"Μην γίνουμε Αργεντινή", ήταν η κραυγή των "μνημονιακών" τα χρόνια που πέρασαν - και οι επιλογές τους ανάλογες (ξανά ΝΔ ΠΑΣΟΚ)
"Καλύτερα να γινόμασταν Αργεντινή - θάχαμε τουλάχιστον αξιοπρέπεια", ήταν η κραυγή των "αντιμνημονιακών" απέναντι στην ύφεση που έφερε η λιτότητα των μνημονίων - και επέλεγαν ανάλογα (ΣΥΡΙΖΑ από 4% στο 30%)
Τελικά γίναμε Αργεντινή... Αργεντινή του Βορρά αντί για Δανία του Νότου... Και με μνημόνιο.
Φαίνεται ότι για να γίνεις Αργεντινή δεν χρειάζεσαι ούτε άρνηση του χρέους και "δεν πληρώνω" ούτε μνημόνιο και "πληρώνω". Απλά χρειάζεσαι ανίκανους και διεφθαρμένους πολιτικούς, ένα πελατειακό κομματικό σύστημα να παρασιτεί το κράτος και να κατακλέβει τον δημόσιο πλούτο και δανειστές ανίκανους να καταλάβουν ότι δεν παίρνεις τα λεφτά σου πίσω αν συνεργάζεσαι με την τοπική κλεπτοκρατία. Απλά δημιουργείς μια αποικία χρέους, μια μπανανία, μια χώρα χωρίς μέλλον με δυστυχισμένους ανθρώπους υπό τον ζυγό των τοπικών φεουδαρχών και της διαφθοράς που τρέφεις με τα δάνειά σου.
Σήμερα, κάθε σχεδόν Έλληνας βρίσκεται με αρνητικό εισόδημα. Χρωστά περισσότερα από όσα εισπράττει, αν εισπράττει, και οι μόνοι έλληνες ελληνίδες που αντέχουν ακόμη είναι οι πελάτες του κόμματος κράτους είτε είναι ΔΥ είτε είναι ιδιωτικοί υπάλληλοι ή επιχειρηματίες και επίλεκτα μέλη των συντεχνιών. Και οι πολιτικοί... το πιο ανθεκτικό και αρχαίο επάγγελμα μαζί με τους παπάδες.
Φυσικά και δεν γίνονται λεηλασίες στα σούπερ μάρκετ. Φυσικά και τοπικές συμμορίες δεν αποκλείουν ολόκληρες περιοχές για να διανέμουν την βοήθεια που έχουν ήδη καταχραστεί.
Αλλά τα χρέη, η πείνα, οι κατασχέσεις, ο φόβος, η ψυχολογική κατάρρευση, η απελπισία δεν λείπουν ούτε στον αντιμνημονιακό Νότο ούτε στον μνημονιακό Βορρά.
Απλά εμείς είμαστε "Ευρώπη" - σβήνουμε ήσυχα χωρίς γιατρούς και αντιιικά αναπολώντας τις μέρες που "μαζί τα τρώγαμε", πεινάμε με αξιοπρέπεια (ε δεν θα γίνουμε και αντιμνημονιακοί), μας κόβουν το ρεύμα και ανάβουμε μαγκάλια, μας κλείνουν το μαγαζί και στρώνουμε στο πάτωμα του συγγενή.
Περίεργοι σιωπηλοί αργεντίνοι του βορρά.
