Το τέλος εποχής αυτού του συνδικαλισμού

...Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι... (ΑΣ)

του Λεωνίδα Καστανά*

Το μόρφωμα που αποκαλείται ηγεσία των λειτουργών της ΜΕ προκήρυξε απεργία μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις. Αυτό αφορά ένα 10% των εκπαιδευτικών που παρακολουθούν τις δραστηριότητες του μορφώματος, συμμετέχουν αραιά και που στις συνελεύσεις, στις εκλογές και ενίοτε στις απεργίες του. Δεν αφορά το σύνολο του εκπαιδευτικού κόσμου. Ποτέ δεν τον αφορούσε.
Τα «αιτήματα» είναι γνωστά και προκαλούν ως συνήθως το γέλωτα της κοινωνίας.

• Όχι στις δυο ώρες παραπάνω διδασκαλία την εβδομάδα για να καλυφθούν τα χιλιάδες κενά λόγω της αδυναμίας διορισμών.
• Όχι στην αξιολόγηση με το έτσι θέλω.
• Όχι στις υποχρεωτικές μεταθέσεις, γιατί η θέση είναι οργανική, δηλαδή είναι ιδιοκτησία του υπαλλήλου και δεν μπορεί να καταργηθεί, όσο αυτός βρίσκεται εν ζωή.

Και όλα αυτά σε ένα σχολείο που ζήτημα είναι αν δουλεύει πραγματικά 7 μήνες το χρόνο. Σε μια χώρα υπό πτώχευση, με 1.300.000 ανέργους. Σε μια εποχή που χιλιάδες συμπολίτες μας μεταναστεύουν για να βρουν δουλειά.

Αυτοί που εξάγγειλαν την απεργία δεν έχουν αυταπάτες. Ξέρουν ότι η κοινωνία στέκεται απέναντί τους και ήδη σηκώνεται από τον καναπέ της για να τους συντρίψει. Βλέπουν όμως ότι είναι το τέλος εποχής, το τέλος της δικής τους εποχής και πρέπει να πέσουν, να διαλυθούν, να εξαφανιστούν με κάποιο πάταγο. Είναι το δικό τους ταρατατζούμ πριν αποχωρήσουν για πάντα από την ορχήστρα της Ιστορίας καθώς το σκηνικό πίσω τους καταρρέει.

Φεύγοντας, θέλουν να υποδηλώσουν το μίσος τους για το σχολείο, τα παιδιά, την κοινωνία, απόρροια της λύπης τους για την Αλεξάνδρεια που έχασαν ανεπιστρεπτί. Τόσα χρόνια, χέρι με χέρι με τα κόμματα της Δεξιάς και της Αριστεράς κατέστρεφαν τη Μέση Εκπαίδευση, απολαμβάνοντας την ασυλία και τα προνόμια του πελατειακού κράτους.

Σήμερα, οι νέοι συσχετισμοί δεν τους περιλαμβάνουν στο σχέδιο. Τελείωσαν. Είναι στημένες λεμονόκουπες. Οι δανειστές επιβάλλουν στη χώρα σύγχρονη, πραγματική και στοχευμένη εκπαίδευση τη λεγόμενη και εκπαίδευση της Αγοράς και αυτοί σαν άτομα, σαν ιδεολογία και σαν πρακτική είναι πλέον εκτός.

Τους βλέπετε, είναι Πασόκοι, είναι Δεξιοί είναι Αριστεριστές είναι ένα κλειστό επάγγελμα που δεν ανοίγει, απλά εξαφανίζεται. Είναι τα απομεινάρια της θεωρίας ότι οι δημόσιες υπηρεσίες ανήκουν αποκλειστικά στους εργαζόμενους σε αυτές και δη στα κόμματα και στους συνδικαλιστές τους. Οι δάσκαλοι πάνω από τους μαθητές. Οι γιατροί πάνω από τους αρρώστους. Οι οδηγοί πάνω από τους επιβάτες. Οι πολιτικοί πάνω από τους πολίτες.

Θα ανεχθούμε την πτώση τους, θα την παρακολουθήσουμε, θα την απολαύσουμε.
Θα τους αποχαιρετήσουμε ψύχραιμοι. Η κοινωνία εν δράσει.

*μη μαδάς τη μαργαρίτα

Για μισή χούφτα ώρες διδασκαλίας

Οι απειλές της ΟΛΜΕ και των συνδικαλιστών για απεργία στην περίοδο των Πανελλαδικών εξετάσεων δεν θα πρέπει να σας απασχολούν. ΚΑΝΕΙΣ εκπαιδευτικός δεν θα ακολουθήσει. Είμαστε δημόσιοι λειτουργοί και άνθρωποι.

του Λεωνίδα Καστανά*

Στα χρόνια της δανεικής ευφορίας δεν τολμούσες να ζητήσεις ούτε μια ώρα υπερωρία από ένα καθηγητή μέσης εκπαίδευσης. Κανείς δεν την ήθελε και ας ήταν πληρωμένη ( μετά από ένα χρόνο και..) Υπήρχε και σχετική οδηγία της ΟΛΜΕ προς τους συναδέλφους να μην την αποδέχονται.

Το πρόσχημα: Να διορίσει το (πάμπλουτο κράτος) ωρομίσθιους, αναπληρωτές, μόνιμους, να φάνε ψωμί οι άνεργοι.

Η ουσία: Κανείς δεν ήθελε να δουλέψει παραπάνω στο σχολείο, ακόμα και με αμοιβή.

Στα χρόνια της δανεικής ευφορίας δεν τολμούσες να ζητήσεις από καθηγητή να πάει σε άλλο σχολείο να συμπληρώσει ωράριο. Θεωρείτο χτύπημα κάτω από τη μέση. Το έκαναν μόνο όσοι διευθυντές δεν ήξεραν ή είχαν προηγούμενα με κάποιους και τους «έδιναν» ως υπεράριθμους στα γραφεία. Είχαν (και έχουν ακόμα) τρόπους να τους κρατήσουν στα σχολεία έστω και με μειωμένο ωράριο.

Το πρόσχημα: Η ανάγκη γραμματειακής υποστήριξης που σε μερικές περιπτώσεις δεν είναι πρόσχημα αλλά πραγματικότητα λόγω τρελής γραφειοκρατίας, αλλά και η ανάγκη να έχει η βιβλιοθήκη του σχολείου υπεύθυνο, που είναι παραμύθι χωρίς δράκο.

Η ουσία:  Κανείς δεν ήθελε να τρέχει και αλλού, «άγνωστος» εν μέσω «αγνώστων», να προσφέρει σε «αγνώστους» τις υπηρεσίες του. Τα πολλά μικρά σχολεία εξυπηρετούσαν την απόκρυψη των πραγματικών αναγκών. Τα Γραφεία έκαναν τα στραβά μάτια.

Στα χρόνια της δανεικής ευφορίας, αλλά ακόμα και σήμερα, όταν είχες υπεράριθμους καθηγητές έφτιαχνες περισσότερα τμήματα. Αν δεν είχες παιδιά, έφτιαχνες και παιδιά, δηλαδή έγραφες παιδιά από τη γειτονιά που δεν παρακολουθούσαν ή δεν  δήλωνες αυτούς που διέκοπταν από πολύ νωρίς τη φοίτηση. Αυτό το μέτρο συνεχίζεται ακόμα αλλά περιορισμένα.

Το πρόσχημα: Περισσότερα τμήματα, άρα λιγότερα παιδιά ανά τμήμα, άρα καλύτερο μάθημα. Για τα άλλα σχολεία που τους λείπουν καθηγητές ας διορίσει το κράτος ωρομίσθιους, να φάνε ψωμί και οι ……..

Η ουσία:  Καλύπτουμε τους δικούς μας υπεράριθμους, γιατί είναι δικοί μας, αδέλφια μας, αλλά και γιατί κανείς δεν θέλει να τρέχει και αλλού.

Στα χρόνια της δανεικής ευφορίας, το πελατειακό κράτος έχωνε αντικείμενα δεξιά και αριστερά ώστε να δημιουργεί ανάγκες νέων ειδικοτήτων, ώστε να διορίζει αβέρτα πτυχιούχους. Μετά οι επί μέρους συντεχνίες επέβαλαν μια ιδιαίτερη αυστηρότητα στις αναθέσεις, έτσι ώστε να είναι δύσκολη η κινητικότητα μέσα στο σχολείο. Πx. «Μου λείπουν δυο ώρες Γεωγραφία.» «Μα βάλε το γυμναστή να τις κάνει που έχει μειωμένο ωράριο». «Α δεν μπορώ δεν την έχει ανάθεση.»  Κάποια στιγμή μια άλλη συντεχνία άλλαζε το αναλυτικό πρόγραμμα εις όφελός της και κάποιοι έμεναν ξεκρέμαστοι. Δυστυχώς για όλους αυτούς, τα σχολεία λειτουργούν μόνο 35 ώρες την εβδομάδα.

Το πρόσχημα: Το σχολείο πρέπει να παρέχει ...

Πως παίζεται το παιχνίδι... Γιατί οι παρακρατικοί δολοφονούν πια ευθέως διαδηλωτές

Δεν έχω καμιά πολιτική εκτίμηση στο ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ. Τα θεωρώ αυταρχικά εγχειρήματα που δεν μπορούν να αποτελέσουν εναλλακτική πρόταση αλλά αντίθετα σηματοδοτούν την επιστροφή σε παλαιοκομμουνιστικές λογικές και στον κρατικό καπιταλισμό του πρώην "υπαρκτού σοσιαλισμού". Αλλά σέβομαι την πολιτική άποψη του καθενός και το δικαίωμά του να την εκφράζει και να την περιφρουρεί. Κι αυτό έκανε χτες το ΠΑΜΕ. Είχε την συντριπτική πλειοψηφία των διαδηλωτών με το μέρος του, περικύκλωσε την Βουλή και εξέφρασε τις πολιτικές του θέσεις από μια προνομιακή θέση στην πλατεία που φυσικά εδικαιούτο. Η δολοφονική επίθεση εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών που ακολούθησε, και όλοι είδαμε είτε από κοντά είτε απ' ευθείας στην τηλεόραση (και να γιατί, επί τη ευκαιρία,  οι δημοσιογράφοι δεν πρέπει να απεργούν στις μεγάλες απεργίες) είχε σαφή στόχο. "Στο ψαχνό". Τα θανάσιμα κομμάτια μάρμαρο και οι μολότωφ που έσκαγαν μέσα στο πλήθος, ανεβάζουν το έργο των παρακρατικών σε νέο επίπεδο. Όταν δεν μπορούν να διαλύσουν μια διαδήλωση, χτυπάνε απ' ευθείας τους ειρηνικούς διαδηλωτές για να σκοτώσουν. Έχουν και license to kill από το σύστημα της διαφθοράς, αρκεί να αποτρέψουν κάθε λαϊκή κινητοποίηση. Μέχρι σήμερα το ΠΑΜΕ κρατούσε απόσταση από τις κεντρικές διαδηλώσεις δημιουργώντας μια "υγειονομική" ζώνη ασφαλείας γύρω του και το είχαμε κριτικάρει σκληρά για διάσπαση του όγκου των διαδηλωτών και κομματική παρέλαση. Χτες, αποφάσισε να υπερασπιστεί το δικαίωμά του, και μαζί όλων, σε μια ασφαλή, μαζική, ειρηνική διαδήλωση. Δεν μπορώ να κατανοήσω την κριτική των άλλων εναντίον του με ισοπεδωτική ιδεολογική προσέγγιση και ταύτισή του με τους παρακρατικούς οπλισμένους μπάχαλους. Και μάλιστα όταν μέχρι σήμερα, οι ίδιοι που κάνουν κριτική, δεν έχουν καταφέρει να προφυλάξουν μια διαδήλωση από τους "αναρχικούς". Χρόνια στο ίδιο έργο θεατές, μιλούν τώρα απαξιωτικά για μια θετική ενέργεια του ΠΑΜΕ. Μικροπρέπεια; Πολιτική ζήλια για την μαζικότητα του ΠΑΜΕ; Σύνταξη με τον εχθρό του εχθρού μου; Σε κάθε περίπτωση, το ΠΑΜΕ, φέρθηκε αξιοπρεπώς, ακόμη και μετά την δολοφονία του μέλους του από τα φασιστοειδή που υποδύονται τους ελευθεριακούς και με απίστευτη ωριμότητα, απέσυρε ασφαλώς τον κόσμο του για να αποσοβήσει τα χειρότερα. Μπράβο του και κρίμα για την πολιτική τυφλότητα των επικριτών του.

"όταν οι διαδηλωτές φτύσουν τους λεβέντες της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, πέστε μου να κατέβω και γω στην απεργία": μήνυμα στο twitter

23 Φεβρουαρίου: ζωντανή μετάδοση της απεργίας στο tvxs

Για άλλη μια φορά μια κρίσιμη απεργία υπονομευμένη από την "ανταπεργία ειδήσεων" (γιατί για κάτι τέτοιο πρόκειται συντεχνίτες μου δημοσιογράφοι της ΕΣΗΕΑ), με το ΠΑΜΕ ξεχωριστά, τους μπάχαλους έτοιμους για δράση, τα συνδικάτα των ΔΕΚΟ απαξιωμένα στις συνειδήσεις των εργαζομένων και τον οργανωτικό γραμματέα Ρίζο Ρίζο της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ στην πρώτη γραμμή κατά του μνημονίου... Με τέτοιες προδιαγραφές, την απουσία συνδικαλισμού στον ιδιωτικό τομέα και γενικόλογα αιτήματα για να χωρούν όλοι, δίκαιοι και "πελάτες", μόνοι ωφελημένοι είναι κάθε φορά όσοι μαζεύουν ψήφους από την απελπισία του κόσμου - το έργο δυστυχώς τόχουμε ξαναδεί. 
Ίσως την επόμενη φορά οι αγαπητοί μας δημοσιογράφοι να το ...ξανασκεφτόντουσαν; Όσοι δεν κατέβηκαν στο δρόμο δηλαδή να μην έχουν καμιά επαφή με τα τεκταινόμενα και ιδίαν αντίληψη του τι τρέχει; Ποιόν ωφελεί αυτό εκτός από τις ανταλλαγές της συντεχνίας τους με την εξουσία;

Μετά τις απεργίες, τι;

Αντιγράφω από το άρθρο της Ελίζας Παπαδάκη "Μετά την απεργία", που δημοσιεύτηκε στις 15/12 στα Νέα:

Άλλη µια γενική απεργία σήµερα: ενάντια στο πολυνοµοσχέδιο που αλλάζει το καθεστώς των συλλογικών συµβάσεων και επιβάλλει περικοπές στις ΔΕΚΟ, ενάντια στον προϋπολογισµό, το Μνηµόνιο, την κυβερνητική πολιτική γενικότερα. Διαµαρτύρονται χιλιάδες εργαζόµενοι βλέποντας το εισόδηµά τους να µειώνεται, την απασχόλησή τους να απειλείται. Οµως η επαναλαµβανόµενη διαµαρτυρία δεν φτάνει. Ούτε έχει πιθανότητες να επαληθευτεί η ρητορική της ΓΣΕΕ, ότι «οι εργαζόµενοι µε ενωτικούς αγώνες και δράση θα ακυρώσουν στην πράξη τις αντεργατικές ρυθµίσεις».

Διότι λείπει η βασική προϋπόθεση: ένα σχέδιο για τη δικαιότερη κατανοµή των βαρών µε µείωση των µεγάλων ανισοτήτων και ταυτόχρονα για την ενίσχυση της παραγωγής και της απασχόλησης, το οποίο να συναντά πλατιά και ενεργητική στήριξη στην κοινωνία.

Ένας χρόνος έχει περάσει αφότου άρχισαν να αποκαλύπτονται σε όλους οι διαστάσεις της κρίσης, επτάµισι µήνες αφότου η κυβέρνηση αναγκάστηκε να υπαγάγει τη χώρα στον µηχανισµό και στην τρόικα για να αποφύγει τη χρεοκοπία, εισάγοντας επώδυνες πολιτικές και µέτρα. Αν ο υπουργός Οικονοµικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου αδυνατεί να διακρίνει έξοδο από την οικονοµική ύφεση προτού ανακτηθεί η εµπιστοσύνη των αγορών, την αδικία των µέτρων πάντως την έχει αναγνωρίσει. Όλο αυτό το διάστηµα, όµως, συνδικάτα και κόµµατα που πρωτοστατούν στις διαµαρτυρίες δεν πρόβαλαν συγκεκριµένες πολιτικές που να κατανέµουν διαφορετικά το κόστος της προσαρµογής, ώστε να προστατεύονται οι πιο αδύναµοι, µαζί µε πολλούς ενδιάµεσους να πληρώνουν περισσότεροι ισχυροί, να στηριχθούν παραγωγικές δραστηριότητες για ταχύτερη ανάκαµψη, να αρχίσουν να µπαίνουν βάσεις για την ανάπτυξη που έχουµε ανάγκη. Τη µαχητικότητά τους την εξαντλούν στο αίτηµα να αποσυρθούν τα όποια µέτρα, νοµοσχέδια, πολιτικές. Μετά τι να γίνει; Δεν λένε.

Ιδέες υπάρχουν ωστόσο, κάποτε και σοβαρές επιστηµονικές επεξεργασίες. Αλλά περιορίζονται σε µικρούς κύκλους ειδικών και λίγων ακόµα ενδιαφεροµένων, χωρίς να ανοίγονται σε ευρύτερη δηµόσια συζήτηση. Δεν γίνονται κτήµα πολιτικών ή κοινωνικών φορέων που θα τις αξιοποιούσαν για να φτιάξουν προγράµµατα ικανά να πάνε τη χώρα µπροστά. Οπότε δεν προχωράµε. 

(η συνέχεια του άρθρου εδώ)

Νομίζω ότι στα παραπάνω λόγια συμπυκνώνεται η φάση που περνάμε: στην ανυπαρξία συγκεκριμένης αντιπρότασης - υπάρχει το όχι αλλά δεν υπάρχει το μετά, το πως, το σχέδιο. Εκτός από τις απεργίες (και τη λαϊκή εξέγερση) τι;
Πως μειώνεις τις ανισότητες και πως στηρίζεις την παραγωγή;
Μέχρι στιγμής, "οι µάχες µε την τρόικα δόθηκαν όλες για να διασωθούν προνόµια, ούτε µία υπέρ των χαµηλών εισοδημάτων", όπως εύστοχα επισήμανε ο Μάνος Ματσαγγάνης στην εκδήλωση για το ασφαλιστικό που αναφέρεται στην συνέχεια του άρθρου.
Ελπίζουμε η ομιλία του Φώτη Κουβέλη, στην σημερινή εκδήλωση της Δημοκρατικής Αριστεράς για την οικονομία, να προσφέρει συγκεκριμένες απαντήσεις και εναλλακτικές ιδέες  που με αγωνία αναζητά ο κόσμος της εργασίας και καλείται να παρουσιάσει η "αριστερά της ευθύνης" και του "συγκεκριμένου", η μεταρρυθμιστική οικολογική αριστερά.

Αποκλειστικό: οι περιπέτειες των διαδηλωτών (;) του ΠΑΜΕ για να μην συναντηθούν με τους "άλλους" στις πορείες της Πέμπτης, σε βίντεο:

...κι εδώ (αν έχετε υπομονή) φωτορεπορτάζ: η διαδήλωση της Πέμπτης 8/7/2010

Άλλη μια απεργία…και μετά;

Το πλέγμα της συνενοχής και το πνεύμα της αντίστασης

ποιος την ζωή μου, ποιος την κυνηγά... /εικόνα: pascal campion

Ψηφίζεται την Πέμπτη το ασφαλιστικό. Όσοι αντιδρούν σε αυτό στηρίζουν τις αμυδρές ελπίδες τους στην καταψήφισή του από κάποιους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.

Είναι αυτό αρκετό; Και βέβαια όχι.

Διαφυλάττοντας την κυβερνητική πλειοψηφία, οι βουλευτές το πιθανώτερο είναι να μην αντιδράσουν τελικά στην ψήφισή του. Το νομοσχέδιο θα γίνει νόμος όπως και τα προηγούμενα.

Ύστερα ο κομματικοποιημένος συνδικαλισμός θα πάει διακοπές αφού έκανε το καθήκον του, οι τροτσκιστές και οι συγγενείς τους δυνάμεις (Συριζα, Ανταρσυα κλπ) θα καλούν σε γενική απεργία και εξέγερση – όπως πάντα, το ΠΑΜΕ θα κάνει που και που τα θεατρικά του και η ΝΔ θα ζητά την επιστροφή της στην εξουσία για να σώσει τη χώρα που η ίδια κατέστρεψε μαζί με τους τώρα κυβερνώντες. Κι ο κόσμος, όμηρος της διαμεσολάβησης, απλά θα λουστεί τα μέτρα.

Πληρώνουμε σήμερα ότι δεν κάναμε τόσα χρόνια. Πληρώνουμε πρώτα απ’ όλα την συνενοχή μεγάλου μέρους της κοινωνίας στο όργιο της σπατάλης, της φοροδιαφυγής, του διορισμού, του δανεισμού, τα ψίχουλα από το τραπέζι της διαφθοράς που μας μοίραζαν τόσον καιρό για να σιωπούμε.

Πληρώνουμε την κομματικοποίηση του συνδικαλισμού, τα σωματεία σφραγίδες, την κάθετη διάσπαση του κινήματος από το ΚΚΕ. Τους επίορκους συναδέλφους του δημοσίου που ρούφαγαν το εισόδημα του πολίτη και κατακρατούσαν τα έσοδα του κράτους.

Πληρώνουμε τον λαϊκισμό της αριστεράς που επέτρεπε ανισότητες και προνόμια ανάμεσα σε ομάδες εργαζομένων για να έχει την ψήφο τους. Πληρώνουμε την απαξίωση της συμμετοχής στα κοινά και της συναίνεσης μετά από διαβούλευση με τις αριστερίστικες καταγγελίες κάθε θεσμικής παρουσίας και διαλόγου ως ξεπουλήματος και συνεργασίας με το σύστημα. Πληρώνουμε το νεοσταλινισμό στις οργανώσεις της αριστεράς και τον καθεστωτισμό των μηχανισμών της.

Μια κοινωνία κάθετα διαιρεμένη, με εμφύλιες διαμάχες και κομματικά χαρακώματα, που άμοιρη ευθυνών ξεκοκάλιζε τα ψίχουλα από το πλούσιο γεύμα των διεφθαρμένων και τους ξανάφερνε στην εξουσία εναλλάσοντάς τους στις θέσεις των συνδαιτημόνων στο τραπέζι της χρεωκοπίας. Και τώρα;

Δεν είναι τυχαία η καθοδική πορεία της συμμετοχής στις απεργιακές εκδηλώσεις. Δεν είναι ο φόβος από την προβοκάτσια της Μarfin. Είναι η ενοχή, το συναίσθημα ότι φταίξαμε και εμείς. Οι εκατοντάδες χιλιάδες με καθαρά χέρια αισθάνονται έκπληκτοι στην μοναξιά τους την κρίσιμη στιγμή, οι νέοι νοιώθουν εγκαταλελειμένοι από τους μεγαλύτερους και οι συνταξιούχοι από τους νεώτερους. Διαφορετικές συντάξεις για την ίδια δουλειά, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις που τις πληρώνουν άλλοι, ταμεία νομικών κλπ που απομυζούν δυσανάλογα ποσοστά και επιβαρύνουν νταβατζηλίδικα συναλλαγές τρίτων (τα εύρωστα ταμεία…), κομπόδεμα από μικροδιαφθορά του διπλανού, κομματικές προσλήψεις και απολύσεις, επιλεκτικοί έλεγχοι επί δικαίων και αδίκων με στόχο έσοδα κι ότι να’ναι, συνασπισμοί αυτοδιοικητικών λαμογιών και κλειστά club για την απόκρυψη διαπλοκών και παράνομων εισοδημάτων κλπ κλπ

Τι να κάνει λοιπόν αυτός που έμεινε «στην απ’έξω» είτε γιατί δεν ήθελε είτε γιατί δεν μπορούσε;

Αυτό οφείλει να διερευνήσει η δημοκρατική αριστερά, βγαίνοντας συνειδητά από τα δεσμά του λαϊκισμού και της κομματικής καμαρίλας. Κι ότι μπορέσει να βρει σαν εναλλακτική να βγει με τόλμη να το πει και να το πολεμήσει.

Σε αυτήν την χώρα πολλά αυτονόητα, χρειαζόταν να έρθει η «κατοχή» του ΔΝΤ για να αναγκαστούμε να τα κάνουμε, την ώρα που πληρώνουμε την κρίση και στεγνώνει η ζωή μας από ελπίδες και όνειρα. Κι όμως: παρότι τίποτα πια δεν γίνεται χωρίς συνέπειες και αιμορραγία, για όσους θέλουν να σταθούν στα πόδια τους ξανά ένας δρόμος υπάρχει: να μετουσιωθεί το πνεύμα της αντίστασης σε καθημερινές πράξεις επιτάχυνσης των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος και της πράσινης ανάπτυξης. Να βγούμε με βάσεις από την επιτήρηση, με στρατηγικές δομές και θεσμούς σύγχρονου κράτους κι όχι βαλκανικού προτεκτοράτου της μαφίας. Να ξαναγίνουμε πολίτες κι όχι διαμεσολαβούμενοι υποτακτικοί στην εξουσία των εχόντων και κατεχόντων.

Για να γίνουν όλα αυτά δεν αρκούν τα απεργιακά ξεσπάσματα και οι εκκλήσεις σε «αντεπίθεση» (ποιου εναντίον ποιου και πως;) που προτείνουν οι κομματικοί στρατοί του «σοσιαλισμού της νομενκλατούρας».

Απαιτείται πλατιά συναίνεση μετά τα «όχι» , σε συγκεκριμένα «ναι» με προωθητική δυναμική. «Ναι» γύρω από τα οποία χρειάζεται να αναπτυχθεί η νέα ενότητα των μισθωτών και των ελεύθερων επαγγελματιών, των μοχθούντων για το εισόδημά τους και την προκοπή της χώρας.

Αυτά τα «ναι» προς μια πιο δίκαιη και ανθρώπινη κοινωνία χρειάζεται να προτάξει στο λόγο και τις πρωτοβουλίες της η δημοκρατική αριστερά, είτε αφορούν το ξεπέρασμα του μνημονίου της τρόϊκας, είτε την λειτουργία του Καλλικράτη, είτε την καταπολέμηση της διαφθοράς και του γραφειοκρατικού πελατειακού κράτους, τον κοινωνικό έλεγχο, την διαφάνεια, την δημοκρατία και την ανάπτυξη.

Εκεί θα κριθεί η υλοποίηση του πνεύματος της αντίστασης και η επιτυχία του αγώνα για έξοδο από την κρίση : στα πραγματικά δεδομένα, σε όσα πρέπει να γίνουν από την αρχή και σε όσα δημιουργικά και καινοτόμα πρέπει να επικεντρωθούμε.

Τέρμα τα ψίχουλα και η συνενοχή. Τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε τώρα και κυρίως, θέλουμε επιτέλους την Αριστερά του Συγκεκριμένου, έστω τώρα, 35 χρόνια μετά την στρεβλή μεταπολίτευση.

Οι καταπέλτες του προσχηματικού κομματικού συνδικαλισμού

του Κώστα Ανδρέου

Μα είναι δυνατόν αριστεροί άνθρωποι, να συμμερίζεστε τις κραυγές των εφοπλιστών, των Πρετεντέρηδων, των μικροαστών που πουλάνε τσολιαδάκια και μπλουζάκια;

Είναι δυνατόν να λέτε και σεις, ότι οι εργαζόμενοι στα πλοία, δεν έχουν δικαίωμα να απεργούν και να μη διαμαρτύρονται οι πολίτες, που θα χάσουν τα μπάνια τους στην…. Μύκονο;

Τέτοια και άλλα αποστομωτικά, εξυπνακίστικα, ρητορικά ερωτήματα, αντιμετωπίζει όποιος δυσανασχετεί με την επαναλαμβανόμενη εμμονή του ΠΑΜΕ να απαγορεύει σε κρουαζιερόπλοια να πιάνουν στο λιμάνι, να απαγορεύει στα πλοία της ακτοπλοΐας, να αποπλεύσουν.

Και πραγματικά, τουλάχιστον εγώ νοιώθω άσχημα, όταν χρειάζεται να μιλήσω για σωματεία με την ιστορία της ΠΕΜΕΝ και του ΣΤΕΦΕΝΣΟΝ.

Πως τα καταντήσανε έτσι.

Σε όλη την ιστορία τους είχαν τον σεβασμό όλης της κοινωνίας. Όταν απεργούσαν οι μηχανικοί του εμπορικού ναυτικού και οι εργαζόμενοι στις μηχανές των πλοίων, πάγωνε όλη η οικονομία.

Ήταν πάντα περήφανοι, δεν είχαν ανάγκη το τσούρμο των κνιτών και των μελών του ΠΑΜΕ, για να δώσουν τον αγώνα τους.

Είχαν πάντα τον σεβασμό όλης της κοινωνίας που ήξερε, ότι οι συνθήκες της δουλειάς τους, είναι ιδιαίτερα άσχημες.

Όταν έκαναν απεργία πάγωναν οι μηχανές. Δεν είχαν ειδικά αυτοί κανέναν λόγο να πιάσουν τους καταπέλτες.

Όμως εδώ και μερικά χρόνια, ο μόνος τρόπος που υποτίθεται ότι απεργούν οι μηχανικοί των πλοίων, είναι να παίρνουν κνίτες και μέλη του ΠΑΜΕ, τον ηλεκτρικό, να κατεβαίνουν στο λιμάνι και να πιάνουν τους καταπέλτες των πλοίων της ακτοπλοίας.

Μα θα μου πεί κανείς, δεν έχουν το δικαίωμα να διαλέξουν την μορφή αγώνα, που είναι αποτελεσματικότερη;

Καμία αντίρρηση. Όμως δεν θάπρεπε να μας πούνε, γιατί κανένα πλοίο , εκτός απ’αυτά που εμποδίζουν να αποπλεύσουν, δεν αναφέρει απεργούς;

Εστω ένα ρε αδερφέ. Να ακούσουμε ότι το τάδε πλοίο δεν έκανε το ταξίδι του, όχι επειδή οι κνίτες και το ΠΑΜΕ, κατέλαβαν τον καταπέλτη, αλλά επειδή οι μηχανικοί και το κατώτερο πλήρωμα που δουλεύει στις μηχανές, απήργησαν;

Τι σόι απεργία είναι αυτή; Εδώ όλοι δουλεύουν και μόνο κάποια επαγγελματικά στελέχη του ΚΚΕ, όπως ο Μανουσογιαννάκης, που είναι επαγγελματίες συνδικαλιστές, με ομάδες άσχετων με τους ναυτικούς, παίζουν τους απεργούς και ετοιμάζονται να κάνουν καριέρα σε κάποια επόμενη βουλή.

Τέτοιους συνδικαλιστές μόνο τις εποχές του Μακρή και του Θεοδώρου πρίν την χούντα και την εποχή του Καρακίτσου, είχαμε από την μεριά του κράτους,

Ανθρωποι που δουλειά τους ήταν ο κρατικός συνδικαλισμός, με τον οποίο δημιουργούσαν και ήλεγχαν συνδικάτα-σφραγίδες και με αυτά την ΓΣΕΕ.

Είδε και ζήλεψε το ΚΚΕ και επειδή δεν μπορούσε να καταλάβει με ανάλογο τρόπο το συνδικαλιστικό κίνημα, το πρόλαβε το ΠΑΣΟΚ με τον Ραυτόπουλο κλπ, δημιούργησε την δική του συνδικαλιστική οργάνωση το ΠΑΜΕ, με μέλη συνδικάτα που ελέγχονται από το ΚΚΕ, τα περισσότερα από τα οποία, είναι σωματεία-σφραγίδες, με «προσχηματικά» μέλη, κομματικά μέλη.

Η εκλογή των διοικήσεών τους, με ποσοστά μεγαλύτερα από 90%, είναι χαρακτηριστική.

Αυτά δεν είναι συνδικάτα, κάνουν ότι είναι συνδικάτα, ώστε μέσω των δράσεών τους, να ασκείται η πολιτική του ΚΚΕ, που είναι απολύτως αδύνατο, να περάσει από οποιοδήποτε φυσιολογικό συνδικάτο.

Στη λογική αυτή αλώθηκαν και τα ιστορικά συνδικάτα των ναυτικών.

Οι διοικήσεις τους που ζούνε στο λιμάνι την ώρα που οι ναυτικοί ταξιδεύουν στους ωκεανούς, αποφασίζουν κατά κανόνα μόνες τους, μη λογαριάζοντας, ότι κινδυνεύουν να ανατραπούν από κάποιο σώμα, αφού είναι αδύνατο να συνεδριάσουν συνελεύσεις με τα μέλη τους.

Το ΚΚΕ ελέγχει τα δύο αυτά συνδικάτα και τα χρησιμοποιεί για την άσκηση της πολιτικής του, υποκρινόμενο τους «ναυτικούς».

Όμως δεν έχει καμία επιρροή και τους συκοφαντεί, με τα καμώματα και τις υστερίες του και απόδειξη είναι αυτό που ανέφερα και προηγουμένως. Ούτε σε ένα πλοίο δεν σταμάτησαν οι μηχανές.

Δουλεύανε όλοι. Οι μόνοι που δεν είχαν δικαίωμα να πάνε στην δουλειά τους, ήταν οι υποψήφιοι επιβάτες που εμποδίστηκαν και προπηλακίστηκαν, στην απαίτησή τους να κάνουν το ίδιο.

Εάν το θέλουμε αληθινά, κάνουμε ενωμένοι την ημέρα σήμερα, just a...

Απεργιακά παράλογα...

Απεργίες-σούπες δεν τις βαρεθήκατε;

απεργία σήμερα, αλλά μην το κάνουμε και θέμα

You Pay Your Crisis (lls vesion)