότι γενικά είναι απογοητευτικό το επίπεδο και η θεματολογία τους. Πολύς λαικισμός, αρκετός εθνικισμός, θεματολογία Εσπρέσσο και Αυριανής. Και πολύ καταγγελία για προβλήματα της καθημερινής ζωής. Γενικά βέβαια, ζητάνε το κράτος ή να μην κάνει κάτι ή να παρέμβει άμεσα, ανεξάρτητα από συνταγματικούς όρους. Ζητάνε το κράτος εκτάκτων εξουσιών. Ένα φαινόμενο, που θέλει πολύ συζήτηση.

Όμως δεν θα έγραφα αυτό το σημείωμα αν μέσα στα «σκουπίδια», δεν έβρισκα και μια λιτή διαπίστωση, που περιγράφει με ακρίβεια νυστεριού το πρόσωπο του ΣΥΝ.

Αναρωτιέται ο σχολιαστής, περίπου τα εξής.

Τι κόμμα είναι αυτό που ο υπεύθυνος οικονομικής πολιτικής κ. Λαφαζάνης, φέρνει γύρω τα κανάλια, βγάζει ανακοινώσεις, κάνει δηλώσεις, ότι είμαστε μπροστά στην τελευταία φάση κατάρρευσης του παγκόσμιου καπιταλισμού και την ίδια στιγμή ο πρόεδρος του κόμματος κ. Τσίπρας, εγκαλεί τον κ. Παπανδρέου για λάθος κινήσεις που μας οδήγησαν στην αγκαλιά του ΔΝΤ.

Τελικά είναι πρόβλημα εσωτερικό που οι σωστοί ή οι λάθος χειρισμοί του κ. Παπανδρέου είναι η αιτία του ή είναι παγκόσμιο πρόβλημα, οπότε δεν έχει έννοια τι έκανε ο κ. Παπανδρέου.

Ας συνεννοηθούν γράφει ο σχολιαστής.

Δίκιο έχει. Πραγματικά με δύο κουβέντες , περιέγραψε , την ουσία του προβλήματος.

Στον ΣΥΝ σημασία δεν έχει τι λέει κάποιος, αρκεί αυτός να μην είναι από την Ανανεωτική Πτέρυγα. Τότε είναι δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ, ως γνωστόν.

Σήκωσε το γάντι η Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ

Δεν συμμετέχει στα νέα όργανα του κόμματος, δεν υπηρετεί το σχέδιο ΣΥΡΙΖΑ

Έξοδος από την ομηρία σε ένα πολιτικό σχέδιο που δεν περιέχει τον αριστερό ευρωπαϊσμό, τον δημοκρατικό μεταρρυθμισμό και την σύνθεση της διαφορετικότητας.

Ήταν μεγάλο το πλήθος και μέγα το πάθος στην σύναξη των ανανεωτικών. Συντριπτική και ομόθυμη η απόφαση ότι δεν πάει άλλο.

Ο Φώτης Κουβέλης έδωσε τον τόνο με την εισήγησή του.

Δεν μπορούμε να υπηρετήσουμε από θέσεις ευθύνης ένα πολιτικό σχέδιο με το οποίο δεν συμφωνούμε στην βασική του κατεύθυνση.

Μεταλλαγμένο σε αντιευρωπαϊκή κατεύθυνση, κατά των αριστερών μεταρρυθμίσεων με ευρύτατες συνεργασίες, σε ένα κόμμα δημοκρατικού συγκεντρωτισμού που ποινικοποιεί την διαφορετικότητα.

Αλλά κυρίως σε ένα κόμμα που συνεχίζει στην γραμμή του αντισυστημικού Συριζα και την απορρόφηση στον αριστερισμό.

Αυτή ήταν η ουσία των τοποθετήσεων της ολότητας σχεδόν των ομιλητών. Λίγοι, μετρημένοι στα δάχτυλα, διαφώνησαν μόνο για τον χρόνο εκδήλωσης της εξόδου...

Από σήμερα, όσοι θεωρούσαν ότι οι κόκκινες γραμμές που τέθηκαν από τον Δεκέμβρη, ήταν επικοινωνιακά κόλπα, θα εισπράξουν πίσω την αλαζονεία τους.

Κι όσοι από μας θεωρούσαν τους δισταγμούς της πτέρυγας, φόβο και συνήθεια, είναι πια ειλικρινά περήφανοι για τους συντρόφους τους.

Τώρα, την θέση στην ομηρία της πτέρυγας παίρνει το αριστερό ρεύμα.

Θα ακολουθήσουν και άλλα επεισόδια στην καταστροφική για τον Συνασπισμό δράση της καθεστωτικής και αλαζονικής ομάδας γύρω από τον Α. Τσίπρα καθώς και η αντεπίθεση του Α. Αλαβάνου.

Ας φάνε τα μουστάκια τους. Ποτέ άλλωστε δεν καταλάβαμε τι τους χωρίζει εκτός από προσωπικές φιλοδοξίες.

Σήμερα είναι ημέρα ανακούφισης για την δημοκρατική αριστερά.

Εξέρχεται από ένα παραλυτικό περιβάλλον, ανακτά την αξιοπρέπειά της και στέλνει μήνυμα ενεργοποίησης στους χιλιάδες αποστασιοποιημένους υποστηρικτές της.

Τα της δημιουργίας νέου φορέα είναι θέμα χρόνου.

Το ρίσκο είναι μεγάλο αλλά μεγάλη είναι και η ψυχή της.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και η αποτυχία είναι προτιμότερη από την αργή αυτοκτονία στο παρακμιακό περιβάλλον και στην πολιτική σιγή του νεοδογματισμού.

Όπως λέει άλλωστε κι ο R.M.Unger "Ακόμη και αν αποτύχουμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο θα έχουμε πετύχει στο ν’ αλλάξουμε τον εαυτό μας ...και να ζήσουμε σπουδαιότερες ζωές".

Ψυχή βαθιά λοιπόν...

Μήπως και ο Συνασπισμός θέλει τον ψυχίατρό του;

Ξεκίνησε το 6ο (έκτακτο) συνέδριο του Συνασπισμού με την ομιλία (εδώ) του προέδρου του Αλέξη Τσίπρα.

Εάν υπήρχε μια μικρή ελπίδα συνεννόησης στο κόμμα αυτό, με αυτήν την ομιλία χάθηκε και αυτή.

Όχι γιατί έλεγε ως συνήθως τον τελευταίο καιρό, τα πάντα και τίποτα - αυτό συνηθίζεται στην κρυπτική κομματική γλώσσα.

Όχι γιατί δεν είχε και σωστές, αν και αόριστες αναφορές, σε πολλά ζητήματα.

Αλλά γιατί παρέλειψε κραυγαλέα την όποια αναφορά σε συγκεκριμένες ευθύνες ανθρώπων γύρω από τον πρόεδρο, που δρώντας καθεστωτικά και σαν σκληρή αν και άτυπη τάση, διέλυσαν το προηγούμενο διάστημα κάθε συνεκτικό ιστό ανάμεσα στα μέλη του κόμματος, δρώντας στο όνομα της "αριστερής πλειοψηφίας".

Δεν μπορείς να μιλάς για τον εαυτό σου και για τα βάρη που ανέλαβες, για τις ευθύνες όλων πρώην και νυν, και να μη μιλάς για την ταμπακιέρα: ποιος επέβαλλε αυτό το διαλυτικό οργανωτικά και τυχοδιωκτικό πολιτικά κλίμα στον Συνασπισμό από το Δεκέμβρη του '08 μέχρι σήμερα, αν όχι οι "άνθρωποι με εξουσία", οι λεγόμενοι και "προεδρική φρουρά"; Μην τρελαθούμε κιόλας... Η διαφορετικότητα και οι δημόσιες εκφωνήσεις μειοψηφικών απόψεων πάντα υπήρχαν στον Συνασπισμό και δεν τον εμπόδισαν να φτάσει το δημοσκοπικό έστω 18% ή να εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική του παρουσία με ένα αξιοπρεπές ποσοστό...

Αν ο Α.Τσίπρας θεωρεί ότι για όλα φταίνε οι άλλοι, ας κοιταχτεί και λίγο στον καθρέφτη - σε έναν κανονικό όμως, όχι τον παραμορφωτικό που του προσφέρουν οι "επιστήθιοι" φίλοι του...

Αν νομίζει ότι με μια τραβηγμένη από τα μαλλιά και τους δισταγμούς των άλλων, πλειοψηφία θα του μείνει κάτι περισσότερο από στάχτη στα χέρια του, ας το επιχειρήσει.

Όμως το κλίμα είναι τεταμένο, στενόχωρο, απογοητευτικό και μόνο Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ -έστω την τελευταία στιγμή- μπορεί να το ανατρέψει. Και υπέρβαση σημαίνει να αποστασιοποιηθεί από τους "φίλους" του και να φερθεί σαν πρόεδρος όλου του κόμματος.

ΥΓ Παρακολούθησα την συνεδρίαση του ρεύματος (των 30). Έχουν και αυτοί τα δίκια τους. Εξαπατήθηκαν, ανεχόμενοι ένα έκτακτο καταστατικό συνέδριο για να βρεθούν μπροστά σε απόφαση να μην έχει τέτοιο χαρακτήρα (τελευταία ΚΠΕ).

Και αναρωτιούνται: γιατί γίνεται τότε το συνέδριο αφού υποτίθεται ότι πολιτικά η πλειοψηφία δεν είχε διαφορές;

Σύντομα θα συνεδριάσει και η πτέρυγα. Εδώ, η βάση επιθυμεί την ίδρυση νέου φορέα της δημοκρατικής αριστεράς και η ηγεσία την παθητική παραμονή στον Συνασπισμό. Ό,τι απόφαση και να παρθεί, προφανώς δεν θα είναι ομόθυμη με ότι συνέπειες μπορεί να έχει αυτό...

Συμπέρασμα: ζητείται υπέρβαση ή άμεση ψυχιατρική βοήθεια...

Μπλε και κόκκινο, τα χρώματα ξεθωριάζουν

από το ιστολόγιο Μη μαδάς τη μαργαρίτα

Συνέδριο Συνασπισμού.

Ακούς, στο προσυνεδριακό διάλογο, φωνές σπαρακτικές, εγκλωβισμένες. Εκκλήσεις για ιδεολογική ενότητα, προτροπές για ενιαία πολιτική δράση, καταδίκες των μηχανισμών. Φωνές ανάλογες θα ακουστούν και στο συνέδριο. Το αποτέλεσμα γνωστό;

Όποιος είναι έξω από το χορό του κόμματος δεν έχει δικαίωμα να ζητήσει ευθύνες από τα μέλη και τα στελέχη για τις χαμένες προσδοκίες. Αυτό είναι υπόθεση εσωτερική. Μπορεί όμως να ασκήσει κριτική, καλόπιστη ή και όχι, να εκφέρει γνώμη για όσα το κόμμα αυτό λέει και πράττει εσωτερικά ή δημόσια. Το κόμμα είναι ζωτικό όργανο της κοινωνίας, συμμετέχει στη διαπάλη των απόψεων, στην πάλη των τάξεων, οι θέσεις του επηρεάζουν τις τύχες όλων μας.

Ο ΣΥΝ γεννήθηκε στο περιβάλλον που δημιούργησε για την παγκόσμια Αριστερά η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Σκόρπισε ελπίδες για μια άλλη Αριστερά. Είκοσι χρόνια μετά τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Υποσχέθηκε να γίνει κόμμα μελών, αλλά έγινε κόμμα μηχανισμών και ηγετικών ομάδων.

Υποσχέθηκε εσωκομματική δημοκρατία, αλλά έγινε χώρος ανοικτής πολεμικής και ταυτόχρονα συνδιαλλαγής ομάδων, εν κρυπτώ.

Υποσχέθηκε δημοκρατικό σοσιαλισμό, αλλά δεν δούλεψε πάνω σ’ αυτό, τον εγκατέλειψε.

Υποσχέθηκε αριστερό ευρωπαϊσμό, αλλά ξέχασε να τον μεταφράσει σε συγκεκριμένη ευρωπαϊκή πολιτική, έτσι ώστε ο καθένας να εννοεί ό,τι αυτός θέλει.

Υποσχέθηκε πολιτικό διάλογο και σύνθεση, αλλά κατέληξε σε αγώνα ακύρωσης της άποψης του εσωκομματικού αντιπάλου.

Υποσχέθηκε κόμμα συντρόφων, αλλά έγινε άθροισμα εχθρικών κομμάτων.

Φάνηκε να θέλει να γίνει ένα κόμμα της δημοκρατικής νέας Αριστεράς, κατέληξε να θέλει να γίνει ένα κόμμα της δογματικής παραδοσιακής Αριστεράς.

Η βασική αντίθεση στο χώρο του ΣΥΝ, ανάγεται στη διάσπαση του κομμουνιστικού κόμματος το 68 και τις διαφορές ΚΚΕ και ΚΚΕ εσωτερικού.

Από τη μια ο φιλοευρωπαϊσμός, η μεταρρυθμιστική λογική και η πίστη στη μεικτή οικονομία του ΚΚΕ εσ. και της Ανανεωτικής Πτέρυγας.

Από την άλλη ο αντιευρωπαϊσμός, ο εργατισμός και η ροπή προς στο Λενινιστικό μοντέλο του σοσιαλιστικού κράτους, του ΚΚΕ και του Αριστερού Ρεύματος.

Δύο διαφορετικοί κόσμοι στο ίδιο κόμμα.

Αυτή η συνένωση, πριν 20 χρόνια, ήταν από μόνη της μια τομή, μια υπέρβαση. Η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, άνοιγε προοπτικές για αναζητήσεις στο χώρο της θεωρίας και του άλλου δρόμου προς το σοσιαλισμό. Η ανάμειξη ικανών στελεχών από τους δύο χώρους της παραδοσιακής αριστεράς προοιώνιζε παραγωγή στιβαρής πολιτικής. Ακόμα ήταν κοινή η πεποίθηση ότι μόνο με τη δημοκρατία θα μπορούσε να λειτουργήσει το νέο κόμμα, την ίδια δημοκρατία που ήθελε και για το σοσιαλισμό του. Το πολιτικό περιβάλλον των τελευταίων 20 χρόνων ευνοούσε το εγχείρημα. Η σταδιακή δεξιά στροφή του ΠΑΣΟΚ, με κορύφωση την περίοδο Σημίτη και η σταδιακή σκλήρυνση και περιχαράκωση του ΚΚΕ, έδινε ευκαιρία και ηθικό δικαίωμα στη νέα αριστερά να ηγεμονεύσει στον προοδευτικό χώρο, αλλά και στην κοινωνία γενικότερα. Οι κινητοποιήσεις ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, στο πόλεμο στα Βαλκάνια και τις επιλογές του δικομματισμού ήταν ευκαιρίες να δοκιμαστεί μια άλλη πολιτική της Αριστεράς.

Αν και το κλίμα ήταν άριστο, οι συνιστώσες του ΣΥΝ με κύρια ευθύνη των ηγεσιών τους δεν άδραξαν την ευκαιρία. Αργά αλλά σταθερά η συνένωση αποδείχτηκε τεχνητή. Οι τάσεις παγιώθηκαν και στεγανοποιήθηκαν, δημιουργήθηκαν φέουδα. Η δημοκρατία απέδρασε από το κόμμα. Μέλη και στελέχη που δεν είχαν διάθεση να μπουν σε παιχνίδια εξουσίας και είχαν και άλλες δουλειές πάγωσαν και απομακρύνθηκαν. Έμειναν οι επαγγελματίες της πολιτικής, που βιοπορίζονται από την κομματική τους ενασχόληση. Δεν είναι πάντα και οι καλύτεροι, κάθε άλλο, χωρίς αυτό να δηλώνει απαξία για όλα τα στελέχη του χώρου.

Ένα κόμμα που δεν είναι ένα αλλά πολλά σε συσκευασία ενός και σε εμπόλεμη μεταξύ τους κατάσταση, δεν είναι δυνατόν να παράγει πολιτική. Πόσο μάλλον όταν πρέπει να αποκαθηλώσει παγιωμένες θεωρίες στο χώρο του μαρξισμού, να διερευνήσει νέα κοινωνικά μοντέλα, να δοκιμάσει άλλες πολιτικές και ταυτόχρονα να αντιμετωπίζει και την καθημερινή πολιτική πραγματικότητα.

Αποτέλεσμα; Να προβάλλονται οι πολιτικές απόψεις των ηγεσιών των τάσεων σε τηλεοπτικού τύπου πολιτικές παρεμβάσεις. Το κόμμα δεν λειτουργεί συλλογικά. Οι αντιθέσεις της κορυφής κατεβαίνουν στη βάση, η πολιτική διαίρεση παγιώνεται. Σε κάθε άποψη που εκφέρει η μια τάση δημόσια, υπάρχει και ο δημόσιος αντίλογος. Αποκορύφωμα τα γνωστά γεγονότα στην προεκλογική περίοδο.

Το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ δεν φάνηκε στην αρχή να αποτελεί πρόβλημα, κάθε άλλο. Όμως οι αριστερίστικες οργανώσεις που μπήκαν στη συμμαχία δεν είχαν καμιά πολιτική σχέση με το χώρο του ΣΥΝ, κανένα κοινό όραμα. Μοιραία τα πράγματα οδηγήθηκαν στις καταστάσεις που ακολούθησαν. Η αριστερή στροφή, που επιχείρησε η πλειοψηφία του ΑΡ, ανάτρεψε τις αρχικές πολιτικές συμφωνίες και μετατόπισε τον ΣΥΝ προς το χώρο του ΚΚΕ και των αριστεριστών. Πραγματικά ήταν στροφή μάλλον προς το κενό, γιατί ο χώρος αυτός έχει πολύ πιο αυθεντικούς εκφραστές. Ταυτόχρονα άνοιξε εσωτερικές πολιτικές διαμάχες και έκανε τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ ρυθμιστές και στην ουσία απορυθμιστές της κατάστασης. Τώρα τρέχουν να το μαζέψουν, αλλά μάλλον είναι αργά.

Ο ΣΥΝ δεν καταφέρνει να εμβολίσει το ΚΚΕ, ούτε να σπάσει το δικομματισμό. Ο κόσμος ακούει τις απόψεις των στελεχών του, παλιότερα με μεγαλύτερο ενδιαφέρον, αλλά δεν δείχνει να ελπίζει σ’ αυτόν. Ένας κόσμος γύρω από την ανανεωτική αριστερά ( ΚΚΕ εσ, Β Πανελλαδική) και ένας κόσμος της εκτός ΚΚΕ κομμουνιστικής αριστεράς και όχι μόνο, υποστηρίζει εκλογικά το κόμμα, χωρίς και να πολυενδιαφέρεται για τις απόψεις των τάσεων. Πιο πολύ από παράδοση. Εδώ έχουμε την γλυκιά εκδίκηση των ψηφοφόρων. Δίνοντάς τους ένα 3%-5% δεν τους επιτρέπουν να βλέπουν πιο ψηλά, αλλά τους βάζουν στη βουλή εξασφαλίζοντας την πολιτική και οικονομική τους επιβίωση. Στη θέση αυτή το πολιτικό παιχνίδι δεν έχει ενδιαφέρον, εκτός και αν βρεις θέμα στο εσωτερικό σου. Αν αυτό συνδυαστεί με ιδεολογικές αγκυλώσεις ορισμένων, με προσωπικούς στόχους, με την ανάγκη διαχείρισης της κρατικής επιδότησης και επαγγελματικής απασχόλησης, το μείγμα δεν θέλει και πολύ για να οδηγήσει σε ένα κόμμα εσωστρεφές και ανίκανο να παρακολουθήσει τις εξελίξεις.

Μεγάλη εντύπωση είχαν κάνει προεκλογικά, οι ανελέητες εσωτερικές συγκρούσεις που μείωναν καθοριστικά την ακτινοβολία του κόμματος. Τα γεγονότα έδειξαν ότι πάνω από το κόμμα και το λαό ήταν οι προσωπικές στρατηγικές. Συνεπώς με «ποια μούτρα» οι του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ζητούσαν την ψήφο του λαού για να διαχειριστούν τις τύχες του.

Η κατάσταση αυτή θα ήταν δυνατόν να ανατραπεί αν τα μέλη είχαν δύναμη, γνώμη και στόχο και ανάγκαζαν την ηγεσία για διαφορετική πορεία. Όμως ποτέ τα αριστερά κόμματα, στην Ελλάδα τουλάχιστον, δεν ήταν κόμματα μελών. Πάντοτε ήταν κόμματα αντικρουόμενων ηγετικών ομάδων και αβυσσαλέων μηχανισμών, καθότι, ήταν όλα απόγονοι του ενιαίου ΚΚΕ. Με περισσότερη ή λιγότερη ή και καθόλου δημοκρατία τα αριστερά κόμματα άρθρωναν το λόγο της ηγετικής τους ομάδας, στη διαμόρφωση του οποίου, η γνώμη των μελών και της κοινωνίας ποτέ δε μέτρησε. Στο ΣΥΝ, αρθρώνονται οι πολλοί λόγοι, των πολλών ομάδων, αλλά η σύνθεση είναι απούσα, η δημοκρατία δε λειτουργεί γιατί απουσιάζουν οι πραγματικές συλλογικές λειτουργίες. Δεν είναι επιλογή της ηγεσίας να ακούει τη βάση. Συντηρητισμός.

Αν η ηγεσία είχε την οξυδέρκεια, το θάρρος και τη φιλοδοξία να κοιτάξει πιο ψηλά είχε τρόπους να τολμήσει κάτι διαφορετικό. Μπορούσε να αφήσει τις θεωρητικές διαφορές απέξω, να συμφωνήσει σε ένα mini πρόγραμμα και μια τακτική συμμαχιών με στόχο την πολιτική εξουσία. Έχοντας απέναντί της ως πολιτικούς αντιπάλους, αστικά κόμματα σε βαθιά κρίση, μπορούσε με μια πολιτική συγκεκριμένων ριζοσπαστικών και ρεαλιστικών θέσεων να επηρεάσει τις εξελίξεις. Όμως το πολιτικό προσωπικό στο ΣΥΝ δεν έχει το απαιτούμενο θάρρος, το απαιτούμενο πολιτικό έρμα, τη μεγαλοσύνη του ηγέτη που οραματίζεται. Γι’ αυτό προτιμά να τσακώνεται για τα ασήμαντα και να αποφεύγει τα σημαντικά. Χώνει το κεφάλι στην άμμο σαν στρουθοκάμηλος, φοβούμενο την σύγκρουση με τη ζωή.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο χώρος αυτός δεν έχει ένα δεύτερο Παπαγιαννάκη, ούτε κ’ άν σε απόσταση.

Δεν είναι τυχαίο που ο Αλαβάνος, που φάνηκε να φέρνει κάτι διαφορετικό στο αριστερό ηγετικό προφίλ, κατάληξε να γίνει ο ήρωας της ΚΟΕ και της ΔΕΑ.

Δεν είναι τυχαίο που πολιτικά στελέχη με σοβαρό πολιτικό λόγο ένθεν και ένθεν, δεν αποτολμούν κανένα μετασχηματισμό, ούτε βέβαια την έξοδο και τη δημιουργία του νέου.

Ειδικά ας αναλογιστούμε την καλύτερη περίοδο του ΣΥΝ που όχι τυχαία συνέπεσε με την προεδρία Αλαβάνου. Ο Αλέκος Αλαβάνος έγινε, την εποχή εκείνη, η κύρια αιτία να πλησιάσουν το ΣΥΝ άνθρωποι έξω από τον παραδοσιακό χώρο της Αριστεράς. Γέννησε ελπίδες. Και πάνω στην ανθοφορία, ο Αλαβάνος τα μάζεψε και έφυγε. Κάτι σαν φόβος για το μεγάλο άλμα μου φάνηκε. Ίσως.

Λείπει η αριστερή φιλοδοξία. Λείπει η διάθεση για την κοινωνική αλλαγή. Αντί αυτών κυριαρχεί η κρατικοδίαιτη ραστώνη και ο γνωστός αριστερός συντηρητισμός. Να τα βρίσκουμε και να σπρώχνουμε το χρόνο.

Κακά τα ψέματα, μακριά από την εξουσία, ο αριστερός λόγος αυτοϊκανοποιείται μεν, αλλά δεν πραγματώνεται. Η απαξίωση του κυβερνητισμού εμφανίζεται ως αριστερή και ελευθεριακή στάση, αλλά είναι στάση φοβική απέναντι στα καθήκοντα της αριστεράς, που δεν είναι μόνο για να μαρτυρήσει, αλλά και για να κυβερνήσει. Η ιστορία θα είναι στο πλευρό της μόνο αν θέλει να την ιππεύσει.

Και όταν λέμε εξουσία δεν εννοούμε απλά την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Μιλάμε για την πολιτική ηγεμονία. Το κόμμα ως συλλογικός διανοούμενος οραματίζεται ένα νέο δρόμο προς ένα νέου τύπου κράτος πρόνειας, με πραγματική κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία, με σεβασμό στην ελευθερία και την επιχειρηματικότητα. Το κόμμα βρίσκεται μέσα στην κοινωνία, αντλεί δύναμη και ιδέες από αυτήν, αναλύει τα γεγονότα, προτείνει λύσεις, πασχίζει για την στήριξη των αδυνάμων, επηρεάζει και επηρεάζεται από την κοινή γνώμη.

Σταθερή η προσήλωσή του στον μεταρρυθμισμό, στον Αριστερό Ευρωπαϊσμό και στη δημοκρατία.

Αντίθετα με αυτά, το κόμμα διατυπώνει πρόχειρα τις καταγγελίες του, για να κλειστεί στο καβούκι του να φάει τις σάρκες του. Σε κάθε απόφαση, υπάρχει ένα ακυρωτικό «…αλλά» των μειοψηφούντων, σε κάθε μειοψηφικό «…..αλλά» υπάρχει το αντίκαρφο της ηγεσίας. Αυτισμός.

Τα χρώματα του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ έχουν πλέον ξεθωριάσει. Συνέδρια και συγκεντρώσεις, δήθεν κινήματα και δήθεν ανατροπές είναι πολλά μικρά τίποτα. Το αυτιστικό του παιχνίδι μπορεί να συνεχιστεί, αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία για τον κόσμο της εργασίας και του πνεύματος, για τον κόσμο της σκεπτόμενης και μαχόμενης αριστεράς.

Ένα κεράκι για τον Συνασπισμό

Η αριστερά ως θρησκευτική σέκτα αναζητά την επανάληψη του θαύματος

Λίγο πριν την έναρξη του συνεδρίου...

Είναι κοινή η ανησυχία όσων κινούνται εντός, δίπλα ή και σε κάποια απόσταση από την πάλαι ποτέ δημοκρατική και ανανεωτική αριστερά, για την υποστολή της προγραμματικής της παρουσίας και το βύθισμά της σε μιαν εσωστρεφή πάλη των μηχανισμών για την εσωκομματική κυριαρχία.

Η καχυποψία έχει αντικαταστήσει την συντροφικότητα και η πάλη με όλα τα μέσα για την επιβολή την πολιτική ανασύνθεση. Οι υπολογισμοί και τα παζάρια για τους συσχετισμούς έχουν πετάξει στην άκρη τον διάλογο, την συμμετοχή και την συνδιαμόρφωση θέσεων. Ο νικητής τα παίρνει όλα - και το ταμείο της κρατικής επιχορήγησης (όσο τουλάχιστον έμεινε από τα οικονομικά ρεσάλτα των υπολοίπων δέκα συναρχηγών του ΣΥΡΙΖΑ).

Αυτό όμως που ανησυχεί ιδιαίτερα τον κόσμο της αριστεράς είναι ότι τα στελέχη του Συνασπισμού αρνούνται να θέσουν το ζήτημα πολιτικά.

Ομνύουν πίστη στο κοινό εγχείρημα όταν όλοι ξέρουμε ότι το μόνο κοινό πια είναι η υπαλληλική σχέση με το κόμμα. Επιμένουν ότι ο ΣΥΝ είναι γερό σκαρί (Παπαδημούλης) την ώρα που το ναυάγιο είναι οφθαλμοφανές κι από έναν άσχετο με το θέμα. Ζητούν κάποια ικανοποίηση για να μείνουν (ανανεωτική πτέρυγα) την ώρα που τίποτα δεν τους δένει πολιτικά με την τροπή που έχει πάρει η όλη παρουσία του κόμματος και η συμμετοχή του στον αντισυστημικό ΣΥΡΙΖΑ. Μιλούν για προεδροκεντρικό κόμμα (αριστερό ρεύμα) χωρίς να αμφισβητούν όσους το έκαναν έτσι. Θέλουν να επιβάλλουν καταστατικές ποινές ενάντια στην διαφορετικότητα (προεδρικοί) -ενώ οι ίδιοι λειτούργησαν ακραία καθεστωτικά- την ώρα που διακηρύσσουν ότι θα είναι ένα έκτακτο συνέδριο «των μελών».

Η δυσκολία στο ξεδίπλωμα των διαφορετικών πολιτικών σχεδίων και στην μετέπειτα απόφαση περί συνύπαρξης και πως, είναι εμφανής και κραυγαλέα. Κανείς δεν μιλά για την ταμπακέρα «για να μην χρεωθεί την διάσπαση» όπως λένε στην κρυπτική κομματική γλώσσα. Άρα η πολιτική έρχεται δεύτερη…

Πρώτη είναι η πίστη ή όχι στο κονκλάβιο των κομματικών αρχιεπισκόπων, πρώτα έρχεται η συμφωνία για το πρόσωπο που θα εκλεγεί νέος Πάπας και μετά το εάν όλοι αυτοί μπορούν να υπηρετήσουν με επιτυχία το σχέδιο της αριστεράς!

Θα μου πείτε, ποιο σχέδιο; Η αριστερά πια κινείται ως μασονία, βάσει των ιερών βιβλίων που ένιοι προφήτες αποκωδικοποιούν κατά το δοκούν. Και ο λαός μένει απλά να διερωτάται: « είσαι Αυτός που περιμέναμε;»

Όταν δεν υπάρχει ζέουσα δημοκρατία, συλλογικότητα, συνδιαμόρφωση πολιτικής, συντροφικότητα, τι μένει; Το Δόγμα και ο Αρχηγός.

Κι αφού το Δόγμα δεν αλλάζει άντε να αλλάξει ο Αρχηγός. Κι όταν οι μηχανισμοί θα εκπέμψουν λευκό καπνό από την καμινάδα του taekwodo, το ποίμνιο θα ησυχάσει… ο νέος Αρχηγός είναι εδώ.

Σε τι διαφέρει άραγε αυτή η διαδικασία από μιας θρησκευτικής σέκτας;

Κι εκεί οι αιρέσεις διαγκωνίζονται στο σκοτάδι και όταν έλθει η ώρα και αποτυπωθούν οι νέοι συσχετισμοί εμφανίζονται στο κοινό με μια περίλαμπρη τελετή για να ανακοινώσουν την συνέχεια του κεκτημένου τους. Εδώ έχουμε το «συνασπισμικό κεκτημένο» - ένα πολιτικό πτώμα που το στηρίζει όρθιο η νομενκλατούρα για να παραστεί στην έναρξη και να κουνήσει το χέρι του χαιρετώντας τα ανησυχούντα μέλη στην στημένη παράτα του «δημοκρατικού» συνεδρίου.

Μετά στην αρένα της κεντρικής σκηνής θα δοθούν εικονικές μάχες και ξεκατινιάσματα, θα καεί το ομοίωμα του ιούδα-πρώην για να ξορκιστεί η διάσπαση την ώρα που οι των μηχανισμών θα συνεδριάζουν σε πλαϊνές αίθουσες για να παρουσιάσουν ένα αξιοπρεπές κλείσιμο της θυελλώδους αλλά σεπτής τελετής.

Που είναι σε αυτήν την εικόνα η αριστερά; Που είναι η ανανέωση; Που είναι η συμμετοχή, ο αληθινός διάλογος, η ρήξη με το πρόσφατο παρελθόν αφασίας και αριστερισμού, που είναι η θεσμική και μεταρρυθμιστική αριστερά του ανορθωτικού προγράμματος και των κοινωνικών συμμαχιών για την ελληνική κοινωνία που περνάει την μεγαλύτερη κρίση της; Πουθενά.

Γι αυτό στις προσυνεδριακές συνελεύσεις δεν συμμετείχαν ούτε τα μισά μέλη, γι αυτό δεν έγινε καμιά διαδικασία παραγωγής πολιτικής παρά μόνο (τηλεφωνικές κατά το πλείστον) ψηφοφορίες για αντιπροσώπους – να αντιπροσωπεύσουν, τι; -, γι αυτό ο κόσμος αδιαφορεί γι αυτήν την διαδικασία.

Γιατί ζητούνται πολιτικά σχέδια και φορείς που θα τα υλοποιήσουν. Πολιτικοί της αριστεράς που θα τα εκθέσουν στο λαό και θα ζητήσουν την συμφωνία του και την συμμετοχή του στην υλοποίησή τους – όχι αλαζονείες αριστεροσύνης, κυριαρχία επί των αντιπάλων και διασφάλιση του ταμείου.

ΓΙ ΑΥΤΟ!

Ορατότης λίγο πάνω του μηδενός…

Σε ένα κόμμα που έμαθε να ζει με εσωτερικούς εχθρούς ακόμα και αν οι σημερινοί αρχίσουν ένας-ένας να εκλείπουν, θα εφευρίσκεται μοιραία ο επόμενος. Όμως για αυτούς που τα κοινά και η πολιτική είναι ανάγκη συνειδησιακή, που αποτελούν διάθεση από τον ελάχιστο προσωπικό χρόνο και τα αποθέματα των αντοχών τους, όλα αυτά δεν μπορούν παρά να είναι αποκαρδιωτικά, ξένα και τελικά αδιάφορα.

"θέλω να δω τα βουνά μου": σύντροφοι της δημοκρατικής αριστεράς παίρνουν καθαρό αέρα εν όψει των καταθλιπτικών διαδικασιών του ΣΥΝεδρίου

του Πολύβιου Κατσάνη*

Ο αποκλεισμός του Φώτη Κουβέλη από το επικείμενο συνέδριο συνοδεύτηκε από πληθώρα κρίσεων και κριτικών. Ξεπερνώντας τις ακραίες και αχρείαστες -κατ’ εμέ- προσωπικού χαρακτήρα κριτικές στους εμπνευστές και εκτελεστές αυτού του σχεδίου, οι υπόλοιπες περιγράφουν την κατάσταση, την ποιότητα των χειρισμών και πιο γενικά το κλίμα στην πορεία προς το συνέδριο. Ίσως πολύ σημαντικότερο από όλα αυτά και από το πρωτόγνωρο για το κόμμα φαινόμενο του αποκλεισμού από τις συνεδριακές διαδικασίες του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του είναι πως, στην πιο έντονη μεταπολιτευτική περίοδο με άδηλο το μέλλον και το πέρας μιας τεράστιας οικονομικής και διαρθρωτικής κρίσης της ελληνικής κοινωνίας, ο ΣΥΝ μάλλον αρχίζει να εισπράτει τα αρνητικά αποτελέσματα της χρόνιας εσωστρέφειας του.

Ο αποκλεισμός και τα όσα συγγενή με αυτόν συμβαίνουν στο κόμμα δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένες πρωτοβουλίες κάποιων ακραίων ή επίδοξων τορπιλιστών της ενότητας. Μπορεί οι σύντροφοι να ξεκαθαρίζουν σε όλους του τόνους πως η ανανεωτική πτέρυγα είναι για αυτούς το μείζον πρόβλημα του ΣΥΝ, ωστόσο για όσο χρόνο οι συνιδρυτές και οι αντίστοιχες τάσεις του ΣΥΝ επιλέγουν να συνεχίζουν μαζί, οι πρακτικές αυτές δεν θα ευδοκιμούσαν, ή έστω θα παρέμεναν στα συνήθη προσυνεδριακά μεγέθη και περιστατικά, αν το κόμμα και ο πρόεδρος του λειτουργούσαν με αντίστοιχη κουλτούρα, σκέψη και πρωτοβουλίες, που θα αντιστέκονταν στην πράξη σε τέτοια φαινόμενα. Οι σύντροφοι της πλειοψηφούσας τάσης στην Καλλιθέα νοιώθουν πως μπορούν να κάνουν το παραπάνω βήμα, πολύ απλά γιατί αυτό είναι η συνέπεια μιας τριετούς και πλέον κατάστασης.

Το κόμμα έχει πάψει εδώ και καιρό τις προσπάθειες σύνθεσης, η ενότητα μέσα από τη διαφορετικότητα είναι άγνωστη πια έννοια, τα δημόσια- και σε κομβικές στιγμές- συμβάντα ‘στελεχοφαγίας’ εκπροσώπων της ανανεωτικής αντίληψης είναι στην ετήσια διάταξη εδώ και καιρό(από την περίπτωση του Μιχ. Παπαγιαννάκη και του δήμου Αθήνας μέχρι τις ευρωεκλογές κ.α.). Δεν θυμάμαι πραγματικά σε μια κρίσιμη απόφαση, ένα κλικ μετατόπισης, έναν χειρισμό που να μετέφερε έστω και προσχηματικά το κέντρο της συζήτησης ή της πολιτικής από το μόνιμο προς μια πλευρά μπατάρισμα, προς τη σύνθεση των διαφορετικών απόψεων. Μια κίνηση που να απέπνεε το ‘εδώ είμαστε όλοι μαζί, μας ενδιαφέρει να είμαστε όλοι μαζί !’.

Ακόμα και σε δύσκολες στιγμές όπου είτε ο Φώτης Κουβέλης προσωπικά, είτε οι ‘ανανεωτικοί’ έτειναν χέρι βοηθείας, η φοβική αποστροφική αντιμετώπιση της πλειοψηφίας στο σύνολο της κυριάρχησε.

Έτσι, θα ήταν επίσης ευχή, όλο αυτό το σκηνικό να οφειλόταν στην ανεπάρκεια του νυν προέδρου του κόμματος και στην αδυναμία του να πατήσει έστω και μια φορά δυνατά στα πόδια του και να επιβεβαιώσει ότι το κόμμα, η Αριστερά, η κοινωνία μας χρειάζεται όλους. Δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτό. Γιατί αν ήταν μόνο αυτό, οι σκοτεινές και άγνωστες μέχρι σήμερα για το κόμμα εν λόγω προσυνεδριακές πρακτικές θα ήταν μόνες τους.

Αντίθετα, στην ίδια περίοδο αναπτύσονται προτάσεις και πρωτοβουλίες ποινικοποίησης των τάσεων, προτάσεις για αστυνομικές καταστατικές ρυθμίσεις, εν ολίγοις ένα κλίμα σύγχρονου δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, που μάλλον ενισχύουν τους αποκλεισμούς και την αντίληψη περί των κακών ανανεωτικών, των υπεύθυνων για την μίζερη κατάσταση του κόμματος.

Το κόμμα πορεύτηκε για χρόνια με μια εμμονή στον ετεροκαθορισμό, στην ύψωση τειχών μεταξύ των βασικών του ρευμάτων, συνήθεια που έγινε κουλτούρα, τρόπος κομματικής ζωής, που έδινε ζωή στο εσωτερικό των στρατοπέδων και απέτρεπε προσωρινά φυγόκεντρες δυνάμεις.

Ψηφοδέλτια, συνεδριάσεις, ακόμα και συνέδρια στήθηκαν πάνω σε τακτικές, πρόσωπα, συμμαχίες. Τακτικές κινήσεις μετατράπηκαν σε στρατηγικές επιλογές. Μοιραία οι πολιτικοί τακτικοί και οι εκλογικοί ελιγμοί του κόμματος αποτέλεσαν και πολιτική πρόταση στην κοινωνία (ΣΥΡΙΖΑ-ενότητα της Αριστεράς κ.λ.π.)…

Το κλείσιμο του αιώνα που σφραγίστηκε με την κατάρευση του πιο υπαρκτού εγχειρήματος εξουσίας του Αριστερού κινήματος, βρήκε τον ΣΥΝ να αναμασάει προτάσεις των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων.

Οι εσωτερικές αναμετρήσεις παρέλυσαν κάθε αναζήτηση και πολιτική διεργασία για μια ουσιαστική εναλλακτική πρόταση προς την κοινωνία, οι δυνάμεις στοιχήθηκαν, η εσωτερική ζωή, ο προβληματισμός και ο διάλογος εντός του κόμματος απονευρώθηκε, σε κάθε διαφορετική άποψη προσδίδεται με άνεση και αυθαίρετα ένας χαρακτηρισμός ή ένα ύπουλο σχέδιο και η πολιτική, το εναλλακτικό πρόγραμμα συνεχίζει να απουσιάζει.

Αυτή η απουσία μοιραία φτωχαίνει τα πάντα. Μοιραία ενισχύει την ίντριγκα και τον τακτικισμό, φυσιολογικά κάποια στιγμή εξελίσεται σε αποστολές αποκλεισμού και εξόντωσης του άλλου.

Ίσως χειρότερο από όλα αυτά και πέρα από προσωπικές πικρίες ή απογοητεύσεις, από εσωτερικές αντιπαραθέσεις και αποκλεισμούς είναι πως, στην πιο κρίσιμη περίοδο της ελληνικής κοινωνίας το ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΝ δείχνει να μην μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες της εποχής.

Ο χρόνος που κυριολεκτικά σπαταλήθηκε με ερωτήματα σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ ή ακόμα χειρότερα με ένα ερώτημα που ποτέ δεν τέθηκε από την πραγματικότητα σχετικά με την εξουσία και τις αντίστοιχες συμμαχίες, διευκόλυνε στοιχίσεις και αποτέλεσε σημείο και τρόπο τσουβαλιάσματος απόψεων και μελών του κόμματος, δυστυχώς αφήνει μοιραία τον ΣΥΝ με κενό πολιτικής και έρμαιο των εξελίξεων.

Προεκλογικά και λίγους μήνες πριν την ταμειακή κατάρευση της χώρας, στο ερώτημα για ποια ανάπτυξη μιλάμε, ο πρόεδρος του κόμματος απαντούσε με την αύξηση των δημοσίων επενδύσεων…

Στη συζήτηση για την ανταγωνιστικότητα της χώρας, δεν απαντούσε ανταγωνιστικότητα για ποιον και πως, αλλά ‘για ποια ανταγωνιστικότητα να συζητήσουμε, εμάς μας ενδιαφέρει ο κατώτατος μισθός (αυτός που σήμερα εξευτελίζεται)…

Με τον ίδιο γνώμονα σκέψης, αντί να προβληθεί η αντίληψη για ένα σύγχρονο δημόσιο τομέα και τις διαρθωτικές αλλαγές που χρειάζονται για αυτό, όπως και την ενδεχόμενη αυτοκριτική της Αριστεράς για την αντίληψη που κουβαλούσε επί δεκαετίες σε σχέση με τις προαναφερθείσες έννοιες, κάτι που θα ισχυροποιούσε την ανάγκη του δημοσίου και την διαρκή, υγειή διεύρυνση του αντί του εξευτελισμού και της τάσης ‘παλουκώματος’ που διατρέχει σήμερα την ελληνική κοινωνία στο άκουσμα της λέξης ‘δημόσιο’, προτιμήθηκε σε κρίσιμες ώρες η εξυπηρέτηση κάθε κλαδικού-συντεχνιακού αιτήματος, η θέση για τη μονιμοποίηση ΟΛΩΝ των συμβασιουχων, η τακτοποίηση (sic) ΟΛΩΝ των stagier…

Φτάσαμε στις μέρες του ΔΝΤ και πληροφορηθήκαμε πως ο εναλλακτικός δρόμος είναι το… πεζοδρόμιο, αντί να είμαστε μέσα στη συζήτηση, αντί να μας απασχολεί η επόμενη μέρα και η αποτροπή της νέας βίαιης ανακατανομής του πλούτου στα πλαίσια της κρίσης…

Ακούσαμε, πως αντί της έμμεσης ραγδαίας υποτίμησης που υπηρετείται από την κυβερνητική πολιτική, ενδεχομένως καλύτερη είναι η έξοδος από το ευρώ και προφανώς -όπως μπορώ να αντιληφθώ- η επιστροφή στη δραχμή και προφανώς η υποτίμηση της δραχμής πια…(μάλλον η αίσθηση ελευθερίας κάνει πιο γλυκειά τη φτώχεια ακόμα και με δυσμενέστερους όρους για τους υποστηρικτές της εν λόγω ιδέας)…

Στο συνονθύλευμα των προσωπικών, ανεξάντλητων προσωπικών εμπνεύσεων των κομματικών στελεχών, δια χειρός εκπροσώπου του Γραφείου Τύπου του ΚΟΜΜΑΤΟΣ γράφτηκε και η άποψη για την έξοδο των χωρών του Νότου από την Ε.Ε. και τη διαμόρφωση ενός πλέγματος συνεργασίας στα πρότυπα των χωρών της Λατινικής Αμερικής (σ.σ. ειρωνεία σε μια περίοδο όπου κάποιοι βάλονται για προσωπικές απόψεις σε στιγμές πολιτικής, όπως η εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας, το στέλεχος που ίσως θα έπρεπε να είναι το πιο φειδωλό σε προσωπικές δηλώσεις, να πετάει μια τόσο ανατρεπτική αντίληψη και σαφώς αντίθετη σε σχέση με μια από τις στρατηγικές επιλογές του κόμματος από την ίδρυση του και μετά) …

Όλα αυτά σε μια περίοδο όπου τα πάντα γύρω από την πολιτική αδιακρίτως και επικίνδυνα ισοπεδώνονται κάτω από τη πραγματική απελπισία και την αγωνία εκατομμυρίων από εμάς για την καθημερινότητα -και όχι μόνο για το μέλλον πια-που μετατρέπονται σε αγανάκτηση και η ατζέντα της ‘σωτηρίας’ της χώρας παραδίδεται μερα με τη μέρα όλο και πιο δεξιά, με την Αριστερά απομονωμένη και τον κ. Καρατζαφέρη συνομιλητή της κυβέρνησης για το μέλλον της χώρας…

Ακόμα χειρότερο για τον χώρο από όλα αυτά είναι η έλλειψη έστω και μιας ελπίδας, ότι κάποιος, κάποιοι, το κόμμα εντέλει μπορεί να συναισθανθεί επί της ουσίας την κατάσταση και να αναστρέψει την πορεία.

Οι λογικές των εσωτερικών εχθρών και οι εσωτερικές αναμετρήσεις συνεχίζουν να κυριαρχούν και επιβεβαιώνοται με την διαδικασία-αποκορύφωμα αυτών που είναι το επερχόμενο συνέδριο.

Σε ένα κόμμα που έμαθε να ζει με εσωτερικούς εχθρούς ακόμα και αν οι σημερινοί αρχίσουν ένας-ένας να εκλείπουν, θα εφευρίσκεται μοιραία ο επόμενος. Όμως για αυτούς που τα κοινά και η πολιτική είναι ανάγκη συνειδησιακή, που αποτελούν διάθεση από τον ελάχιστο προσωπικό χρόνο και τα αποθέματα των αντοχών τους, όλα αυτά δεν μπορούν παρά να είναι αποκαρδιωτικά, ξένα και τελικά αδιάφορα.

Αλλά η ‘καθαρότητα’ και ο ηγεμονισμός, προφανώς, δεν ενδιαφέρονται όχι μόνο να αναστρέψουν αυτό, αλλά ούτε καν να κλείσουν τη μισάνοιχτη πόρτα της εξόδου και του εξοστρακισμού αυτών, που ακόμα την ‘παλεύουν’ την υπόθεση της ελληνικής αριστεράς…

* πηγή: ananeotiki.gr