Η ανεπάρκεια της αριστεράς του Αλέξη

του Κλόουν*

Σήμερα μετά από αρκετό καιρό θέλω να γράψω για την πολιτική σκηνή της χώρας, τον ΣΥΡΙΖΑ και όλη την στάση της αντιπολίτευσης από την αρχή της κρίσης μέχρι σήμερα.
Ας τα πάρουμε λοιπόν τα πράγματα με την σειρά, να σημειώσουμε κάποια δεδομένα και αναλύοντας τα, να προσπαθήσουμε να καταλήξουμε σε κάποια συμπεράσματα.

Τρία χρονια μετά από τότε που στην ουσία χρεοκοπήσαμε, τρία μνημόνια, πολλά σκληρά μέτρα, χαράτσια, μειώσεις μισθών, μειώσεις συντάξεων, κατάργηση πολλών επιδομάτων, 1.5 εκατομμύρια ανεργους, με διαλυμένους ένα μεγάλο μέρος των ελεύθερων επαγγελματιών και γενικότερα παρακολουθούμε μια συρρίκνωση της μεσαίας τάξης.

Μια ανεπαρκής κυβέρνηση, που με εξαίρεση τα κομματόσκυλα της και τα παπαγαλάκια της, όλοι λίγο πολύ αποδέχονται την ανεπάρκεια της. Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι πώς θα διαφυλάξει το πελατειακό σύστημα, πώς θα κοροϊδέψει την τρόικα, γιατί δεν δείχνει καμιά διάθεση για πραγματικές μεταρρυθμίσεις και κάνει ίσα ίσα στα όρια ότι πρέπει για να παίρνουμε τις δόσεις, την ενδιαφέρει πώς θα γλιτώσει από τον εισαγγελέα μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ, αλλά και δικά της στελέχη που συμμετείχαν στην κυβέρνηση Καραμανλή, πώς θα πουλήσει ακροδεξιά ρητορική, πατριωτισμό και θρησκευτικό συναίσθημα στους Ελληναράδες (και είμαστε γεμάτοι από δαύτους).

Μια κοινωνία που όπως αποδείχθηκε είναι βαθιά συντηρητική, βουτηγμένη στις φοβίες και τις ανασφάλειες και ενώ γνωρίζει όλα τα παραπάνω δεδομένα, δίνει ακόμα στις δημοσκοπήσεις πρωτιά σε αυτήν την ανεπαρκή Νέα Δημοκρατία και δίνει επίσης πρωτιά στην ερώτηση για καταλληλότερο πρωθυπουργό στον Αντώνη Σαμαρά.

Σκέφτεται ο μέσος νοικοκυραίος, που είναι και η πλειοψηφία της κοινωνίας και παρά τις δυσκολίες του, όλο και κάτι έχει από "λίπος", όλο και κάτι έχει από περιουσία, μήπως εάν έρθουν οι άλλοι, που πρακτικά δεν έχουνε να μου προτείνουνε μια ρεαλιστική άλλη λύση, μήπως τα πράγματα θα είναι χειρότερα;

Βλέπει επίσης όλη αυτήν την υποστήριξη με τον έναν ή τον άλλον τρόπο από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ακόμα και σε περιθωριακές ομάδες, σε καταλήψεις, σε κινητοποιήσεις που έχουνε κουράσει τον μέσο πολίτη και σου λέει, αυτοί θα έρθουν τώρα να μας σώσουν;

Επίσης ο μέσος νοικοκυραίος αρχίζει και ξυπνάει, έχει μάτια και βλέπει, βλέπει ότι σε αυτούς τους "κοινωνικούς αγώνες" όπως τους αποκαλούνε κάποιοι, το 90% των συμμετεχόντων είναι επαγγελματίες επαναστάτες, δηλαδή είτε κάποτε βολευτήκανε, είτε είναι ακόμα βολεμένοι, είτε είναι συνδικαλιστές , είτε γενικά με τον έναν η τον άλλον τρόπο συνδέονται με κάποιες κομματικές κλαδικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Οι παραπάνω λοιπόν δεν κάνουνε κοινωνικούς αγώνες, αλλα αγωνίζονται για να δικά τους συμφέροντα και τα δικά τους προνόμια και πολύ καλά κάνουν θα έλεγα, αρκεί να μην το βαφτίζουν ...

Φω Φιλελευθερισμός;

Η επίκληση του Φιλελευθερισμού δείχνει έτσι να είναι στην πραγματικότητα προσχηματική και να αποτελεί ένα προπέτασμα καπνού, αποσκοπώντας να διευκολύνει απλά και μόνο την επιβολή της "τάξης", ενίοτε πάση θυσία. 

του Χαράλαμπου Βεντή*

Σε μια κατεξοχήν μεταπρατική κοινωνία, που δεν γεννάει ιδέες, όπως η Ελλαδική, και στην οποία η φιλελεύθερη δημοκρατική κουλτούρα της ανοικτής κοινωνίας, των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων (και υποχρεώσεων) προέκυψε εισαγόμενη μαζί με τις επιδοτήσεις, είναι αναμενόμενο να συναντά κανείς στρεβλωμένα κακέκτυπα μάλλον των μεγάλων ιδεολογιών που διαμορφώνουν τον δυτικό κόσμο, παρά τις αυθεντικές τους όψεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι έχουμε την πλέον αρτηριοσκληρωτική και αμετανόητη Αριστερά στην υφήλιο, όπως και ένα ευρύτατα διαδεδομένο, αναρχικό ρεύμα που επιμένει, σε πείσμα των χειραφετητικών του προθέσεων, να πολώνει τους οπαδούς του στην α-πολιτική ιδεοληψία, προφανώς χωρίς ίχνος υποψίας για τη βαρβαρότητα που ελλοχεύει επέκεινα της πολιτικής.

Στην Ελλάδα, η ευαισθησία για τις αρχές του κράτους Δικαίου μονοπωλήθηκε από μια μερίδα της Αριστεράς, την πιο φιλελευθεροποιημένη - εν μέρει λόγω της πραγματικής προσήλωσης των φορέων της στις πολιτικές ελευθερίες (άλλωστε οι Αριστεροί μαζί με κάποιους κεντρώους ήταν εκείνοι που υπέστησαν επί δεκαετίες ολόκληρες τις διώξεις, άμεσες ή έμμεσες, του αστυνομικού κράτους που έστησε η νικήτρια Δεξιά παράταξη μετά τον Εμφύλιο), και εν μέρει διότι η ελληνική Δεξιά, η επονομαζόμενη και "λαϊκή", ουδέποτε νοιάστηκε για τα του κράτους Δικαίου, παραδομένη καθώς ήταν από γεννησιμιού της (ως στείρα και ανακλαστική αντίδραση στον Βενιζελισμό, όπως ωραία μας υπενθύμισε ο Δημήτρης Τριανταφυλλίδης σε πρόσφατο άρθρο του) στον εθνικισμό και την πατριδοκαπηλεία, τον λαϊκισμό και την πολιτική αυταρχικότητα. 

Πραγματική αστική τάξη, με την έννοια του κοσμοπολίτη, φιλομαθούς και μεταρρυθμιστή αστού, των ανοικτών οριζόντων, που αναστοχάζεται και παρακολουθεί με ενδιαφέρον τις πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις εκτός των συνόρων του, είναι πολύ αμφίβολο αν υπήρξε ποτέ στην Ελλάδα - μια απόπειρα εμφάνισης και εδραίωσης ενός τέτοιου κοινωνικού μορφώματος προπολεμικά, ναυάγησε μετά το πέρας του Εμφυλίου, παραμένοντας έτσι ανολοκλήρωτη, όπως εξιστορεί ο Ν. Θέμελης στα μυθιστορήματά του. 

Έμεινε λοιπόν η Αριστερά ή μάλλον μια παράταξή της, να προασπίζεται από τη Μεταπολίτευση κι έπειτα τις δημοκρατικές ελευθερίες και την ευαισθησία για τα δίκαια των αδυνάτων.

Αυτό, μέχρι σχετικά πρόσφατα, όταν είχαν ήδη αρχίσει προ πολλού να διαφαίνονται ο νέος συντηρητισμός, η έλλειψη ρεαλισμού και οι ιδεοληπτικές καθηλώσεις της δημοκρατικής πτέρυγας της Αριστεράς (με κύρια εξ αυτών, την ολέθρια απόλυτη ταύτιση του δημοσίου συμφέροντος με το κρατικό). 

Μια νέα κοινωνική ομάδα οπαδών του Φιλελευθερισμού, με ανησυχίες και θετική προοπτική για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της Ελλάδας σε πολιτειακό και θεσμικό επίπεδο, άρχισε να διεκδικεί τις αριστερές βλέψεις περί δημοκρατικών ελευθεριών και της διεύρυνσής τους στην ελληνική κοινωνία. 

Η κίνηση αυτή συνέπεσε (και εν πολλοίς ταυτίστηκε) με τη συνειδητοποίηση του οικονομικού τέλματος και της χρεοκοπίας στην οποία οδηγήθηκε η Ελλάδα μετά τη μακροχρόνια εφαρμογή ενός σοβιετικής κοπής, κρατικιστικού, οικονομικού μοντέλου στη χώρα, στηριγμένου στη μικροπολιτική (= συντήρηση ενός γραφειοκρατικού, μη παραγωγικού και υπερτροφικού κράτους με δανεικά, χωρίς ανάπτυξη βασισμένη στην εγχώρια παραγωγή). 

Η πεισματική άρνηση της Αριστεράς και των συντεχνιών να επιτρέψουν τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις, ήπια και λελογισμένα, τον καιρό που έπρεπε να γίνουν, συνέβαλε στη δραματική απομυθοποίησή τους και την εδραίωση ενός φιλελεύθερου ρεύματος, που σε αντίθεση με την ήπια Αριστερά, ταυτίζει την ανοικτή, ελεύθερη κοινωνία με την ελεύθερη αγορά.
Ως εδώ, καλά. 

Σταδιακά, ωστόσο, άρχισαν να διαφαίνονται κάποιες αρχικές αλλά καίριας σημασίας στρεβλώσεις στο ...