Η γερμανική μελέτη που δείχνει πως οι "μεταρρυθμίσεις" διέλυσαν τους μικρομεσαίους στην Ελλάδα

από την huffingtonpost.gr

Οι μεταρρυθμίσεις έφεραν τη φτώχεια στην Ελλάδα. Ο τίτλος αυτός δεν προέρχεται από κάποια ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, αλλά από άρθρο της Die Welt. Είναι το το συμπέρασμα της έρευνας που έκανε το γερμανικό Ίδρυμα Hans Böckler.

Η μελέτη (εδώ στα αγγλικά) αριθμεί 137 σελίδες και υπογράφεται από δύο Έλληνες, τον Τάσο Γιαννίτση και τον Σταύρο Ζωγραφάκη. Δύο είναι τα πιο συγκλονιστικά ευρήματα (ή μάλλον παραδοχές της μελέτης):

α) Ότι οι μειώσεις μισθών ήταν πολύ μεγαλύτερες από αυτές που χρειάζονταν για να γίνει ανταγωνιστική η ελληνική οικονομία.
β) Ότι το βάρος της κρίσης το σήκωσαν τα κατώτερα στρώματα και οι μικρομεσαίοι.

Η φορολόγηση των χαμηλότερων στρωμάτων αυξήθηκε κατά 337,7% σε σχέση με το 2008. Αντίθετα, η φορολόγηση των ανώτερων στρωμάτων αυξήθηκε μόλις κατά 9%.
Τα μη προνομιούχα νοικοκυριά έχασαν μέσα στην κρίση το 86% του συνολικού τους εισοδήματος, ενώ οι πιο εύπορες οικογένειες μόλις το 16% με 20%.

Το Ίδρυμα Hans Böckler επικρίνει τις ελληνικές κυβερνήσεις τους διεθνείς πιστωτές για αντικοινωνική και μυωπική πολιτική, για «ιδεολογική ακαμψία», όχι μόνο για την άνιση κατανομή των βαρών και για την ανυπαρξία διχτυού κοινωνικής προστασίας. Αλλά κυρίως γιατί διαλύοντας τα εισοδήματα των μικρομεσαίων, οδήγησαν στην κατάρρευση της κατανάλωσης και επέτειναν τον φαύλο κύκλο της ύφεσης, αφήνοντας πολύ μικρά περιθώρια ανάκαμψης.

Οι αριθμοί δείχνουν πως η σκληρή και και κοινωνικά άνιση λιτότητα συνέθλιψε εκατομμύρια ανθρώπους στην Ελλάδα, είπε ο Γκούσταβ Χορν, επικεφαλής του Ινστιτούτου Μακροοικονομικής Έρευνας (ΙΜΚ).

Η μελέτη της ελληνικής κρίσης και των συνεπειών της στην κοινωνία, εισήγαγε άλλον ένα καινοτόμο δείκτη. Τον δείκτη απόγνωσης κάθε νοικοκυριού. Που αυξάνεται ανάλογα με πόσα μέλη της κάθε οικογένειας είναι άνεργα. Και που δείχνει πως μέσα σε 4 χρόνια, το προφίλ του απελπισμένου ανέργου άλλαξε. Συμπεριέλαβε όλο και περισσότερους ανθρώπους πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, ηλικίας 25-40 ετών.

Για τις ανάγκες της έρευνας, το Ινστιτούτο, μελέτησε ένα δείγμα 260.000 νοικοκυριών, από το 2008 εώς το 2012.

Μια αδιέξοδη πολιτική (άνισης) λιτότητας χωρίς αναπτυξιακές, δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις (#Και ρεκόρ 22% μείωση κόστους εργασίας -Και πάτοι στην ανταγωνιστικότητα!)

Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ελλάδα: τρεις χώρες, δύο πολιτικές

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Επιτυχία ή αποτέλεσμα της απουσίας αναγκαίων μεταρρυθμίσεων το πρωτογενές πλεόνασμα;

του Κώστα Καλλίτση από την Καθημερινή

Η Ιρλανδία μπήκε σε πρόγραμμα προσαρμογής τον Νοέμβριο 2010, που συνοδευόταν από χρηματοδότηση 85 δισ. ευρώ – ίση με το 58% του ΑΕΠ. Στα τέλη του 2013 βγήκε από το πρόγραμμα. Στα τρία χρόνια εφαρμογής του προγράμματος, το ιρλανδικό ΑΕΠ αυξήθηκε 1,7%, οι επενδύσεις αυξήθηκαν 8,3%, η ανεργία μειώθηκε από το 14,7% στο 13,1% και οι ιρλανδικές εξαγωγές αυξήθηκαν κατά 12,6%. Η Πορτογαλία μπήκε σε πρόγραμμα τον Απρίλιο 2011, με χρηματοδότηση 78 δισ. ευρώ –ί ση με το 46% του ΑΕΠ. Στις 5 Μαΐου θα βγει από το πρόγραμμα. Στα τρία χρόνια εφαρμογής του, το ΑΕΠ μειώθηκε 3,4%, οι επενδύσεις 19,2%, η ανεργία αυξήθηκε 4,5 μονάδες από το 12% στο 16,5% αλλά οι εξαγωγές αυξήθηκαν 24,6%. Οι δύο λαοί πέρασαν δύσκολες ώρες αλλά τα κατάφεραν. Οι οικονομίες τους ανασυγκροτήθηκαν, δεν σωριάστηκαν σε ερείπια. Οι δύο χώρες στάθηκαν στα πόδια τους.

Η Ελλάδα είχε μπει σε πρόγραμμα τον Μάιο 2010, συνοδευόμενο με χρηματοδότηση 110 δισ. ευρώ. Προβλεπόταν ότι το 2012 θα άρχιζε η ανάκαμψη, ότι η ανεργία δεν θα ξεπερνούσε το 14,8%, το χρέος θα έφτανε μέχρι το 149% του ΑΕΠ και η χώρα θα έβγαινε στις αγορές το 2013. Η εξέλιξη ήταν διαφορετική. Το πρόγραμμα ναυάγησε, η χώρα σύρθηκε σε «κούρεμα» του χρέους (κυρίως, σε «κούρεμα» των κεφαλών των ιθαγενών...) και μπήκε σε δεύτερο πρόγραμμα, με νέα δανειοδότηση 130 δισ. με χαμηλό επιτόκιο. Συνολικά, χρηματοδοτηθήκαμε με 220 δισ. ευρώ περίπου – όσο το 125% του ΑΕΠ. Και τι πετύχαμε αυτά τα χρόνια; Το ΑΕΠ μειώθηκε πάνω από 22% (τώρα, 50 δισ. μικρότερο από το 2009), η ανεργία εκτινάχθηκε από 9,5% σε 27,3%, οι επενδύσεις μειώθηκαν 46%, οι εξαγωγές, μετά από αύξηση 6% το 2010 έμειναν στάσιμες και μετά άρχισαν να μειώνονται (-2,8% το τελευταίο 12μηνο), ενώ το χρέος ανέβηκε από 130% σε 177% του ΑΕΠ.

Τα στοιχεία (www.europa.eu/economy_finance) εμφανίζουν την Ελλάδα ως υπόδειγμα αποτυχίας σε σχέση με τους στόχους που είχαν τεθεί. Τι πήγε στραβά; Αυτό που πήγε λάθος με την Ελλάδα, γράφει ο Ντανιέλ Γκρος (What makes Greece special? ) - δεν ήταν η δημοσιονομική προσαρμογή. Αντιθέτως -τονίζει- η λιτότητα ήταν υπερβολικά επιτυχής (και επώδυνη), αλλά ήταν ο λάθος στόχος. 

Ο σημαντικός στόχος έπρεπε να είναι η αύξηση των εξαγωγών. Η Ελλάδα απέτυχε γενικώς, επειδή απέτυχε σε αυτό. Οι ελληνικές εξαγωγές, που πριν από λίγα χρόνια ήταν ίσες με της Πορτογαλίας, μειώνονται. Η ισορροπία που επετεύχθη στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, σε αντίθεση με τις άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας οφείλεται μόνο και μόνο στη μείωση των εισαγωγών. Χωρίς αύξηση των εξαγωγών, όμως, δεν υπάρχει διατηρήσιμη ανάκαμψη. Και ο Γκρος, σύμβουλος των ευρωπαϊκών θεσμών, τονίζει: Μη εξαγωγές=μη μεγέθυνση=μη βιώσιμο χρέος.

Γιατί απέτυχε σε αυτό; Γιατί, η ανταγωνιστικότητα μιας χώρας –γράφει ο Λορέντζο Σμάγκι (Austerity, European Democracies against the Wall), έως το 2012 μέλος της διοίκησης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας- εξαρτάται από πολλά. Για να τη βελτιώσεις πρέπει να μεταρρυθμίσεις το κράτος, τη δικαιοσύνη, να πατάξεις τη διαφθορά, να φροντίσεις την έρευνα, να ανοίξεις τις κλειστές αγορές, να στηρίξεις μια νέα επιχειρηματικότητα, κόντρα στην κρατικοδίαιτη. 

Στην Ελλάδα -εκτιμά ο Σμάγκι- η προσαρμογή απέτυχε γιατί το βάρος έπεσε στη λιτότητα χωρίς μεταρρυθμίσεις. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα είτε δεν είχε τη δύναμη να τις κάνει είτε τις υπονόμευε, όπως έκανε -σχολιάζει- η τότε αντιπολίτευση, το 2010-2012, πολεμώντας την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Αλλά αυτά δεν τα λένε μόνο οι ξένοι γνώστες των πραγμάτων. 

Το 2013 κατεγράφη ο υψηλότερος ρυθμός μείωσης των μισθών κατά την τελευταία 4ετία λέει η Τράπεζα της Ελλάδος (Εκθεση του διοικητή), με αποτέλεσμα η ...

Η αγανάκτηση στην κάλπη (#θα τρίβουν τα μάτια τους)

Η μεγάλη έκπληξη αυτών των εκλογών!

του Θανάση Μαυρίδη από το capital.gr

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Το 2012 οι δημοσκόποι και οι σύμβουλοι επικοινωνίας ανησύχησαν σοβαρά ότι πλησίαζε η ώρα να αλλάξουν επάγγελμα. Το 2014 μπορεί να αποδειχτεί ότι έχουν ήδη καθυστερήσει πολύ σε αυτή τους την απόφαση. Το πιο πιθανό σενάριο στις επικείμενες ευρωεκλογές είναι να διαψευστούν πανηγυρικά όλα τα σενάρια! Θα είναι ο θρίαμβος ενός κινήματος διαμαρτυρίας που ξεκίνησε την επομένη του Καστελλόριζου...

Προσέξτε το αποτέλεσμα της "ψηφοφορίας" του Capital.gr για τις ευρωεκλογές. Το 41% των αναγνωστών απαντά ότι το βασικό του κριτήριο για την επιλογή του στην κάλπη είναι η... αποδόμηση της κυβερνητικής σταθερότητας! Τι σημαίνει αυτό; Ότι 4 στους δέκα συμπολίτες μας σκέφτονται πως θα κάνουν ζημιά στο σύστημα. Είναι τόσο θυμωμένοι με όσα τους έχουν συμβεί που δεν τους ενδιαφέρει κάτι άλλο.

Η ψηφοφορία του Capital.gr δεν είναι ένας επιστημονικός τρόπος μέτρησης. Δείχνει όμως τάσεις. Για παράδειγμα, πριν τις εκλογές του 2012 οι αντίστοιχες ψηφοφορίες έδειχναν την καθίζηση των παραδοσιακών κομμάτων και την ανάδειξη νέων δυνάμεων, όπως η Χρυσή Αυγή.

Ότι ο κόσμος είναι θυμωμένος είναι γνωστό. Αυτό που ίσως δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί εκεί στις παρυφές της εξουσίας είναι το πόσο θυμωμένος είναι. Και μέχρι που είναι αποφασισμένος να φτάσει για να εκφράσει αυτή του την οργή.

Δεν είμαστε από εκείνους που υποστηρίζουν ότι ο λαός έχει πάντα δίκιο. Από την άλλη πλευρά, μας κάνει εντύπωση το γεγονός ότι οι άνθρωποι που μιλούν στο κοινοβούλιο εξ ονόματος των πολιτών δεν εκφράζουν στο ελάχιστο τον προβληματισμό που αναπτύσσεται στην κοινωνία. Είναι απίστευτο, αλλά φαίνεται να μιλάμε για δύο παράλληλους κόσμους. Υπό αυτές τις συνθήκες είναι φυσικό να σημειωθούν μεγάλες "εκπλήξεις" στην κάλπη.

Το σημαντικό σε σχέση με το παρελθόν είναι ότι ο κόσμος είναι απελευθερωμένος από διλήμματα του τύπου δεξιά - αριστερά. Επίσης, δεν αντιλαμβάνεται εύκολα την έννοια του εθνικού συμφέροντος, από την ώρα που η ίδια η πολιτεία συμπεριφέρεται στους πολίτες ως εχθρικός στρατός κατοχής.

Για παράδειγμα ας πάρουμε το πρόβλημα του ΟΑΕΕ. Περισσότεροι από 300.000 συμπολίτες μας είναι όμηροι της σκληρής γραφειοκρατίας των κρατιστών. Απειλούνται ακόμη και με φυλακή, επειδή βρέθηκαν σε προφανή αδυναμία να εκπληρώσουν τις ασφαλιστικές τους υποχρεώσεις. Είναι καταχρεωμένοι, δίχως ελπίδα άμεσης επαγγελματικής αποκατάστασης και δίχως ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Κι όμως! Ο νόμος της σιωπής έχει πνίξει το δίκιο τους. 

Μιλάμε για 300.000 - 800.000 ψήφους. Αυτοί από μόνοι τους είναι πιθανόν να μας κάνουν να τρίβουμε τα μάτια μας από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών.

Θέλετε άλλο παράδειγμα; Δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας προσθέτονται κάθε μήνα στον μακρύ κατάλογο εκείνων που αδυνατούν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους στην εφορία. Ανήκουν κατά κανόνα στον λεγόμενο αστικό χώρο. Η κυβέρνηση στήριξε την πολιτική της για το πρωτογενές πλεόνασμα στην δική τους πλάτη. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά οι κρατικοί φορείς τους αντιμετώπισαν σαν να επρόκειτο για εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου.

Γιατί; Διότι πολλοί απ΄ αυτούς δεν μπόρεσαν να σηκώσουν το δυσβάστακτο φορτίο που τους επέβαλλαν. Δεν άντεξαν τα γαϊδούρια και έσκασαν στην διαδρομή. Τόσο απλά! Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι που για ολόκληρες δεκαετίες πότισαν με τον ιδρώτα τους και τους φόρους τους την μηχανή της ελληνικής Οικονομίας, σήμερα έχουν καταδικαστεί ως απόκληροι. Γιατί; Μήπως διότι έκλεψαν; Ή θεωρήθηκαν υπαίτιοι της σημερινής μας δυστυχίας; 

Όχι! Καταδικάστηκαν σε θάνατο διότι δεν μπόρεσαν να δώσουν άλλο. Τιμωρούνται εξαιτίας της αδυναμίας τους. Πως λέτε να αντιδράσουν αυτοί οι άνθρωποι στην κάλπη;

Πηγή: www.capital.gr