Ό,τι θέμε κάνουμε! (#στις τριτοκοσμικές χώρες)

Παραγράφονται: 

Λίστα Λαγκάρντ,  

Eυθύνες Παπανδρέου-Παπαδήμου για Mνημόνιο,  

Eυθύνες για εξοπλιστικά-υποβρύχια 

Δεν θα συζητηθούν: 

Yπόθεση Mπαλτάκου-Kασιδιάρη, 

Δικογραφία Mιχελάκη 

Στα θερινά τμήματα: 

Tα νέα μέτρα,

O αιγιαλός, 

Mνημονιακά νομοσχέδια

Ο Νόμος είναι για όλους!

του Θανάση Μαυρίδη* 

Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά μιας Δημοκρατίας δυτικού τύπου είναι ο σεβασμός στην Δικαιοσύνη. Οι Νόμοι ισχύουν για όλους και αυτό αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο των κοινωνιών αυτών που θαυμάζουμε. Αντίθετα, στις τριτοκοσμικές χώρες η εξουσία και η οικονομική ελίτ περιφρονούν την ισονομία και χρησιμοποιούν τον Νόμο για να περιφρουρήσουν τα συμφέροντά τους. 

Το κακό είναι ότι στην τριτοκοσμική Ελλάδα αναγκάστηκε να "συμβιβαστεί" ακόμη και η "ηθικολάγνος" τρόικα. Εκτός κι αν ο καυγάς περί ολιγαρχών είχε να κάνει με το ποιοί θα ήταν τελικά οι "εκλεκτοί".

Υπάρχουν δύο περιστατικά που χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής. 

Το ένα είναι αυτό με τις καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομίας. Η κυβέρνηση αποφάσισε να απολύσει τις καθαρίστριες. Για έναν - δύο - τρεις λόγους. Δεν είναι αυτό σήμερα το θέμα μας. Κι ήρθε ένα Δικαστήριο και τις δικαίωσε. Πως αντέδρασε το ελληνικό δημόσιο; Αναζήτησε επιχειρήματα για να μην εφαρμόσει την απόφαση! Το ίδιο το κράτος περιφρόνησε τον Νόμο!

Μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι τα Δικαστήρια γέρνουν υπερβολικά την πλάστιγγα υπέρ των εργαζομένων. Μπορεί να ισχυριστεί ότι υπάρχουν περιπτώσεις που οι αποφάσεις πάσχουν νομικά. Μπορεί να ισχυριστεί ό,τι θέλει, αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να μην εφαρμόζει τις αποφάσεις των Δικαστηρίων.

Το άλλο περιστατικό είναι η απόφαση του ΣτΕ για το Mall. Δεν συζητάμε για μία πρωτόδικη απόφαση, αλλά για απόφαση του ΣτΕ. Και τι έκανε η κυβέρνηση; 

Έσπευσε να δώσει αναδρομική κάλυψη στον θιγόμενο επιχειρηματία, βαπτίζοντας το εμπορικό κέντρο fast track και δίνοντάς του το δικαίωμα να πάρει και πόρους από το ΕΣΠΑ. 

Θέλανε να δώσουν λύση στο πρόβλημα του Mall; Μπορούσαν να δώσουν μία λύση που να προστάτευε την επένδυση και ταυτόχρονα να ικανοποιούσε και την αίσθηση του κοινού για Δικαιοσύνη. Να πλήρωνε ο επιχειρηματίας, όπως θα πλήρωνε αντίστοιχα σε μία άλλη περίπτωση ένας κοινός θνητός.

Μιλάμε για θεσμούς. 

Για την ακρίβεια μιλάμε για έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους της Δημοκρατίας, την Δικαιοσύνη. Οι Έλληνες είχαμε πάντα μία ...

Ακόμη και "fast track", η ελληνική γραφειοκρατία συνεχίζει να σκοτώνει την επιχειρηματικότητα...

Fast Track Ελλάδος και Βουλγαρίας
του Γιώργου Καισάριου*

Είναι ένα θέμα που έχω αναπτύξει πολλές φορές, αλλά νομίζω ότι τα λόγια κάποιου που μένει στην Βουλγαρία έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα, διότι άλλο η θεωρία και άλλο η πράξη. Είναι δε ο λόγος που εκτιμώ ότι στην επόμενη δεκαετία οι Βούλγαροι θα μας περάσουν σε κατά κεφαλήν εισόδημα, αν δεν αλλάξουμε σύντομα, που δεν το βλέπω με τα μυαλά που έχουμε.

Γράφει ο Χρήστος Ν. Μουρούτης, Ελληνας επιχειρηματίας στην Βουλγαρία:

“Θα ήθελα να σας διηγηθώ μιά απλή προσωπική εμπειρία που μου συνέβη την Τετάρτη 5 Ιουλίου στην Θεσσαλονίκη και νομίζω ότι πρέπει να σχολιαστεί. Συνδράμοντας έναν φίλο μου Βούλγαρο επιχειρηματία με διεθνείς επιτυχείς δραστηριότητες, για να ανοίξει μία ελληνική ΕΠΕ εταιρεία, κατέβηκα στην Θεσσαλονίκη για να επισκεφθώ μαζί του έναν δικηγόρο. Εδώ και περίπου 16 χρόνια δεν έχω δραστηριότητες και προσωπικές εμπειρίες με το σύστημα της πατρίδας μας, καθόσον ζω και δραστηριοποιούμαι εκτός της Ελλάδας. 

Ο δικηγόρος με χαρά μας παρουσίασε το λεγόμενο fast track σύστημα εταιρειών με το οποίο, για να ανοίξει κάποιος ξένος εταιρεία, θα πρέπει να έχει 

(α) ταυτότητα, 

(β) διάφορα εκκαθαριστικά ότι πληρώνει τον φόρο στον τόπο του ή να ανοίξει νέο ΑΦΜ ατομικό στην Ελλάδα, 

(γ) να ορίσει υποχρεωτικά αντίκλητο δικηγόρο για να κάνει την εργασία αυτή, 

(δ) να μισθώσει υποχρεωτικά γραφείο και να πάει σε μία ΔΟΥ να το λάβουν υπόψιν τους και να κάνουν θεώρηση, 

(ε) να προσλάβει λογιστή υποχρεωτικά και να καταθέσει μιά σειρά από δικαιολογητικά που σχετίζονται με κωδικούς δραστηριότητας, 

(στ) να καταθέσει κεφάλαιο 4500 ευρώ, 

(ζ) υποχρεωτικά και με ποινικές ευθύνες να αυτασφαλιστεί στον ΟΑΕΕ άσχετα αν είναι ασφαλισμένος στην χώρα καταγωγής, 

(η) υποχρεωτικά να εγγραφεί σε επιμελητήριο και 

(θ) υποχρεωτικά να δώσει πληρεξούσιο σε συμβολαιογράφο για να γίνει γρήγορα... το fast track. 

Και όλα αυτά με ένα κόστος πάνω-κάτω 4000 ευρώ συν λογιστές, υποχρεωτική ενοικίαση γραφείου και υποχρεωτική αυτασφάλιση.

Φυσικά ο δικηγόρος θα πρέπει να περάσει από ΔΟΥ, από δημοσίευση, νομαρχίες, ΟΑΕΕ, επιμελητήριο, να κανονίσει τα μισθωτήρια και άλλα πράγματα και να κάνει δύο με τρεις εβδομάδες για να ξεκινήσει. Φυσικά ο λογιστής πρέπει να πάει να θεωρήσει τιμολόγια και να έχει και πάρε-δώσε με την εφορία. Κάτι ακόμα που έκανε εντύπωση από την συζήτηση με τους δικηγόρους είναι ότι στην περίπτωση που βάλεις μετοχικό κεφάλαιο μιας ΕΠΕ ή μιας ΑΕ, περίπου το 7,5% πάει για διάφορα κόστη υπέρ κράτους, ταμείων, τρίτων κλπ. Δηλαδή αυτός που κάνει επένδυση 1.000.000 € ας πούμε ξεκινά με κεφάλαιο 925.000€ καθόσον το υπόλοιπο έχει διαμοιραστεί πριν ξεκινήσει καν δραστηριότητα.

Εγώ δεν είχα εμπειρία αλλά αποφάσισα να μην κάνω κριτική στη χώρα καταγωγής μου. 

Όμως για τον Βούλγαρο φίλο μου η εμπειρία ήταν πρωτόγνωρη, επειδή ήταν σχεδόν αδύνατον να κατανοήσει τους λόγους για τους οποίους πρέπει να γίνουν τόσες ενέργειες, με τόσους ανθρώπους, με τόσες υπηρεσίες και να πάρουν τόσες πολλές ημέρες και κόστη για να ολοκληρωθούν, όταν το μέσο κόστος μιας εταιρείας ανά την Ευρώπη δεν είναι πάνω από 1000€ και οι ενέργειες είναι περιορισμένες. 

Επίσης αυτό που του έκανε τεράστια εντύπωση ήταν η συμβολαιογράφος ...

Το περιβάλλον, θύμα της υπερβολικής ταχύτητας του fast track

του Γιώργου Μπάλια*

Το ν/σ για την επιτάχυνση των στρατηγικών επενδύσεων, το οποίο συζητείται στη βουλή, έχει σαν στόχο να ρυθμίσει ζητήματα που άπτονται των επενδύσεων που έχουν ιδιαίτερη σημασία για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας, μεταξύ δε αυτών και το περιβάλλον.

Η βασική διάταξη του ν/σ σχετικά με το περιβάλλον είναι το άρθρο 25 στο οποίο γίνεται λόγος για Ειδικά Σχέδια Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης τα οποία, εκτός των άλλων, ορίζουν τις περιοχές υποδοχής των στρατηγικών επενδύσεων.

Αυτό που αρχικά πρέπει να επισημάνει κανείς είναι η προχειρότητα της σχετικής νομοθέτησης. Αντιγράφει σχεδόν πλήρως ανάλογες διατάξεις του νόμου για την επιτάχυνση της υλοποίησης των ολυμπιακών έργων (ν. 2730/1999) με αποτέλεσμα να μην λαμβάνει υπόψη του τη νομοθεσία για το περιβάλλον που εντωμεταξύ θεσπίστηκε και η οποία είναι πολύ σημαντική. Ας ελπίσουμε ότι η προχειρότητα αυτή δεν θα συνεχιστεί και κατά την υλοποίηση των στρατηγικών επενδύσεων.

Η σημαντικότερη ρύθμιση είναι αυτή που αναφέρει ότι δεν ισχύει η νομοθεσία για την πληροφόρηση και συμμετοχή των πολιτών.

Όπως είναι γνωστό αυτή η νομοθεσία είναι καίριας σημασίας για την προστασία του περιβάλλοντος και η παραβίασή της καθιστά κάθε σχετική πράξη παράνομη. Οι πηγές της εν λόγω νομοθεσίας είναι η οδηγία 2003/35 και η διεθνής σύμβαση Άαρχους (κυρώθηκε από τη χώρα μας με το ν. 3422/2005) που προβλέπουν ότι είναι υποχρεωτική η πληροφόρηση και συμμετοχή του κοινού στη διαδικασία λήψης της απόφασης. Μάλιστα δε υπάρχουν και ειδικότερες διατάξεις –στην ελληνική νομοθεσία- που ορίζουν συγκεκριμένα τον τρόπο πληροφόρησης και συμμετοχής των πολιτών.

Το ν/σ λοιπόν, με την σχετική ρύθμιση, παραβιάζει κατάφωρα την παραπάνω ευρωπαϊκή και διεθνή νομοθεσία. Έτσι, αντί να επιταχύνει την υλοποίηση της στρατηγικής επένδυσης θα την καθυστερήσει διότι είναι βέβαιο ότι τα δικαστήρια θα ακυρώσουν οποιαδήποτε έγκριση η οποία θα στηρίζεται στη συγκεκριμένη διάταξη του ν/σ.

Περαιτέρω, η ρύθμιση για προσχώσεις και κατασκευή έργων στον αιγιαλό και στην παραλία έρχεται σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο και συγκεκριμένα με το Πρωτόκολλο για την ολοκληρωμένη διαχείριση των παράκτιων ζωνών της Μεσογείου (21-1-2008).

Εκεί αναφέρεται ότι υφίσταται υποχρέωση κάθε κράτους να διατηρεί την υπάρχουσα γεωμορφολογία των παράκτιων ζωνών και να χαράσσει εθνική στρατηγική για την ολοκληρωμένη διαχείριση και μέτρα εφαρμογής της. Οποιαδήποτε παρέμβαση πρέπει να εντάσσεται σ’ αυτή τη στρατηγική. Όπως γνωρίζουμε τέτοια στρατηγική δεν υπάρχει και κατά συνέπεια οι προσχώσεις και οι κατασκευές επί του αιγιαλού έτσι όπως ορίζονται στο ν/σ είναι παράνομες διότι παραβιάζουν το Πρωτόκολλο το οποίο είναι νομικά δεσμευτικό για τη χώρα.

Επί πλέον, με το άρθρο 24 του ν/σ επιχειρείται μια πονηρία. Ορίζεται ότι αρμόδιο δικαστήριο για τις τυχόν ανακύπτουσες διαφορές είναι το Διοικητικό Εφετείο, αφαιρώντας έτσι την αρμοδιότητα από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Ο λόγος είναι προφανής: Ελπίζουν ότι, επειδή το Διοικητικό Εφετείο δεν έχει την κατάλληλη εμπειρία, θα μπορέσουν να αποφύγουν τους σκοπέλους της νομοθεσίας.

Τέλος, προκαλεί κατάπληξη το γεγονός ότι οι ρυθμίσεις του ν/σ που αναφέρθηκαν έγιναν αποδεκτές και από την Υπουργό ΠΕΚΑ.

Φαίνεται ότι η λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη» δεν είναι τίποτε άλλο παρά ευφημισμός και προκάλυμμα συνέχισης της ίδιας πολιτικής. Άλλωστε είμαστε συνηθισμένοι στις καταδίκες από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

* Ο Γιώργος Μπάλιας είναι Διδάκτωρ Νομικής-Δικηγόρος