Το Μάτι και το Paradise, Αττική και Καλιφόρνια, εδώ χυδαία κομματική εκμετάλλευση των νεκρών, εκεί υπόσχεση αγώνα κατά της κλιματικής αλλαγής

Αυτή είναι μια δορυφορική εικόνα της κοινότητας Kilcrease circle της πόλης Paradise στην Καλιφόρνια, παρμένη στις 10 Σεπτ. 2018, ακολουθούμενη από μια εικόνα της ίδιας κοινότητας στις 17 Noε, 2018 με κατεστραμμένη την περιοχή από την φονική πυρκαγιά.
Αυτά λίγους μόλις μήνες μετά την φονική πυρκαγιά στο Μάτι της Αττικής.

Πέρυσι τον Σεπτέμβριο ένα χωριό στην Καλιφόρνια καήκε ολοσχερώς όπως το Μάτι. Θρήνησαν εκεί 86 νεκρούς. Χωρίς τυμβωρυχίες της αντιπολίτευσης και πολιτικές αλητείες τύπου ΝΔ. 

Σήμερα το επισκέφθηκε ο Μπέρνι Σάντερς υποψήφιος για το χρίσμα των Δημοκρατικών στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ. Τι είπε ο Σάντερς; ότι μας έκαψε ο Τραμπ ή ο τοπικός Κυβερνήτης (Περιφερειάρχης αν η Καλιφόρνια δεν ήταν ομόσπονδο κράτος); Όχι.
Είπε:

Bernie Sanders
@BernieSanders
Yesterday I was in Paradise, California, a town nearly destroyed by a wildfire that killed 86 people. Climate change is making these fires worse.
From a moral perspective, we have no choice but to act. We need bold action and a Green New Deal.

Τον τόπο της τραγωδιας είχε επισκεφθεί τον Νοέμβριο ο Τραμπ. Τι είπε ο Τραμπ; Ότι τους έκαψε ο κυβερνήτης της Καλιφόρνια ή οι Δημοκρατικοί; Όχι.
Είπε:

President Donald Trump arrived in California on Nov. 17 to survey the scene of surreal devastation and meet with firefighters, alongside California Gov. Jerry Brown and the state's governor-elect, Gavin Newsom.
The president stopped first in the town of Paradise, where he called the damage "total devastation."
"We've never seen anything like this in California, we've never seen anything like this yet. It's like total devastation," Trump told reporters. "I think people have to see this really to understand it." (πηγή)

Στην χώρα μας όμως, έγινε το αντίθετο. Οι χυδαίοι λαϊκιστές της συμμαχίας Κ.Μητσοτάκη - ακροδεξιάς, εκμεταλλεύτηκαν την "ευκαιρία". Και ήρθαν στην κυβέρνηση αποκλειστικά με ψέμματα, τυμβωρυχία και fake news από πραγματικά "αλήτες, ρουφιάνους, δημοσογράφους" του κομματικού στρατού τους που σήμερα τακτοποιούν στον κρατικό μηχανισμό... 

Γιατί για τους νεκρούς "έφταιγε η Δούρου", όχι τα ακραία φαινόμενα της κλιματικής αλλαγής, οι άνεμοι των 10-12 μποφόρ, το τοπογραφικό παγίδα, η αυθαίρετη δόμηση, οι στενοί δρόμοι. Όχι έφταιγε η Δούρου, η αστυνομία, η πυροσβεστική - αυτοί διώχθησαν άλλωστε από κάποιους εισαγγελείς...

Το Μάτι και το Μακεδονικό ήταν η αιχμή του δόρατος της λαϊκιστικής συμμαχίας. Και στα δυο έκαναν το μαύρο άσπρο με χονδροειδή ψέμματα, συστηματική παραπληροφόρηση των καναλαρχών τους, φτηνή εκμετάλλευση του πόνου, της άγνοιας, των νεκρών, της ιστορίας. 

Στο Μακεδονικό η απάτη αποκαλύφθηκε με το καλημέρα της νέας κυβέρνησης.
Για πόσο ακόμη νομίζουν θα τους σώζει η εκμετάλλευση των νεκρών μιας τραγωδίας στο Μάτι; Που ακόμη εκμεταλλεύονται με στημένα show του μηχανισμού τους; 

Δεν σκέφτονται ότι κάποια στιγμή και οι ίδιοι οι νεκροί θα σηκωθούν για να τους πουν "Φτάνει! Όχι στο όνομά μου!"

Αυτό που έγινε στο Paradise κι αυτό που έγινε στο Μάτι δεν το πάλευε καμιά πυροσβεστική στον κόσμο. Ούτε η έμπειρη ελληνική ούτε η υπερσύγχρονη αμερικανική. Δεν παλεύεται εύκολα η κλιματική κρίση και τα φαινόμενά της.

Αλλά ήρθαν τα ανθρωπάκια του ελεεινού λαϊκιστή να εκμεταλευτούν την δυστυχία και τον θάνατο των ανθρώπων. Κάτι που επίσης δεν έχει γίνει πουθενά αλλού στον κόσμο. 

Ο Μητσοτάκης, ο Άδωνης, ο Βορίδης και οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι τους είναι μια "Ύβρις στην Εξουσία"... ...αλλά η ιστορία εκδικείται.

*Διαβάστε το ρεπορτάζ για το Paradise εδώ και συγκρίνετε με το Μάτι - την κάλυψη, την συμπεριφορά των πολιτικών, του Κυβερνήτη, παλιού και νέου, των ανθρώπων που πάσχισαν να σώσουν ζωές από τα ακραία φαινόμενα της κλιματικής αλλαγής https://abcnews.go.com/US/relentless-california-wildfires-leave-87-dead-600-unaccounted/story?id=59262994&fbclid=IwAR2sWS-lPLNLxtdl7p4vGnPa-89sijwSLl3xwF403v9VXUMi1jf_nmHuS-o

Δεν είναι από το Μάτι, είναι από την κοινότητα Edgewood Lane της πόλης Paradise 

Πού βρίσκεται και πώς λύνεται το πρόβλημα των Σκουριών;

"Η λύση για τις Σκουριές βρίσκεται στον καταιγισμό ελέγχου νομιμότητας (περιβαλλοντικό και οικονομικό, από Αρχές και κίνημα) με εξαναγκασμό συμμόρφωσης σε κανονισμούς, υποχρεώσεις και όρους (οι νόθοι εννοείται πρέπει να αλλάξουν). Αυτή τη συμμόρφωση είναι που φοβάται ο «φτηνός επενδυτής» γιατί «αλλιώς έμαθε», «αλλιώς ήλπιζε», αλλά κυρίως γιατί συνεπάγεται κόστος. Το κόστος αυτό δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στα προβλεπόμενα χρηματικά πρόστιμα αλλά σε ό,τι προβλέπει η νομοθεσία για εγκαταστάσεις που λειτουργούν παράτυπα και δραστηριότητες που διεξάγονται έκνομα."

του Νίκου Μοσχούδη*

Μετά τις Πράξεις Βεβαίωσης Παράβασης για την Ελληνικός Χρυσός

Για να απαντηθεί το ερώτημα του τίτλου, η «Απόφαση Σκουρλέτη» και οι Πράξεις Βεβαίωσης Παράβασης (ΠΒΠ) της Επιθεώρησης Περιβάλλοντος για την Ελληνικός Χρυσός (Ε.Χ.) πρέπει να ιδωθούν ως επιστέγασμα της συνολικής πορείας της «επένδυσης» των Σκουριών. Απόφαση και Πράξεις δεν προέκυψαν σαν κεραυνός εν αιθρία, αλλά ήταν αποτέλεσμα μιας «κακής αρχής» στην αδειοδότηση και ακόλουθα καταγγελιών για παρανομίες και αθετήσεις υποχρεώσεων της Ε.Χ. Ενώ ο κόσμος βοούσε, οι αρμόδιες υπηρεσίες έπαιζαν τον ρόλο του κωφού και χρειάστηκε η αλλαγή πολιτικής ηγεσίας για να ανασυρθούν οι εκθέσεις παράβασης από τα συρτάρια του υπουργείου (κάπως σαν τη λίστα Λαγκάρντ). Η Ε.Χ. και τα μέσα της διατυμπανίζουν, φυσικά υποκριτικά, ότι τα παραπάνω είναι συνωμοσία των εχθρών των επενδύσεων.

Η «επένδυση»

Θα χρειάζονταν τόμοι για περιγραφεί η ιστορία της «επένδυσης» όπου εκτυλίχτηκαν σκηνές τριτοκοσμικού κάλλους για να στηθεί και να προχωρήσει. Αρχίζει με τη σκανδαλώδη σύμβαση παραχώρησης με μηδενικό τίμημα και χωρίς διαγωνισμό, ακολουθεί η διαβούλευση-παρωδία επί της ΜΠΕ και η έκδοση της ΚΥΑ ΕΠΟ με ανυπόστατους όρους, συνεχίζει η αδειοδότηση των έργων με φωτογραφικές ρυθμίσεις. Όλα τα προηγούμενα συνέβησαν ενώ ήταν γνωστές οι ιδιαιτερότητες της «επένδυσης» που την κάνει να διαφέρει μακράν αρνητικά από μια «συνηθισμένη» πολυεθνική επένδυση.

Η εξόρυξη χρυσού είναι από τη φύση της εχθρική σε περιβάλλον και άνθρωπο. Η Eldorado διαφημίζεται ως «επενδυτής χαμηλού (περιβαλλοντικού) κόστους». Η δραστηριότητα λειτουργεί με αθέμιτο ανταγωνισμό στις υπόλοιπες δραστηριότητες λόγω χρήσεων γης και καταστροφής φυσικών πόρων (με πρώτο το νερό). Οι μεταλλευτικές δραστηριότητες θα υπερβούν τη φέρουσα ικανότητα της περιοχής. Το μόνο κοινωνικό όφελος είναι πρόσκαιρες θέσεις εργασίας που δεν αντισταθμίζουν τις απώλειες από άλλες δραστηριότητες. Το μόνο προσδοκώμενο δημόσιο οικονομικό όφελος είναι τα έσοδα από φορολόγηση των καθαρών μετάλλων της μεταλλουργίας, αν αυτή δεν αποδειχτεί τελικά φούσκα.

Το Δημόσιο

Αν το Δημόσιο είχε πρόθεση να υπερασπιστεί το συμφέρον του, τότε θα απαντούσε στις προτάσεις του επενδυτή με κανόνες και θα ζύγιζε επιστάμενα τα οφέλη και τα τιμήματα. Εδώ οι όροι της Ε.Χ. έγιναν αποδεκτοί χωρίς αντίλογο, κάτι σαν έγκριση παιδικής χαράς. Ενώ η ανεξάρτητη επιστήμη έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου ότι οι όροι είναι από έωλοι έως ανύπαρκτοι, η ΚΥΑ ΕΠΟ εκδόθηκε με πρεμούρα και τυμπανοκρουσίες από τα μέσα της διαπλοκής. Ενώ οι αρμόδιες αρχές όφειλαν να είναι απαιτητικές, άρχισαν τα στραβά μάτια και τις εκπτώσεις στις τεχνικές άδειες και στους ελέγχους (π.χ. η «Επιστημονική Επιτροπή Ελέγχου Τήρησης Περιβαλλοντικών Όρων», ΕΕΕΤΠΟ, σαν όρος της ΚΥΑ ΕΠΟ δεν λειτούργησε ποτέ, αν και με αμειβόμενα στελέχη). Το αποτέλεσμα ήταν να ξεφυτρώσει το κρατικοδίαιτο και ασύδοτο «κράτος εν κράτει» των Σκουριών με επιδόσεις σε καταστροφή, εκμαυλισμό, δωροδοκίες και κοινωνικό διχασμό.

Η «απόφαση Σκουρλέτη»

Η «απόφαση Σκουρλέτη» χτύπησε στην «καρδιά» της «επένδυσης», τη μεταλλουργία, που συνδέεται με την υποχρέωση από τη σύμβαση παραχώρησης να παραχθούν καθαρά μέταλλα με ασφαλή περιβαλλοντικά τρόπο. Όλοι γνώριζαν ότι το μετάλλευμα περιέχει τόσο πολύ αρσενικό που κανείς δεν εγγυάται μέχρι σήμερα (ούτε η εφευρέτρια Outotec Φινλανδίας, ούτε κάποια εφαρμογή στην υφήλιο) ότι η μέθοδος μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς να ξεφεύγει θανατηφόρο αρσενικό ανεξέλεγκτα στην ατμόσφαιρα. Η ΚΥΑ ΕΠΟ εκδόθηκε με τον σαφή όρο να πιστοποιηθεί η ασφάλεια της μεθόδου με επιτόπιες πιλοτικές δοκιμές και με τροφοδοσία από την τοπική (αρσενικούχα) πρώτη ύλη σε διάστημα τριών χρόνων. Η Ε.Χ., τελικά, δεν παρέδωσε κανένα αποτέλεσμα και ισχυρίζεται ότι οι δοκιμές γίνονται στα εργαστήρια της Outotec γιατί οι επιτόπιες δοκιμές κοστίζουν(!). Κανένας λογικός νους δεν μπορεί να πιστέψει ότι:

– Ένας κατά συρροή ψευδόμενος τώρα λέει αλήθεια.

– Γίνονται δοκιμές με τοπική πρώτη ύλη χωρίς να δίνονται αποτελέσματα.

– Η Outotec είναι ανόητη και δεν θέλει να βγάλει δισ. από την πατέντα της.

– Σκοπός δεν είναι μια «αρπαχτή» της Ε.Χ. με κάθε τίμημα.

Οι Πράξεις Βεβαίωσης Παράβασης

Οι ΠΒΠ αναδείχνουν κάτι πιο σημαντικό από τα προηγούμενα, ότι ακόμα και οι νόθες μελέτες με τις οποίες οι Αρχές αδειοδότησαν την Ε.Χ. γίνονται από την ίδια κουρελόχαρτο όπως φαίνεται από την ποσότητα και την ποιότητα των παραβάσεων. Οι παραβάσεις κατηγοριοποιούνται και αναφέρονται επιγραμματικά οι πιο σημαντικές:

Απόκρυψη επικινδυνότητας προϊόντων και αποβλήτων. Η απόκρυψη γινόταν στη φάση της αδειοδότησης (τοξικά και επικίνδυνα βαφτίζονταν ακίνδυνα) ώστε η Ε.Χ. να αποφεύγει την εφαρμογή αυστηρών μέτρων ασφαλείας (για εργαζόμενους, περιοίκους και περιβάλλον) όπως διατάξεις SEVESO και ΒΑΜΕ (Βιομηχανικά Ατυχήματα Μεγάλης Έκτασης) στα εργοστάσια εμπλουτισμού Στρατωνίου και Ολυμπιάδας. Αυτό σημαίνει ότι πολλοί όροι πλέον δεν υφίστανται όπως και οι σχετικές άδειες. Ένα άλλο σχετικό παράδειγμα είναι η απόκρυψη της ύπαρξης, σε όρια πολύ πάνω από τα επιτρεπτά, καρκινογόνου αμιάντου στο μετάλλευμα των Σκουριών.

Μη σύννομη αποθήκευση και ανεξέλεγκτη απόρριψη αποβλήτων. Η Ε.Χ. αποθηκεύει αρσενικούχα απόβλητα σε χώρους ακατάλληλους, χωρίς άδεια και προδιαγραφές (ακόμα και σε… κάδους) αντί σε ΧΥΤΕΑ (Χώροι Υγειονομικής Ταφής Επικίνδυνων Αποβλήτων). Τα ίδια απόβλητα διακινούνται από εταιρία μη επικίνδυνων με πιο πιθανό το αρσενικό να καταλήγει στο ποτήρι ή στο πιάτο μας.

Μη τήρηση όρων και προδιαγραφών σε αδειοδοτημένα έργα διαχείρισης επικίνδυνων προϊόντων και αποβλήτων. Η εκχώρηση για διαχείριση των τελμάτων αρσενο-σιδηρο-πυριτών της Ολυμπιάδας και αποκατάσταση της περιοχής, έγινε με δημόσιο «δωράκι» στην Ε.Χ. τον περιεχόμενο χρυσό και άργυρο. Η Ε.Χ. προτίμησε να πάρει τα μέταλλα (χωρίς άδεια, αυτά που εξάγονται αφορολόγητα από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, βλ. παρακάτω) και να… ξεχάσει την αποκατάσταση. Το «δωράκι» ήταν 100 εκατομμύρια ευρώ, αφού το κόστος αποκατάστασης είναι 30 εκατομμύρια και τα μέταλλα έχουν αξία 130 εκατομμύρια.

Στην περίπτωση του ΧΥΤΕΑ Κοκκινόλακκα οι «παραλείψεις» γίνονται εγκληματικές αφού αυτός θα δέχεται τοξικά απόβλητα από όλες τις μονάδες της «επένδυσης» και οι όροι ασφαλείας σε περίπτωση ατυχήματος επηρεάζουν όλο το θαλάσσιο μέτωπο προς το Αιγαίο (ΧΥΤΕΑ και μελλοντικές μονάδες αποθήκευσης θειικού οξέος «κάθονται» σε σεισμικό ρήγμα). Ενώ εκφράζονταν σοβαρές επιφυλάξεις για τα ζητήματα ασφαλείας του ΧΥΤΕΑ και ενώ από τη Διοίκηση υιοθετήθηκαν όροι ελαστικοί, σήμερα ακόμα και αυτοί καταπατούνται από την Ε.Χ. κατά συρροή. Ξεκινούν εργασίες χωρίς έκδοση άδειας, δεν τηρούνται οι προδιαγραφές στεγανοποίησης, δεν παρίσταται πιστοποιημένος φορέας ποιοτικού ελέγχου, δεν διεξάγονται τα υποχρεωτικά πιλοτικά πεδία δοκιμών, δεν τηρούνται πρωτόκολλα ελέγχων (που μάλλον δεν έγιναν ποτέ).

Αυθαιρεσίες σε μετρήσεις, χαρακτηρισμό και κοινοποίηση παραμέτρων επικινδυνότητας. Αφορά σε μετρήσεις τις οποίες η Ε.Χ. είτε δεν πραγματοποιεί, ως οφείλει, είτε παρέχει ελλιπή ή ψευδή στοιχεία στις Αρχές. Αυτό συμβαίνει σε υγρά απόβλητα με ελλιπή επεξεργασία που εμφανίζονται (με λαθροχειρία στον τρόπο των μετρήσεων) σαν να εκπληρώνουν τις απαιτήσεις της νομοθεσίας και τα οποία τελικά καταλήγουν στον υδροφόρο, τη θάλασσα και τη διατροφική αλυσίδα. Ακόμα συμβαίνει σε στερεά απόβλητα τα οποία αυθαίρετα χαρακτηρίζονται σαν αδρανή ή σαν μη απόβλητα ώστε να διακινούνται και να διατίθενται σαν άμμος ή χαλίκι.

Διεξαγωγή δραστηριοτήτων χωρίς έκδοση άδειας. Η Ε.Χ. κάνει δραστηριότητες «με άδεια από τη σημαία» μέσα στο κλίμα ασυδοσίας που επικρατεί. Παραδείγματα η έναρξη εργασιών χωρίς άδεια στον ΧΥΤΕΑ Κοκκινόλακκα, στα έργα «αποκατάστασης» Ολυμπιάδας και αλλού.

Μη σύννομη διακίνηση επικίνδυνων προϊόντων. Οι τοξικές βόμβες μεταφέρονται από τις εγκαταστάσεις της Ε.Χ. σε γειτονικές περιοχές. Ενώ η διακίνηση πρέπει να γίνεται από τον Λιμένα Στρατωνίου, χρησιμοποιούνται τα Λιμάνια Θεσσαλονίκης και Σταυρού χωρίς να τηρούνται οι κανόνες ασφαλείας οδικής και θαλάσσιας μεταφοράς (π.χ. δεν δηλώνεται η επικινδυνότητα στις αρμόδιες λιμενικές Αρχές). Για τις οικονομικές Αρχές που αναζητούν μνημονιακά «ισοδύναμα»: ούτε ο περιεχόμενος χρυσός και άργυρος δηλώνονται από την Ε.Χ. και άρα εξάγονται λαθραία και αφορολόγητα.

Τι δείχνει η ανάλυση των Πράξεων Βεβαίωσης Παράβασης

– Στόχευση της Ε.Χ. είναι η μείωση του κόστους της «επένδυσης» με μέτρα ασφαλείας αμελητέου κόστους και η διασκέδαση του φόβου εργαζομένων και κατοίκων ότι διατρέχουν κίνδυνο.

– Οι παραβάσεις σηματοδοτούν τις προθέσεις της Ε.Χ. και για τα υπόλοιπα έργα που βρίσκονται σε εξέλιξη, π.χ. η απειλή του περιβάλλοντος και της υγείας στο μέλλον θα προέρχεται από το αρσενικό της μεταλλουργίας, από τον αμίαντο των Σκουριών και ποιος ξέρει από τι άλλο κρυμμένο που θα αποκαλυφτεί.

– Ε.Χ. και Δημόσιο είναι συνυπεύθυνοι σε μια επιχείρηση εξαπάτησης, αλλιώς τα δημόσια στελέχη (που δέχονταν π.χ. τα επικίνδυνα υλικά σαν ακίνδυνα) ήταν ανεύθυνοι σε θέσεις ευθύνης(;).

Τελικά συμπεράσματα

– Ο «επενδυτής» ήρθε για να λαφυραγωγήσει σε βάρος πόρων και ανθρώπων «ρίχνοντας» όσο μπορεί το κόστος της «επένδυσης» και αθετώντας την υπογραφή του με κάθε τρόπο, δημιουργώντας έτσι μια περιβαλλοντική και αναπτυξιακή νάρκη που πρέπει να εξουδετερωθεί. Αν σήμερα η χώρα και η κοινωνία έχουν ανάγκη από έναν υγιή αναπτυξιακό δρόμο ταχύτητας, η «επένδυση» των Σκουριών στέκεται βασικό εμπόδιο στην προσπάθεια αυτή.

– Οι Σκουριές προχώρησαν χάρη στα χατίρια και τις εκπτώσεις του Δημοσίου στον δήθεν φερέγγυο «επενδυτή». Η σχέση Ε.Χ.-Δημοσίου καθοριζόταν από την προσδοκία ότι το καθεστώς της διαπλοκής θα συνεχίσει να υπάρχει, οι εξελίξεις όμως τους διέψευσαν. Αν χρειάζεται να τιμωρηθούν και να εκλείψουν η διαπλοκή, η διαφθορά και η ανομία, τότε αυτά περνούν μέσα από τη συνολική αναθεώρηση της «επένδυσης» των Σκουριών που είναι βασικός τους πυρήνας και πυλώνας. Η υπόθεση των Σκουριών χρειάζεται να ξεφύγει από μόνο «ένα τοπικό περιβαλλοντικό πρόβλημα» και να αντιμετωπιστεί πολιτικά σαν ένα σημαντικό ζήτημα κανονικότητας της χώρας.

– Η λύση για τις Σκουριές βρίσκεται στον καταιγισμό ελέγχου νομιμότητας (περιβαλλοντικό και οικονομικό, από Αρχές και κίνημα) με εξαναγκασμό συμμόρφωσης σε κανονισμούς, υποχρεώσεις και όρους (οι νόθοι εννοείται πρέπει να αλλάξουν). Αυτή τη συμμόρφωση είναι που φοβάται ο «φτηνός επενδυτής» γιατί «αλλιώς έμαθε», «αλλιώς ήλπιζε», αλλά κυρίως γιατί συνεπάγεται κόστος. Το κόστος αυτό δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στα προβλεπόμενα χρηματικά πρόστιμα αλλά σε ό,τι προβλέπει η νομοθεσία για εγκαταστάσεις που λειτουργούν παράτυπα και δραστηριότητες που διεξάγονται έκνομα. Ελλείψει Επιθεωρητών Περιβάλλοντος, η ΕΕΕΤΠΟ πρέπει να λειτουργήσει ανασυγκροτημένη με ευθύνη του ΥΠΕΝ και να συμβάλει στους ελέγχους. Ας μην ξεχνιέται, οι ΠΒΠ επισύρουν διοικητικές και ποινικές κυρώσεις και στην Ε.Χ. και σε στελέχη της Διοίκησης για ενέργειες ή πράξεις που βλάπτουν ή βάζουν σε κίνδυνο περιβάλλον, ανθρώπινη υγεία και δημόσιο συμφέρον. Πολιτεία και Δικαιοσύνη οφείλουν να ενεργήσουν προς αυτή την κατεύθυνση παράλληλα και σύμφωνα με τους διακριτούς τους ρόλους, και κυρίως χωρίς ακροβατισμούς.

* Ο Ν. Μοσχούδης είναι χημικός-μηχανικός

Πηγή: Δρόμος

Έργα και ημέρες του ΠΑΣΟΚ και της κυβέρνησης Σαμαρά στο Υπουργείο Περιβάλλοντος... #Γιάννης Μανιάτης

Είναι ο Γιάννης Μανιάτης ο χειρότερος υπουργός περιβάλλοντος που έχει περάσει ποτέ από την χώρα;

από την Oikolopaidia

Ο κ. Μανιάτης έχει ένα φοβερό προσόν ως πολιτικός: είναι πολύ εύκολο να κερδίσει το ακροατήριό του με την μετριοπαθή του στάση, την (ομολογουμένως) έμφυτη ευγένειά του, την ρητορική του ικανότητα και την διαρκώς υποβόσκουσα πατριωτική ρητορική του. Έχει επίσης ισχυρό ένστικτο επιβίωσης: κατάφερε με μεγάλη επιτυχία να υπηρετήσει από την ίδια θέση δύο εκ διαμέτρου αντίθετες πολιτικές κατευθύνσεις: την ‘πράσινη ανάπτυξη’ της κυβέρνησης Παπανδρέου ως υφυπουργός περιβάλλοντος (2009 – 2012) και την μεγαλύτερη επίθεση στο περιβάλλον που έχουμε δει ποτέ, της κυβέρνησης Σαμαρά ως υπουργός (2013 – 2015).

Είναι τέλος προφανές ότι πρόκειται για πολιτικό με ηγετικές τάσεις που ενδιαφέρεται σημαντικά για την υστεροφημία του. Για αυτόν τον λόγο, λίγες μέρες πριν αποχωρήσει από την ηγεσία του ΥΠΕΚΑ, θεώρησα καλό να φτιάξω ένα μικρό αφιέρωμα στα πεπραγμένα του ως υπουργός περιβάλλοντος από τον Ιούνιο του 2013 έως σήμερα, μέσα από το οποίο αναδεικνύεται ένα μοναδικό γεγονός: στους 19 μήνες θητείας του ως Υπουργός περιβάλλοντος, ο κ. Μανιάτης δεν άφησε ούτε έναν μήνα που να μην κάνει κάτι κακό για το περιβάλλον, όπως θα δείτε παρακάτω:

Ιούνιος 2013

Ο νέος υπουργός αποφασίζει να δώσει το στίγμα του μόλις μία ημέρα μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ανακοινώνοντας με δελτίο τύπου ότι τον πήρε τηλέφωνο ο Τούρκος ομόλογός του για να τον συγχαρεί για την νέα του θέση, αλλά και για την επιλογή του αγωγού TAP: ενός αγωγού που θα μεταφέρει αέριο στην Ευρωπαϊκή Ένωση από το Αζερμπαϊτζάν, μία ακόμα χώρα με μακρά παράδοση στην δημοκρατία και τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, με την οποία η Ελλάδα κάνει business.

Ιούλιος 2013

Ο Υπουργός ανακοινώνει ότι τα πρώτα αποτελέσματα από τις σεισμικές έρευνες που είχαν ξεκινήσει το 2012 είναι διαθέσιμα. Για αυτές τις σεισμικές έρευνες που έχουν τρομακτικές επιπτώσεις για τις φάλαινες και τα δελφίνια, η Ελλάδα – με ευθύνη του τότε υφυπουργού περιβάλλοντος κ. Μανιάτη –  είχε παραβιάσει την ευρωπαϊκή νομοθεσία για τον αριθμό παρατηρητών κητωδών που πρέπει να έχει το πλοίο που διεξάγει τις έρευνες. Ίσως να θυμάστε το τηλεοπτικό λιντσάρισμα του Κρίτωνα Αρσένη από τον Ευαγγελάτο για το θέμα αυτό.

Ο κ. Μανιάτης είχε απαντήσει τότε:

«Ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, κ. Κρίτων Αρσένης να είναι σίγουρος ότι τα θαλάσσια κήτη του Ιονίου κινδυνεύουν λιγότερο από τις σεισμικές έρευνες, απ´ ό,τι κινδυνεύουν οι κάτοικοι αυτής της χώρας από ορισμένες πρωτοβουλίες Ελλήνων ευρωβουλευτών»

Αύγουστος 2013

Μετά το καταστροφικό μπλακάουτ στην Σαντορίνη λόγω βλάβης του τοπικού σταθμού μαζούτ της ΔΕΗ, ο Υπουργός συντετριμμένος ανακοινώνει την επιτάχυνση της διασύνδεσης όλων των νησιών του Αιγαίου με το ηπειρωτικό δίκτυο. Ένα χρόνο μετά, ο ίδιος υπουργός ανακοινώνει ότι προχωρά η διασύνδεση μόνο μέρους των Κυκλάδων (έως το 2020) και της Κρήτης (έως το 2024). Δωδεκάννησα, Βόρειο Αιγαίο και λοιπές Κυκλάδες μένουν εκτός. Ανάμεσά τους και η Σαντορίνη.

Σεπτέμβριος 2013

Το ΥΠΕΚΑ υποβάλλει σε διαβούλευση 7 ημερών, ένα από τα πιο καταστροφικά για τα δάση σχέδια νόμου που έχουμε δει έως σήμερα.

©Andrea Bonetti/WWF Ελλάς

Οκτώβριος 2013

Σε μία πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα κίνηση, ο κ. Μανιάτης ανακοινώνει ότι για να προχωρήσει η επένδυση αιολικού πάρκου στην Σκύρο απαιτείται  ‘κοινός τόπος’ επενδυτών με την τοπική κοινωνία, αφήνοντας την χώρα να αναρωτιέται πότε ακριβώς επιτεύχθη αυτός ο κοινός τόπος στις Σκουριές ή στα καταστροφικά νομοσχέδια για τα δάση και τις ακτές.

 

antigold @antigoldgreece

Follow

RT @kyrosgranazis_: Αυτές είναι οι μειονότητες που αντιτίθενται στη νομιμότητα και τις επενδύσεις στις #skouries

6:09 PM - 30 Apr 2014

Νοέμβριος 2013

Ο Υπουργός Περιβάλλοντος, υπερήφανα υπογράφει την απόφαση έγκρισης περιβαλλοντικών όρων για την κατασκευή μονάδας της ΔΕΗ με καύσιμο μαζούτ στο μαγευτικό Πρασονήσι της Ρόδου. Σύμφωνα με τον κ. Μανιάτη, μία μονάδα που καίει μαζούτ, κοστίζει 180 εκατ. ευρώ για να κατασκευαστεί (αρχικός προϋπολογισμός 120 εκατ. ευρώ) και έχει κόστος λειτουργίας ~120 εκατ. ευρώ ετησίως, σε ένα νησί που υποτίθεται ότι θα ...

Η ανεκτίμητη αξία των δημόσιων χώρων

Ένα κράτος το οποίο δεν μπορεί να διατηρήσει τα πάρκα, τις παιδικές χαρές ή τις παραλίες του, ελεύθερες για τους πολίτες του, δεν είναι κράτος

Σήμερα που η αντίληψη της Ελληνικής κυβέρνησης περί ανάπτυξης συνίσταται στην πώληση δημόσιας γης, όπως το Ελληνικό σε Σαουδάραβες, στην ενοικίαση παραλιών και δασών ή την είσοδο εκεί με εισιτήριο, είναι καλό να θυμόμαστε τα παραδείγματα του Λονδίνου ή της Βαρκελώνης. Και να αντλούμε ελπίδα από το γεγονός ότι η κοινή ευημερία ούτε δύσκολη είναι, ούτε ακριβή. Απλά απαιτεί ένα σοβαρό δημόσιο μηχανισμό ο οποίος να κάνει αυτό για το οποίο υποτίθεται ότι υπάρχει. Να επενδύει δηλαδή στο δημόσιο και το κοινό, να τα προστατεύει και να τα συντηρεί. Όχι να αποποιείται των ευθυνών του νοικιάζοντας και ξεπουλώντας. Ένα κράτος το οποίο δεν μπορεί να διατηρήσει τα πάρκα, τις παιδικές χαρές ή τις παραλίες του, ελεύθερες για τους πολίτες του, δεν είναι κράτος. 

του Γιώργου Καλλή*

Το 2003 και για πρώτη φορά μετά την πτώση του Φράνκο, η κεντρο-αριστερά κέρδισε τις εκλογές στην Καταλονία συγκροτώντας τρικομματική κυβέρνηση. Ένας από τους πρώτους νόμους που πέρασε, σε ισχύ έως και το 2011 όταν και τον κατήργησε η δεξιά κυβερνησή του CiU, ήταν ο περίφημος «νόμος για τις γειτονιές». Στόχος του η βελτίωση των συνθηκών στις πιο φτωχές γειτονιές της πόλης μέσω επενδύσεων σε δημόσιες υποδομές και στην αναβάθμιση των δημόσιων χώρων. Επενδύθηκαν 1.3 δις Ευρώ σε 141 γειτονιές για την κατασκευή παιδικών χαρών, πεζοδρόμων, την αναβάθμιση πλατειών, και για καινούρια πνευματικά κέντρα (centros civicos).

Το αποτέλεσμα; Σύμφωνα με την διδακτορική διατριβή της Roshanak Mehdipanah, η οποία πρόσφατα δημοσίευσε τα στατιστικά της στοιχεία στο Journal of Epidemiology and Community Health, η φυσική και ψυχική υγεία των κατοίκων στους δήμους οι οποίοι επωφελήθηκαν του προγράμματος βελτιώθηκε σημαντικά. Για παράδειγμα, ενώ μόλις 58% των γυναικών στους φτωχούς δήμους δήλωναν ότι έχουν καλή υγεία το 2006, το ποσοστό τους αυξήθηκε σε 69% το 2011 · σε δήμους, αντιθέτως, που δεν συμμετείχαν στο πρόγραμμα το ποσοστό μειώθηκε από 75% σε 73%.

Άξιζε το κόστος της η επένδυση αυτή; Με μια κοντόφθαλμη οικονομίστικη λογιστική, όπως αυτή των τεχνοκρατών των μνημονίων που επικρατεί στις μέρες μας, προφανώς όχι. Δημόσιο χρήμα δαπανήθηκε χωρίς να παράγει ανάλογα έσοδα.

Μπορεί όμως να εκτιμηθεί σε Ευρώ η ανεκτίμητη διαφορά που έκανε η βελτίωση του δημόσιου χώρου στην ζωή τόσων ανθρώπων;

Αυτό σκεφτόμουν πριν λίγο καιρό, όταν Ιούνιο μήνα επισκεφτόμουν το Λονδίνο. Ήταν η πρώτη ηλιόλουστη μέρα του χρόνου, και ο κόσμος ξεχυνόταν από την ασφυκτική μεγαλόπολη στα πανέμορφα πάρκα της · άλλοι για να κάνουν ηλιοθεραπεία, άλλες για πικ νικ. Άλλες για να παίξουν ποδόσφαιρο, άλλοι για να φλερτάρουν. Άλλοι απλά για να κλείσουν τα μάτια τους κάτω από τον ήλιο και να σκεφθούν. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά από όλες τις φυλές του κόσμου, άλλοι καλοντυμένοι, άλλοι ρακένδυτοι, κάποιοι με μπούρκες, κάποιοι με μαγιό. Όλοι μαζί εκεί. Τι θα ήταν άραγε το Λονδίνο χωρίς τα πάρκα του, τι θα ήταν το Λονδίνο χωρίς το Χάιντ Παρκ;

Ένας κοντόφθαλμος τεχνοκράτης, στα πάρκα του Λονδίνου θα έβλεπε τεράστια διαφυγόντα κέρδη. Αυτή την στιγμή τα πάρκα του Λονδίνου δεν παράγουν κανένα άμεσο κέρδος. Αντιθέτως, η συντήρησή τους κοστίζει στο κράτος γύρω στα 21 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Δεν θα μπορούσαν τα έξοδά τους να καλυφθούν άνετα με ένα μικρό εισιτήριο στα εκατομμύρια των επισκεπτών; Δεν θα μπορούσε να πωληθεί μέρος τους για να πληρώσει τα έξοδα του υπολοίπου; Η αξία των πολυτελών κατοικίων στην οδό Χάιντ Παρκ 1, το νέο παιχνιδάκι για Σαουδάραβες και νεο-Ρώσους δισεκατομμυριούχους, εκτιμάται στα 1.5 δις Ευρώ. Σκεφτείτε πόσα χρήματα θα μπορούσε να βγάλει το Κράτος αν πούλαγε την γη και επέτρεπε την οικοδόμηση στα 2,500 στρέμματα του Χάιντ Παρκ, ή τουλάχιστον στην περίμετρό του. Τα μάτια του υποθετικού μας τεχνοκράτη πρέπει να λαμπυρίζουν Ευρώ μόνο με την σκέψη.

Ευτυχώς ακόμα και στο Λονδίνο, την Μέκκα αυτήν του νεοφιλελευθερισμού, όπου τα πάντα σχεδόν ιδιωτικοποιήθηκαν, κανείς τεχνοκράτης δεν διανοείται να κάνει τέτοιους υπολογισμούς (ή τουλάχιστον, έτσι ελπίζω..). Η ανείπωτη υπόθεση είναι ότι τα οφέλη από την ελεύθερη πρόσβαση στα πάρκα είναι ανεκτίμητα. Σίγουρα είναι πολύ περισσότερα από τα λειτουργικά έξοδά τους. Περισσότερα και από τα διαφυγόντα δισεκατομμύρια της οικοπεδοποίησης. Και όταν λέω οφέλη, δεν εννοώ χρηματικά · δεν εννοώ τα έσοδα από τον τουρισμό που ρέει λόγω του Χάιντ Παρκ στο Λονδίνο, αφού είμαι σίγουρος ότι οι τουρίστες θα συνέχιζαν να έρχονται ακόμα και αν το Χάιντ Παρκ γινόταν εμπορική προέκταση της Oxford Street, όπως συνεχίζουν να έρχονται, όλο και περισσότεροι, στη Μύκονο και τη Σαντορίνη, όσο κτίζονται και ασχημαίνουν. Τα οφέλη στα οποία αναφέρομαι είναι άυλα · είναι τα οφέλη μιας καλύτερης, πιο υγειούς ζωής που δεν μεταφράζονται σε χρήμα. Είναι τα οφέλη μιας κοινωνίας, η οποία παρέχει χώρους όπου είμαστε όλοι ίσοι και η πρόσβαση σε αυτούς δεν εξαρτάται από το πορτοφόλι του καθενός. Η αξία αυτή του Χάιντ Παρκ δεν αποτιμάται σε χρήμα. Και ανεκτίμητο όντας, δεν μπορεί παρά να είναι κτήμα όλων. Για αυτό και δεν περιορίζεται η πρόσβαση. Και για αυτό τα έξοδα καλύπτονται από τον κρατικό κορβανά, από τον κοινό πλούτο όλων δηλαδή.

Το Λονδίνο δεν έγινε η πόλη των δημόσιων πάρκων, ούτε η Βαρκελώνη απέκτησε τις περίφημες ράμπλες και τις πλατείες της κατά τύχη. Οι καλοδιαχειριζόμενοι δημόσιοι χώροι είναι προϊόν κοινωνικής απαίτησης και πολιτικής βούλησης. Έχουν τις ρίζες τους σε μία εποχή όπου το «πολιτικό», το κοινό καλό δηλαδή, λάμβανε προτεραιότητα επί του οικονομικού. Μια εποχή όπου οι κοινωνικές προτεραιότητες δεν έμπαιναν στον προκρούστη των δημοσιονομικών εσόδων και εξόδων. Μια εποχή όπου τα πάντα δεν αποτιμώνταν σε Ευρώ και αναγνωρίζονταν και αξίες άλλες από τις χρηματικές.

Σήμερα που η αντίληψη της Ελληνικής κυβέρνησης περί ανάπτυξης συνίσταται στην πώληση δημόσιας γης, όπως το Ελληνικό σε Σαουδάραβες, στην ενοικίαση παραλιών και δασών ή την είσοδο εκεί με εισιτήριο, είναι καλό να θυμόμαστε τα παραδείγματα του Λονδίνου ή της Βαρκελώνης. Και να αντλούμε ελπίδα από το γεγονός ότι η κοινή ευημερία ούτε δύσκολη είναι, ούτε ακριβή. Απλά απαιτεί ένα σοβαρό δημόσιο μηχανισμό ο οποίος να κάνει αυτό για το οποίο υποτίθεται ότι υπάρχει. Να επενδύει δηλαδή στο δημόσιο και το κοινό, να τα προστατεύει και να τα συντηρεί. Όχι να αποποιείται των ευθυνών του νοικιάζοντας και ξεπουλώντας. Ένα κράτος το οποίο δεν μπορεί να διατηρήσει τα πάρκα, τις παιδικές χαρές ή τις παραλίες του, ελεύθερες για τους πολίτες του, δεν είναι κράτος.


*Ο Γιώργος Καλλής είναι καθηγητής στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης.

πηγή enallaktikos.gr

Μια αλλαγή μόνο σε επίπεδο τεχνολογιών δεν είναι αρκετή για να αποτρέψει την κλιματική αλλαγή

Το πέρασμα από ένα Πολιτισμό του Θανάτου σε έναν Πολιτισμό της Ζωής

του Bhikkhu Bodhi*

- βουδιστή μοναχού, ακτιβιστή για το περιβάλλον- 

Στις 21 Σεπτεμβρίου, ευαισθητοποιημένοι πολίτες από όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, και από πολλές άλλες χώρες, θα συγκλίνουν στη Νέα Υόρκη για τη Μεγάλη Πορεία για την Κλιματική Αλλαγή, υπολογισμένη να είναι η μεγαλύτερη κλιματική πορεία στην ιστορία. Η άμεση αφορμή για την πορεία είναι η συγκέντρωση των ηγετών του πλανήτη στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για μια σύνοδο κορυφής που συγκάλεσε ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική κρίση. Σκοπός της πορείας είναι να πει στους ηγέτες του κόσμου, ότι ο χρόνος της άρνησης και της καθυστέρησης τελείωσε, ότι πρέπει να δράσουμε τώρα, αν θέλουμε να εξασφαλίσουμε τον κόσμο μας από τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. 

Η ετήσια Διάσκεψη των Συμβαλλομένων Μερών (COP) και οι συναντήσεις για το κλίμα έχουν επανειλημμένα αποδειχθεί ότι είναι αποτυχίες, καρναβάλια εξαπάτησης που ξεκινούν με μεγάλη ρητορική, αλλά καταλήγουν σε αδιέξοδα ή κούφιες υποσχέσεις. Οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να πραγματοποιήσουν την πορεία, προκειμένου να διαδηλώσουν ότι αυτό δεν πρέπει να ξαναγίνει. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η διατάραξη του κλίματος είναι πραγματική, ότι οι συνέπειες της αδράνειας θα είναι καταστροφικές, και ότι η ανάγκη για ταχεία και αποτελεσματική δράση είναι συντριπτική. 

Η διατήρηση των κρίσιμων συστημάτων υποστήριξης της ζωής του πλανήτη Γη απλά δεν θα είναι δυνατή με τα μικρά μωρουδιακά βήματα που έχουν μέχρι τώρα πραγματοποιηθεί. Εάν πρόκειται να βγούμε ανέπαφοι, αυτό που τώρα χρειαζόμαστε κατ΄ ελάχιστον είναι δεσμευτικές και εκτελεστές δεσμεύσεις για κάθετες περικοπές στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα σε συνδυασμό με μια μαζική μετάβαση σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Ωστόσο, ενώ η μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και οι καθαρές ενεργειακές πολιτικές είναι σαφώς απαραίτητες για την καταπολέμηση της διαταραχής του κλίματος, μια μακροπρόθεσμη λύση πρέπει να πάει βαθύτερα από την εφαρμογή των νέων τεχνολογιών και την υιοθέτηση τέτοιων πρακτικών μέτρων, όπως του εμπορίου ρύπων ή ενός φόρου άνθρακα. Η αστάθεια του κλίματος που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι το σύμπτωμα μιας βαθύτερης ασθένειας, ενός καρκίνου που εξαπλώνεται μέσω των εσωτερικών οργάνων του παγκόσμιου πολιτισμού. Τα ακραία καιρικά φαινόμενα που βιώνουμε, έρχονται σε μας ως ένα εγερτήριο κάλεσμα απαιτώντας να διαχειριστούμε τα βαθύτερα αίτια. Για να πετύχει οποιαδήποτε θεραπεία, θα πρέπει να εξετάσουμε προσεκτικά το πρότυπο που κρύβεται πίσω από τη βιομηχανική-εμπορική-χρηματοπιστωτική μας οικονομία, γιατί είναι αυτό το μοντέλο που βρίσκεται στη ρίζα της κρίσης. Κι εφόσον αυτό το παράδειγμα - αυτός ο συγκεκριμένος αστερισμός απόψεων και αξιών- έχει αποκτήσει παγκόσμια εμβέλεια που εκτείνεται τώρα από τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο στο Δελχί, τη Σεούλ, και το Πεκίνο, οι μετασχηματισμοί που απαιτούνται πρέπει να είναι εξίσου παγκόσμιοι.

Οι κυρίαρχες πολιτικές και οικονομικές ελίτ ισχυρίζονται ότι το σύστημα αυτό είναι πέρα ​​από κάθε αμφιβολία ή αμφισβήτηση, τόσο αμετάβλητο όσο οι νόμοι της φυσικής. Μας φέρνουν αντιμέτωπους με το ρητό, "Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση". Ωστόσο, όταν εξετάζεται προσεκτικά, αποκαλύπτεται ότι το σύστημα αυτό βασίζεται σε ένα πλέγμα ιδεών και αξιών που έχουν διαμορφωθεί και επιβάλλονται από τα ισχυρά συμφέροντα. Η εξέταση δείχνει, εξάλλου, ότι αυτές οι ιδέες και οι αξίες είναι οι κρυμμένες δυνάμεις πίσω από την κλιματική κρίση. Αυτές είναι οι οδηγοί πίσω από τις συχνές και σοβαρές πλημμύρες, τις ξηρασίες και τα κύματα καύσωνα, πίσω από τους πιο όξινους ωκεανούς, τα καταρρέοντα στρώματα πάγου, και την εξαφάνιση των παγετώνων. Μέρα με τη μέρα  το μοντέλο αυτό παρασύρει τον ανθρώπινο πολιτισμό σε έναν επικίνδυνο γκρεμό απειλώντας με πλανητική αυτοκτονία.

Το διακριτικό σήμα αυτού του υποδείγματος, το οποίο δεν είναι άλλο από το πρότυπο του εταιρικού καπιταλισμού, είναι ο εντοπισμός κάθε αξίας στο νομισματικό πλούτο. Η ανθρώπινη αξία, η αξία της εργασίας, η φυσική αξία όλων μεταφράζονται σε οικονομική αξία, και η τελευταία είναι η μόνη αξία στην οποία το μοντέλο αποδίδει απολυτότητα. Όλες οι άλλες αξίες θα πρέπει να υποβάλλονται στην αυτού μεγαλειότητα του νομισματικού πλούτου με τη μορφή της αύξησης των κερδών και των μεγαλύτερων αποδόσεων για τις επενδύσεις. Το μοντέλο υποθέτει ότι στόχος της οικονομίας είναι η συνεχής ανάπτυξη, με βάση την τρελή παραδοχή της απεριόριστης ανάπτυξης σε έναν πεπερασμένο πλανήτη.

Η ισχύς αυτού του τρόπου σκέψης στηρίζεται σε μια διαδικασία "αντικειμενοποίησης", πράγμα που σημαίνει ότι αντιμετωπίζει τα πάντα -τους ανθρώπους, τα ζώα και τα δέντρα, τα ποτάμια, τη γη, και τα βουνά - ως αντικείμενα που πρέπει να χρησιμοποιηθούν για να δημιουργηθούν οικονομικά οφέλη για τις επιχειρήσεις, τα στελέχη τους και τους μετόχους τους. Αυτή η λογική της αντικειμενοποίησης και το συνοδευτικό σύστημα αξιών συνεπάγεται πολιτικές που αποσκοπούν στην ανεξέλεγκτη κυριαρχία και την υποταγή της φύσης. Το σύστημα εξαρτάται από την ανελέητη εξόρυξη των φυσικών πόρων για την παραγωγή ενέργειας και την παραγωγή προϊόντων για την πώληση στην αγορά. Μετατρέπει έτσι την γενναιοδωρία της φύσης σε ένα πλήθος προϊόντων, συχνά ανούσιων και επιπόλαιων αγαθών, αφήνοντας πίσω του βουνά από απόβλητα και ρύπανση. Ωστόσο, αυτοί στις θέσεις εξουσίας αρνούνται να αναλάβουν την ευθύνη για τα συντρίμμια που αφήνουν πίσω τους. Αντ 'αυτού, φορτώνουν την ...

Γιώργος Σταθάκης: Οι δύο στρατηγικές εξόδου από την κρίση

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

του Γιώργου Σταθάκη*

Η μνημονιακή στρατηγική εξόδου από την κρίση ήταν από την αρχή σαφής. Θεωρούσε και θεωρεί ότι το πρόβλημα εκπορεύεται από τα περίφημα "δύο ελλείμματα": το δημοσιονομικό έλλειμμα και το έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο. 

Η στρατηγική του Μνημονίου εκπορευόταν από το δεύτερο έλλειμμα, παρά το γεγονός ότι η έμφαση αναγκαστικά αφορούσε το δημοσιονομικό σκέλος. 

Το Μνημόνιο έχει σαφές αφήγημα που επικεντρώνεται στην ιδέα της ανάκτησης της "διεθνούς ανταγωνιστικότητας", προτείνοντας τέσσερις βασικές ιδέες: 

α) την εσωτερική υποτίμηση, 

β) τη μείωση του κοινωνικού μισθού ή με, άλλα λόγια, τη μείωση συνολικά των δημοσίων δαπανών από το 44% στο 38% του ΑΕΠ, 

γ) τις ιδιωτικοποιήσεις με την πλήρη αποχώρηση του κράτους από κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα, 

δ) την οριστική απελευθέρωση των προστατευόμενων κλάδων όπου κυριαρχεί η μικρομεσαία επιχείρηση.

Συνεπώς, αυτή η στρατηγική ανάκτησης της διεθνούς ανταγωνιστικότητας μέσω των τεσσάρων αυτών οδών αποτελεί το πεδίο σύγκλισης των μνημονιακών πολιτικών, των εκθέσεων διεθνών οργανισμών για την "ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας" και της "στρατηγικής του 2020" που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός λίγες μέρες πριν. 

Η κεντρική ιδέα παραμένει ίδια. Ελαστικές εργασιακές σχέσεις, χαμηλοί μισθοί, συρρικνωμένη κρατική δαπάνη, πλήρης απελευθέρωση αγορών, άρση περιβαλλοντικών περιορισμών. Στρατηγική της "φτηνής ανάπτυξης", όπως ορθώς την χαρακτηρίζει ο Τσίπρας. 

Σημασία δεν έχει αν μπορεί να εφαρμοστεί ή όχι, αφορά στην ίδια την κεντρική ιδέα της "παθητικής" προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας - ισοπεδωμένης από τη βαριά ύφεση, με σημαντικές απώλειες του πιο ισχυρού παραγωγικού τομέα της και με τη συνεχή απώλεια του πιο σημαντικού ανθρώπινου δυναμικού με τη φυγή του στο εξωτερικό.

Στον αντίποδα, η στρατηγική ανάπτυξης που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να διασφαλίσει ταυτόχρονα τη σταθεροποίηση παραγόντων που αποσταθεροποιούν την οικονομία και τη μεταστροφή των προσπαθειών και των πόρων σε βιώσιμες αναπτυξιακές προοπτικές.

Τρία είναι τα πιο σημαντικά θέματα της σταθεροποίησης της οικονομίας. 

• Πρώτον, η αγορά εργασίας. Εδώ η επαναφορά του κατώτατου μισθού και η επιστροφή στο καθεστώς των συλλογικών διαπραγματεύσεων θα αποτρέψει την συνεχιζόμενη υποτίμησή τους στον ιδιωτικό τομέα. 
• Δεύτερον, η αντιμετώπιση των προβλημάτων της ανθρωπιστικής κρίσης με στοχευμένη κοινωνική πολιτική. 
• Τρίτον, η αναστολή περαιτέρω περικοπών στις δημόσιες δαπάνες και η δίκαιη ανακατανομή των φορολογικών βαρών. Και στα τρία μέτωπα οι αλλαγές αυτές θα επιφέρουν τη σταθεροποίηση της ζήτησης, την ενίσχυση των αντικυκλικών στοιχείων απαλύνοντας τις δραματικές συνέπειες του Μνημονίου.

Η ανάκαμψη της οικονομίας είναι εκ των πραγμάτων το μείζον θέμα. Και εδώ υπάρχουν δύο ζητήματα: το τραπεζικό και το αναπτυξιακό. 

- Το τραπεζικό ζήτημα παραμένει άλυτο, με το ιδιωτικό χρέος να τελεί υπό πλήρη αδυναμία διαχείρισης. Ταυτόχρονα οι τράπεζες επιχειρούν, μετά από τις διαδοχικές δημόσιες "ενέσεις", να επιβιώσουν διαπραγματευόμενες την ίδια την απαξίωση της δημόσιας ενίσχυσης ως εργαλείο άντλησης κεφαλαίων από τις διεθνείς αγορές. 

Οι τράπεζες πρέπει να αναδιαρθρώσουν τα δάνεια που έχουν στην κατοχή τους, να αποκτήσουν βιώσιμες στρατηγικές, το Δημόσιο πρέπει να υπερασπιστεί την αξία των χρημάτων του, να ασκήσει τον έλεγχο που δικαιούται ως βασικός μέτοχος στις βραχυπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες στρατηγικές, και να πετύχει τη στοχευμένη αναχρηματοδότηση της οικονομίας.

- Το αναπτυξιακό ταυτίζεται με την παραγωγική μεταστροφή της οικονομίας. 

Η αγροτική παραγωγή, η μεταποίηση, η τεχνολογία, η ενέργεια, η ανακύκλωση, η ανάπλαση των πόλεων και δεκάδες άλλοι τομείς θα αποτελέσουν τα νέα πεδία παραγωγικής αναβάθμισης της οικονομίας. 

Αλλά εδώ αφετηρία οφείλει να είναι το ίδιο το ανθρώπινο δυναμικό (ο ένας στους δύο νέους μας πλέον είναι απόφοιτος ΑΕΙ) και η δέσμευση ότι η στρατηγική θα παραμείνει συμβατή με τα περιβαλλοντικά δεδομένα της χώρας. Το τελευταίο αναγκαστικά συνάδει με τις κλίμακες των επενδύσεων. 

Η μικρή και μεσαία κλίμακα παραμένει προνομιακό πεδίο, όπως συμβαίνει στις περισσότερες μεσογειακές χώρες. Και η δέσμευση αυτή προσδιορίζει ταυτόχρονα τη ρήξη με τα μεγαλεπήβολα γιγαντιαία επενδυτικά σχήματα που αυτή τη στιγμή προβάλλονται ως αναπτυξιακή λύση από το μνημονιακό πρόγραμμα - από το Ελληνικό μέχρι τα εργοστάσια καύσης των απορριμμάτων. 

Το Δημόσιο καλείται να σχηματίσει -αλλάζοντας το ίδιο- τις συστοιχίες των αναπτυξιακών εργαλείων και της δέσμευσης των πόρων που θα δώσουν ώθηση στο εγχείρημα αυτό. 

Η στρατηγική της υψηλής προστιθέμενης αξίας, της διατήρησης και ανατίμησης του περιβαλλοντικού κεφαλαίου της χώρας και της αναβάθμισης της παραγωγικής δυνατότητας της οικονομίας, αποτελούν το πεδίο της "ενεργητικής" προσαρμογής στο διεθνές οικονομικό σύστημα.

"Περιβαλλοντικές αδειοδοτήσεις": ένα ακόμη σύντομο ανέκδοτο για την καταστροφική περιβαλλοντική πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ

του Θέμη Δημητρακόπουλου*

Μετά την πολυσυζητημένη "επική επέλαση" κατά των αυθαιρέτων –στην πραγματικότητα κατά του περιβάλλοντος, με την επιχειρούμενη αντισυνταγματική νομιμοποίηση της αυθαίρετης δόμησης και, το χειρότερο, χωρίς πειστικό σχέδιο για την οριστική εξάλειψη αυτού του απαράδεκτου φαινομένου στο μέλλον–  η κυβέρνηση δια του νομοσχεδίου του υπουργείου ΠΕΚΑ για τις περιβαλλοντικές αδειοδοτήσεις παρουσιάζεται πανέτοιμη να απορρυθμίσει πλήρως την –όποια, τελοσπάντων, έχει απομείνει– περιβαλλοντική προστασία, ερχόμενη σε κατάφωρη αντίθεση τόσο με τη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο και με τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Λαθροχειρίες (σκόπιμες ή από άγνοια;) στην παρουσίαση κρίσιμων συγκριτικών στοιχείων σχετικά με τις δήθεν λιγότερες κατ’ έτος περιβαλλοντικές αδειοδοτήσεις σε άλλες χώρες της ΕΕ, απένταξη των 2/3 των έργων για τα οποία πλέον δεν θα απαιτούνται Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (άρθρ. 1 του νομοσχεδίου), στρεβλώσεις των ειδικών οικολογικών αξιολογήσεων που απαιτούνται για τις περιοχές Natura, και μάλιστα χωρίς Σχέδιο Διαχείρισης, απαραίτητου για να αξιολογηθεί η κατάσταση της διατήρησης ενός φυσικού οικοτόπου ή ενός είδους (άρθρ. 10), η απαράδεκτη πρόβλεψη του άρθρ. 17, παρ. 3, ότι οι αξιολογητές θα αμείβονται στην ουσία από τους επιχειρηματίες (!), οπότε είναι λογικό να υποστηρίζουν τον εργοδότη τους – είναι μερικά μόνον από τα κραυγαλέα ατοπήματα του υπό συζήτηση νομοσχεδίου.

Και μόνο το γεγονός ότι το νομοσχέδιο κινείται στην κατεύθυνση του εκ των υστέρων ελέγχου και της επιβολής προστίμου αντί της πρόληψης των περιβαλλοντικών επιπτώσεων, καθώς και το ότι τα καλούμενα αντισταθμιστικά μέτρα αφορούν και πάλι σε χρήματα (δεν υπάρχει ίχνος άλλων μέτρων υπέρ του περιβάλλοντος), καταδεικνύει την αποκλειστικά εισπρακτική, fast track σκοπιμότητα του όλου εγχειρήματος.

Οι καλύτερες υπηρεσίες που θα είχε να προσφέρει το υπουργείο ΠΕΚΑ και η κυβέρνηση στο περιβάλλον της χώρας –δηλαδή στις τωρινές και, κυρίως, στις επερχόμενες γενιές– θα ήταν η απόσυρση του παρόντος νομοσχεδίου για την περιβαλλοντική αδειοδότηση και η εκπόνηση ενός εντελώς καινούργιου, βασισμένου σε αρχές που να τις διέπει η –όχι προσχηματική– νομιμότητα, η ειλικρινής έγνοια και γνώση για το περιβάλλον και, εντέλει, ο σεβασμός για τα αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα στο φυσικό και το αστικό περιβάλλον των Ελλήνων, αλλά και των υπόλοιπων Ευρωπαίων, πολιτών.  Οποιαδήποτε άλλη εκδοχή, θα συνιστά κυνική, στην ουσία της πραξικοπηματική και μη αναστρέψιμη, καταδίκη του περιβάλλοντος της χώρας.

Αν αυτή είναι η «πράσινη ανάπτυξη» που επαγγέλλεται το ΠΑΣΟΚ και έχει θέσει, κατ’ επανάληψη στο παρελθόν, ως προσωπικό στοίχημα ο ίδιος ο πρωθυπουργός, τότε προφανώς πρόκειται είτε για κλασική «πασοκική» παρανόηση είτε για σκαστή περίπτωση δαλτονισμού, οπότε και χρειάζεται επειγόντως οφθαλμίατρος χωρίς πράσινα ματογυάλια. Και όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο βουλευτής Αχαΐας της Δημοκρατικής Αριστεράς, Νίκος Τσούκαλης, στην εξαιρετικής σημασίας επιστολή του-κάλεσμα για οικολογική εγρήγορση προς τις περιβαλλοντικές οργανώσεις της χώρας: «…πρόκειται στην κυριολεξία για περιβαλλοντοκτόνα νομοσχέδια που όμοιά τους δεν υπάρχουν από τη μεταπολίτευση και εφεξής. Μπορούν να συγκριθούν μόνο με την πολιτική της ΕΡΕ μετά τον εμφύλιο που, στο όνομα της εκβιομηχάνισης της χώρας, την κατέστρεψε περιβαλλοντικά και κοινωνικά» (ολόκληρη η επιστολή εδώ: http://dimokratiki-aristera-achaias.blogspot.com/2011/08/niko-ek.html).

Ιδού, λοιπόν, πεδίον δόξης λαμπρό για το ΠΑΣΟΚ: να υπερβεί κι αυτόν ακόμη τον πήχη της προδικτατορικής ΕΡΕ στα περιβαλλοντικά του "επιτεύγματα"…

*Ο Θέμης Δημητρακόπουλος είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς

Το περιβάλλον, θύμα της υπερβολικής ταχύτητας του fast track

του Γιώργου Μπάλια*

Το ν/σ για την επιτάχυνση των στρατηγικών επενδύσεων, το οποίο συζητείται στη βουλή, έχει σαν στόχο να ρυθμίσει ζητήματα που άπτονται των επενδύσεων που έχουν ιδιαίτερη σημασία για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας, μεταξύ δε αυτών και το περιβάλλον.

Η βασική διάταξη του ν/σ σχετικά με το περιβάλλον είναι το άρθρο 25 στο οποίο γίνεται λόγος για Ειδικά Σχέδια Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης τα οποία, εκτός των άλλων, ορίζουν τις περιοχές υποδοχής των στρατηγικών επενδύσεων.

Αυτό που αρχικά πρέπει να επισημάνει κανείς είναι η προχειρότητα της σχετικής νομοθέτησης. Αντιγράφει σχεδόν πλήρως ανάλογες διατάξεις του νόμου για την επιτάχυνση της υλοποίησης των ολυμπιακών έργων (ν. 2730/1999) με αποτέλεσμα να μην λαμβάνει υπόψη του τη νομοθεσία για το περιβάλλον που εντωμεταξύ θεσπίστηκε και η οποία είναι πολύ σημαντική. Ας ελπίσουμε ότι η προχειρότητα αυτή δεν θα συνεχιστεί και κατά την υλοποίηση των στρατηγικών επενδύσεων.

Η σημαντικότερη ρύθμιση είναι αυτή που αναφέρει ότι δεν ισχύει η νομοθεσία για την πληροφόρηση και συμμετοχή των πολιτών.

Όπως είναι γνωστό αυτή η νομοθεσία είναι καίριας σημασίας για την προστασία του περιβάλλοντος και η παραβίασή της καθιστά κάθε σχετική πράξη παράνομη. Οι πηγές της εν λόγω νομοθεσίας είναι η οδηγία 2003/35 και η διεθνής σύμβαση Άαρχους (κυρώθηκε από τη χώρα μας με το ν. 3422/2005) που προβλέπουν ότι είναι υποχρεωτική η πληροφόρηση και συμμετοχή του κοινού στη διαδικασία λήψης της απόφασης. Μάλιστα δε υπάρχουν και ειδικότερες διατάξεις –στην ελληνική νομοθεσία- που ορίζουν συγκεκριμένα τον τρόπο πληροφόρησης και συμμετοχής των πολιτών.

Το ν/σ λοιπόν, με την σχετική ρύθμιση, παραβιάζει κατάφωρα την παραπάνω ευρωπαϊκή και διεθνή νομοθεσία. Έτσι, αντί να επιταχύνει την υλοποίηση της στρατηγικής επένδυσης θα την καθυστερήσει διότι είναι βέβαιο ότι τα δικαστήρια θα ακυρώσουν οποιαδήποτε έγκριση η οποία θα στηρίζεται στη συγκεκριμένη διάταξη του ν/σ.

Περαιτέρω, η ρύθμιση για προσχώσεις και κατασκευή έργων στον αιγιαλό και στην παραλία έρχεται σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο και συγκεκριμένα με το Πρωτόκολλο για την ολοκληρωμένη διαχείριση των παράκτιων ζωνών της Μεσογείου (21-1-2008).

Εκεί αναφέρεται ότι υφίσταται υποχρέωση κάθε κράτους να διατηρεί την υπάρχουσα γεωμορφολογία των παράκτιων ζωνών και να χαράσσει εθνική στρατηγική για την ολοκληρωμένη διαχείριση και μέτρα εφαρμογής της. Οποιαδήποτε παρέμβαση πρέπει να εντάσσεται σ’ αυτή τη στρατηγική. Όπως γνωρίζουμε τέτοια στρατηγική δεν υπάρχει και κατά συνέπεια οι προσχώσεις και οι κατασκευές επί του αιγιαλού έτσι όπως ορίζονται στο ν/σ είναι παράνομες διότι παραβιάζουν το Πρωτόκολλο το οποίο είναι νομικά δεσμευτικό για τη χώρα.

Επί πλέον, με το άρθρο 24 του ν/σ επιχειρείται μια πονηρία. Ορίζεται ότι αρμόδιο δικαστήριο για τις τυχόν ανακύπτουσες διαφορές είναι το Διοικητικό Εφετείο, αφαιρώντας έτσι την αρμοδιότητα από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Ο λόγος είναι προφανής: Ελπίζουν ότι, επειδή το Διοικητικό Εφετείο δεν έχει την κατάλληλη εμπειρία, θα μπορέσουν να αποφύγουν τους σκοπέλους της νομοθεσίας.

Τέλος, προκαλεί κατάπληξη το γεγονός ότι οι ρυθμίσεις του ν/σ που αναφέρθηκαν έγιναν αποδεκτές και από την Υπουργό ΠΕΚΑ.

Φαίνεται ότι η λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη» δεν είναι τίποτε άλλο παρά ευφημισμός και προκάλυμμα συνέχισης της ίδιας πολιτικής. Άλλωστε είμαστε συνηθισμένοι στις καταδίκες από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

* Ο Γιώργος Μπάλιας είναι Διδάκτωρ Νομικής-Δικηγόρος

Κι όμως ο Κηφισός θα μπορούσε να ξαναγίνει ποτάμι..

Στην πόλη της Σεούλ στην Κορέα, ένα παλιό ποτάμι-ρέμα με έντονη ρύπανση, σκεπάστηκε την δεκαετία του ΄60 για να δημιουργηθούν διπλοί αυτοκινητόδρομοι (ιστορία ανάλογη του Κηφισού στην Αττική).

Το 2002 όμως, με πρωτοβουλία του Δημάρχου που είχε δεσμευτεί γι αυτό προεκλογικά και είχε εκπονήσει και σχετική μελέτη τροποποίησης του κυκλοφοριακού της πόλης μαζί με την περιβαλλοντική, αποξηλώθηκε ο αυτοκινητόδρομος και αποκαταστάθηκε το ποτάμι. Δημιουργήθηκε ένα πάρκο αναψυχής και περιπάτου, χώροι κοινωνικής συναναστροφής και παιδικές χαρές και αυξήθηκε το πράσινο της πόλης.

Κυκλοφοριακά προβλήματα δεν προέκυψαν, βελτιώθηκε ο αερισμός της πόλης και μειώθηκε κατά πολύ η μέση θερμοκρασία στο κέντρο.

Είναι γνωστό ότι η ροή του Κηφισού μολύνεται από τις Αδάμες και κάτω. Αν λοιπόν απομακρυνθούν οι ρυπαίνουσες βιοτεχνίες μπορεί να δημιουργηθεί ένα μεγάλο παραποτάμιο πάρκο που μαζί με το του Ελληνικού θα σώσουν κυριολεκτικά το λεκανοπέδιο από την ασφυξία και την υπερθέρμανση!

Δείτε ένα βίντεο περίληψη του ιστορικού εδω

Ολόκληρο το βίντεο θα το βρείτε εδω επιλέγοντας webcasts και από την κατηγορία e2 transport το Seoul: the stream of consciousness.

Παίζεται και υποτιτλισμένο στο Prisma + της ΕΡΤ στη σειρά Περιβάλλον: Βιώσιμη Αρχιτεκτονική - Σάββατο στις 15:30 ή σε επαναλήψεις (πληροφορίες εδω )