Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χρεοκοπία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χρεοκοπία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2014

Τελικά, τι έγινε με τα stress tests;

"Κρίση" αξιοπιστίας

Διάσταση απόψεων ή οπτικής; Υπό το πρίσμα αυτού του διλήμματος φαίνεται πως διαμορφώνονται οι ερμηνείες αναφορικά με τα αποτελέσματα των τεστ αντοχής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, από τα οποία πέρασαν και οι ελληνικές τράπεζες. Από τη μια πλευρά, η κυβέρνηση επιχειρεί να περάσει έναν τόνο υπέρμετρης αισιοδοξίας για τη στιβαρότητα του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, ποντάροντας στη ενεργοποίηση του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Στήριξης, ώστε να βοηθηθούν οι τέσσερις συστημικές τράπεζες (Εθνική, Eurobank, Alpha και Πειραιώς). 

tvxs/Επιμέλεια: Χρήστος Θ. Παναγόπουλος*
Ωστόσο, τα πράγματα δείχνουν να είναι πολύ διαφορετικά από την κυβερνητική οπτική των πραγμάτων. Σε σημείο, μάλιστα, που ακόμη και η ίδια η αποτελεσματικότητα της Ε.Κ.Τ. να τίθεται εν αμφιβόλω. Ενδεικτικό της αμφισβήτησης των επενδυτών, εγχώριων και διεθνών, στην αξιοπιστία των stress tests είναι και η πτώση που καταγράφηκε τη Δευτέρα στο Χ.Α. αλλά και η νέα άνοδος των spreads.
Τροχοπέδη τα “κόκκινα δάνεια”

Το σημερινό δημοσίευμα του οικονομικού τηλεοπτικού δικτύου Bloomberg αφήνει να εννοηθεί ξεκάθαρα πως το μεγαλύτερο πρόβλημα που εμφανίζουν οι τράπεζες που δεν πέρασαν τα stress σε χώρες, όπως η Ιταλία, η Πορτογαλία και η Ελλάδα είναι τα υψηλά ποσοστά μη εξυπηρετούμενων δανείων.

Αναφερόμενος, ειδικότερα, στο ελληνικό παράδειγμα, ο διευθυντής της Ελληνικής Κοινότητας Τεχνικών Αναλυτών (ΕΚΤΑ), Πάνος Παναγιώτου, αφού καταρρίπτει το διθυραμβικό κλίμα που επιχειρεί να περάσει προς τα έξω το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, επισημαίνει πως “σήμερα, [...] η κατάσταση στον ελληνικό τραπεζικό κλάδο είναι άκρως επικίνδυνη, με τα προβληματικά δάνεια των ελληνικών τραπεζών (πτωχευμένα και καθυστερούμενα περισσότερο από 90 ημέρες) ως ποσοστό του συνόλου των δανείων τους να είναι από τα μεγαλύτερα διεθνώς και με το δείκτη κάλυψης του συνόλου των δανείων τους να είναι μικρότερος του 47%”.

Και καταλήγει ο πρόεδρος του ΕΚΤΑ: “Πρέπει να γίνει αντιληπτό πως αν η κυβέρνηση Σαμαρά συνεχίσει να κάνει το λάθος της κυβέρνησης Παπανδρέου, δηλαδή να αρνείται να αναδείξει και να αντιμετωπίσει με ρεαλισμό τα προβλήματα του ελληνικού τραπεζικού κλάδου προσπαθώντας να τα κρύψει κάτω από το χαλί, τότε αυτά θα διογκωθούν πέραν του σημείου που θα μπορούν να επιλυθούν χωρίς να προκληθεί μία νέα κρίση”.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι δηλώσεις του καθηγητή Οικονομικών, Γιάννη Βαρουφάκη, ο οποίο μιλώντας τη Δευτέρα στον ραδιοφωνικό σταθμό “Στο Κόκκινο”, δήλωσε ότι “πλήττεται η αξιοπιστία της Ε.Κ.Τ., η οποία κάνει τα στραβά μάτια στις μαύρες τρύπες των τραπεζών”.

Τι γράφει ο διεθνής Τύπος

Την ίδια στιγμή, δεν είναι μόνον το Bloomberg που αναφέρεται στα τεστ αντοχής των τραπεζών με συγκρατημένο τρόπο.

Η γαλλική εφημερίδα “Le Monde”, στο πρωτοσέλιδο άρθρο της επισημαίνει ότι 25 τράπεζες της Ευρωζώνης, ήτοι ένα στα πέντε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα μέσα στην Ευρώπη των 28, απέτυχαν να “περάσουν” τις εξετάσεις της Ε.Κ.Τ.. “Αυτό”, όπως επισημαίνει ο συντάκτης του άρθρου, “συνεπάγεται πρακτικά πως έχουν μπροστά δύο εβδομάδες να αποστείλουν στη διοίκηση της Ε.Κ.Τ. ένα διορθωμένο σχεδιασμό ανακεφαλαιοποιήσεων και εννέα μήνες, ώστε να προχωρήσουν στις ανακεφαλαιοποιήσεις αυτές, οι οποίες εν συνόλω θα ξεπεράσουν τα 24,5 δισ. ευρώ”.

Αναφορά στo ζήτημα των “κόκκινων δανείων” κάνουν και οι “New York Times”, τονίζοντας πως τα τεστ αντοχής των ευρωπαϊκών τραπεζών έφεραν στο φως τα 136 δισ. ευρώ, τα οποία δεν είχαν δηλωθεί μέχρι πρότινος και αφορούν στα μη εξυπηρετούμενα δάνεια και σαφώς επιβαρύνουν την εικόνα της ισορροπίας εντός της Ευρωζώνης.

Η αμερικανική εφημερίδα δεν παραλείπει να μιλήσει και για την Ελλάδα, τονίζοντας ότι το “ελληνικό τραπεζικό σύστημα επλήγη σοβαρά, με τρεις τράπεζες να εμφανίζουν ελλείψεις κεφαλαιοποίησης έως το τέλος του 2013. Η πρώτη, η Τράπεζα Πειραιώς, έχει ήδη αυξήσει το κεφάλαιό της προκειμένου να ικανοποιήσει τα κριτήρια της ΕΚΤ. Οι άλλες δύο είναι η Eurobank, η οποία πρέπει να προχωρήσει σε ανακεφαλαιοποίηση ύψους 1,76 δισ. ευρώ και η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία υπολείπεται κατά 930 εκατ. ευρώ”.

Σε πιο σκληρή γραμμή κινείται, τέλος, το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters, το οποίο ασκεί κριτική σε όσους θριαμβολογουν αναφορικά με τα stress tests, τονίζοντας σε άρθρο του: “Οι φιέστες γύρω από τα τεστ αντοχής κρύβουν ολοένα αυξανόμενες προκλήσεις για το σύνολο της ευρωπαϊκής οικονομίας”.

Η υπόθεση με τα τεστ αντοχής αναδεικνύει, σε κάθε περίπτωση, πως από εδώ και στο εξής απαιτούνται πολύ προσεκτικές κινήσεις σε ό,τι αφορά τη συνέχεια και την ισορροπία της ελληνικής οικονομίας. Το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης έχει λάβει το μήνυμα, ασχέτως εάν αυτό δεν αντικατοπτρίζεται από τις μέχρι στιγμής δηλώσεις των αξιωματούχων.


*πηγή tvxs.gr

Σάββατο 30 Αυγούστου 2014

"Ποιος λοιπόν πιστεύει ακόμη σε οίκους αξιολόγησης;"

του Latuff
Χρεοκοπία 
ή όχι χρεοκοπία;

του Δημήτρη Γουμάγια*

Η Αργεντινή αγωνίζεται με τα Hedgefunds

Μερικά από τα μεγαλύτερα ερωτήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι ηγέτες της εποχής μας είναι το πώς αντιμετωπίζει κανείς τα Hedgefunds, τους οίκους αξιολόγησης και τα άλλα θεσμικά όργανα του διεθνούς χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού. Όλο και περισσότερο, συμπεριφέρονται έτσι, που δίνουν την εντύπωση ότι αυτά στην πραγματικότητα συγκεντρώνουν την εξουσία σε αυτόν τον κόσμο. 


Οι περισσότερες κυβερνήσεις έχουν επιλέξει μια στάση ταπεινότητας. Η Αργεντινή έχει πλέον εντοπίσει μια άλλη παραλλαγή: Όταν ο Axel Kiciloff ως Υπουργός Οικονομικών ρωτήθηκε, κατά την τελευταία εβδομάδα του Ιουλίου μετά τις αποτυχημένες διαπραγματεύσεις με τα αμερικάνικα Hedgefunds, πως εκτιμά το ότι η χώρα του έχει ταξινομηθεί τώρα από τους οίκους αξιολόγησης σαν χρεοκοπημένη, ο ίδιος απάντησε: "Ποιος λοιπόν πιστεύει ακόμη σε οίκους αξιολόγησης; "

Καμιά εξουσία στα Hedgefunds

Ο κάπως τολμηρός τρόπος, το πως η Αργεντινή διαχειρίζεται την όγδοη κατάσταση πτώχευσης της ιστορίας της, μπορεί να θεωρηθεί ως ένα διδακτέο μάθημα για την συναναστροφή με την εξουσία, σε περιόδους του τούρμπο-καπιταλισμού. Δύναμη έχει αυτός στον οποίο αποδίδεται δύναμη.

Μπορούμε να ανακτήσουμε τον έλεγχο πάνω από το πορτοφόλι μας με το να παραβλέψουμε αλαζονικά οίκους αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας και Hedgefunds;

Η Αργεντινή λέει ναι  -και λαμβάνει περίπου την ίδια ποσότητα επαίνου και επίπληξης.

Ο συντηρητικός Βρετανικός Economist εκτιμά ότι, η κυβέρνηση της Cristina Fernández de Kirchner θα είχε αποτρέψει πολλές πίκρες στον εαυτό της και πολλά προβλήματα από τον λαό της, εάν είχε δείξει μεγαλύτερη προθυμία να διαπραγματευτεί πιο συμβιβαστικά με τα Hedgefunds. Αντίθετα, σε στήλες σχολίων κάτω από 
φιλικά προς την Kirchner άρθρα, υπήρχαν συχνά να διαβάσεις, παράγραφοι όπως αυτή για τη μαχητική Αργεντίνισα : «Η Μέρκελ θα μπορούσε να εμπνευστεί από αυτή τη θαρραλέα γυναίκα». Ακριβώς αυτήν την εντύπωση, του πρωτοπόρου μαχητή σε ένα νέο μονοπάτι, ήθελε να ξυπνήσει η πρόεδρος Fernández de Kirchner. Έτσι, έχει σκοράρει όχι μόνο σε διεθνές επίπεδο, αλλά και στη χώρα της - τουλάχιστον σε εκείνους που έχουν την γνώμη ότι, ο ``Αμερικάνος`` ευθύνεται για το χάος στο οποίο, χωρίς αμφιβολία, βρίσκεται η χώρα.

Η Αργεντινή είναι χρεοκοπημένη και δεν είναι χρεοκοπημένη ταυτόχρονα. 
Είναι χρεοκοπημένη, σύμφωνα με τα κριτήρια των οργανισμών αξιολόγησης, διότι δεν εξυπηρετεί τις διεθνείς υποχρεώσεις της. Ωστόσο, η Αργεντινή θεωρεί ότι σε καμιά περίπτωση δεν χρεοκόπησε, όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Οικονομίας Axel Kiciloff στη Νέα Υόρκη: Η Αργεντινή έχει χρήματα, tiene plata (υπάρχουν χρήματα) , είπε σε καλά ``Αργεντίνικα``, «Μπορούμε να πληρώσουμε τα χρέη μας - μόνο που δεν μας αφήνουν».

Για να κατανοήσουμε αυτή την περίπλοκη κατάσταση, είναι απαραίτητο να δούμε πίσω μέχρι το 2001: Εκείνη την εποχή, η Αργεντινή ήταν πραγματικά σε πτώχευση. Μετά από μια καταστροφική οικονομική πολιτική ανήλθε το χρέος της χώρας στα 200 δισεκατομμύρια δολάρια σε διεθνές επίπεδο. Τραπεζικοί λογαριασμοί είχαν μπλοκαριστεί, η οικονομία κατέρρευσε, ένα τεράστιο κύμα μετανάστευσης ακολούθησε. "¡Que se vayan todos!" - Να εξαφανιστούν όλοι! Φώναζαν οι διαδηλωτές στο Μπουένος Άιρες. Αυτή η απαίτηση των διαδηλωτών είχε στόχο όλους τους εγχώριους πολιτικούς οι οποίοι πράγματι βιαστικά εγκατέλειψαν την χώρα: Ο Πρόεδρος Fernando de la Rúa τράπηκε σε φυγή με ένα ελικόπτερο, τέσσερις προσωρινοί πρόεδροι πετούσαν τα κλειδιά της προεδρικής έδρας της Casa Rosada ο κάθε ένας στον επόμενο.

Η αυτό-προκληθείσα φθορά ολόκληρου του πολιτικού κατεστημένου έδωσε την ευκαιρία, σε έναν μέχρι τότε σε μεγάλο βαθμό άγνωστο πολιτικό της επαρχίας, να δοκιμάσει κάτι εντελώς νέο. Ο Néstor Kirchner, ο εν τω μεταξύ αποθανών σύζυγος της σημερινής προέδρου Cristina Fernández de Kirchner, τέθηκε το 2002 επικεφαλής στο ανώτατο αξίωμα της χώρας: 
Αποφάσισε απλά, να μην λάβει μέρος σε αυτήν την κούρσα των δόσεων των χρηματοπιστωτικών αγορών, έβγαλε, ας πούμε, την χώρα εθελοντικά από την αγορά και την έστειλε σε ένα πολύ αμφιλεγόμενο δρόμο της αυτάρκειας. 
Η έκρηξη παραγωγής σε βασικές πρώτες ύλες και οι καλοί αριθμοί στις εξαγωγές το κατέστησαν δυνατό. Ο Kirchner έδειξε στα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα την πόρτα και τους περισσότερους επενδυτές τους απομάκρυνε με ένα πολύ μικρό μέρος από τις απαιτήσεις τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μακροπρόθεσμα, ότι το δημόσιο χρέος να ανέρχεται πλέον μόνο στο 12,2 τοις εκατό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Το 2002 ήταν στο 124 τοις εκατό.

Το κούρεμα θεωρείται ότι είναι το μεγάλο ιστορικό επίτευγμα, από ότι το πραγματικό Raison d'être (αναγκαιότητα/δικαιολογία ύπαρξης) του Κιρχνερισμού (Kirchnerismo), αυτής της πολιτικής της αυτοπεποίθησης, της ακόμη και ...

Παρασκευή 25 Ιουλίου 2014

Το ΠΑΣΟΚ ως αυτοβυθιζόμενο ρυμουλκό της (ακρο)δεξιάς

Ένα χαρακίρι είναι ίσως το ελάχιστο που μπορεί να προσφέρει το σημερινό ΠΑΣΟΚ στον εαυτό του

Το ΠΑΣΟΚ, με όλες τις οβιδιακές του μεταμορφώσεις (κίνηση των 58, Ελιά, Δημοκρατική Παράταξη) όφειλε και οφείλει στον ελληνικό λαό. Όχι μόνο το λογαριασμό της ΔΕΗ των γραφείων του, ούτε μόνο τα 170 εκατομμύρια δανεικά και αγύριστα, ούτε ακόμη την απολογία για τα χρόνια της ρεμούλας που μαζί με την "υπέρβαση" σε διόγκωση του κράτους επί ΝΔ έφεραν την χρεοκοπία...
Οφείλει να πάψει να ρυμουλκεί ως τέταρτο κόμμα την ακροδεξιά ατζέντα του Δεξιού Οικονομικού Τιτανικού!

Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να απαλλάξει την χώρα από αυτήν την κυβέρνηση έκτρωμα, οφείλει να σταματήσει να στηρίζει Βορίδη και Άδωνη, Βούλτεψη και Αθανασίου, Ντινόπουλο και Γιακουμάτο. Οφείλει κι ας μην το μπορεί ιδεολογικά ή προγραμματικά μέσα στην ακραία ταύτισή του με την Δεξιά, να αποκολληθεί από την Πολιτική Άνοιξη του Σαμαρά, να εμποδίσει έστω και την τελευταία στιγμή τα εγκλήματα κατά του περιβάλλοντος και της οικονομίας που τρέχει να νομιμοποιήσει στα θερινά τμήματα της κλειστής Βουλής η ΝΔ. 

Δεν ενδιαφέρει πως: με οποιαδήποτε πρόφαση, δικαιολογία, αιτιολόγηση - ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να γίνει πιστευτό ακόμη και αν το παίξει αντιμνημονιακό, ευαίσθητο στο Σύνταγμα ή το περιβάλλον. Ούτε αυτή η κίνηση θα δώσει στο ΠΑΣΟΚ μια θέση στην επόμενη κυβέρνηση: το ΠΑΣΟΚ έχει πεθάνει προ πολλού και δεν το ξέρει - κι ότι ακουμπά το σκοτώνει. Η πιθανή εκπλήρωση αυτής του της υποχρέωσης θα ληφθεί απλά ως ελαφρυντικό ομολογίας. Ακόμη κι αν αποχωρήσει -όπως πέρυσι η ΔΗΜΑΡ- από το πλευρό του Σαμαρά καταγγέλοντάς τον...

Το ΠΑΣΟΚ οφελήθηκε όσο κανείς άλλος από την υπερχρέωση που οδήγησε τελικά στην χρεοκοπία της χώρας. Άσκησε απόλυτα πελατειακή πολιτική (μαθαίνοντας και στην ΝΔ τα κόλπα), εφάρμοσε απόλυτα κομματικό κράτος, γιγάντωσε τις συντεχνίες και εξαφάνισε τον αυτόνομο συνδικαλισμό με την συνδιοίκηση στις ΔΕΚΟ, πολλαπλασίασε τα σκάνδαλα και γιγάντωσε την διαφθορά μικρή και μεγάλη και την εξουσία των ημετέρων (εξαγοράζοντας και εκπορνεύοντας και μέρος της Αριστεράς), αποθέωσε τον κρατισμό και διαμόρφωσε την σημερινή κρατικοδίαιτη ολιγαρχία. Έ, πριν εξαφανιστεί από προσώπου γης, οφείλει τουλάχιστον να σταματήσει να προδίδει τις αρχές και την ιδεολογία έστω της τριτοκοσμικής σοσιαλδημοκρατίας που κάποτε πρέσβευε και γι αυτό εκλεγόταν, για την ασυλία μερικών στελεχών του. 
του Γιάννη Καλαϊτζή

Το βαθύ ΠΑΣΟΚ θα ξεριζωθεί προσεχώς υποχρεωτικά από τους ιστούς της ελληνικής κοινωνίας. Από τον κρατικό μηχανισμό, τον κομματικό μηχανισμό, ακόμη και τα σταγονίδια που έχουν εισχωρήσει σε άλλα κόμματα και στον ΣΥΡΙΖΑ είναι επικίνδυνα. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος ή ελπίδα για την ελληνική κοινωνία. Δεν αρκεί η πτώση της συγκυβέρνησης με την (ακρο)δεξιά: όπως και στον μύθο της λερναίας ύδρας πρέπει να καυτηριαστεί ότι γεννά "βαθύ ΠΑΣΟΚ" με την προσοχή και την ένταση που ξηλώνεται το βαθύ κράτος στην γειτονική Τουρκία: ως προϋπόθεση επιβίωσης της χώρας, των ανθρώπων και του πολιτισμού της - ή απλά της δυνατότητάς της για αυτόνομη ύπαρξη και ανασυγκρότηση.

Τι ζητάμε από το ΠΑΣΟΚ; Να τιμήσει τον εαυτό του με ένα χαρακίρι μπροστά στον κάποτε λαό του, παρουσία του Πρωθυπουργού της πείνας. Ή να αυτοβυθιστεί ως ρυμουλκό της (ακρο)δεξιάς. Θα παρθεί υπόψιν...

ΑΣ

Τρίτη 3 Ιουνίου 2014

Πολίτες, κράτος, τράπεζες: ποιος θα χρεοκοπήσει πρώτος;

Ο νέος υπουργός Οικονομικών και τα περιθώριά του... (σκίτσο Χρήστου Παπανίκου)
Οι τελευταίες ημέρες της Πομπηίας – Γιατί οι τράπεζες αυτοκτονούν -Το επικείμενο κραχ -  Η αβάστακτη ελαφρότητα και υποκρισία των τραπεζιτών και του οικονομικού επιτελείου
του Μάκη Ανδρονόπουλου*
«Η Ελλάδα πέτυχε το πιο ισχυρό κυκλικά προσαρμοσμένο πρωτογενές δημοσιονομικό ισοζύγιο στην ευρωζώνη, μόλις σε τέσσερα χρόνια», παραδέχθηκε ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ που συμφώνησε για τη νέα δόση των 3,41 δισ. ευρώ. Δυο ημέρες νωρίτερα ο Γιάννης Στουρνάρας είχε προαναγγείλει στον ΣΕΒ το παγκόσμιο ρεκόρ: από το 2010-2013 διόρθωση 19,4%! Παρόλα αυτά ο κίνδυνος να σκάσει η Ελλάδα δεν έχει απομακρυνθεί.
Γιατί το ΔΝΤ ζητάει νέα μέτρα: Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ είπε επίσης ότι για να επιτευχθεί οριστικά η σταθεροποίηση … «είναι αναγκαία επιπρόσθετη δημοσιονομική προσαρμογή ώστε να εξασφαλιστεί η βιωσιμότητα του χρέους, μέσα από μόνιμα και υψηλής ποιότητας μέτρα, με ταυτόχρονη ενίσχυση του κοινωνικού διχτυού ασφαλείας. Είναι εξαιρετικά σημαντικό οι αρχές να συνεχίσουν την βελτίωση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών, την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και την ενίσχυση του ελέγχου των δαπανών. Πρέπει να επιταχυνθούν οι μεταρρυθμίσεις στην δημόσια διοίκηση».
Τι εννοούσε ο ποιητής; 
Πρώτον, αυτό που λέει το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ ότι δηλαδή το ασφαλιστικό σκάει το 2015, δηλαδή τα ταμεία δεν θα μπορούν έτσι όπως τα ληστέψανε, άρα θα χρειαστεί το κράτος να βάλει λεφτά που δεν έχει προγραμματίσει. Ήδη, το ΔΝΤ διόρισε Επίτροπο Συντάξεων στο υπουργείο Κοινωνικής Ασφάλισης. Το Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών προχώρησε σε 10.000 περίπου εντολές κατασχέσεων που αντιστοιχούν σε οφειλές ύψους 270 εκατ. ευρώ στο τρίμηνο Ιανουαρίου – Μαρτίου 2014. Η επερχόμενη τραγωδία των ταμείων είναι καταλυτική, ανατρέπει τα πάντα. Δεν είναι τυχαίο που ο πρωθυπουργός από το βήμα του ΣΕΒ προανάγγειλε την υγειονομική κάλυψη των 3 εκατ. ανασφάλιστων… 
Δεύτερον, ότι τα μέτρα που οδήγησαν έως εδώ δεν είναι ούτε μόνιμα ούτε υψηλής ποιότητας
Τρίτον, που δεν το λέει άμεσα το ΔΝΤ, αλλά το υπονοεί, είναι ότι η φοροδοτική ικανότητα των φορολογούμενων έχει εξαντληθεί… 
Άρα κόψτε κι άλλο κράτος, ούτως ώστε να συνεχίσετε να εξοφλάτε το χρέος σας
Λήγουν 38,6 δισ. ευρώ: Στο Δελτίο Δημοσίου Χρέους Νο 73 (Μάρτιος 2014) αναγράφεται ότι φέτος λήγουν 38,6 δισ. ευρώ (23,7 δισ. ευρώ ομόλογα και δάνεια και 14,9 δισ. ευρώ βραχυπρόθεσμοι τίτλοι). Σύμφωνα με πληροφορίες, τα τελευταία 14,9 δισ. ευρώ πρέπει να πληρωθούν το φθινόπωρο και η ιδέα είναι να αρπάξει το υπουργείο Οικονομικών ότι υπάρχει στα ταμεία (ΤΧΣ, Κτηματολόγιο κ.ά.) και φυσικά να βγάλει καινούργια έντοκα γραμμάτια που θα πάρουν οι τράπεζες με τα οποία θα τους εξοφλήσει τα παλιά.
Δηλαδή, το κράτος θα ρουφήξει όλη την ρευστότητα που έχουν οι τράπεζες, που σημαίνει ότι δεν θα μείνει σάλιο για τον ιδιωτικό τομέα. Πρόκειται για μείζονα στρέβλωση που όχι μόνο θα καταδείξει τον τυχοδιωκτικό χαρακτήρα αυτών που κυβερνούν, αλλά ενδέχεται να είναι η χαριστική βολή στον απομένοντα ιδιωτικό τομέα. Βέβαια, ...

Παρασκευή 21 Μαρτίου 2014

Η σιωπή πριν την καταιγίδα και το βουβό ποτάμι

Την σιωπή στο μάτι του κυκλώνα είναι που φοβούνται οι πολιτικοί
Εκεί είμαστε

Οι πολίτες αρνούνται (οι μισοί) να απαντήσουν καν στους δημοσκόπους διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Όσοι όσες απαντούν οι μισοί σχεδόν προκρίνουν πρώτο το κόμμα Δεν Ξέρω/Δεν Απαντώ και "καταλληλότερο" τον κανένα. Έκφραση ενός βουβού ποταμιού απόγνωσης με το πολιτικό σύστημα και άρνησης συνεργασίας μαζί του.

Οι πολιτικοί στον κόσμο τους συνεχίζουν να ανταλλάσσουν την όποια αναγνωρισιμότητά τους με δουλειές για τους ίδιους και τους κολλητούς τους. Μέσα στα κόμματα της κυβέρνησης που καταρρέουν αλλά και στα μικρά που δεν μπόρεσαν για χ λόγους να γίνουν κάτι, το όλοι εναντίον όλων κυριαρχεί. Νεοδημοκράτες εναντίον νεοδημοκρατών, ακροδεξιοί εναντίον ακροδεξιών, πασόκοι εναντίον πασόκων, δρασίτες εναντίον δρασιτών, οικολόγοι εναντίον οικολόγων - το προσωπικό στίγμα, η φιλοδοξία και κυρίως η επιβίωση από την μόνη δουλειά που "ακόμη πάει καλά" στην χώρα μας, την πολιτική εντείνονται. 

Το κόμμα Ποτάμι είναι μια μικρή έκφραση του μεγάλου βουβού ποταμού της απόγνωσης. Κυβέρνηση και τρόικα, όχι μόνο δεν μπόρεσαν να βγάλουν την χώρα από την κρίση, όχι μόνο δεν μπόρεσαν (ή και δεν ήθελαν) να προστατέψουν την παραγωγική βάση, την επιχειρηματικότητα και την αναπτυξιακή δυναμική των "τελευταίων των Μοϊκανών" ελεύθερων επαγγελματιών αλλά φρόντισαν να καταστρέψουν ό,τι επιβίωνε της κρίσης - μαζί! (το γιατί και το πως, αλλά και τα ποσοστά ευθύνης θα τα να ζητήσει η ιστορία - "μετά").
Η κεντροαριστερά συντάχθηκε με την καταστροφική αυτή πολιτική και το πληρώνει με την εξαφάνισή της. Οι κεντρώοι φιλελεύθεροι προτίμησαν την "κανονικότητα" σε μια χώρα που μπερδεύει τον φιλελευθερισμό με την τρόικα και τους νεοσυντηρητικούς της κινεζοποίησης των εργασιακών σχέσεων - και πληρώνουν με ανυποληψία. 
Οι οικολόγοι αφοσιώθηκαν στις προσωπικές διαδρομές ξεφτιλίζοντας τις αξίες ενός τρίτου εναλλακτικού κινήματος της εποχής μας.
Η αριστερά καρκινοβατεί μεταξύ ανανέωσης και λαϊκισμού σηκώνοντας ένα τεράστιο ρίσκο ως μοναδική αναγκαστικά εναλλακτική σε ισχνές πλάτες.

Οι χρεοκοπημένοι υποχρεωτικά πολίτες δεν ξεχνούν - γιατί απλά αυτό ζουν, αυτή είναι η καθημερινότητά τους, ο πόνος χωρίς όνειρα, η τύχη των παιδιών τους, η κατάθλιψη και η παραίτηση που φαίνεται να κυριαρχεί μετά από 5 χρόνια ύφεσης και αυταρχικών μη αναλογικών φορομπηχτικών μέτρων. Η σιωπή όμως έχει και άλλη ανάγνωση: την καταιγίδα που έρχεται...
Αυτήν που οι έμπειροι της μη ευθύνης οσμίζονται στον αέρα και σπάνε την ήσυχη σιωπή τους για να επηρεάσουν κάπως τα πράγματα ή να διευθετήσουν το αναπόφευκτο: ο ΓΑΠ επιστρέφει για να διεκδικήσει ξανά την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, ο Λαλιώτης προτείνει επαφές και συναλλαγή με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Καραμανλής χτυπά πλαγιοκοπώντας τον Σαμαρά, ο Σαμαράς ψάχνει απελπισμένος σωτηρία στο ΛΑΟΣ και την ΧΑ. 
Κι όμως η καταιγίδα θα ξεσπάσει και η ασυλία θα αρθεί. Κι ο ένας θα "δώσει" τον άλλο, όπως το συνηθίζουν. Πολλά ποτάμια θα ξεχυθούν επιφανειακά και υπόγεια. Απλά με την ψήφο!  

Η Αργεντινή δεν θα μας επισκεφθεί και αυτήν την άνοιξη - γιατί είναι ήδη εδώ μήνες και χρόνια, με την συνευθύνη της τρόικας...
Και οι συνταξιούχοι και οι ένστολοι δεν αρκούν για να σώσουν την πολιτική τάξη της συμφοράς - ούτε καν - όταν το "πρωτογενές πλεόνασμα" που μοιράζεται σε χαπάκια προεκλογικά είναι ακριβώς οι συντάξεις που καθυστερούν! 
Είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε ενδιαφέροντες καιρούς. Ας τους ζήσουμε νηφάλια και με ηρεμία λοιπόν - προετοιμασμένοι και προετοιμασμένες...

ΑΣ

Σάββατο 29 Δεκεμβρίου 2012

2012: Βουλιάζοντας δέσμιοι (του πολιτικού μας συστήματος)

2013: Θα στηρίξουμε την ελπίδα;

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Το 2012 το πολιτικό μας σύστημα μας πήρε τελικά μαζί του στον βυθό
Η κάθοδος είχε αρχίσει νωρίς, όσο το διδάξαν τον ακραίο πελατειασμό, και την αρπαγή του δημόσιου πλούτου ΠΑΣΟΚ, δεν μπορούσε και δεν ήθελε να τα βάλει με τον εαυτό του και υιοθέτησε τα οριζόντια εισπρακτικά μέτρα έναντι του δανεισμού από την τρόικα. 
Με δικά τους λόγια (ΓΑΠ), "δεν αλλάξαμε και βουλιάξαμε"... ειδικά η "εκδίωξη" της τρόικας από τον τότε ΥπΟικ, Βενιζέλο, έδωσε το μέτρο της αναλγησίας και του αμετανόητου, του πελατειακού συστήματος, να αναγνωρίσει μέρος έστω της ευθύνης και της ανικανότητάς του και να μοιράσει δικαιότερα τα βάρη. Και μας έδωσε επίσης μια εικόνα από το μέλλον: του τι θα συνέβαινε με την εφαρμογή της βαρουφάκειας Τσιπρικής φιλοσοφίας του ΣΥΡΙΖΑ "για όλα φταίει το Μνημόνιο και η τρόικα"...

Η ραγδαία επιδείνωση της οικονομίας με την καθυστέρηση της χρηματοδότησης και της παραπομπής σε πολιτικό επίπεδο της "λύσης" και στις καλένδες, των επειγουσών διαρθρωτικών αλλαγών, έφερε και την πτώση της κυβέρνησης. 
Με την αναξιοπιστία μας να θεριεύει διεθνώς, η κυβέρνηση Παπαδήμου πρόλαβε να βάλει μια μικρή τάξη και να μας ξαναδώσει πρόσωπο στην Ευρώπη, πριν ανατραπεί βιαστικά για να επανέλθει το πολιτικό προσωπικό στον έλεγχο των πραγμάτων. 
Οι απαραίτητες πια εκλογές, ενώ έδειξαν την λαϊκή βούληση (κυβέρνηση συνεργασίας, παραμονή στο ευρώ και την ΕΕ) δεν έγιναν σεβαστές από τον μικροκομματικό θίασο της μεταπολίτευσης: όλοι έβαλαν μπροστά το κομματικό όφελος, το πολιτικό κόστος και τα συμφέροντα του μαγαζιού τους στην κυριολεξία και όχι της χώρας και του λαού της. 
Οι δεύτερες εκλογές με εκβιαστικά διλήμματα θολών συνθημάτων και νέας δικομματικής πόλωσης, κόστισαν στην χώρα μερικά δις ακόμη, πάγωσαν τελείως την ήδη μουδιασμένη αλλά κάπως ελπίζουσα, λόγω Παπαδήμου και συνεργασίας κομμάτων, κουρέματος, ορθολογισμού κλπ, οικονομία. 
Η συμφωνημένη την Άνοιξη νέα και με καλύτερους όρους χρηματοδότηση χάθηκε στον ορίζοντα του ευρωσκεπτικισμού, της ψευδούς πόλωσης και της υποσχεσιολογίας όλων ξανά των πολιτικών δυνάμεων της μεταπολίτευσης.
Η νέα κυβέρνηση ήρθε σχεδόν αναγκαστικά με την συνειδητοποίηση ότι πια, το πλοίο έχει βουλιάξει και πρέπει να σωθεί ότι σώζεται, έστω και την τελευταία στιγμή. Η άλλη εναλλακτική ήταν η άτακτη χρεοκοπία. Επελέγη η συντεταγμένη...


Βαρύτατες είναι εδώ οι ευθύνες της υποτίθεται έλλογης αριστεράς της ΔΗΜΑΡ. 
Το κόμμα αυτό έστρωσε με την άρνησή του να συμμετέχει σε κυβέρνηση συνεργασίας από τις πρώτες εκλογές, τον δρόμο για την γιγάντωση εκβιαστικά του δικομματισμού, την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ ως εναλλακτικής και της "κυβέρνησης της αριστεράς" ως της νέας μυθολογίας αλλά και ως νέας παράτασης ζωής του χρεοκοπημένου ...

Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011

Η ολοκλήρωση της τραγωδίας


Το παλαιό πολιτικό προσωπικό, το αποκλειστικά υπεύθυνο για την χρεοκοπία της χώρας τα κατάφερε πάλι - δεν εγκαταλείπει με τίποτα τον αγώνα να διατηρήσει τον έλεγχο της εξελίξεων και να ολοκληρώσει τα σχέδιά του πριν εγκαταλείψει με λαϊκή εντολή την εξουσία.
Όλοι αυτοί οι φανεροί και κρυφοί οπαδοί της δραχμής -οι αυριανοί ολιγάρχες ρωσικού τύπου- κατευθύνουν με σιδηρά πυγμή τη χώρα στην χρεοκοπία. 
Τηρούν οριακά τα προσχήματα "υπακούοντας" υποκριτικά και μόνο* στην αγωνία του λαού και στις δραματικές παραινέσεις και τους όρους των Βρυξελλών, απλά για να κερδίσουν χρόνο. 
Εξασφαλίζουν την παρατεταμένη ακυβερνησία μπλοκάροντας κάθε λειτουργική λύση. 
Στερούν το κράτος από τα έσοδα διατηρώντας το διεφθαρμένο μηχανισμό σε λειτουργία και την αγορά χωρίς ρευστότητα. 
Στερούν κάθε αυτονομία από τον νέο πρωθυπουργό διατηρώντας τους ίδιους καταστροφικούς κύκλους, τύπου Βενιζέλου, στην διαχείριση χωρίς καμιά πλέον νομιμοποίηση. 
Ψάχνουν αχυράνθρωπους, σπιλώνουν εντιμότητες και συνειδήσεις καλόπιστων προσφερόμενων, λερώνουν την κοινωνία με το σάπιο αποτύπωμά τους. 

Τόσος χρόνος χάθηκε επίτηδες: μέχρι σήμερα θα μπορούσε να έχει ολοκληρωθεί ήδη η μισή προεκλογική περίοδος την οποία αρνήθηκαν μετά βδελυγμίας γιατί δήθεν δεν υπήρχε χρόνος - ενώ για τα καραγκιοζιλίκια τους υπάρχει άφθονος... 
Κάθε μέρα που παραμένουν στην εξουσία μας στοιχίζει πλέον μήνες και χρόνια αδιεξόδου και κρίσης. 
Πάρτε τους τις υπογραφές και ρίξτε τους τώρα! 


*Γιατί ναι, θα ορίσουν πρωθυπουργό. Σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες όχι τον, αν μη τι άλλο, βαθύ γνώστη των οικονομικών και αποδεκτό από τους εταίρους μας, Παπαδήμο, αλλά ή κάποιον επιτυχημένο ...δικαστικό, ή τον ευρωπαίο ...συνήγορο του πολίτη, τον θυρωρό τους ή και την καμαριέρα τους, αρκεί να μην έχει γνώσεις και να μην θέτει όρους. Αρκεί να τον ελέγχουν για να συνεχίσει το ίδιο καταστροφικό δικομματικό κύκλωμα να καθορίζει την μοίρα της χώρας...

Τετάρτη 20 Ιουλίου 2011

Η παγκοσμιοποιημένη οικονομία "μαθαίνει" ότι χρειάζεται την "πολιτική"



του Κώστα Ανδρέου*

Έχω πλέον πεισθεί, ότι δεν καταλαβαίνουμε τον κόσμο γύρω μας.
Δεν αντιλαμβανόμαστε για παράδειγμα τι σημαίνει παγκοσμιοποίηση.
Σε παλιότερο κείμενό μου, είχα υποστηρίξει, ότι δεν μπορούμε να χρεοκοπήσουμε, ως χώρα, επειδή δεν είμαστε τυπική χώρα, κράτος-έθνος, αλλά τμήμα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και μάλιστα στην πλέον προηγμένη μορφή που είναι η ευρωζώνη.
Από όλη αυτή την διαδικασία, αυτό που θα "χρεοκοπήσει" είναι η ψευδαίσθηση της χώρας "κράτους-έθνους" με ευθύνες και υποχρεώσεις και φυσικά όχι μόνο για μας αλλά για όλα τα κράτη της αναπτυγμένης ζώνης. 
Τίποτε περισσότερο απ'αυτό, επειδή δεν υπάρχει τίποτε πέρα απ'αυτό.
Ολες οι άλλες χρεοκοπίες χωρών, ήταν πρώτα χρεοκοπίες της οικονομίας τους -που δεν ήταν παγκοσμιοποιημένη- και παρεπιπτόντως και χρεοκοπίες του κράτους τους.
Σε μας δεν υπάρχει κάτι ανάλογο. 
Η επιστροφή στην κατάσταση του κράτους-έθνους που έχει δική του κλειστή οικονομία και δικό της νόμισμα, είναι "ανιστόρητη ποιοτική αλλαγή" και απλώς δεν μπορεί να γίνει.
Αν παγκοσμιοποίηση σημαίνει ενιαία οικονομία πάνω στην οποία υποτίθεται ότι "επιπλέουν" "ανεξάρτητα κράτη", τότε πολύ απλά η απαίτηση από τους ιδιώτες επενδυτές, να βουλιάξει ένα πλεούμενο, δεν μπορεί να καταφέρει τίποτε από το να καταστρέψει τον χαρακτηρισμό του "αξιόπλοου" στην ίδια την παγκοσμιοποιημένη οικονομία-θάλασσα.
Η απαίτηση της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας να μην ελέγχεται από την πολιτική, είναι κατά βάση, απαίτηση για "πολιτική άσκηση" από την πλευρά της. 
Αυτή παράγει την σιγουριά για εύρυθμη λειτουργία όσων πλέουν σ'αυτήν.
Το ανέβασμα των σπρέντ, με μορφή ντόμινο από την μία χώρα στην άλλη, ακριβώς αυτό δείχνει. Η παγκόσμια οικονομία, δηλώνει ότι δεν είναι ένας "σίγουρος τόπος".
Για να γίνει "σίγουρος τόπος" θα πρέπει να συνθηκολογήσει με την ιδέα, ότι εκτός από "άτυπη πολιτική εξουσία" θα πάρει και "ευθύνες διακυβέρνησης".
Αυτό σημαίνει ότι θα αναγνωρίσει τα κρατικά χρέη, όχι ως κάτι ξένο, αλλά ως κάτι δικό της, που όπως όλες οι επενδύσεις θα έχει εκτός από κέρδη και ζημίες. Η αγορά δηλαδή θα κουρέψει μόνη της τις απαιτήσεις, ώστε να συνεχίσει να δουλεύει. Αλλιώς αν μείνει στον τύπο των "ευθυνών σταθερού εχέγγυου των κρατικών ομολόγων", θα μετατρέψει σιγά - σιγά όλες τις κρατικές οντότητες, σε χρεοκοπημένες "περιττότητες" και τις συνέπειες θα πρέπει να βρεί τρόπο να τις αντιμετωπίσει.
Η παγκοσμιοποιημένη οικονομία "μαθαίνει" ότι χρειάζεται την "πολιτική" για να έχει αξία η ίδια και αυτή η γνώση "κοστίζει".
Η αγορά το επόμενο "εξάμηνο" θα "προσφέρεται να δωρίσει κεφάλαια", στα χρεοκοπημένα πλήν απολύτως απαραίτητα για την λειτουργία της κράτη των "προηγμένων οικονομιών".



*το κείμενο εμφανίστηκε σαν σχόλιο στην προηγούμενη ανάρτηση. Το θεωρώ σαν μια από τις πιο καθαρές προσεγγίσεις στο νέο τοπίο της αλληλεξαρτώμενης διεθνούς οικονομίας και σαν μια προωθημένη αξιολόγηση του φαινομένου της "χρεοκοπίας", όπως εμφανίζεται στα "αναπτυγμένα" κράτη σήμερα.(ΑΣ)

Πρόσφατα περιεχόμενα

Recent Posts Widget