Μια άλλη Ευρώπη είναι ακόμη εφικτή;

Η έκλειψη του ...ευρώ - του Μάριου Μπόρα

Σημεία για το πολιτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ 
στην Ευρώπη

των Γιώργου Βεργόπουλου και Λευτέρη Στουκογιώργου*

Α. Τα προβλήματα της Ευρωζώνης

1. Η Ευρωζώνη δεν αποτελεί Άριστη Νομισματική Περιοχή. 

Δεν υπάρχει σύγκλιση τιμών των αγαθών και υπηρεσιών από χώρα σε χώρα. 

Η κινητικότητα της εργασίας είναι χαμηλή. 

Το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι υψηλό μεν αλλά μικρότερο από αυτό μεταξύ των πολιτειών των ΗΠΑ.

Σαν αποτέλεσμα, η απώλεια του εργαλείου της νομισματικής πολιτικής οδηγεί σε απώλεια οικονομικής σταθερότητας για κάποια κράτη μέλη. Ακόμη και η υψηλή κινητικότητα του κεφαλαίου που υπάρχει, επειδή είναι συνδυασμένη με την χαμηλή κινητικότητα της εργασίας, αυξάνει την απώλεια οικονομικής σταθερότητας.

2. Η αρχιτεκτονική των θεσμών της Ευρωζώνης δεν συντελεί στην ενίσχυση της οικονομικής σταθερότητας και στη μετατροπή της Ευρωζώνης μετατροπή της σε Άριστη Νομισματική Περιοχή. 

Δεν υπάρχει ομοσπονδιακός προϋπολογισμός που να λειτουργεί ως αυτόματος σταθεροποιητής, δηλαδή που να αναδιανέμει το εισόδημα από κράτος μέλος σε κράτος μέλος μέσω της φορολογίας (αφαίρεση πόρων από τους πολίτες) και των δημοσίων δαπανών (μεταβίβαση πόρων στους πολίτες).

Το κρίσιμο στοιχείο είναι ο αυτόματος, μη πολιτικός χαρακτήρας μιας τέτοιας αναδιανομής δια του κεντρικού προϋπολογισμού. 

 Όταν μια πολιτεία των ΗΠΑ βρίσκεται σε ύφεση, οι εισπραττόμενοι ομοσπονδιακοί φόροι πέφτουν αυτόματα, λόγω μείωσης του φορολογητέου εισοδήματος και των έμμεσων φόρων στην κατανάλωση. Αλλά οι ομοσπονδιακές δαπάνες στην συγκεκριμένη πολιτεία (μισθοί δημοσίου, λειτουργία οργανισμών, επιδόματα ανεργίας, δημόσιες επενδύσεις) δεν μειώνονται, παραμένουν στον ομοσπονδιακό μέσο όρο. Έτσι υπάρχει αυτόματη μεταβίβαση πόρων που λειτουργεί αντιυφεσιακά και σταθεροποιητικά.

3. Επίσης, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι ανεξάρτητη τόσο από τις κυβερνήσεις όσο και από το Ευρωκοινοβούλιο και τα εθνικά κοινοβούλια. 

Αυτή η ανεξαρτησία της ΕΚΤ αυξάνει την απώλεια οικονομικής σταθερότητας για τα κράτη μέλη με τη μεγαλύτερη οικονομική απόκλιση. 

Στην ίδια λογική, απαγορεύεται από τις Συνθήκες η ΕΚΤ να αγοράσει άμεσα (στην πρωτογενή αγορά) κρατικό χρέος, δηλαδή να χρηματοδοτήσει μια κυβέρνηση κράτους μέλους που μπαίνει σε ύφεση και υπερχρεώνεται. 

Στην πράξη, στην Ευρωζώνη απαγορεύεται θεσμικά η χρήση της νομισματικής πολιτικής ως αντιυφεσιακής πολιτικής !

4. Αυτά όλα έχουν σαν αποτέλεσμα με την πάροδο του χρόνου να εντείνονται αντί να μειώνονται οι ανισορροπίες μεταξύ των οικονομιών των κρατών – μελών. 

Ο μεγάλος κερδισμένος είναι η Γερμανική οικονομία, που συσσωρεύει εμπορικά πλεονάσματα. 

Συνολικά στην Ευρωζώνη διαμορφώνονται στην πράξη δυο ταχύτητες, ένα αυξανόμενο χάσμα Βορρά – Νότου.

5. Η Ελλάδα ως το κράτος – μέλος με τη μεγαλύτερη απόκλιση ήταν αναμενόμενο να αντιμετωπίσει μεγάλη ύφεση με την εκδήλωση της πρώτης ασύμμετρης κρίσης. 

Όταν δηλαδή οι ανάγκες σταθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας βρέθηκαν να είναι πολύ διαφορετικές από αυτές της υπόλοιπης Ευρωζώνης, δεν υπήρχαν οι κατάλληλοι θεσμοί και μηχανισμοί για να στηρίξουν την ελληνική οικονομία . 

Απέμενε η πολιτική βούληση, η οποία δεν εκδηλώθηκε μέσα στους δεδομένους συσχετισμούς δύναμης και απόψεων.

6. Τα προβλήματα αυτά ήταν γνωστά τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Ευρωζώνη. Παρ’ όλα αυτά έγινε η επιλογή εισόδου της Ελλάδας στο Ευρώ με πολιτικά κριτήρια.

Β. Η αναγκαιότητα της ΕΕ και της Ευρωζώνης για την Ελλάδα

7. Η είσοδος της Ελλάδας στην Ευρωζώνη ήδη από το 1998 που δρομολογήθηκαν οι σχετικές διαδικασίες ήταν ο αποφασιστικός παράγοντας για την έκρηξη του ΑΕΠ, την άνοδο της αξίας των περιουσιακών στοιχείων και την μείωση του πληθωρισμού επί μια δεκαετία. 

Ιδιαίτερα το ελληνικό ΑΕΠ διπλασιάστηκε το διάστημα 1998 – 2008. 

Ακόμη και μετά 6 χρόνια συνεχούς ύφεσης, το ελληνικό ΑΕΠ σήμερα είναι 50% μεγαλύτερο από αυτό του 1998.

8. Οι θετικές συνέπειες για την ελληνική οικονομία από την ένταξη στην ΕΕ ξεκινούν ακόμη νωρίτερα, από την Κοινή Αγροτική Πολιτική και από το πρώτο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης το 1987.

8. Μια αποχώρηση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα είχε καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία και την κοινωνία. 

Τα υποτιθέμενα θετικά αποτελέσματα στη σχέση εξαγωγών – εισαγωγών από την επιστροφή του εθνικού νομίσματος θα έρχονταν μόνον μετά από μια πολυετή περίοδο συνεχούς υποτίμησης και εγχώριου πληθωρισμού που θα παρήγαγε ως αποτέλεσμα μια νέα σωρευτική ύφεση του ΑΕΠ σε Ευρώ (ή δολάρια) της τάξης του 30%. 

Πρακτικά θα επιστρέφαμε στο πραγματικό ΑΕΠ του 1998.

9. Όμως τόσο το δημόσιο χρέος όσο και οι υποχρεώσεις των νοικοκυριών στο εσωτερικό δεν παραγράφονται με την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. 

Εάν επιστρέψουμε στα εισοδήματα του 1998 ή χαμηλότερα με τις υποχρεώσεις του 2015, η κατάσταση θα είναι απολύτως μη βιώσιμη. 

Προκειμένου να διασφαλιστεί η χρηματοδότηση των απολύτως αναγκαίων και να αποφευχθούν συνθήκες διάλυσης του κράτους, η ελληνική κυβέρνηση θα υποχρεωνόταν σε πρωτοφανή λιτότητα και κατάργηση κάθε ρύθμισης για την κοινωνική πολιτική και την ανθρωπιστική προστασία.

10. Εάν πάλι οι συνολικές ανισορροπίες της Ευρωζώνης οδηγήσουν στη άτακτη διάλυση της μέσα από την αποχώρηση των χωρών του Νότου, αυτή θα ακολουθείτο από την ανασυγκρότηση μιας μικρότερης Ζώνης του Ευρωμάρκου, η οποία σαν στενότερη και με μικρότερες εσωτερικές αποκλίσεις οντότητα θα πληρούσε αρκετά από τα κριτήρια της Άριστης Νομισματικής Περιοχής. 

Οι προοπτικές των οικονομιών που θα έμεναν εκτός αυτής της Ζώνης θα ήταν πολύ αρνητικές.

11. Για να γίνει σαφέστερο το παραπάνω σημείο πρέπει να θυμηθούμε ότι η δημιουργία της Ευρωζώνης δεν αποτέλεσε στρατηγική στόχευση καταρχήν της Γερμανίας αλλά της Γαλλίας και της Ιταλίας, που στις αρχές της δεκαετίας του 90 φοβούνταν την ισχυροποίηση της ενοποιημένης Γερμανίας. Όπως επίσης φοβούνταν μια στροφή της Γερμανίας «προς τα ανατολικά» μετά την διάλυση του ανατολικού μπλόκ.

13. Το κυρίαρχο γερμανικό αφήγημα στο σύνολο του 20ου αιώνα ήταν αυτή η οικονομική και γεωπολιτική επέκταση προς τα ανατολικά, προς την περιοχή που οι Γερμανοί αποκαλούν MittelEuropa. Το Ευρώ αποτελούσε το εργαλείο για να διασφαλιστεί η συνοχή της Ευρώπης ενώ υλοποιείται η αναπόφευκτη διεύρυνση προς την πρώην Ανατολική Ευρώπη. Για να μην περιθωριοποιηθεί ο ευρωπαϊκός Νότος και τα γερμανικά κεφάλαια φύγουν όλα προς τις νέες χώρες της ΕΕ.

14. Είναι πλέον απαραίτητο να σκεφτόμαστε τις διαφοροποιήσεις μέσα στην ΕΕ όχι σαν το παλιό δίπολο Βορρά – Νότου αλλά σαν ένα τρίγωνο Βορρά – Νότου – Ανατολής. Τα κράτη – μέλη της Ανατολικής Ευρώπης αν και φτωχότερα από τα κράτη του Νότου, στρατηγικά δεν συμμαχούν με τον Νότο αλλά με τον Βορρά και συγκεκριμένα με τη Γερμανία, διεκδικώντας αυξανόμενο μερίδιο στις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις σε σχέση με τον Νότο.

Γ. Ο αναγκαίος μετασχηματισμός για την σταθερότητα της ευρωζώνης

15. Η απόκλιση των οικονομιών του Νότου από την Γερμανική οικονομία αυξάνεται συνεχώς και απειλεί άμεσα τη συνοχή της Ευρωζώνης. Στο τέλος του 2014 :

Η Ιταλία είχε δημόσιο χρέος 132,1% του ΑΕΠ ή 2.200 δις , από 106,1% το 2009. Η Γαλλία είχε δημόσιο χρέος 95% του ΑΕΠ ή 2.100 δις, από 68% το 2009. Η Ισπανία είχε δημόσιο χρέος 97,7% του ΑΕΠ ή 1.000 δις, από 40,2% το 2009.

Η δραματική αυξητική τάση του χρέους του Νότου δεν οφείλεται στην τεμπελιά των Νοτιοευρωπαίων αλλά στην απώλεια οικονομικής σταθερότητας που συνεπάγεται για τον Νότο η έλλειψη του εργαλείου της νομισματικής πολιτικής μέσα σε συνθήκες μη – άριστης νομισματικής περιοχής.

16. Η γερμανική πίεση όπως εκφράζεται πιο καθαρά από τον Σόιμπλε είναι ο Νότος να «προσαρμοστεί» μέσα από μια ...

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα: Η πιθανότητα πυροδότησης μιας νέας παγκόσμιας κρίσης είτε οι πολιτικές συνέπειες μιας ηθικής νίκης της ελληνικής αριστερής κυβέρνησης στο ζύγι των δανειστών

GREXIT? are you sure? 

Σκέψεις ως συμβολή στη διαπραγμάτευση με τους πιστωτές

από την ΚΟΟΠΕΡΑΤΙΒΑ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ

Είναι προφανές ότι η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με τους πιστωτές βρίσκεται σε πολύ κρίσιμο σημείο. Προσπαθώντας να βοηθήσουμε στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, καταθέτουμε μια ανάλυση της κατάστασης και μια πρόταση ενεργειών.

Τι συμβαίνει στ αλήθεια;

Η «δημιουργική ασάφεια» της 20ης Φεβρουαρίου ερμηνεύτηκε διαφορετικά από την ελληνική πλευρά και διαφορετικά από τους πιστωτές.

Για μας η «ασάφεια» σήμαινε μια ευκαιρία να μεταβούμε από τις δεσμεύσεις Χαρδούβελη στη νέα συμφωνία, με την απαραίτητη βοήθεια στη ρευστότητα για το ενδιάμεσο διάστημα.

Για τους πιστωτές και κατ’ αρχήν για τη γερμανική πλευρά, που φαίνεται όμως να επιβάλλει την άποψη της στους υπόλοιπους, η «ασάφεια» σήμαινε μια ευκαιρία για την ελληνική κυβέρνηση να πείσει το εσωτερικό της μέτωπο ότι θα αποδεχτεί επί της ουσίας τις περισσότερες από τις δεσμεύσεις της προηγούμενης κυβέρνησης.

Η μεγάλη αυτή διαφορά οπτικής επιχειρήθηκε από την πλευρά των πιστωτών να λυθεί στο γήπεδο του συσχετισμού ισχύος. Με την ασφυξία στη ρευστότητα, να υποχρεωθεί η ελληνική κυβέρνηση να υιοθετήσει την οπτική των πιστωτών.

Μετά την πολυμερή συνάντηση κορυφής της Πέμπτης 19/3 και τη συνάντηση Τσίπρα – Μέρκελ στο Βερολίνο τη Δευτέρα 23/3, δεν μπορούμε βέβαια να θεωρήσουμε ότι επικράτησε  η ελληνική οπτική, αλλά φάνηκε ότι υπάρχει μια εκ νέου δυνατότητα συγκερασμού απόψεων, πάντα με όρους συνεχούς διαπραγμάτευσης.

Από τα όσα έχουν γίνει γνωστά, μετά τη συνάντηση  του Βερολίνου υπήρξε πρόοδος στις συζητήσεις των διάφορων τεχνικών ομάδων. Ταυτόχρονα, όμως, διατηρείται μια σκληρή στάση των δανειστών στο –τελικά καθοριστικό- επίπεδο της πολιτικής διαπραγμάτευσης.

Σκληρή στάση συνολικά, αλλά με σημαντικές αποχρώσεις. Η καγκελάριος Μέρκελ εμφανίζεται στη νέα συνάντηση με Τσίπρα στις 23 Απριλίου να επιθυμεί μια αποδεκτή και από την ελληνική πλευρά λύση. Την επόμενη μέρα στο Eurogroup, οι πιέσεις προς την Ελλάδα ξαναγίνονται ασφυκτικές.

Πιστεύουμε ότι δεν πρόκειται απλώς για το παιχνίδι του «καλού και κακού αστυνομικού», αλλά για μια πραγματική δυσκολία και της πλευράς των δανειστών να καταλήξουν σε τελική στάση απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση.

Στο σημείο αυτό σφάλλουν και πολλές αναλύσεις στο εσωτερικό της χώρας και, πιο συγκεκριμένα,  στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες ερμηνεύουν όλη την εξέλιξη μόνον σαν ένα σχέδιο των δανειστών να φέρουν την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού με τη συνεχιζόμενη οικονομική ασφυξία και τότε ή να επιβάλλουν την πλήρη συνθηκολόγηση ή να οδηγήσουν τη χώρα σε χρεοκοπία.

Θεωρούμε ότι η πλευρά των δανειστών δεν έχει πλήρως λυμένο το πρόβλημα της μη μετάδοσης ενός ελληνικού default , παρά τους ισχυρισμούς τους για το αντίθετο. Αχαρτογράφητα σε τέτοιο βαθμό νερά κρύβουν ρίσκα που επεκτείνονται στην αγορά των παραγώγων, στις επισφάλειες των ασφαλιστικών εταιριών και στο επίπεδο ισοτιμίας του Ευρώ με το δολάριο. Ρίσκα που, στο ανώτατο επίπεδο, θα προτιμούσαν να αποφύγουν.Τα ρίσκα αυτά εξηγούν και την σε ένα βαθμό συμβιβαστική παρέμβαση των ΗΠΑ, για την οποία, όμως, δεν πρέπει να υπερβάλλουμε και να την ερμηνεύουμε σαν μια δική μας συμμαχία. Ο Ομπάμα και το επιτελείο του προτιμούν, σε τελευταία ανάλυση, να αποφευχθεί μια παγκόσμια όξυνση των ανισορροπιών, χωρίς όμως να «χαρίζονται» στην ελληνική πλευρά.

Μιλώντας με όρους της αριστεράς, οι κορυφαίοι εκφραστές των καπιταλιστικών συμφερόντων σε παγκόσμιο επίπεδο φοβούνται την πιθανότητα πυροδότησης μιας νέας παγκόσμιας κρίσης, ακόμη και από ένα σχετικά «μικρό» γεγονός, όπως ένα ελληνικό   default.

Επίσης, όμως, φοβούνται και τις πολιτικές συνέπειες μιας ηθικής νίκης της ελληνικής αριστερής κυβέρνησης. Παρακολουθούν με μεγάλη χαρά τη δημοσκοπική   υποχώρηση του Podemos στην Ισπανία. Και θα ήθελαν μια έκβαση της διαπραγμάτευσης με την Ελλάδα που να μην δώσει φτερά ούτε στο Podemos ούτε σε κανέναν άλλον.

Άρα, οι διαφορές και οι αντιφάσεις που εμφανίζονται στην πλευρά των δανειστών πρέπει να ερμηνευτούν με βάση το δίλημμα στο οποίο αυτοί βρίσκονται. Όσοι θεωρούν βασικότερο στόχο τους μια πολιτική αποδυνάμωση της ελληνικής αριστερής κυβέρνησης στο εσωτερικό, και κυρίως στο εξωτερικό, και σ’ αυτή την ομάδα θεωρούμε ότι ανήκει π.χ. ο Σόιμπλε, ακολουθούν την πιο σκληρή γραμμή. Όσοι φοβούνται περισσότερο τις συνέπειες μιας απρόβλεπτης παγκόσμιας κρίσης (Μέρκελ, Ομπάμα) εμφανίζονται πιο υποχωρητικοί.

Είναι, λοιπόν, απλοϊκή –ως συνήθως- η εικόνα στα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ ότι οι δυο πλευρές παίζουν ένα chicken game με μόνο ζητούμενο ποιος θα φοβηθεί πρώτος. Δίλημμα έχει και η δική μας πλευρά, πόσο μπορούμε να συμβιβαστούμε για να αποφύγουμε τη ρήξη, δίλημμα έχει και η δική τους πλευρά, πόσο μπορούν να είναι σκληροί χωρίς να κινδυνέψουν να τινάξουν το σύστημα στον αέρα.

Όσο δικαιολογημένα φοβόμαστε εμείς τις συνέπειες του οικονομικού στραγγαλισμού που μας επιβάλλουν, τόσο φοβούνται κι αυτοί το τι θα συμβεί αν πάρουμε το μεγάλο ρίσκο.Το συμπέρασμα που οι συντάκτες αυτού του κειμένου βγάζουμε είναι ότι έχουμε φτάσει στο χρονικό σημείο που ένας επωφελής συμβιβασμός είναι εφικτός. Πιο νωρίς ίσως να μην μπορούσαμε. Πολύ αργότερα ίσως να είναι αργά.

Ποιες είναι οι επιλογές μας;

Αυτό που, κατά τη γνώμη μας, η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να αποφύγει είναι να βρεθεί  μπροστά στο δίλημμα «αποδοχή των αρχικών όρων των πιστωτών ή πλήρης ρήξη». Εκτός αυτών των δυο ακραίων ενδεχόμενων, πιστεύουμε ότι έχει δημιουργηθεί πολιτικά  το έδαφος – και υπάρχει  χρόνος, έστω και περιορισμένος – για την τρίτη επιλογή, τον λεγόμενο «επωφελή συμβιβασμό». Η επίτευξη του προφανώς εμπεριέχει δυσχέρειες.

Ενώ, δηλαδή, είναι σωστή η θέση της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού προσωπικά ότι απαιτείται «πολιτική λύση», αυτή πρέπει να συνδυαστεί με προτάσεις οικονομικής πολιτικής που να «χωράνε» στο πλαίσιο της υφιστάμενης διαπραγμάτευσης στους «θεσμούς».

Η δική μας στόχευση πρέπει να είναι να ζητήσουμε την πολιτική λύση πάνω στο έδαφος συγκεκριμένων προτάσεων και αναπτυξιακού προγράμματος. Έτσι ώστε να αποδεικνύεται ότι η ευθύνη σε περίπτωση ασυμφωνίας βαρύνει την πλευρά των πιστωτών, κι αυτό με στόχο όχι την ασυμφωνία, αλλά την πολιτική πίεση για μια επιτυχή για την ελληνική πλευρά συμφωνία.

Η βασική αντίρρηση που εκφράζεται μέσα στην Αριστερά στα όσα παραπάνω αναφέρουμε είναι ότι ...

Στα αχαρτογράφητα νερά της ρήξης... ή, γιατί κανείς δεν θέλει να χρεωθεί πολιτικά την μικρή, πλην όμως υπαρκτή, πιθανότητα ενός "Ελληνικού Ατυχήματος";

του edoardo baraldi

Για τη μακροπρόθεσμη νέα συμφωνία

του Λευτέρη Στουκογιώργου*

Το ελληνικό ζήτημα έχει ΜΟΝΟ πολιτικά αίτια. Χρηματοοικονομικά, η ποσοτική κάλυψη της χώρας είναι ασήμαντο ποσό για τα δεδομένα της Ευρωζώνης. Γιατί όμως κανείς δεν θέλει να χρεωθεί πολιτικά την μικρή, πλην όμως υπαρκτή, πιθανότητα ενός "Ελληνικού Ατυχήματος";

Ίσως γιατί τα αχαρτογράφητα νερά έχουν συγκεκριμένες οικονομικές παραμέτρους, που θα μπορούσαν να ενεργοποιήσουν και πολιτικές παραμέτρους: το ανέκκλητο του ευρώ, το ύψος του Χρέους, οι πιστώσεις της ΕΚΤ, τα χρηματοπιστωτικά προϊόντα των τραπεζών, οι εγγυήσεις του ESM, οι ασφαλιστικές εγγυήσεις, τα CDS και η επίδραση των παραπάνω στη διεθνή πιστωτική πυραμίδα (παρεμπιπτόντως πτώχευση μπορεί να επικυρώσει μόνο η αμερικάνικη ISDA). Γι΄ αυτό δεχόμαστε πίεση και από εξωευρωπαϊκούς κρατικούς και υπερεθνικούς θεσμούς για οριστική διευθέτηση του ζητήματος.

Οι ευθύνες των πιστωτών είναι μεγάλες. Είναι γνωστό ότι τα μέτρα που εφαρμόστηκαν στη χώρα μας αφορούσαν την διάσωση των ευρωπαϊκών τραπεζών (κύρια γερμανικές και γαλλικές). 

Η πιθανή μετάδοση της κρίσης ήταν το πρόβλημα και ΟΧΙ η λύση του ελληνικού προβλήματος, γι αυτό και το PSI ζημίωσε κατά κύριο λόγο (πάνω απο 70%) το ελληνικό κράτος. 

Όσο για τις λεγόμενες μεταρρυθμίσεις ζημίωσαν το 90% των πολιτών, ενώ αύξησαν τα κέρδη του 10% χωρίς όμως να ακουμπήσουν τα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Σαν κράτος έχουμε χάσει στην πενταετία περίπου 1 τρις σε πάγιες αξίες, καταθέσεις, μέτρα, ανεργία, παραγωγικότητα και ΑΕΠ. Μόνο τα μέτρα εξυγίανσης (2010-2014) αφορούσαν μέτρα ύψους 58,6 δις. To Death Spiral ανατροφοδοτούμενης ύφεσης και αποπληθωρισμού δημιούργησε ιστορικό αρνητικό ρεκόρ χώρας στην παγκόσμια οικονομική ιστορία, με μεγέθη που παραπέμπουν σε 5ετή πόλεμο.

Ο δογματισμός της γερμανικής μονεταριστικής σκέψης συνοψίζεται στη λογική που έχει εκφράσει κι ο Χανς Βέρνερ Ζινν για την χώρα μας: είτε συντεταγμένη έξοδο με κούρεμα μέρους του χρέους (σύμφωνα με το συμφέρον των πιστωτών εννοείται), είτε αποπληθωρισμός αξιών (assets deflation) κατά 20% για μία πενταετία, ώστε να εξισορροπηθεί το έλλειμμα παραγωγικότητας. Αυτό σημαίνει πτώση του ΑΕΠ στα επίπεδα της Βουλγαρίας ή και χαμηλότερα (ανάλογα με τον αποπληθωριστή), με αντίστοιχους μισθούς και συντάξεις λόγω απώλειας θέσεων στο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Βέβαια, η παραγωγικότητα είναι συνάρτηση ανάπτυξης της τεχνολογίας, των υποδομών και της καινοτομίας και μειώνεται με τον αποπληθωρισμό και την ύφεση(όπως λένε και τα αστικά εγχειρίδια), αλλά για τους πιστωτές προηγούνται... οι κανόνες! Η επίδραση των μισθών στήν παραγωγικότητα είναι μικρή.

Το γερμανικό αυτό σχέδιο λεπτομερέστερα προτείνει : Η Γερμανία να προχωρήσει για 5 χρόνια σε αύξηση των μισθών και του πληθωρισμού (μέσω επιπεδο 5%) αρα ο μεσος γερμανος θα χάσει περίπου 25% της αγοραστικής του δύναμης. Η Γαλλία και η Ιταλία σε αντίστοιχα μεγέθη σε αύξηση 2% και ο υπόλοιπος νότος με μηδέν, δηλαδή επιπλέον πενταετής λιτότητα!

Η γερμανική μονοσημαντότητα συνίσταται στην εμμονή οτι όλη η Ευρώπη θα πρέπει να έχει ως κύριο στόχο το γερμανικό εξαγωγικό μοντέλο (πράγμα αδύνατον), βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τους λαούς της (ΤΙΝΑ). Ζητάει απο τις χώρες της νότιας και ανατολικής Ευρώπης να γίνουν χώρες χαμηλού κόστους για την δημιουργία μιας τεράστιας ΕΟΖ και την εκμετάλευση των πόρων τους, προκειμένου να κρατήσει η ίδια την θέση της στο παγκόσμιο και ευρωπαικό γίγνεσθαι. Τα πλεονάσματα της Γερμανίας είναι της τάξης των 100 δις τα οποία κύρια είναι ελλείμματα του Νότου. Ουσιαστικά η Γερμανία είναι ο μεγάλος κερδισμένος της κρίσης. Στο κάδρο του μεγάλου ασθενή της Ευρώπης (και που πριν 20 χρόνια ήταν η Γερμανία) πλέον είναι η Γαλλία και η Ιταλία.

του LuPe

Ο Draghi απο την πλευρά του, κερδίζοντας το timing της Ποσοτικής Χαλάρωσης (Q.E.) τον Γενάρη απο τους γερμανούς, πιθανόν και για λόγους ισορροπίας, ενέδωσε στο γερμανικό σχέδιο διαπραγμάτευσης με το όνομα «συνεχής στενότητα ρευστότητας» της χώρας. Κατ’ αυτό τον τρόπο η ΕΚΤ που είναι η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας λειτούργησε σε βάρος της Ελλάδας.

Βαδίζοντας προς το τέλος της διαπραγμάτευσης, η λύση είτε θα είναι win-win με την Ευρώπη να ενισχύει τα αντανακλαστικά της είτε θα είναι Lose-Lose με την Ευρώπη σε διαλυτικές τάσεις . Το αμοιβαίο όφελος βέβαια είναι μια ορθολογική θέση....

Εφόσον στο κλάσμα ΔΧ/ΑΕΠ δεν λειτουργεί ο αριθμητής, λόγω συγκυρίας, τότε σίγουρα πρέπει να λειτουργήσει ο παρανομαστής. Χωρίς αύξηση του ΑΕΠ σε ικανοποιητικά επίπεδα, είναι αδύνατον η χώρα να βγει από την κρίση αλλά ακόμα και να εξυπηρετηθεί το συμφέρον των πιστωτών. Άρα οι κόκκινες γραμμές στη διαπραγμάτευση πρέπει να οριοθετούνται στο αντιυφεσιακό πλαίσιο.

Για να αυξηθεί το ΑΕΠ πρέπει να υπάρχει ανάπτυξη και οχι μεγέθυνση, που θα καλύπτει το κενό παραγωγικότητας με δημιουργία θέσεων απασχόλησης σε τομείς όπου η χώρα έχει συγκριτικά πλεονεκτήματα, παράγει προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας και υψηλού know how με κίνητρα σε εταιρίες μικρού μεσαίου μεγέθους. Ειδικά κίνητρα να δίνονται σε αυτοδιαχειριζόμενα πειράματα επειδή συνεισφέρουν άμεσα στην διαδικασία της αναδιανομής. Χρειάζεται μια γενναία ενίσχυση μεσω της ΕΤΕπ ,για να δοθεί η κατάλληλη χρηματοδότηση των παραπάνω και την μεσοπρόθεσμη ανταποδοτικότητα στην οικονομία και στην κοινωνία. Το QE της EKT θα υποβοηθούσε στη ρευστότητα. Μεσοπρόθεσμος στόχος η μετάβαση από την οικονομία παροχής υπηρεσιών και τουρισμού, σε μια πιο ισορροπημένη μορφή παραγωγής στον κοινωνικό σχηματισμό, ώστε να σταματήσει η συνεχής υποβάθμιση στη διεθνή παραγωγική αλυσίδα.

Η χώρα χρειάζεται ένα σχέδιο παραγωγικής συγκρότησης και την υπέρβαση του καθυστερημένου τρόπου παραγωγής πού τόσο καλά αναπαράχθηκε στη σύγχρονη ιστορία αυτού του τόπου.

Πολιτικές που μπορεί να συνδυάζουν τους παραπάνω στόχους, μπορεί να περιλαμβάνουν

1) Αγροτική – βιοδυναμική – βιολογική καλλιέργεια και τυποποίηση σε προϊόντα που κινείται θετικά η παγκόσμια ζήτηση. Αναβάθμιση των δημόσιων δομών με στόχο την υποστήριξη των εξαγωγών και την παροχή τεχνογνωσίας . Δημιουργία Brand Νame της χώρας στη λογική «καθαρή από μόλυνση χώρα». Η οικολογική πολιτική θα συναντηθεί με την οικονομική για την καλύτερη βιωσιμότητα και των δύο.

2) Κίνητρα για δημιουργία βιομηχανίας ΑΠΕ με υψηλή προστιθέμενη αξία. Διασύνδεση με ΑΕΙ –ΤΕΙ για υψηλού επιπέδου έρευνα με όρους αξιοκρατίας και διαφάνειας.

3) Ανάπτυξη του κλάδου της διαχείρισης απορριμμάτων .

4) Ερευνα παραγωγής νέων φαρμάκων και δυνατότηετς εξαγωγικού έργου.

5) Τόνωση της προσφοράς υπηρεσιών υγείας για ξένους, ο λεγόμενος τουρισμός της υγείας.

6) Γενικότερη ανάπτυξη των ειδικών μορφών τουρισμού. Πολιτιστικός, συνεδριακός, περιβαλλοντικός, ιστιοπλοϊκός, εκπαιδευτικός τουρισμός με ταυτόχρονη δημιουργία συνδυαστικών μεταφορών, ειδικά στην ακτοπλοϊα (roll on – roll off πλοία). Ανασύνθεση και επέκταση του αρχαιολογικού τουρισμού με αύξηση θέσεων απασχόλησης.

7) Αναζήτηση στρατηγικών επενδυτών για τη χερσαία σύνδεση της Ελλάδας με την κεντρική Ευρώπη.. Μια διεθνής επένδυση σε γρήγορο τραίνο (TGV) μέχρι την κεντρική Ευρώπη θα εξυπηρετούσε όχι μόνον τον τουρισμό αλλά και την προώθηση των εμπορευμάτων που φτάνουν στον Πειραιά. Είναι γνωστό ότι ενδιαφέρον για τέτοια επένδυση Αθήνα – Βουδαπέστη εκφράζει η Κίνα (και οχι μόνο), ως κατάληξη του «Θαλάσσιου δρόμου του μεταξιού». Τμήμα αυτού του σχεδίου είναι η ανάπτυξη των λοτζίστικς, τα αεροδρόμια, οι υποδομές. Το βασικό είναι η συμμετοχή του κράτους σε ικανό ποσοστό ώστε να του αποφέρει μόνιμα σταθερά έσοδα και την χρησιμοποίηση τους σε τομείς όπως το ασφαλιστικό.

8) Σπάσιμο των παντός είδους καρτέλ και μεσαζόντων και την ανελαστικότητα των τιμών καταναλωτή.

9) Κατάρτιση περιουσιολόγιου.

10) Φορολογική μεταρρύθμιση με διπλό στόχο: Πάταξη της φοροδιαφυγής αλλά και στήριξη του σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης.

11)Συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς και υπογραφη συμβάσεων για τον εντοπισμό του μαύρου χρήματος.

12) Σχέδιο θα χρειαστεί από την κυβέρνηση για την συνολική αντιμετώπιση της διεφθαρμένης ελίτ .

13) Σχέδιο παραγωγικής συγκρότησης της χώρας πρέπει να συζητήσει διαλεκτικά το ίδιο το κομμα για την ενίσχυση της στρατηγικής του.Σε αυτό το πλαίσιο να δημιουργηθούν κομματικοί θεσμοί ελέγχου και υποβοήθησης του κυβερνητικού έργου.

πηγή Πολιτική κοοπερατίβα Μετασχηματισμός