Ο νεκρός μετανάστης ως εμπόρευμα

του Γιώργου Νικολόπουλου*

Ως τώρα ξέραμε το εμπόριο πατριωτισμού. ΛΑ.Ο.Σ. και Νέα Δημοκρατία να πλειοδοτούν στο πόσο πολύ (πάρα πολύ) αγαπούν την πατρίδα, να φωνάζουν πόσο πιο πολύ αγαπούν την Ελλάδα από όλους τους υπόλοιπους Έλληνες, και από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. του «ξενοκίνητου» Παπανδρέου και από την Αριστερά. Κάπως έτσι η πατρίδα μας έγινε «εμπόρευμα», που οι κακοί Έλληνες θέλουν να την ξεπουλήσουν όσο όσο, και οι «πατριώτες» πρέπει να αντισταθούν.

Ξαφνικά μάθαμε και το εμπόριο ανθρωπισμού. Με στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στην πρώτη γραμμή του αγώνα, μία χούφτα «ανεξάρτητοι» συμπολίτες μας να σηκώνουν το λάβαρο του «δίκαιου αγώνα», για την άμεση νομιμοποίηση 300 παράνομων μεταναστών. Να πουλάνε με το κεφάλι ευαισθησία και ανθρωπιά. Και εσύ να πρέπει να αγοράσεις, με το μαχαίρι στο λαιμό. Είναι τάχα μου πιο ευαίσθητοι από τους υπόλοιπους Έλληνες. Δίπλα στα ανθρώπινα κουρέλια, τους μετανάστες απεργούς πείνας, στέκονται εκείνοι με την πραμάτεια τους, τα ιδεολογικά κουρέλια της σύγχρονης ελληνικής Αριστεράς. Να μας κοιτούν. «Αλληλέγγυοι».