Χωρίς αντιπολίτευση: η ελληνική αριστερά και τα πάντα όλα

Η ιδιόμορφη κοινωνικοπολιτική συγκρότηση του ελληνικού κράτους που αποκρυσταλλώθηκε δυστυχώς θριαμβευτικά και κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης, έχει εντοπισθεί ξανά και ξανά ως η "ελληνική ασθένεια". 
Φορέας της τις τελευταίες δεκαετίες ήταν δυστυχώς η επίσης ιδιόμορφη "ελληνική σοσιαλδημοκρατία": η "αλλαγή" αποθέωσε την διάχυση της διαφθοράς και την απόλυτη κυριαρχία του κόμματος κράτους σε όλες τις εκφάνσεις του δημοσίου βίου. Εκείνοι/ες που ήρθαν για να μεταρρυθμίσουν το "κράτος της δεξιάς" απλά έφτιαξαν το "κράτος του ΠΑΣΟΚ". 
Εκείνοι που έφυγαν προσωρινά, έμαθαν τις νέες τεχνικές του πελατειακού συστήματος και της κατασκευής συναίνεσης που δίδαξαν οι "σοσιαλιστές" και τα επανέλαβαν πιστά όποτε εναλλάχτηκαν μαζί τους στην εξουσία: αποκορύφωμα της όσμωσης του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος ήταν η "μνημονιακή" συγκυβέρνηση του 4-2-1 όπου μαζί με την "ανανεωτική αριστερά της επετηρίδας", απλά μοιράστηκαν ...ακριβοδίκαια το κράτος αντί να το μεταρρυθμίσουν. 

Και έτσι ήρθε η ώρα της Αριστεράς. Τελευταία ελπίδα να γίνουν όλα όσα δεν έγιναν για πολλές πολλές δεκαετίες σε αυτόν τον τόπο. 

Η αριστερά δεν ήρθε να παραλάβει ένα συντηρητικό δημόσιο και να το κάνει προοδευτικό - ούτε μια οικονομία δυτικού καπιταλιστικού τύπου για να την κάνει αναδιανεμητική προς όφελος των εργαζομένων τάξεων. Όχι! Παρέλαβε ένα παρασιτικό πελατειακό δημόσιο που διορίζει ψηφοφόρους και δίνει δουλειές στους ημετέρους χωρίς καμία ορθολογική λογική αναγκών και απόδοσης. Επίσης μια τριτοκοσμική κρατικοδίαιτη οικονομία όπου οι μεταπρατικές ελίτ εκπροσωπούν συνήθως τους εισαγωγείς και όχι κάποια ενδογενή παραγωγή.

Η αριστερά έχει μπροστά της να εκτελέσει καθήκοντα αστικού εκσυγχρονισμού (που οι ανύπαρκτες πολιτικά εθνικές αστικές δυνάμεις του τόπου δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν κυνηγώντας το εύκολο μεταπρατικό κέρδος), καπιταλιστικής ολοκλήρωσης της "ελεύθερης αγοράς", σοσιαλδημοκρατικού κράτους πρόνοιας, ενδογενούς αύξησης της παραγωγής, μείωσης της ανεργίας και "αριστερής" αναδιανομής εισοδημάτων. Κι όλα αυτά με μια κατεστραμμένη παραγωγική μηχανή που η μνημονιακή διαχείριση της τελευταίας πενταετίας αποτελείωσε αντί να "μεταρρυθμίσει". 

Έτσι δεν είναι καθόλου παράξενο που η αριστερά καλείται να ορθολογικοποιήσει το φορολογικό σύστημα, να μεταρρυθμίσει το ασφαλιστικό ειδικά των ελεύθερων επαγγελματιών και να αντιστοιχίσει τις εισφορές με το ...εισόδημα (κάτι απόλυτα αυτονόητο στην "Δύση"), να αποδυναμώσει τις συντεχνίες, να καθαρίσει την δικαιοσύνη, να αξιολογήσει τους ΔΥ και να ελέγξει το πόθεν έσχες των ελεγκτών του δημοσίου κάθε τύπου, να περιορίσει την γραφειοκρατία, να φτάσουν οι επιδοτήσεις στους δικαιούχους και όχι στους ενδιάμεσους, να έχουν ρεύμα και πρόσβαση στην υγεία οι άνεργοι και ανασφάλιστοι, να ξεκαθαρίσουν οι κατ΄επάγγελμα αγρότες, να ενισχυθούν οι νεοεισερχόμενοι/ες στην επιχειρηματικότητα, να βοηθηθεί η καινοτομία και οι startups, να γίνει το κτηματολόγιο, το περιουσιολόγιο, να ελεγχθούν οι λίστες της φοροδιαφυγής και οι ψευδοεπενδύσεις και τα θαλασσοδάνεια των ημετέρων, να εξυγιανθεί το τραπεζικό σύστημα κλπ κλπ κλπ...

Όλα αυτά μπορούν να ονομασθούν "αστικός εκσυγχρονισμός", "αστική μεταρρύθμιση", "επανίδρυση του κράτους", "αστική ολοκλήρωση"... λέξεις και έννοιες που θεωρητικά δεν αφορούσαν την αριστερά που θα προτιμούσε να βρει ένα έτοιμο και λειτουργικό αστικό καπιταλιστικό σχηματισμό για να εφαρμόσει τις αριστερές ανανεωτικές και ριζοσπαστικές της αλλαγές. Όμως αυτό που είναι μπροστά της δεν είναι άλλο από την "ελληνική ασθένεια": την τριτοκοσμική καπιταλιστική υπανάπτυξη και τις γραπωμένες από το κράτος οικονομικές ελίτ που η ίδια η ευρωπαϊζουσα δεξιά αποκαλεί "νταβατζήδες". 

Το καλοκαίρι που πέρασε οι χρεοκοπημένες πολιτικές δυνάμεις ξεφορτώθηκαν την ελληνική μεταρρύθμιση στις πλάτες της αριστεράς, υπερψηφίζοντας το νέο μνημόνιο που εκείνη υποχρεώθηκε να συνάψει με τους δανειστές πληρώνοντας τις αμαρτίες δεκαετιών κάθετης οικονομικής πτώσης - και τώρα καταψηφίζουν τις μεταρρυθμίσεις που παρουσιάζει η αριστερή κυβέρνηση μη έχοντας τίποτε να αντιπροτείνουν! 

Προϊόντα της σήψης του πολιτικού συστήματος, οι κατ΄εξοχήν εκπρόσωποι της "ελληνικής ασθένειας" ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, ασχολούνται με τα εσωκομματικά τους αφού πολιτικά δεν έχουν να αρθρώσουν κανένα λόγο εκτός από μικροπολιτική, τσαμπουκάδες, απειλές και εξυπνάδες. Αφού βύθισαν το πλοίο με την διαχείρισή τους, περιμένουν από την αριστερά να ξαναστήσει το κράτος και την οικονομία αφού εκείνοι/ες δεν μπορούν - και δεν έχουν πια τίποτα να παρασιτήσουν...

Η σύγχρονη ελληνική αριστερά είναι και αυτή παιδί της μεταπολίτευσης. Κρατήθηκε μεν μακριά από το φαγοπότι των όρνεων του παρασιτισμού αλλά ανέπτυξε αντανακλαστικά στους κόλπους της - ίσως ως αντιρρόπηση - έναν όχι πάντα λελογισμένο, αριστερό εξαγγελτικό λαϊκισμό και μια πολιτική σωτηριολογία -  και ταυτόχρονα στελέχη της έπαιξαν προσωπικά παιχνίδια με τις συντεχνίες του δημοσίου και των ευγενών επαγγελμάτων και γενικά τον επιδοτούμενο συνδικαλισμό ξεχνώντας την δύσκολη δουλειά των σωματείων στον ιδιωτικό τομέα αλλά και της ανάπτυξης και βιωσιμότητας της μΜ επιχειρηματικότητας και των αυτοαπασχολούμενων. Ως αποτέλεσμα, η αναγκαστικά βίαιη ωρίμανση του κυβερνητικού πλέον ΣΥΡΙΖΑ έφερε την επιστροφή των "αριστερών της σωτηριολογίας" στην "επαναστατική" τους μήτρα και συμπεριφορά: η ΛΑΕ συγκέντρωσε τις δυνάμεις αυτές - ισχυρές στον κομματικό ιστό του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ασθενείς μπροστά στην λαϊκή εντολή - και κρίθηκε ήδη από τους αριστερούς ψηφοφόρους αρνητικά. Ο δρόμος της θεραπείας της αριστεράς από τον ιό της "ελληνικής ασθένειας" και της επικράτησης της "αριστεράς της πράξης" είναι πλέον ανοιχτός. Θα μπορέσει άραγε με μόνο αντίπαλο τον χρόνο να τα καταφέρει;

Χωρίς αντιπολίτευση η ανανεωτική ριζοσπαστική αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ καλείται να πραγματοποιήσει τα πάντα όλα. Κυρίως καλείται να κάνει την δουλειά ολόκληρου του ελληνικού μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος και να ολοκληρώσει επιτέλους και υπό τις δυσμενέστερες μνημονιακές συνθήκες την για τέσσερις δεκαετίες επαγγελλόμενη αλλά σταθερά μετέωρη ελληνική μεταρρύθμιση. Και μαζί της να αλλάξει τον ίδιο της τον εαυτό απαντώντας, μαζί ίσως με τους πορτογάλους, ισπανούς και ιρλανδούς αριστερούς συντρόφους στο ερώτημα: ποια είναι και τι θέλει η Νέα Αριστερά;

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

tvxs

Tο θεόρατο "πολιτικό κενό"

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

...και η "νευρική" κρίση

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι κατανοούν ότι η λύση στα προβλήματά μας δεν είναι μια ακόμη μάχη πολιτικών εντυπώσεων σε ένα σκηνικό πόλωσης που κρύβει παραδοσιακά κάτω από το χαλί τις ζοφερές αδυναμίες των διεκδικητών της εξουσίας. 

Η λύση δεν είναι καν ορατή ακόμη και απαιτεί όλες τις διανοητικές και φυσικές δημιουργικές μας δυνάμεις στο τραπέζι ενός κατεπείγοντος "ιστορικού συμβιβασμού a la ελληνικά", στο τραπέζι ενός διαλόγου υπέρβασης και σύνθεσης ενός εθνικού σχεδίου με ορίζοντα τουλάχιστον μια δεκαετία. 

Είναι τέτοια και τόση η ζημιά που έχει κάνει ο κομματισμός και το πελατειακό σύστημα σε αυτήν την χώρα που ακόμη και η δικαιολογημένη εκδίκηση των outsiders θα μπορούσε να περιμένει εάν και εφόσον οι πολιτικοί μονομάχοι το συνειδητοποιούσαν. Και έκαναν το αυτονόητο: συμβιβασμό σε εθνικό σχέδιο για την μακροπρόθεσμη επιβίωση της χώρας αντί για ξόδεμα δυνάμεων για μια πύρρεια νίκη μέσα από την δαιμονοποίηση του αντιπάλου. 

Ο Γιάννης Λούλης το περιγράφει σωστά - και λογικά καταλήγει απαισιόδοξα: ναι, το πολιτικό κενό είναι θεόρατο! Γιατί; Θα προσθέσουμε στις (επαγγελματικές επικοινωνιακές) παρατηρήσεις του την ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού που γεννήθηκε και μεγάλωσε σε περιβάλλον παραγοντισμού, συμφέροντος και πελατειακού καθεστώτος - σε μια κοινωνία όπου το κόμμα δίνει δουλειά και εισόδημα και όχι η οικονομία. Οι δαίμονες μιας ακόμη καταστροφικής και αιματηρής μάχης χαρακωμάτων είναι μπροστά μας - η "νευρική" πίεση είναι τέτοια που ελάχιστοι/ες δεν έχουν κάνει ήδη την έστω προσωρινή επιλογή τους: αρνητική ψήφος...

ΑΣ

του Γιάννη Λούλη από την Ημερησία

Πολλά γράφονται για το "δημοσιονομικό κενό" και τον τρόπο κάλυψής του, με τις κυβερνητικές προτάσεις να μην πείθουν τους ελεγκτές των δανειστών μας. Όμως, η μεγαλύτερη ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της χώρας και στις προοπτικές σωτηρίας της είναι ένα άλλο "κενό": Tο πολιτικό. Aυτό είναι προϊόν της βαθύτατης κρίσης του κομματικού συστήματος. Διότι, όπως σημείωνα την περασμένη εβδομάδα στην «HτΣ», «η εστία της κρίσης είναι το κομματικό σύστημα και το πολιτικό σύστημα είναι το θύμα του». Aυτές τις ημέρες, με την ανάληψη της προεδρίας της E.E., το «πολιτικό κενό» έγινε κραυγαλέα ορατό.

Σε άρθρο του («Kαθημερινή», 12-1-2014), ο Aλέκος Παπαδόπουλος γράφει σκληρές αλήθειες. Aναφορικά με την οικονομία σημειώνει πως ακόμη κι αν δεν συμβεί κάποιο «ατύχημα», η χώρα μεσοπρόθεσμα θα βιώνει το «φάσμα κατάρρευσης παραγωγικών πεδίων της πραγματικής οικονομίας». 

Γι' αυτό προτείνει, αμέσως μετά τις ευρωεκλογές, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, να αρχίσει «η διαδικασία της εθνικής συνεννόησης». Όμως, με το παθογενές κομματικό σύστημα, το δέον αποτελεί μακρινή οπτασία. Tούτο επιβεβαιώνεται πανηγυρικά και από τη συμπεριφορά του κομματικού συστήματος στην έναρξη της ελληνικής προεδρίας της E.E., όπου η πόλωση έσπασε κάθε φράγμα.

H μη συμμετοχή της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην τελετή έναρξης είναι αδιανόητη. Στέλνει τα χειρότερα μηνύματα στην Eυρώπη, και μάλιστα σε μια εποχή που ο Aλέξης Tσίπρας προσπαθεί να χτίσει μια «ευρωπαϊκή εικόνα» -και καλώς πράττει. 

Mεγάλο είναι το ολίσθημα του πρωθυπουργού, ο οποίος μετέτρεψε την τελετή σε προεκλογικό forum με το δίλημμα των ευρωεκλογών που έθεσε άκαιρα. Πρόσθετη ζημιά στη χώρα προκάλεσαν κυβερνητικοί προπαγανδιστές οι οποίοι επιχείρησαν να συνδέσουν τον ΣYPIZA με την τρομοκρατία. 

Tα δύο μεγαλύτερα κόμματα επιβεβαίωσαν στους ...

What about ΣΥΡΙΖΑ;

Είναι διάχυτη η εντύπωση πλέον ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει κεφάλι στην δημοσκοπική προτίμηση όσων ψηφίζουν. Ήταν καιρό κολλημένος πίσω από την ΝΔ, έστω και σε απόσταση αναπνοής, μετά όμως την σχετική σοβαρότητα που έδειξε τον τελευταίο καιρό σε επίπεδο θέσεων, ευρωπαϊκού προσανατολισμού και κοινοβουλευτικής παρουσίας, μαζί με την ανθρωπιστική κρίση που δεν δίνει πια ελπίδες στους πολίτες από την συνέχιση της σημερινής διαχείρισης, μοιάζει να ξεφεύγει σταθερά μπροστά. Μια νέα κυβέρνηση "με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ" μοιάζει πλέον ως η πιθανότερη εκδοχή για την αναπόφευκτη επόμενη κυβερνητική διαχείριση της ελληνικής κρίσης/χρεοκοπίας. Είναι όμως στοιχειωδώς έτοιμος ο ΣΥΡΙΖΑ για κάτι τέτοιο;

Η απάντηση είναι όχι. Τουλάχιστον αυτό δείχνει η εξέταση της "φωτογραφίας της στιγμής", του "υπαρκτού ΣΥΡΙΖΑ". Και το "όχι" αυτό δεν προέρχεται από τους δογματικά φανατικούς αντιπάλους αλλά από ανθρώπους που γνωρίζουν καλά τον χώρο αυτό και τις δυνατότητές του - ανθρώπους που δεν ξεγελιούνται από την προπαγάνδα της μονταζιέρας και της δαιμονοποίησης της αξιωματικής αντιπολίτευσης που είναι η μόνιμη αμυντική γραμμή "μαζινώ" του συγκυβερνώντος πρώην δικομματισμού για να κρατηθεί στην εξουσία. Και εξηγούμαστε:

Ο ΣΥΡΙΖΑ για να φτάσει ως εδώ, διατήρησε για μεγάλο διάστημα μια αδιάκριτα υποστηρικτική γραμμή κάθε αδικημένου, επί δικαίων και αδίκων. Θεωρώντας ότι κάθε προνόμιο είναι αγώνας κερδισμένος και όχι συχνά συναλλαγή με αμοιβαίο όφελος με την εξουσία. Ο λελογισμένος λαϊκισμός, που στα ελληνικά πολιτικά πράγματα είναι απολύτως απαραίτητος αν θέλει κάποιος "να δει εξουσία", οφείλει να ανασχεθεί όταν η εξουσία πλησιάζει - αλλιώς μετατρέπει πολύ εύκολα εκείνον που τον χρησιμοποιεί σε όργανό του και θύμα του. Μπορεί η πολιτική να είναι ένα κυνικό σύμπαν όπου ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, αλλά η αριστερά οφείλει να έχει και να εφαρμόζει στοιχειώδεις αρχές δικαιοσύνης και διάκριση δικαίων και αδίκων, αλλιώς χάνει τις αναφορές της και διαλύεται στην σούπα του εξουσιαστικού συρφετού διαμορφώνοντας απλά ένα ακόμη λόμπι συμφερόντων, όπως και οι προηγούμενοι.

Το στίγμα της "ριζοσπαστικής αριστεράς" δεν είναι καθαρό. Συνεργάζεται και συχνά υπερασπίζεται οποιονδήποτε δηλώνει ότι συμφωνεί πολιτικά μαζί της - που συχνά απλά αναζητεί ασυλία φέρνοντας ως επισκεπτήριο δώρο μερικές ψήφους. Έτσι η σχέση της με τις συντεχνίες του δημοσίου είναι θολή και η άρνηση της αξιολόγησης του προσωπικού της δημόσιας διοίκησης (όταν και όσο αυτή επιχειρήθηκε ή έστω σχεδιάστηκε επί Μανιτάκη) ενδεικτική μιας σχεδόν πελατειακής σχέσης με τους εργαζόμενους στο Δημόσιο. Η "καμιά απόλυση" της ΔΗΜΑΡ ωχριά μπροστά στην απολυτότητα της άλλης αριστεράς. Τι θα κάνει δηλαδή με το Δημόσιο: απλά θα το φορτώσει με τους δικούς της, όπως έκαναν και οι προγενέστεροι διογκώνοντας έναν ακατάλληλο και αναποτελεσματικό μηχανισμό ο οποίος δεν δουλεύει με το φιλότιμο και την συναλλαγή, αλλά μόνο με ορθολογισμό;

Συνδικαλισμός. 

Αποκαλύπτεται κάθε μέρα που περνά και από ένα σκάνδαλο για τους ανθρώπους του εργοδοτικού ή του κομματικού συνδικαλισμού. Χτες ήταν ο Τσουκαλάς και το εκατομμύριο, σήμερα ο Ρίζος Ρίζος (παλιό στέλεχος του ΣΥΝ στην ΔΕΗ) με τις offshore στην Κύπρο και ένα άλλο εκατομμύριο, αύριο κάποιος άλλος... Είναι γνωστή η διαφθορά στον συνδικαλισμό δημοσίου και ΔΕΚΟ και οι συναλλαγές με την κρατική εργοδοσία για να κρατούν τα κόμματα τις συντεχνίες κοντά τους. Η αριστερά στρουθοκαμηλίζει σταθερά επί του θέματος. Τι θα κάνει τώρα; Θα βάλει κόκκινες γραμμές ηθικής και δημοσίου συμφέροντος, θα διαγράψει τα εμπλεκόμενα μέλη της ή θα κάνει ότι έκαναν και οι προηγούμενοι: εν οίδα ότι ουδέν οίδα;

Προσωπικός πλουτισμός. 

Όσο νόμιμο κι αν είναι να πλουτίζεις από την δουλειά του βουλευτή άλλο τόσο είναι και ανήθικο - ειδικά για έναν αριστερό που επιζητεί την ανάπτυξη της κοινωνικής αλληλεγγύης. Όσο είναι επιβεβλημένο ένα καθαρό πόθεν έσχες από τους σημερινούς δημόσιους λειτουργούς άλλο τόσο και περισσότερο είναι ...

Κομματικό κράτος - κρατικοδίαιτα κόμματα: το ριζικό πρόβλημα πίσω από όλα τα υπόλοιπα

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Στην χώρα μας περισσεύουν τα κροκοδείλια δάκρυα όταν απέναντί μας έχουμε επαγγελματίες πολιτικούς: ζητούν την ψήφο μας και υπόσχονται τα πάντα. 

- "Γιατί, δεν υποφέρουμε;"...

Υποφέρουν μαζί μας για τις επιπτώσεις της χρεοκοπίας, της έλλειψης δημοκρατίας, της έλλειψης εργασίας και μέλλοντος. Ειδικά οι κυβερνώντες. Αλλά και οι μικροκυβερνώντες... στα κόμματά τους. Ειδικά όταν ανακοινώνουν ότι θα μας βάλουν ρεύμα που η πολιτική τους μας έκοψε, θα μας φιλοξενήσουν σε θερμαινόμενους χώρους που η πολιτική τους μας αφαίρεσε, θα μας δώσουν κάτι να φάμε που η πολιτική τους μας πήρε, θα μας προσφέρουν πρόχειρο κατάλυμα όταν η πολιτική τους μας πήρε το σπίτι - και δουλειά στο κόμμα ή από το κόμμα, όταν η πολιτική τους μας έριξε στην ανεργία.

Ζητούν την ψήφο μας αλλά όχι την συμμετοχή μας. Και μετά διορίζουν τους κομματικούς φίλους, δίνουν τις δουλειές στους ημετέρους επιχειρηματίες, υποστηρίζουν τα "δικαιώματα" των συντεχνιών που τους υποστηρίζουν. 

• Αλλά ποια οικονομική πολιτική μπορεί να επιτύχει χωρίς ξήλωμα του πελατειακού κομματικού κράτους; Του κράτους που "αποκτά" ο νικητής των εκλογών και μετά το κάνει ότι θέλει προκρίνοντας μικροπολιτικά συμφέροντα από το κοινό καλό;
• Ποια λιτότητα μπορεί να αποκτήσει χαρακτηριστικά δικαιοσύνης όσο αφορά μόνο τους outsiders του κομματικού συστήματος;
• Ποια μεσαία τάξη μπορεί να επιβιώσει κάτω από την εξουσία της μεταπρατικής ελίτ που ελέγχει την "ανάπτυξη" στα μέτρα της, μονοπωλιακά και ολιγοπωλιακά και ζει από την "προμήθεια της αντιπροσώπευσης";
• Ποια παραγωγική ανασυγκρότηση μπορεί να πραγματοποιηθεί υπό την εξουσία κομματικού παρασιτικού λόμπι που πνίγει κάθε καινοτομία, κάθε αντιγραφειοκρατική μεταρρύθμιση για να μην θιχτούν οι τοποθετημένοι πελάτες στον κρατικό μηχανισμό και την κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα; 
• Τέλος ποιες θέσεις εργασίας μπορούν να δημιουργηθούν κάτω από τον ασφυκτικό έλεγχο ενός πελατειακού ανταλλακτικού συστήματος που δεν αφήνει κανένα κονδύλι να πάει "κομματικά" χαμένο;

Ξεκινήσαμε με το κράτος της Δεξιάς, την μετεμφυλιοπολεμική ανωμαλία που έγινε μόνιμο καθεστώς. Κι ύστερα ήλθε η "αλλαγή" - αλλά πρόσθεσε ένα νέο κομματικό κράτος επάνω στο παλιό: αδρανοποιώντας μεν αλλά διατηρώντας δε, τον κομματικό μηχανισμό της δεξιάς σε αγρανάπαυση. Για να ακολουθήσει η εναλλαγή στον έλεγχο του κομματικού κράτους. Μέχρι την σημερινή κρίση.

Όλα μα όλα τα κόμματα ακολουθούν το ίδιο μοντέλο: "μικρό κράτος", "σκιώδες κράτος". Σε αναμονή για να βάλουν τους δικούς τους, όχι τους άξιους, στις θέσεις εργασίας που θα αποκτήσουν υπό τον έλεγχό τους. Για να επαναληφθεί η ίδια ιστορία και στις συνεργατικές κυβερνήσεις με ποσοστά.

Υπάρχουν άραγε διαφορετικές εναλλακτικές πολιτικές; 

Υπάρχουν ορθές διακηρύξεις που βάζουν το δάκτυλο στην πληγή; 

Στο συντεχνιακό πελατειακό κομματικό συμφέρον; 

Υπάρχουν. 

Θυσιάζονται όμως στην κομματική διαπλοκή. Πως; Με τον προστατευτισμό στο κομματικό λόμπι, με την "προμήθεια κομματικού οφέλους" από κάθε νομοθέτηση, με την φωτογραφική παράδοση με έκτακτους νόμους δανείων, ΕΣΠΑ, κοινοτικών προγραμμάτων και επιχορηγήσεων στους κολλητούς "επιχειρηματίες", συχνά δημιουργημένους από το ίδιο το κομματικό σύστημα ενάντια σε κάθε δυνατότητα ατομικής πρωτοβουλίας, καινοτομίας, δημιουργίας.

Τι μπορεί να διακρίνει ένα κόμμα, παλιό ή νέο, από το καταστροφικό καθεστώς του κομματικού παρασιτισμού: όχι φυσικά οι διακηρύξεις του - αλλά η λειτουργία του όσο βρίσκεται σε ...

Αδιέξοδες πολιτικές και εθνική τραγωδία

"success story" /του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

του Άγη Βερούτη* 

Επιταχύνουμε προς την άβυσσο. Είναι πραγματικά πολύ εύκολο να δει κάποιος ότι οδηγούμαστε σε πολιτικό αδιέξοδο, όχι από κάποια οδηγία της τρόικας, αλλά από τις ίδιες τις επιλογές είτε των σημερινών κυβερνώντων, είτε των επόμενων.

Εξηγούμαι. 

Δοκιμάστε μια σειρά από απλά ερωτήματα προς οποιοδήποτε κοινοβουλευτικό πολιτικό, για να δείτε ξεκάθαρα το αδιέξοδο που οδηγούμαστε, ή μάλλον ήδη βρισκόμαστε.

Παρακάτω βάζω τις συνήθεις απαντήσεις που λαμβάνω από όλους σχεδόν, και που είναι σύμφωνες με τις εξαγγελίες και τα προγράμματα των κοινοβουλευτικών κομμάτων τους.

1. Πιστεύεις ότι αυτό το επίπεδο φορολόγησης στην παραγωγική μεσαία τάξη μπορεί να συνεχιστεί στο μέλλον;

Απ: Όχι [όλοι]! “Εμείς” θα την μειώσουμε δραστικά/σημαντικά/άμεσα!/Μας ψεκάζουν!

2. Αν η φορολόγηση αυτή της παραγωγικής μεσαίας τάξης ΔΕΝ συνεχιστεί, πώς θα καλύψεις τη διαφορά ανάμεσα στο κόστος του Κράτους και τα έσοδα από φορολόγηση, δηλαδή το έλλειμμα;

α) Θα μειώσεις τις θέσεις εργασίας στο Δημόσιο, δηλαδή θα κλείσεις τους χιλιάδες άχρηστους Δημόσιους Οργανισμούς;

Απ: ΟΧΙ!! [όλοι]

β) Θα μειώσεις τους μισθούς των μη παραγωγικών δημοσίων υπαλλήλων; (όχι ότι μειώθηκαν κιόλας, το ενιαίο μισθολόγιο ΔΕΝ έχει εφαρμοστεί!)

Απ: ΟΧΙ!! [όλοι]

γ) Θα σταματήσεις να πληρώνεις συντάξεις σε πρόωρα συνταξιοδοτημένους 40άρηδες και 50άρηδες;

Απ: ΟΧΙ!! [όλοι]

δ) Θα μειώσεις τα χρήματα που δίνεις σε συντάξεις;

Απ: ΟΧΙ!! [όλοι]

ε) Θα ζητιανέψεις κι άλλα δανεικά από τους εταίρους;

Απ: Σιγά μη μας δώσουν. / Θα σταματήσουμε να πληρώνουμε τα τοκοχρεολύσια. (ούτε τώρα τα πληρώνουμε, γι’ αυτό μεγαλώνει το χρέος) / Θα πάρουμε πολεμικές αποζημιώσεις. (σε 20-30 χρόνια) / Θα τιτλοποιήσουμε τα αποθέματα πετρελαίου (δε ξέρουμε πόσα είναι, ούτε πότε θα βγούνε) / Μας ψεκάζουν!

ζ) Πού αλλού θα βρεις τα χρήματα να συνεχίσεις να συντηρείς το μέγεθος του κράτους αμετάβλητο;

Απ: Θα φορολογήσω τους πλούσιους! / Θα φορολογήσω τις οφσώρ! / Θα φορολογήσω τις πολυεθνικές! / Μας ψεκάζουν!

3. Εφόσον δεν θα μειώσεις τα κόστη του Κράτους, σημαίνει πως θα μπορείς να μειώσεις την υπεφορολόγηση σε ποσό ίσο με το έσοδο από τους φόρους των πλουσίων/οφσώρ/πολυεθνικών. Πόσο πιστεύεις ότι μπορεί να είναι αυτό το έσοδο;

Απ: Πολλά! / Πάρα πολλά! / Όσα μας χρειάζονται! / Μας ψεκάζουν! 

(στην πραγματικότητα είναι €0.00 διότι αν μπορούσαν να πάρουν αυτό το ...

"Διαίρει και βασίλευε". Κατακερματισμένη κοινωνία: η δύναμη του πελατειακού συστήματος

Το βιβλίο αυτό δεν γράφτηκε ακόμη...

Τις μέρες αυτές, παρακολουθώντας την δραματική κυπριακή κρίση, δύσκολα ξεφεύγει της προσοχής μας, η ενιαία λειτουργία της ελληνοκυπριακής κοινωνίας. Αρκετά ενιαία, σε αντίθεση με την "ελλαδική", που μπορούμε να λέμε "οι Κύπριοι αποφάσισαν, οι Κύπριοι έκαναν λάθος, οι Κύπριοι κέρδισαν" ή "έχασαν". Στην Ελλάδα αυτό δεν υπάρχει: μόνο προδότες και κουίσλινγκ από την μια και υπερπατριώτες από την άλλη. Στη μέση κενό... - κι ο λαός ανήμπορος να εκφραστεί ενιαία, στοιχισμένος πίσω από ομάδες συμφερόντων και φανατικά αντιτιθέμενα κόμματα που τις εκπροσωπούν και λαϊκίζουν χωρίς αιδώ με απίθανες υποσχέσεις, που πάντα ένα αποτέλεσμα έχουν: να βαθαίνουν την ρήξη των διάφορων κοινωνικών ομάδων και να απομακρύνουν την δυνατότητα ενιαίας έκφρασης των πολιτών. Ποιες θάταν όμως οι δυνατότητες για την κοινωνία μας, αν μπορούσαμε να αντιστρέψουμε αυτήν την διαιρετική λογική και να λειτουργήσουμε συλλογικά, όπως οι συγγενείς μας Κύπριοι;

Η λογική του "επί μέρους"

Του Γιώργου Καραβάνα*

Για ιστορικούς λόγους, η ελληνική κοινωνία ποτέ δεν έμαθε να βλέπει τα προβλήματά της συνολικά. Ήδη από την εποχή της τουρκοκρατίας οι έλληνες ήταν μοιρασμένοι σε φατρίες. Τα οικογενειακά, τοπικά, συντεχνιακά κ.α. συμφέροντα υπερτερούσαν πάντα των εθνικών, που άλλωστε αποτελούσαν άγνωστη έννοια στο μυαλό των περισσότερων. Η λογική αυτή μας ακολουθεί ως σήμερα. 
Η ελληνική κοινωνία, αν λειτούργησε ποτέ ως τέτοια, είναι κατατετμημένη σε πολλές μικρότερες ομάδες, με την καθεμία να έχει τη δική της ατζέντα. Στην «κατακερματισμένη κοινωνία», που με επιτυχία περιέγραψε ο συγγραφέας και φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος, μπορεί κανείς να διακρίνει ομάδες με βάση τον πλούτο, το επάγγελμα ή την κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα μέλη τους (πολύτεκνοι, άνεργοι, ανύπαντρες μητέρες, ανάπηροι κλπ). Το πράγμα γίνεται πολυπλοκότερο, αν σκεφτούμε ότι κάθε άτομο ανήκει ταυτόχρονα σε περισσότερες ομάδες!

Η λογική του «επί μέρους», με την οποία έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε, έχει μία σειρά από σοβαρές κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις. Το γεγονός μάλιστα ότι η ικανοποίηση ομαδικών αιτημάτων αποτελεί το σημαντικότερο κριτήριο επιλογής βουλευτών, έχει και σοβαρές πολιτικές επιπτώσεις! Ας δούμε μερικά παραδείγματα του παραπάνω τρόπου σκέψης κι ας προσπαθήσουμε να τον συγκρίνουμε με τη λογική του «συνολικού».

Έστω ότι στο τέλος του χρόνου, η χώρα εμφανίζει μικρό πρωτογενές πλεόνασμα. Κατόπιν συμφωνίας με την Τρόικα, η κυβέρνηση θα έχει το δικαίωμα μικρών παροχών, με τη μορφή χαλάρωσης επιλεγμένων δημοσιονομικών μέτρων. 
Ποιά θεωρείτε πως πρέπει να είναι η προτεραιότητά μας; Κάποιοι θα πουν: «οι άνεργοι! Ο υψηλός αριθμός, τους καθιστά το υπ’ αριθμόν ένα κοινωνικό πρόβλημα». Κάποιοι άλλοι θα πουν: «οι πολύτεκνοι! Η υπογεννητικότητα αποτελεί ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του έθνους». Άλλοι ...

Όλα τα κόμματα να κάνουν τώρα τις προτάσεις τους για ισοδύναμα μέτρα

...περιμένοντας την ευθύνη να εμφανιστεί...

"Κανείς δεν μας υποχρεώνει για τη φύση και την ποιότητα των μέτρων. Η ιστορία «το λέει η Τρόικα», αφορά υπαλλήλους, προσωπικά δεν με αφορά. Οι όροι αυτοί εάν κάποιοι έχουν να προτείνουν ισοδύναμα, μπορούν να αλλάξουν τώρα και αυτό αφορά το σύνολο των Κομμάτων. Όλα τα κόμματα που πιστεύουν στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό να κάνουν τις προτάσεις τους. Να βοηθήσουν αυτή την κοινή προσπάθεια που είναι η συνεργασία με τους δανειστές μας, υπεύθυνα. Αν δεχόμαστε την ανάγκη των 139 δισ. και το θεωρούμε ότι δεν γίνεται χωρίς αυτά, είναι η στιγμή όλα τα Κόμματα όχι μόνο αυτά που είναι στην Κυβέρνηση αλλά και τα Κόμματα που έχουν ευρωπαϊκό προσανατολισμό δηλαδή και η Δημοκρατική Αριστερά και η Δημοκρατική Συμμαχία, να κάνουν τώρα, πριν υπογράψουμε, τις προτάσεις τους." 

[Άννα Διαμαντοπούλου -μεταξύ άλλων- στην εκδήλωση των "18" στην παλιά Βουλή]

Πράγματι, υπάρχει μια ελληναράδικη προσέγγιση στο θέμα του δανείου/μνημονίου από όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα - αλλά και τις προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις: "Θέλουμε τα λεφτά - Δεν θέλουμε την σύμβαση - Τα λεφτά τα δικαιούμαστε"...

Το ανωτέρω τρίπτυχο έχει μπλοκάρει κάθε θετική δομική αλλαγή που περιεχόταν στα μέχρι τώρα μνημόνια και έχει αφήσει να εφαρμοστούν μόνο τα εισπρακτικά μέτρα έκτακτης ανάγκης πριν την είσπραξη της κάθε δόσης - οριζόντια πάντα επί δικαίων και αδίκων χωρίς καμία διάκριση. Και το γεγονός αυτό αποτελεί μεγάλη επιτυχία του πελατειακού πολιτικού συστήματος. 

Έχει αφήσει αλώβητες τις δομές του, διαλυμένο τον κρατικό μηχανισμό και απείραχτους τους insiders (και ωφελημένους) του συστήματος. Έχει κατακρημνίσει τα έσοδα, εξαντλήσει τις αντοχές και τα "έτοιμα" κάθε νοικοκυριού και έχει ρίξει την αγορά και την παραγωγή στην υφεσιακή άβυσσο. 

Όσες επιχειρήσεις υπάρχουν ακόμα, υπάρχουν είτε επειδή μετανάστευσαν στο εξωτερικό είτε γιατί ζουν από τις εξαγωγές τους - κι όσοι στον ιδιωτικό τομέα έχουν ακόμη δουλειά είναι για αντίστοιχους λόγους. Το σύστημα των ελίτ, οι ωφελημένοι της μεταπολίτευσης, οι συντεχνίες και όσοι πλούτισαν ενώ ήταν υπάλληλοι του κράτους  ή κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες  μετρούν ελάχιστες απώλειες - απλά "έπεσαν" οι δουλειές...

Μέσα στη χρεοκοπημένη μας χώρα, όσοι προσπαθούμε να αποφύγουμε την τελική πτώση -με την έξοδο και από το ευρώ και την απώλεια της κοινοτικής αλληλεγγύης στο δύσκολο δρόμο της εξόδου από την κρίση- ακούμε με απογοήτευση τους πολιτικούς της προοδευτικής "παράταξης" να μην αναλαμβάνουν καμία ευθύνη και να μην διατυπώνουν προτάσεις ισοδύναμων μέτρων με αυτά της τρόικας ή και εναλλακτικής δανειακής σύμβασης ακόμα. Ο αντιμνημονιακός τους αγώνας είναι ένα παραλήρημα λαϊκισμού, πελατειασμού, ανικανότητας και ανευθυνότητας. 

Από την αρχή έπαιξαν αυτό το παιχνίδι: χάρηκαν με την φθορά του αντιπάλου, αδιαφόρησαν για την καταστροφή της οικονομίας και την ανεργία στον ιδιωτικό τομέα, 'εκλείσαν το μάτι στα ισχυρά λόμπι που επηρεάζουν μεγάλους αριθμούς ψήφων. 

Είναι όλοι τους συνυπεύθυνοι με την στην πράξη ...αντιμνημονιακή κυβέρνηση των συντεχνιών της "αλλαγής". Και ειδικά όσοι διατυμπανίζουν ως μότο τους και διακριτικό τους χαρακτηριστικό την ..."ευθύνη".

Σήμερα, όσοι διαθέτουν έστω και λίγο την κοινή λογική, αρχίζουν να διατυπώνουν απόψεις σαν και της εισαγωγής μας. Δεν γνωρίζω ποιοι και πόσοι τις εννοούν κιόλας. Αλλά αρκετά με την αντιμνημονιακή τρομοκρατία.

Το μνημόνιο δεν ήταν ούτε κατάρα ούτε ευλογία. Ήταν μια απόπειρα με συνεχή δάνεια να μπορέσουμε να βγούμε από την τρύπα που μας έριξε το ελληνικό πελατειακό διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Μια απόπειρα, συχνά χωρίς γνώση αλλά και συνεργασία των ενδιαφερομένων. Με επιβολή αποτυχημένων υφεσιακών μοντέλων αλλά και πολλά χρήσιμα μέτρα δομικών αλλαγών για λειτουργία σε άλλη βάση του αποτυχημένου μας συστήματος. 

Όμως δεν πρέπει να αρνούμαστε να παραδεχτούμε ότι το μνημόνιο Δεν-Εφαρμόστηκε! Εφαρμόστηκε μια παραφθορά του με μέτρα που επέλεξαν οι δανειστές ελλείψει αντιπροτάσεων ενώ μάθαιναν την ελληνική πραγματικότητα. Μέτρα που ελλείψει ακόμη και υποδομών μηχανογράφησης για να βρεθούν πχ οι γκρίζες περιουσίες ή πόσους και ποιους μισθοδοτεί το Δημόσιο, έπεφταν οριζόντια επί των δυστυχισμένων κεφαλών όσων διαθέτουν ΑΦΜ... Ενώ ακόμη διατηρούνται οι υψηλές αμυντικές δαπάνες, το αφορολόγητο της εκκλησιαστικής περιουσίας, τα προνόμια των συντεχνιών, οι χωρίς αντικείμενο -πέραν των διορισμών- εκατοντάδες οργανισμοί του Δημοσίου, οι υψηλές και πρόωρες συντάξεις των τροφοδοτών ψηφοφόρων του καθεστώτος.

Τέρμα λοιπόν η υποκρισία: 

"Αν δεχόμαστε την ανάγκη των 139 δισ. και το θεωρούμε ότι δεν γίνεται χωρίς αυτά, είναι η στιγμή όλα τα Κόμματα όχι μόνο αυτά που είναι στην Κυβέρνηση αλλά και τα Κόμματα που έχουν ευρωπαϊκό προσανατολισμό δηλαδή και η Δημοκρατική Αριστερά και η Δημοκρατική Συμμαχία ( και οι Οικολόγοι Πράσινοι θα προσθέταμε - ΑΣ ), να κάνουν τώρα, πριν υπογράψουμε, τις προτάσεις τους."

Έτσι ακριβώς. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο.

Δείτε σχετικά: Η εκδήλωση διαλόγου της κίνησης των "18" στην παλιά Βουλή (22/1/12) σε βίντεο:
Blod | Αλιβιζάτος Νίκος , Διαμαντοπούλου Άννα , Μπουτάρης Γιάννης , Τσούκαλης Λουκάς , Χατζηδάκης Κωστής | Για την Ελλάδα, τώρα!

Για την Ελλάδα, τώρα! Πρωτοβουλία επιστημόνων και ανθρώπων του πνεύματος συναντά την πολιτική

Πρόσκληση 

Όσοι επιστήμονες και πνευματικοί άνθρωποι υπογράφουμε την παρούσα πρόσκληση, έχουμε την τιμή να σας καλέσουμε σε ανοιχτή δημόσια εκδήλωση με θέμα:

Για την Ελλάδα, τώρα! 

*στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής, οδός Σταδίου 13

την Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012 & ώρα 12.00-14.00 

Τους αμέσως προσεχείς μήνες, η χώρα μας κινδυνεύει να χάσει ό,τι κέρδισε με κόπο και θυσίες όλων των μεταπολεμικών γενιών. Σε τέτοιες στιγμές δεν είναι ώρα για απολογισμούς ούτε για απόδοση ευθυνών. Φρονούμε, αντίθετα, ότι πρέπει να βλέπουμε μπροστά. Αν και προέρχονται από διαφορετικούς χώρους, οι προσκεκλημένοι ομιλητές της παρούσας εκδήλωσης έχουν δώσει δείγματα ευθύνης και ανεξαρτησίας. Γι’ αυτό, οι υπογράφοντες τους ζητήσαμε, παραμερίζοντας για λίγο όσα τους χωρίζουν, να αναδείξουν κυρίως αυτά που τους ενώνουν και έχει ανάγκη ο τόπος. Για την Ελλάδα, τώρα!

Την εκδήλωση θα προλογίσει και θα συντονίσει ο Ν.Κ. Αλιβιζάτος, καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών. Ομιλητές θα είναι η Άννα Διαμαντοπούλου, Υπουργός Παιδείας, Γιάννης Μπουτάρης, Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Λουκάς Τσούκαλης, καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, και Κωστής Χατζηδάκης, βουλευτής Β’Αθηνών.

Όλη η αγωνία πια επικεντρώνεται στην ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Ούτε εναλλακτικός λόγος ούτε λύσεις προτείνονται, ούτε καν με την διαχείριση ασχολείται κανείς!

η νέα βουλή...

Απ ότι φαίνεται μόνο οι πολιτικοί μας δεν ανησυχούν για τίποτα (εκτός φυσικά το εκλογικό τους ποσοστό). Όλοι: 

Γράφει ο Κώστας Στούπας -μεταξύ άλλων- στο  capital.gr: 

Αυτό που προκαλεί εντύπωση στις παρούσες εξελίξεις, όπου στη χώρα κλείνουν και οι τελευταίες επιχειρήσεις και οι άνθρωποι επιβιώνουν και πληρώνουν φόρους ξοδεύοντας της αποταμιεύσεις τους, είναι η αφασία του πολιτικού σκηνικού της χώρας.
Άπαντα τα πολιτικά κόμματα χαράσσουν «κόκκινες γραμμές» στις μειώσεις των συντάξεων και των μισθών που προβλέπουν οι συλλογικές συμβάσεις. Δίνουν εγγυήσεις για πληθυσμιακά κριτήρια στην απελευθέρωση αγορών και περιορισμό των περιθωρίων τζάμπα εισοδήματος των συντεχνιών, ωσάν να μη τρέχει τίποτα...
Όλα αυτά θυμίζουν τσουνάμι ύψους δεκάδων μέτρων που έχει ξεκινήσει να κατευθύνεται προς τα εδώ, και τα κόμματα στην ελληνική παραλία μαλώνουν για το χώρο που καταλαμβάνουν οι ξαπλώστρες του καθενός.
Οι θρησκόληπτοι, οι κομμουνιστές και οι «ηλίθιοι» μοιάζουν οι τυχεροί της ιστορίας. Το γεγονός ότι πιστεύουν πως κατέχουν το κλειδί της αλήθειας και άρα του παραδείσου, τους απαλλάσσει από τα βάσανα και τις αγωνίες της αβεβαιότητας ενός κόσμου που αλλάζει και συντρίβει βεβαιότητες, ζωές και κοινωνίες ολόκληρες.

Ο Βασίλης Βιλιάρδος στην sofokleous10:

Όπως φαίνεται λοιπόν, η ώρα της αλήθειας πλησιάζει σύντομα - ενδεχομένως χωρίς εναλλακτικά σενάρια και χωρίς κανένα «προληπτικό μέτρο» εκ μέρους της πολιτικής ηγεσίας της χώρας (άρθρο μας). Χωρίς να επεκταθούμε σε περαιτέρω λεπτομέρειες, έχουμε την άποψη ότι, η κατάσταση είναι πολύ πιο σοβαρή, από αυτήν που πιστεύει η πλειοψηφία των Ελλήνων Πολιτών – ενώ οι λύσεις, οι οποίες είναι πάντοτε συνάρτηση της εκάστοτε χρονικής στιγμής (timing), κατά την οποία επιλέγονται, τείνουν πλέον να εκμηδενιστούν.