Η "δικτατορία" του πασοκαριάτου

Μια πολύτιμη υπενθύμιση-προειδοποίηση για τους νέους πιθανούς ξενιστές του παρασίτου:
ΑΣ

Πότε θα απαλλαγεί η νεοελληνική κοινωνία από την ολέθρια "δικτατορία" του πασοκαριάτου; 

του Γιώργου Ν. Οικονόμου*

Για περισσότερα από τριάντα χρόνια η πολιτική ζωή του τόπου καθορίζεται από τη συμπεριφορά, τη νοοτροπία και την ιδεολογία μίας κομματικής νομενκλατούρας, ενός στελεχικού δυναμικού που προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ, αλλά ως φαινόμενο έχει επεκταθεί και σε άλλους χώρους. Είναι το πασοκαριάτο, που αποτελείται από βουλευτές, ευρωβουλευτές, κρατικούς υπαλλήλους, δικηγόρους, δημοσιογράφους, από τη συνδικαλιστική αριστοκρατία των τραπεζών, των δημοσίων επιχειρήσεων, των ΔΕΚΟ, από διανοουμένους, πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι νεόπλουτοι είτε λόγω φοροδιαφεύγοντος επαγγέλματος είτε λόγω της διαπλοκής τους με το κράτος, την πολιτική και την άσκηση της εξουσίας. Έχουν δε άμεσες ευθύνες για τη χρεοκοπία.

Η ιδεολογία του πασοκαριάτου είναι ένα μίγμα από κοινότοπες και γενικόλογες απόψεις και ένα συνονθύλευμα εννοιών που στην πραγματικότητα δεν σημαίνουν τίποτε, απλώς συγκαλύπτουν τη ρηχότητά του: σοσιαλισμός, αλλαγή, εκσυγχρονισμός, ανάπτυξη, δημοκρατία, προοδευτισμός, λαϊκά και εθνικά συμφέροντα, αντιαμερικανισμός ή αντιευρωπαϊσμός, εθνικισμός, κρατισμός, και τελευταίως αντιμνημονιακός οίστρος. 

Όλα αυτά ο μύλος του πασοκαριάτου τα αλέθει, τρέφοντας έτσι τόσο τη δική ύπαρξη και άνοδο όσο και τα όνειρα της πολυάριθμης μικρομεσαίας μάζας, που αποτελεί τη βάση του και επιθυμεί να βολευτεί πάση θυσία από το κρατικό ταμείο, άπληστη για επιδοτήσεις και προσόδους, για κατανάλωση, τηλεθέαση και σκυλάδικο.

Το πασοκαριάτο είναι έμπειρο, ξέρει τα κατατόπια των κρατικών μηχανισμών, τις κρυφές διόδους της μικρής, μεσαίας και μεγάλης διαπλοκής, τα παιγνίδια της εξουσίας, τους αρμούς της γραφειοκρατίας, τους τρόπους προπαγάνδας και πλασαρίσματος του εαυτού του και κάθε νεωτερικού σωτηριολογικού προϊόντος. Αποδείχθηκε ισχυρό και ανθεκτικό επί δεκαετίες, έχοντας ως κύριο χαρακτηριστικό του τον χαμαιλεοντισμό. Ικανό να ελίσσεται παντού, κατάφερε να δημιουργήσει καθεστώς και ιδεολογία, την ιδεολογία της προσαρμογής σε όλες τις καταστάσεις. 

Η ιδεολογία του δεν αποσκοπεί στα συμφέροντα της κοινωνίας, στο κοινό αγαθό, παρά μόνο στο δικό του συμφέρον, πράγμα που συγκαλύπτει με λαϊκισμό, δημαγωγία, πελατειακές σχέσεις και γενικόλογα κενά συνθήματα. 

Το πασοκαριάτο δεν έχει αρχές ούτε ήθος, παρά μόνο ένστικτο αυτοσυντήρησης, γι αυτό οι διάφορες συνιστώσες του μετά τη χρεοκοπία, εγκαταλείπουν το καταρρέον και αναξιόπιστο ΠΑΣΟΚ, αφού δεν εξυπηρετεί πια τα συμφέροντά τους, και πορεύονται καιροσκοπικά αναλόγως της συγκυρίας.

Μπορεί η μία να στηρίζει την ακροδεξιά μνημονιακή κυβέρνηση του Α. Σαμαρά-Β. Βενιζέλου, η άλλη να συσκέπτεται με την Κεντροαριστερά ή τους Ανεξάρτητους, η τρίτη να πλαισιώνει τη ΔΗΜΑΡ, η τέταρτη να συζητά με το Ποτάμι και η έκτη να στελεχώνει τον ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ, δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ φθίνει, το πασοκαριάτο ζει και βασιλεύει.

Η «επιτυχία» του πασοκαριάτου γοήτευσε στο παρελθόν και τη ΝΔ, τόσο του Μητσοτάκη και του Καραμανλή Β΄ όσο και του Σαμαρά, που υιοθέτησαν τη νοοτροπία, τη συμπεριφορά και τους τρόπους δημαγωγίας του. Γοήτευσε επίσης και αρκετά στελέχη του ΚΚΕ και του ΣΥΝ που προσχώρησαν σε αυτό σε καιρούς ευωχίας και επίπλαστης ευημερίας. Συνεπώς μπορεί να γίνει λόγος για πλήρη κυριαρχία του, για «δικτατορία» του πασοκαριάτου, είτε με κεντρώα είτε με δεξιά μορφή. 

Εξ άλλου σε καιρούς χρεοκοπίας, με την κεκτημένη εμπειρία του και τη σημαία τού αντιμνημονιακού ή της ανανέωσης, το πασοκαριάτο ελίσσεται στους άλλους κομματικούς χώρους, ετοιμαζόμενο να αλώσει ξανά τον κρατικό μηχανισμό, με αριστερή μορφή τώρα.

Το εύλογο ερώτημα είναι: έπρεπε να καταστραφεί η χώρα για να καταλάβουν οι αποχωρήσαντες βουλευτές και στελέχη του ότι κάτι δεν πάει καλά με το ΠΑΣΟΚ; Δύο τινά συνέβησαν με αυτούς. Είτε μέχρι το 2010 ή το 2011 δεν είχαν καταλάβει τι γινόταν, οπότε είναι ανόητοι και ανίκανοι. Είτε πάλι είχαν καταλάβει και παρέμειναν, οπότε είναι υποκριτές, κυνικοί και θεσιλάγνοι. Και στις δύο περιπτώσεις είναι επικίνδυνοι και επιβλαβείς.

Συνεπώς, το επόμενο ερώτημα είναι: με ποια ιδιότητα τους υποδέχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ανίκανους, ως κυνικούς ή ως συνυπεύθυνους για τη χρεοκοπία; Μάλλον και με τις τρεις, δηλαδή ως ψηφοσυλλέκτες. Όμως αυτή η ψηφοθηρική λογική είναι κυνική και συντηρεί το πασοκαριάτο παντός είδους και φυσικά δεν μπορεί να συγκροτήσει σοβαρή πολιτική. 

Ίσως ο ΣΥΡΙΖΑ να βαυκαλίζεται με την ιδέα πως θα τους αφομοιώσει. Όμως το πασοκαριάτο είναι πεπειραμένο, αδίστακτο και ασυγκρίτως πολυπληθέστερο από την ολιγάριθμη νομενκλατούρα του 4% του πρώην ΣΥΝ, άρα βάσει των πιθανοτήτων και ενός παλαιού «νόμου της διαλεκτικής» η ποσότητα δημιουργεί και την ποιότητα.

Για να απελευθερωθεί η ανθρωπότητα από τη λανθασμένη μαρξιστική ιδέα της «δικτατορίας του προλεταριάτου», πέρασαν 150 έτη. 

Πότε θα απαλλαγεί η νεοελληνική κοινωνία από την ολέθρια «δικτατορία» του πασοκαριάτου; 

Εάν δεν απαλλαγεί και συνεχισθεί η «δικτατορία» του, έστω με αριστερή μορφή, δεν θα γίνει και η απαγκίστρωση από την παρακμή και τη χρεοκοπία. 

Ο μόνος τρόπος για τη επίτευξη της απαλλαγής είναι, με αφύπνιση της κοινωνίας, να γίνουν ριζικές δομικές και θεσμικές αλλαγές για να απαλειφθούν οι «τόποι» από τους οποίους το πασοκαριάτο αντλεί τη νοσηρή του δύναμη, δηλαδή οι ιδεολογίες του εθνικισμού και της αντιπροσώπευσης, η κομματοκρατία, ο προοδευτισμός, ο κρατισμός, το πελατειακό καθεστώς, η διαπλοκή και η απουσία ελέγχου της εξουσίας.

*πηγή oikonomouyorgos.blogspot.gr, Εφημερίδα των Συντακτών

Η σοσιαλδημοκρατία επιστρέφει υπό την σκέπη της Αριστεράς; Συστημική προδοσία και ριζοσπαστική επαναφορά

"Οποιοδήποτε αριστερό κόμμα σήμερα, ανεξάρτητα από τις στρατηγικές του επιλογές, καλείται από την ιστορία να επιτελέσει στο άμεσο μέλλον σοσιαλδημοκρατικά καθήκοντα"

Γιατί πήρε τη ΔΗΜΑΡ το ποτάμι

του Στέλιου Κούλογλου*

Στα τέλη της δεκαετίας του 90, όταν ο Κλίντον ολοκλήρωνε την δεύτερη θητεία του (1996-2000), έκανε μια κίνηση που άλλαξε ριζικά την διάταξη των πολιτικών δυνάμεων στον δυτικό κόσμο: κατάργησε τον νόμο ο οποίος, με βάση τα διδάγματα από το μεγάλο κραχ του 1929, επέβαλλε τον διαχωρισμό των τραπεζών σε επενδυτικές και καταναλωτικές. 

Η αλλαγή αυτή αύξησε κατακόρυφα την εξουσία της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας και των άλλων Goldman Sachs, ενώ ταυτόχρονα συμβόλιζε την προδοσία των αρχών της σοσιαλδημοκρατίας από τους «σοσιαλιστές του τρίτου δρόμου», τύπου Κλίντον και Μπλαίρ. Τον ίδιο δρόμο ακολούθησαν και τα άλλα σοσιαλιστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, από το γερμανικό μέχρι το ΠΑΣΟΚ.

Η υιοθέτηση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών από την διεθνή σοσιαλδημοκρατία, άλλαξε δραματικά τα πολιτικά σκηνικά. Το άλλοτε βελούδινο (Γερμανία, Γαλλία) και άλλοτε βίαιο (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία) διαζύγιο των σοσιαλδημοκρατών με τις κοινωνικές τάξεις που εκπροσωπούσαν, περιόρισε κατά πολύ την πολιτική και εκλογική τους επιρροή. Έτσι έφτασε η Ευρώπη (και η Γαλλία λίαν προσεχώς) να κυβερνάται σήμερα από συντηρητικά κόμματα, τους γνήσιους εκφραστές των αντιλαϊκών πολιτικών λιτότητας, ενώ δημιουργήθηκε ένα καινούργιο πολιτικό τοπίο: στην μια πλευρά η αριστερά, στην άλλη το Ενιαίο Κόμμα των Αγορών και της Οικονομικής Ολιγαρχίας.

Το τελευταίο έχει συνήθως δύο συνιστώσες, μια πιο συντηρητική και μια πιο φιλελεύθερη σε κοινωνικά θέματα, όπως οι αμβλώσεις, η αντιμετώπιση των ναρκωτικών ή το μεταναστευτικό πρόβλημα. Με τις δύο όμως συνιστώσες να συμφωνούν στην βασική οικονομική πολιτική που ακολουθείται και εξυπηρετεί τους Ολιγάρχες. Το κόμμα των Αγορών βρίσκεται σήμερα στην εξουσία στην Γερμανία, με την κυβέρνηση Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών ή στην Ελλάδα, με την συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ.

Κάθε κόμμα οφείλει να πάρει θέση σε αυτό το νέο τοπίο και εδώ ακριβώς βρίσκεται η πηγή των κακών της ΔΗΜΑΡ. Το κόμμα του κ. Κουβέλη πήρε στην αρχή θέση εναντίον των μνημονίων και επομένως της ολιγαρχίας που εξυπηρετούσαν και αυτό του εξασφάλισε μια πολύ αξιοπρεπή, για πρωτοεμφανιζόμενο κόμμα, εκλογική επιρροή. Όμως μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 2012 προσχώρησε αιφνιδιαστικά στο Κόμμα των Αγορών, αναλαμβάνοντας τον ρόλο μιας λίγο πιο δημοκρατικής συνιστώσας από την συνιστώσα του ΠΑΣΟΚ. Αυτή η συμμετοχή, και μάλιστα παρά φύση για ένα κόμμα της αριστεράς, σε μια κυβέρνηση με νεοφιλελεύθερες πολιτικές, τις οποίες μάλιστα αναγκαστικά εφαρμόζει με αυταρχικό τρόπο, όπως το κλείσιμο της ΕΡΤ, είναι η βασική αιτία για την εκλογική καταβαράθρωση της.

Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία, όπως πχ. ότι η ΔΗΜΑΡ χάνει γιατί έφυγε από την κυβέρνηση, είναι παιδαριώδης και δεν παίρνει υπόψη της το νέο πολιτικό περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί από την κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού - καζίνο. Κι εδώ ακριβώς οφείλεται το γεγονός ότι η κίνηση των 58, της Ελιάς, της Δημοκρατικής Παράταξης και δεν συμμαζεύεται, δεν βρίσκουν κοινωνικό έδαφος ούτε καν για να φυτρώσουν. Φυσικά υπάρχει χώρος για σοσιαλδημοκρατία, αλλά με όρο ότι υιοθετεί ένα αυθεντικό σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα, στους αντίποδες του νεοφιλελεύθερου Κόμματος των Αγορών.

Στην πλευρά της αριστεράς, το νέο πολιτικό σκηνικό είναι πιο εμφανές στην Ελλάδα, ακριβώς βρέθηκε στο επίκεντρο της κρίσης. Στην ελληνική περίπτωση έπαιξαν βέβαια ρόλο οι αριστερές παραδόσεις της χώρας αλλά και το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν περιορίστηκε σε διαμαρτυρίες, αλλά ευφυώς επεδίωξε στις εκλογές του 2012 να αναλάβει την εξουσία για να αλλάξει την εφαρμοζόμενη πολιτική. Οποιοδήποτε αριστερό κόμμα σήμερα, ανεξάρτητα από τις στρατηγικές του επιλογές, καλείται από την ιστορία να επιτελέσει στο άμεσο μέλλον σοσιαλδημοκρατικά καθήκοντα. Η υιοθέτηση από τον ΣΥΡΙΖΑ ενός παρόμοιου προγράμματος ως απάντηση στην κρίση, είναι που του εξασφαλίζει πλατιά πολιτική υποστήριξη, όπως δείχνουν και οι τελευταίες εξελίξεις μετά τις εξαγγελίες Τσίπρα στην Θεσσαλονίκη.

Παρόμοιο σκηνικό με την Ελλάδα αρχίζει να διαμορφώνεται και στις άλλες χώρες που πλήττονται από την κρίση, με την Ισπανία του Podemos να αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν το Podemos να παλεύει στήθος με στήθος για την δεύτερη θέση, με ένα ποσοστό γύρω στο 20% (στις ευρωεκλογές κέρδισε 7,9%).

Οι λόγοι που την εκλογική επιρροή της ΔΗΜΑΡ πήρε το ποτάμι, θα πρέπει να προβληματίσουν και το κόμμα Ποτάμι. Ιδιαίτερα σε συνθήκες ακραίας κοινωνικής πόλωσης όπως αυτές που διαμορφώνονται στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, τα κόμματα είναι υποχρεωμένα να πάρουν θέση υπέρ ή κατά του Κόμματος των Αγορών και των πολιτικών του. Ο διμέτωπος και οι γενικολογίες μοιάζουν προσωρινά βολικές. Είναι όμως πολύ δύσκολο να κρατάς δύο καρπούζια κάτω από την μασχάλη, ιδίως όταν πρέπει να ελευθερώσεις τα χέρια σου για να ψηφίσεις.

*σχόλιο στο tvxs.gr

Ανεξαρτητοποίηση Λυκούδη: ένα ακόμη βήμα στο δόλιο σχέδιο της Αριστεράς για την κατάληψη της εξουσίας;

Σπύρος Λυκούδης 23/6/2009: όταν το δόλιο σχέδιο της αυτοδυναμίας
μέσω της διάσπασης, ξεκινούσε..

Με αφορμή την αποχώρηση Λυκούδη από την ΔΗΜΑΡ, αποκαλύπτουμε* το μυστικό σχέδιο της Αριστεράς για την κατάληψη της εξουσίας: 

(η επιστημονική μέθοδος της διάσπασης του ατόμου εφαρμοσμένη στην πολιτική - ποιος είπε ότι η πολιτική διάσπαση δεν απελευθερώνει επίσης τεράστια ενέργεια;;;)

Ιδού το σχέδιον και η απόδειξις:

Εκλογές 2009 Συνασπισμός 5,04%.

- Συνέδριο 2010: αποχώρηση "ανανεωτικής πτέρυγας" μετέπειτα ΔΗΜΑΡ (το 25% του ΣΥΝ).

Α΄Εκλογές 2012: Συνασπισμός 16,78% (+) ΔΗΜΑΡ 6,11% = 22,89%
Β΄Εκλογές 2012: Συνασπισμός 26,89% (+) ΔΗΜΑΡ 6,26% = 33,15%

- ΔΗΜΑΡ σήμερα: αποχώρηση "μεταρρυθμιστικής πτέρυγας" (το 25% της ΔΗΜΑΡ)

Εκλογές 2014-15: Συνασπισμός 35% (+) ΔΗΜΑΡ 3,0% (+) Λυκούδης 1% = 39,0% (αυτοδυναμία!)

Παραπομπές: 

Ανεξαρτητοποιήθηκε ο Σπύρος Λυκούδης από την ΔΗΜΑΡ

Εκτίμηση ψήφου - στο 35% ο ΣΥΡΙΖΑ

*Μια ακόμη αποκλειστικότητα της ΑΣ

"κεντροαριστερά" - τρεκλίζει και το τελευταίο colpo grosso της απειλητικής πλέον για το πολίτευμα κυβέρνησης ΝΔΠΑΣΟΚ...

του Γιάννη Καλαϊτζή

Κανείς δεν φανταζόταν στον μεταρρυθμιστικό χώρο πόσο το "κεντροαριστερό" colpo grosso του Βενιζέλου με τους 58 θα δίχαζε, θα φανάτιζε, θα διέλυε τις διεργασίες του μεσαίου χώρου και θα τις εκτροχίαζε σε αποκλειστική υπηρεσία δαιμονοποίησης του "αντιπάλου" Συριζα... 

Στην αγνώριστη αυτή "κεντροαριστερά" που δημιουργήθηκε από "επαγγελματίες", αντίπαλος δεν είναι η Αντιμεταρρύθμιση -που προωθούν ντριπλάροντας ή και σε αγαστή συνεργασία με την τρόικα οι ίδιοι διεφθαρμένοι πολιτικοί εκπρόσωποι του ίδιου κρατικοδίαιτου ολιγαρχικού συστήματος της χρεοκοπίας. Όχι - αντίπαλος είναι η ...αντιπολίτευση. 

Και έχουν χρεωθεί αποκλειστικά την "αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση" - εμμονικά διασπείροντας την καχυποψία και προκαλώντας τοξική παράλυση συνολικά στον μεσαίο χώρο: για να εξασφαλίσουν λίγες μέρες ακόμη στην συγκυβέρνηση. 

Παρ΄όλα αυτά και παρά την συγκεντρωμένη ισχύ ολόκληρου του μηντιακού συστήματος επιρροής τους, και οι 58 κατέρρευσαν εν μια νυκτί, και η Ελιά απεδείχθη πολύ περισσότερο Πασοκ από ότι άντεχε και η ΔΗΜΑΡ διαλύθηκε στα "επιδέξια" χέρια τους - έτσι που τα απομεινάρια τους αναζητούν τώρα τελευταίο καταφύγιο και την ύστατη ευκαιρία αλώνοντας (ως παράσιτα) το Ποτάμι... Τρελό τρέκλισμα δλδ το colpo grosso... αλλά το ψώνιο ψώνιο (πάντα κάτι μένει τελικά): διαβάστε ένα ακόμη άρθρο του Κ Αλεξάκου επί των τύπων των ήλων - από έναν original κεντροαριστερό.

ΑΣ

centroaristeristas – η λούπα του ψώνιου

μία "χυδαία επίθεση" με αφορμή τη συνέντευξη* του Λεωνίδα Καστανά

του Κωνσταντίνου Αλεξάκου*

Τα κεντροαριστερά προτζεκτάκια συνιστούν ένα loop ναρκισσιστικής εσωστρέφειας. Παντογνώστες, συγκροτούν ομάδες χωρίς ιδεολογική πυξίδα και μοναδική χρησιμότητα την κάλυψη στον κυβερνητισμό όποιου κάθεται στην καρέκλα, αφού οι ίδιοι την τρέμουν όπως ο διάολος το λιβάνι. Κι αν αλλάξει αυτός, κι ο επόμενος καλός είναι· ναι, αυτός που έβριζαν μέχρι χθες. Για το καλό του τόπου και το «μεταρρυθμισμό» (sic).

Προκρούστες της θέσης των άλλων, χωρίς δική τους, με έμφυτη απέχθεια για το όποιο ιδεολογικό πλαίσιο και τους πολλούς αφού τους θεωρούν εξ ορισμού ένοχους, ολίγιστους και χαζούς. Ποιός νάρκισσος χρειάστηκε ιδεολογικό πλαίσιο όταν έχει την φυσική υπεροχή του; Είναι «κοινή λογική», κι ας μην την ψηφίζει κανείς... Ποιός νάρκισσος ένιωσε την ανάγκη να εξηγήσει, ή να τεκμηριώσει την άποψη του αφού είναι αυταπόδεικτη· είναι δική του. Εξού κι η αλαζονεία στην εκφορά του λόγου. Όχι οξύτητα – αυτή θέλει δουλειά και τεκμηρίωση. Αλαζονεία σκέτη.

Η αγέλη των centroaristeristas δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα: γνωρίζει εξ ορισμού, και επομένως απαιτεί την συμμόρφωση στο νεφέλωμα της σκέψης της. «Έχουν ένσημα», είναι «άνθρωποι του πνεύματος», μπορεί να έχουν υπάρξει και ωραίοι γκόμενοι (γούστα είναι αυτά), και αρκεί.

Κριτές των πάντων, δεν συζητούν, δε μελετούν, δεν εξηγούν, δεν καταθέτουν προσανατολισμό, πρόταση και θέση. Καταρρίπτουν ό,τι δεν είναι δικό τους με παπική αξιοσύνη και ενίοτε στήνουν άτυπα κλιμάκια Ιεράς Εξέτασης για όποιον βαφτίσουν πολιτικό αντίπαλο. Το πώς ορίζεται ένας πολιτικός αντίπαλος όταν ...

ΚΑΙ γλύψιμο ΚΑΙ αποστασία; (#δύσκολο πράγμα...)

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Γλύψιμο και Αποστασία, τι δύσκολο πράγμα...

Και τώρα τι κάνουν Σαμαράς και Βενιζέλος; Με σίγουρη την νίκη ΣΥΡΙΖΑ αν γίνουν τώρα εκλογές; Κι ίσως ακόμη πιο σίγουρη αν αργήσουν; Μήπως να μην γίνουν καθόλου εκλογές; Μήπως να γίνουν χωρίς μπόνους - αλλά αυτό δεν αλλάζει τώρα...

Να αλλάξουν πολιτική δεν παίζει - έχουν δεσμεύσεις. Να αλλάξουν πρόσωπα παίζει - αλλά δεν έχουν και τίποτα ιδιαίτερο να παρουσιάσουν  -άσε που ενώ η αναμονή συσπειρώνει, η ανακοίνωση και μόνο του ανασχηματισμού θα αποσυσπειρώσει... Όσοι "φάνε άκυρο" δεν τόχουν και σε τίποτα να πάνε στο άλλο μαγαζί... τώρα που το πλοίο βυθίζεται... 

Κι από πάνω έχουμε και τον εκβιασμό του Ευάγγελου, ότι τα μαζεύει και φεύγει αν δεν ικανοποιηθεί...
Τι κάνουμε; Μιλάμε με τον Θεό; 

Όχι... δεν αρκεί. Χρειάζονται αποφασιστικές κινήσεις. 
Η μόνη λύση είναι να αυξηθούν οι βουλευτές της "δεδηλωμένης" και αν είναι δυνατόν να εκλέγουν και Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Οι "επενδυτές" των αιγιαλών και των κατασχέσεων, ζητούν σταθερότητα - όχι μόνο λίγους μήνες ακόμη. Απαιτούν εξάντληση της τετραετίας αφού δεν μπορούν να αποφύγουν τις καταραμένες εκλογές. Να ολοκληρώσουν...

Μόνη λύση λοιπόν είναι η αποστασία βουλευτών από τα ενδιάμεσα κόμματα - πριν αποφασίσουν εκείνα με ποια πλευρά θα τοποθετηθούν. Ή μαζί μας (πχ στην "κεντροαριστερά" ή στην "κεντροδεξιά") ή διάλυση και αγοράζουμε τα υλικά κατεδαφίσεως. Αγοράζουμε την φιλοδοξία των βουλευτών, ποντάρουμε στον αμοραλισμό όσων δεν παραδίδουν την έδρα αλλά την κουβαλούν προς ανταλλαγή. Όπως εκείνος ο θλιβερός Τατσόπουλος που κατακρατεί ακόμη την έδρα του ΣΥΡΙΖΑ και σε αντάλλαγμα έχει εκπομπή στον ΒΗΜΑ FM και στασίδι στον Πρετεντέρη και το megamou - μπορεί να τον δούμε άλλωστε και "κεντροαριστερό" υφυπουργό Σεξισμού (συγγνώμη Πολιτισμού) αυτόν ή τον Βασίλη Οικονόμου (τον εξ Αττικής έτερο "κεντροαριστερό" με ιστορία αποστασίας)  - όλα τα μωρά του Βενιζέλου στην πίστα... μπορεί να κάνει και αλλιώς ο Σαμαράς;

Αποστασία όμως, τι δύσκολο πράγμα... Πέστε νάρθουν οι ειδικοί: να ενεργοποιηθεί η μητσοτακική ...αριστερά, να στηριχθεί ο Βενιζέλος και η Ελιά, να γίνει επίτροπος η Ντόρα, και κυρίως φροντίδα... να μην μείνουν άνεργοι τόσοι και τόσοι βουλευτές που τα κόμματά τους δεν μπορούν πια να τους θρέψουν...

Βέβαια το σχέδιο μπορεί και να αποτύχει. Αυτοί οι ηλίθιοι του ΔΝΤ δεν δέχονται να πάρουμε μια ανάσα... και ο Σόιμπλε, αχ, αυτός ο Σόιμπλε... ανακοινώνει νέο μνημόνιο! Γλύψιμο λοιπόν εναλλακτικά στον ΣΥΡΙΖΑ - "μας χρειάζεσαι", "πως θα κυβερνήσεις" (αν αποτύχει η αποστασία...). "Μια ασυλία ζητάμε... είναι πολύ;"

Δείτε σήμερα το ΒΗΜΑ και το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ και θα καταλάβετε... 

ΑΣ

Μπορεί να υπάρξει αντιαριστερή κεντροαριστερά; (#και το πραγματικό δίλημμα της ΔΗΜΑΡ)

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Στις πρόσφατες ευρωεκλογές και παρά τις δυνατότητες της χαλαρής ψήφου, οι επίσημες δυνάμεις της ελληνικής κεντροαριστεράς (και συνιστώσες του κόμματος της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας) ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ έχασαν 4+5 μονάδες αντίστοιχα, δλδ ένα ολόκληρο 9%. 

Μετά την απορρόφηση των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ το 2012, τώρα συνέβη το ίδιο κατά μεγάλο μέρος και με τον χώρο της ΔΗΜΑΡ. Νωρίτερα είχε εξαφανιστεί σε ένα βράδυ η τελευταία απόπειρα "ανασυγκρότησης" της κεντροαριστεράς σε αντιαριστερή κατεύθυνση μέσω της κίνησης των 58.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Και πως συνδέονται με την σημερινή κρίση στην ΔΗΜΑΡ;

1. Ότι η κεντροαριστερά έχει μετακομίσει οριστικά πλέον στις κάλπες του ΣΥΡΙΖΑ. Πράγμα που σημαίνει ταυτόχρονα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται ακόμη πιο "κεντροαριστερός" (βλέπε ρεαλιστικός, με κατεύθυνση κυβερνησιμότητας) υποχρεωτικά - αφού εκ των πραγμάτων καλείται να καλύψει ο ίδιος και τον χώρο αυτό - της κεντροαριστεράς -, ελλείψει "πιστοποιημένων" εκπροσώπων με τους οποίους θα μπορούσε να συμμαχήσει. 
Η ΔΗΜΑΡ έχει πλέον υπαρξιακό πρόβλημα και η απόσχισή της από τον πρώην Συνασπισμό λόγω "ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών", βρίσκεται ήδη σε αναστοχασμό και πιθανή αναθεώρηση, ειδικά υπό την πίεση απορρόφησης του κόμματος από την δεξιόστροφη Ελιά αλλά και της προϊούσας ρεαλιστικής ευρωπαϊκής στροφής του ενιαίου πλέον ΣΥΡΙΖΑ.

2. Ότι το ΠΑΣΟΚ, αν και τυπικά κεντροαριστερό, δεν αναγνωρίζεται σαν τέτοιο από την κοινωνία. Αλλά περισσότερο σαν μια δύναμη της κεντροδεξιάς που καλύπτει το κενό της ακροδεξιόστροφης πλέον ΝΔ του Σαμαρά. Είναι ενδεικτικό ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είχε ιδιαίτερες απώλειες προς ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές τις εκλογές - απόδειξη ότι στον χώρο αυτό, πλην των πελατειακά εξαρτώμενων α-πολιτικών ψηφοφόρων παραμένουν ελάχιστοι πλέον με "σοσιαλιστική" κοινωνική συνείδηση.

3. Ότι κάθε απόπειρα ανασυγκρότησης ενός ελληνικού κεντροαριστερού μεταρρυθμιστικού χώρου σε αντιαριστερή κατεύθυνση είναι καταδικασμένη. Είναι ενδεικτικό ότι το Ποτάμι, που για πολλούς είναι η νέα έκφραση της κεντροαριστεράς με φιλελεύθερα και όχι κρατικιστικά χαρακτηριστικά, αποφεύγει με κάθε θυσία να συγκροτηθεί σε αντιαριστερή κατεύθυνση - και οι ψηφοφόροι του επικροτούν κάτι τέτοιο αλλά και την επικοινωνία με τον ΣΥΡΙΖΑ με πολιτικό πολιτισμό, στέλνοντας στο ευρωκοινοβούλιο δυο "αριστερούς" υποψηφίους από το ψηφοδέλτιό του.

Ο πολιτικός χάρτης αλλάζει πλέον ραγδαία. 
Με μία έννοια το ΚΚΕ της ορθόδοξης δογματικής έχει δίκιο: όλοι οι πολιτικοί χώροι κινούνται προς τα "δεξιά" - άλλοι προς την πραγματική Δεξιά άλλοι προς τον ρεαλισμό. 

Η ΝΔ ακουμπά σχεδόν την ΧΑ με μικρό ανάχωμα το μαξιλαράκι του ακροδεξιού μη-ναζιστικού ΛΑΟΣ. 

Το ΠΑΣΟΚ του Β Βενιζέλου έχει αγκυροβολήσει στον κεντροδεξιό χώρο, ως "αριστερή" συνιστώσα της ΝΔ με χαρακτηριστικά καθαρού μηχανισμού κοινωνικά ανάλγητου. 

Ο κεντρώος μεταρρυθμιστικός χώρος έχει συντριβεί στις παραδοσιακές του εκδοχές (Δράση, δημιουργία ξανά!) και δοκιμάζει την τύχη του με το Ποτάμι, δοκιμάζοντας ένα νέο υβρίδιο σοσιαλφιλελευθερισμού χωρίς όμως ακόμη σαφή χαρακτηριστικά. Θα μπορούσε να είναι ο σύμμαχος που αναζητεί ο ...

Όταν η ιαπωνική τράπεζα NOMURA ξέρει τι θα γίνει στην ...ΔΗΜΑΡ

Στο γνωστό ανέκδοτο, η γραμματέας του τάδε Υπουργού ή Δημάρχου, λέει στον πολίτη που ζητά ακρόαση: "Δεν μπορεί τώρα, συσκέπτεται..." - κι εκείνος εντυπωσιασμένος λέει με χαρά: "Αλήθεια; Μι σκέπτεται;;" 
Διαβάζοντας κανείς έκπληκτος τις αναλύσεις της ιαπωνικής επενδυτικής τράπεζας Nomura για τις εξελίξεις στην ...ΔΗΜΑΡ και τους ΑΝΕΛ, αναρωτιέται: 

"Αλήθεια; Μι σκέπτεται η ...Nomura;" 

Και γιατί άραγε; Να γιατί:

"Όσον αφορά τα υπόλοιπα κόμματα, η αδύναμη επίδοση της ΔΗΜΑΡ, αναμένεται να προκαλέσει εσωκομματικές εξελίξεις, όπως αλλαγή ηγεσίας και επαναπροσέγγιση του κυβερνητικού συνασπισμού, κυρίως μέσω του ΠΑΣΟΚ και της Ελιάς.
Σε κάθε περίπτωση οι προοπτικές για στήριξη της κυβέρνησης από τη ΔΗΜΑΡ, κατά την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας στο α΄τρίμηνο του 2015, έχουν αυξηθεί, καθώς πλέον δεν επιθυμεί τη διεξαγωγή εθνικών εκλογών μετά τη συντριβή της στις ευρωεκλογές." 

Πηγή*: Tράπεζα Nomura: Τι θα γίνει με την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας στην Ελλάδα -Ποια κόμματα θα τον ψηφίσουν 

Τι ακριβώς ενδιαφέρει μια παγκόσμια επενδυτική τράπεζα  από το τι γίνεται στην Ελλάδα; Προφανώς την ενδιαφέρουν πράγματα σαν τις  δυνατότητες κερδοφόρων επενδύσεων σε αυτήν - όπως  πχ στους υπέροχους αιγιαλούς της που αυτή η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ιδιωτικοποιήσει/ξεπουλήσει σε κερδοσκοπικά funds

Προϋπόθεση για να συμβεί κάτι τέτοιο όμως, είναι η συγκυβέρνηση μειοψηφίας να αντέξει και να μην υποκύψει στο λαϊκό αίτημα -όπως εκφράστηκε στις ευρωεκλογές- για ανανέωση της λαϊκής εντολής. 

Να μην γίνουν, με τίποτα, εκλογές.

Η κυβέρνηση των συμφερόντων πρέπει να αντέξει και σήμερα αλλά και στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας στις αρχές του 2015 - γιατί τα "επενδυτικά" σχέδια έχουν μακρύ χρονικό ορίζοντα και χρειάζονται "σταθερότητα" και όχι ταρακουνήματα από τους υπερασπιστές του δημοσίου συμφέροντος... Χρειαζόμαστε λοιπόν νέους προθύμους, ανεξάρτητους βουλευτές που θα στηρίξουν την επιβίωση της συγκυβέρνησης ΝΔΠΑΣΟΚ against all odds...

Κι εδώ φτάνουμε στην ...ΔΗΜΑΡ. 

Ναι, η Nomura "επενδύει" στην διάλυση της ΔΗΜΑΡ και στο καθαρά προσωπικό συμφέρον των βουλευτών της - που δεν θα ξαναβγούν πιθανότατα βουλευτές σε περίπτωση εκλογών - να παρατείνουν την βουλευτική τους περίοδο ...κρατώντας όρθια την παραπαίουσα καταστροφική συγκυβέρνηση!

Συσκέπτεται λοιπόν η Nomura για την ΔΗΜΑΡ. 

Και "αξιολογεί" συμπεριφορές ανθρώπων:

- σαν αυτών που ζητούν εμμονικά την ανακοίνωση της υποψηφιότητας Φώτη Κουβέλη για ΠτΔ - για να εγκλωβίσουν έτσι το σύνολο των βουλευτών της ΔΗΜΑΡ στο σχέδιο εκλογής ΠτΔ από αυτήν την Βουλή (πχ Ανδρέας Παπαδόπουλος, Βασίλης Οικονόμου)  - το υπαινίχθηκε άλλωστε και ο μαρτυριάρης Άδωνης σε τηλεοπτικό πάνελ, μονολογώντας "κι αν είναι αριστερός ο υποψήφιος;"

- ή σαν αυτών που ζητούν την προσχώρηση της ΔΗΜΑΡ απευθείας στην Ελιά μέσω διαλόγου για την "κεντροαριστερά"... (πχ Γρηγόρης Ψαριανός).
Και δεν είναι μόνο η Nomura... ολόκληρος εσμός συμφερόντων αποπειράται να πλαστογραφήσει το μήνυμα των εκλογών και να διατηρήσει ένα αποτυχημένο κυβερνητικό ζόμπι, ζωντανό... 

Και ο δρόμος περνά μέσα από την ΔΗΜΑΡ!


*Ολόκληρο το κείμενο από την iefimerida:

Tράπεζα Nomura: Τι θα γίνει με την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας στην Ελλάδα - Ποια κόμματα θα τον ψηφίσουν

30.05.2014 11:19

Ανυπέρβλητο εμπόδιο για την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, εξακολουθεί να θεωρεί η παγκόσμια επενδυτική τράπεζα Nomura την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας στο α΄τρίμηνο του 2015. Ωστόσο εκτιμά ότι στον απόηχο της εκλογικής συντριβής ΔΗΜΑΡ και ΑΝΕΛ στις ευρωεκλογές, δεν αποκλείεται τα δύο αυτά κόμματα να στηρίξουν την κυβέρνηση, καθώς απεύχονται τη διεξαγωγή πρόωρων εθνικών εκλογών.

Παράλληλα, ο οίκος εκτιμά ως θετική εξέλιξη για την κυβέρνηση την επίδοση της Ελιάς στις ευρωεκλογές, καθώς οδηγεί σε αύξηση της κοινοβουλευτικής δύναμης της συγκυβέρνησης.
Η Nomura, σχολιάζει αναλυτικά τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, σε ανάλυσή της με ημερομηνία 27 Μαϊου 2014 και τίτλο «Ecb; European Elections; Belgium National Elections; Greece».

Είναι αθώα η πρόταση για Πρόεδρο Δημοκρατίας στον Φ Κουβέλη; (#προς εγκλωβισμό των 14 ψήφων της ΔΗΜΑΡ και μακροημέρευση της συγκυβέρνησης;)

Πηγή: Βουλή των Ελλήνων

Το παλιό πολιτικό σύστημα θα μετέλθει -είναι γνωστό- κάθε μέσου για την παραμονή του στην εξουσία παρά την (πλέον όχι μόνο δημοσκοπική) θέληση των πολιτών για απομάκρυνσή του.  Και ο σχεδιασμός είναι μακροχρόνιος - δεν είναι και χθεσινοί... Από την ώρα της συντριβής τους στις εκλογές του 2012, αναζητούν τρόπους να "παραμείνουν". Ένας από αυτούς ήταν η κίνηση των 58 - πέρα από την καλοπιστία πολλών συμμετεχόντων. Ένας άλλος είναι η επανερχόμενη ξανά και ξανά, ειδικά από γενικά πολιτικά άφωνους αλλά ειδικά και επιλεκτικά προβαλλόμενους από τα ΜΜΕ "αστέρες", τύπου Ανδρέα Παπαδόπουλου της ΔΗΜΑΡ, πρόταση να πάει για ΠτΔ ο Φώτης Κουβέλης: και σερβίρεται τόσο μεθοδικά, που όλοι έχουν πιστέψει ότι ο απόλυτος άρχων της ΔΗΜΑΡ, πράγματι, ετοιμάζει την πολιτική συνταξιοδότησή του και την εγκατάλειψη του κόμματός του αφού το χρησιμοποίησε για πάρτη του... Το σχέδιο είναι επιτυχές αφού πολλά είναι τα λάθη του ΦΚ και η ευκαιρία της συντριβής της ΔΗΜΑΡ στις πρόσφατες εκλογές μοναδική. Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση ακολουθεί: ποιοι και γιατί σπρώχνουν εκεί τον Φ Κουβέλη:

Η παραίτηση Κουβέλη και το βούτυρο στο ψωμί Σαμαρά - Βενιζέλου

του Κωνσταντίνου Αλεξάκου

Εδώ και καιρό παρατηρείται μια εμμονή σχετικά με τον Φώτη Κουβέλη, το ρόλο του στην κυβέρνηση και την κεντροαριστερά γενικότερα, όπως και μία ανεξήγητη - ουδείς την αναλύει πραγματικά - χρησιμότητα του στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Προσπαθώ να το δω στη βάση της συνολικής πολιτικής κατάστασης, αντί της παραπολιτικής καθημερινότητας.

1. Είναι δεδομένο ότι θα έρθουν επόμενα μέτρα με χρονικό ορίζοντα μέχρι την ψήφιση του επόμενου προϋπολογισμού τον ερχόμενο Οκτώβριο, αν όχι πιο πριν.

2. Είναι πολύ πιθανό η κυβέρνηση να χάσει τις επόμενες εκλογές, ειδικά αν έχει διαψευσθεί και έχουν ψηφιστεί νέα μέτρα, ή έχει πέσει στην προσπάθεια της να τα περάσει από την Βουλή.

3. Η σημερινή Βουλή μπορεί να ψηφίσει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αν εξασφαλίσει τις 14 ψήφους της ΔΗΜΑΡ. Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, πασοκογενείς (κυρίως) ανεξάρτητοι και λοιποί, και ΔΗΜΑΡ ξεπερνούν μακράν το όριο των 181 βουλευτών, ενώ αν προστεθούν και μερικοί μετανοημένοι Χρυχαυγίτες και Ανεξάρτητοι Έλληνες, πλησιάζουμε τους 200.

4. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να "διευκολύνει" μία (τεχνητή) πολιτική κρίση, παραιτούμενος πρόωρα προκειμένου να εκλεγεί νέος ΠτΔ. Σε ό,τι αφορά την κοινή γνώμη, το έδαφος έχει στρωθεί για μία τέτοια λύση.

Αν η κυβέρνηση πάει τίμια να ψηφίσει τα μέτρα που επιβάλλονται από τη μη ύπαρξη του "success story" θα πέσει, είτε τα ψηφίσει είτε όχι. Υπάρχει τρόπος να προσπεράσει το παράθυρο ευκαιρίας του ΣΥΡΙΖΑ για νίκη σε εθνική κάλπη, και να ψηφίσει τα μέτρα μετά ούτως ώστε να μην "τιμωρηθεί" για όσα ψευδώς υποστηρίζει μέχρι σήμερα; Νομίζω πως ναι. Αρκεί να στριμωχθεί ο κ. Κουβέλης, και να εγκλωβιστεί η κεντροαριστερά σε ένα ακόμα ψευδές δίλημμα· το πάτημα μπανανόφλουδας, άλλωστε, έχει γίνει το αγαπημένο σπορ του χώρου.

Δεν είναι καίριο το να γίνει ο Φώτης Κουβέλης ΠτΔ, αλλά να απαξιωθεί μέσα από την τιμητική πρόταση: αν την δεχτεί, καλώς. Αν αρνηθεί, ο αντίλογος θα είναι "μα τί θέλει επιτέλους - βρείτε άλλον". Και θα βρεθεί. Το καίριο εδώ είναι ο εγκλωβισμός των 14ων ψήφων της ΔΗΜΑΡ.

Η ακολουθία έχει ως εξής:

• Πρόκληση πολιτικής κρίσης (σαν της ΕΡΤ τον Ιούνιο του '13 για παράδειγμα)
• Καταλογισμός ευθυνών σε ΣΥΡΙΖΑ και όσους δεν συναινούν "στις λύσεις" (που είναι πάντα γενικές και απροσδιόριστες όποτε έχουν τεθεί τέτοια διλήμματα στο παρελθόν)
• Εγκατάσταση ενός ψευδούς εκβιασμού της κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ ενόψει εκλογής ΠτΔ, που "απειλεί την σταθερότητα στη χώρα", με την πολύτιμη βοήθεια των ΜΜΕ.
• Παραίτηση Παπούλια και άνοιγμα της διαδικασίας εκλογής νέου ΠτΔ από αυτή τη Βουλή με την ψήφο όσων αναφέρουμε στο (3).

Η κυβέρνηση, έχοντας "σώσει την πατρίδα" για μία ακόμη φορά, θα προχωρήσει "στα δύσκολα μέτρα που ...

Το Ποτάμι και το ...ΚΚΕ πρωταγωνιστές;

Πολυπλοκότητα. Την αντέχουμε;

από το left liberal synthesis

Να πω την πικρή αλήθεια, δεν έχω δει παρά ελάχιστες φορές τους "πρωταγωνιστές" ενώ στα ημέτερα φλυαρολόγια σε σύνολο χιλίων αναδημοσιεύσεων και αναρτήσεων δεν βρήκα ούτε ένα με πηγή ή ετικέτα το protagon. Ταυτόχρονα η ονομασία ενός κόμματος με όνομα από την φύση, μου προκαλεί μια αυτόματη αποστροφή. Πολιτικά κόμματα με ονομασίες που παραπέμπουν σε αταβιστικούς συμβολισμούς συναπαντώνται σε πολιτικά ανώριμες δημοκρατίες. Στην περίπτωση μας η "άνοιξη" και "αυγή" συνόδευσαν δεξιόστροφα εγχειρήματα, η δε ιδέα να εισάγουμε "ελιές" από την Ιταλία ήταν τουλάχιστον επαρχιωτισμός εφ' όσον έχουμε θαυμάσιες δικές ντόπιες ποικιλίες.

Τώρα πως κατάφερε ο Θεοδωράκης με ένα τόσο αταβιστικό όνομα να συγκροτήσει ένα τόσο αναγνωρίσιμο ρεύμα, το οποίο αυτοκατανοείται μάλιστα ως δυτικόφρων εκσυγχρονισμός είναι ενδιαφέρον.

Εκείνο που σηματοδότησε αμέσως ο Θεοδωράκης είναι ένα πολιτικό και ηθικό στίγμα ενός χώρου που είχε διαλυθεί. 

Η προσωπικότητα που πρώτη συμβολοποίησε μια νέα ηθική και αισθητική ευπρέπεια του χώρου ήταν ο Μπουτάρης. Η ανάλυση του φαινομένου "Μπουτάρη" περιττεύει. Ο Θεοδωράκης ανασυγκροτεί αυτό που περιρρέει ως αίσθηση ο Μπουτάρης και το εγκιβωτίζει σε ένα κομματικό πλαίσιο. Ταυτόχρονα οι εκλογικές καταγραφές σε ΤΕΕ, ΔΣΑ αποκαλύπτουν ότι στην κοινωνία πολιτών υπάρχει μια ισχυρή παρουσία της ευρείας κεντροαριστεράς. Διακρίνεται δια γυμνού οφθαλμού η μολυσματική ασθένεια που μπορεί να εξολοθρεύσει αμέσως την οικολογία του Ποταμιού: η ηθική επιληψιμότητα των μελών του.

Είμαστε εδώ και καιρό σε "περιβάλλον" απλής αναλογικής χωρίς τον αντίστοιχο εκλογικό νόμο. 

Εκτός από τα πολλά κόμματα διαφαίνονται στο βάθος σημαντικές περιφερειακές εκλογικές διαφορές. Αν υπολογίσουμε ταυτόχρονα την σαφή αντοχή της κεντροαριστεράς σε συνδικαλιστικούς χώρους, τις νεοδημοκρατικές απειθαρχίες,τότε το τοπίο γίνεται πιο δημιουργικό. Η απουσία μεγάλου ηγεμονικού ρεύματος με περιφερειακή και συνδικαλιστική κάλυψη υποχρεώνει τους πάντες σε συμβιβασμούς και δεύτερες σκέψεις.

Η συγκυρία έχει δυο ορατούς πρωταγωνιστές : Το Ποτάμι και το ΚΚΕ. 

Το Ποτάμι ανασυγκροτεί ένα χώρο, προβληματίζει τους πάντες και εκκινεί με πλεονέκτημα. Το ΚΚΕ σε όλες τις δημοσκοπήσεις, αλλά και στις γειτονιές έχει ανασυγκροτηθεί. Η δριμεία αντισυριζαική κριτική του δείχνει να έχει ακροατήριο στα παραδοσιακά αριστερόφωνα σύνολα ενώ ο μη κοινοβουλευτικός Κουτσούμπας "γράφει" τηλεοπτικά. Με ισχυρό Κκε, και την διαγωγή του Συριζα για το πως άκουσε τα μέλη του σε Κ.Μακεδονία και Πελοπόννησο, τελειώνει και επισήμως η υπόθεση εργασίας για κυβέρνηση όλης της Αριστεράς. Οι εκάστοτε ηγεσίες πάντα βρίσκουν τρόπους να κάνουν λίγες θεραπευτικές μαλάξεις στα μέλη τους, επομένως η εικασία του Συριζα ότι η βάση του Κκε θα επιδράσει, έχει ακυρωθεί με τον τρόπο που επέδρασε η δική του βάση.

Η συγκυρία έχει προβληματισμένους όλους τους υπόλοιπους αλλά κυρίως την ορθόδοξη Δημαρ και το Πασοκ. 

Η Δημαρ του Κουβέλη και δευτερευόντως το Πασοκ χάνουν σοβαρό εκλογικό μέρος τους που θα προτιμήσει την καινοτομία του Ποταμιού. 

Η Σαμαρική δεξιά φαίνεται να ανησυχεί περισσότερο για το Πασοκ παρά για την ίδια. Η μονταζέρια της δεν απευθύνεται σε όλη την κοινωνία αλλά στο συντηρητικό της κομμάτι, το οποίο φαίνεται να τρομάζει αρκετά με τα υποτιθέμενα καλάσνικοφ που κρύβει η Κουμουνδούρου. 

Η pseudodimar του Τσίπρα παρά τον τεράστιο δημοσκοπικό και εκλογικό όγκο της έχει μείνει από συμμάχους και ...

"Κεντροαριστερά": η πλήρης αποσύνθεση... (#όταν το πασοκ και η δημαρ τα ξαναβρίσκουν με τον ..εαυτό τους αναλώμασι των 58)

*η εικόνα είναι επεξεργασμένο κολλάζ πάνω σε γελοιογραφία του Πάνου Μαραγκού (πηγή)

Σας τα λέγαμε. Μάλλιασε η γλώσσα μας από τον Οκτώβριο: δείτε τα "κείμενα επί κειμένων" για την κίνηση των 58 στην ΑΣ. 
Για να σπάσει η νέα πολιτική φούσκα τρεις μόλις μήνες πριν τις εκλογές...
Έχοντας διαλύσει τα (φυσιολογικά, ανταγωνιστικά του ΠΑΣΟΚ) εγχειρήματα συγκρότησης του ριζοσπαστικού μεταρρυθμιστικού κέντρου αλλά μαζί, και τις αυταπάτες για την "εναλλακτική πρόταση" της "κεντροαριστεράς". Το colpo 58 του ΠΑΣΟΚ επέτυχε τον στόχο του και εγκαταλείπεται από τον κομματικό μηχανισμό ενώ τα καλόπιστα μέλη του "πέφτουν από τα σύννεφα" - καθώς η κεντροαριστερά συνεχίζει να βυθίζεται στον πασοκικό της μεταπολιτευτικό βάλτο αύτανδρη. 
Οι 58 θα εγκαταλείψουν έστω και τώρα τις αυταπάτες για "υπερβατικούς Βενιζέλους" και άλλα όχι πια (μ)πιστη-κά παραμύθια;
Γιατί σημασία έχει, "Τώρα τι λες!"
ΑΣ

Ποιοι προτιμούν -και επιβάλλουν- την σύγκρουση αντί ενός αναγκαίου ιστορικού συμβιβασμού;

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Η πολιτική στην Ελλάδα έχει τους δικούς της κανόνες - κι αυτοί συχνά κινούνται αντίθετα με τα συμφέροντα της κοινωνίας. Τα "συμφέροντα" στην ιδιότυπα βαλκανική μεταοθωμανική αυτή χώρα είναι συμφέροντα μεταπρατών που συνήθως κυριαρχούν επί των ντόπιων αστικών και "αστικών" δυνάμεων. Όπως τα "εισαγόμενα" είναι πιο φθηνά από τα "ντόπια" έτσι και η εισαγόμενες πολιτικές και ιδεολογίες είναι πιο εμπορεύσιμες από τις ντόπιες. Η έλλειψη εθνικής αστικής τάξης έκανε την χώρα πρότυπο εξάρτησης, κατέστρεψε τον παραγωγικό της ιστό και την έκανε "αντιπροσωπεία" και σε επιχειρηματικό και σε πολιτικό επίπεδο. Βάσει όλων αυτών, η μετέωρη ανάγκη ενός ιστορικού εθνικού συμβιβασμού δεν αφορά τόσο τα κόμματα ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, όσο τις καταπιεσμένες σε όλα τα κόμματα μειοψηφικές δυνάμεις της εθνικής παραγωγικής ανασυγκρότησης. Δεν είναι ιδεολογικό ζήτημα αλλά εθνικό: αφορά το τέλος της εξάρτησης και την αρχή της αυτόνομης διαχείρισης.

Ποιοι δεν θέλουν κάτι τέτοιο; Μα οι συντηρητικοί όλων των πολιτικών δυνάμεων... Όσοι και όσες έχουν ήδη διαμορφωμένα, συχνά διαχρονικά, συμφέροντα, ελέγχουν την οικονομία με τζάκια και λόμπι, νταβατζήδες και άλλες διαταξικές συσσωματώσεις συμφερόντων και διαθέτουν ικανούς αριθμούς διορισμένων στο Δημόσιο "δικών τους" ή υπεσχημένη πρόσβαση σε αυτό για άλλους που βρίσκονται στην σειρά αναμονής. 

Αυτό το καταστροφικό πρότυπο είναι που δεν άλλαξε, ακόμη και εν μέσω ανθρωπιστικής κρίσης και συνεχίζει να καθορίζει τις μοίρες μας. Η δυνατότητα αλλαγής του είναι το κλειδί για την "παραγωγική ανασυγκρότηση" που δεξιά, αριστερά και πράσινοι αναζητούν στην αλλαγή του "συσχετισμού δυνάμεων" - αλλά που δεν βρίσκεται εκεί...

Η αλλαγή βρίσκεται στην κατίσχυση επί των μηχανισμών αναδιανομής υπέρ των μεταπρατικών συμφερόντων. Η όποια παραγωγή πλούτου και τα δάνεια, είτε από τις αγορές είτε από την τρόικα αναδιανέμονται μέσω  του παρασιτικού κομματικού μηχανισμού που ελέγχει το κράτος - όλοι οι πολίτες επιβαρύνονται, λίγοι ωφελούνται. Όσο η διαχείριση περνά μέσα από τα κομματικά μαγαζιά και όχι ένα θεσμικό κράτος, η μεταπολίτευση θα αναπαράγεται αενάως και η χρεοκοπία θα επανέρχεται άλλοτε σφοδρή και ανεξέλεγκτη άλλοτε "ελεγχόμενη".

Εν όψει εκλογών βλέπουμε ξανά τα πράγματα να παίρνουν την ίδια ροή: αποτυχημένα κόμματα υπέυθυνα για την χρεοκοπία επανακάμπτουν και μεταμφιέζονται σε δυνάμεις "αλλαγής", ηγετίσκοι με ακέραιες ευθύνες για την αποτυχία εξόδου από τα μνημόνια "αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες", δογματικές δυνάμεις με άγνοια κινδύνου εκβιάζουν τα κόμματά τους να αποφύγουν τον οποιονδήποτε ρεαλισμό. Όλος ο εσμός των συντηρητικών, δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας στελεχών και οπαδών, κομματικών πατριωτών και γραναζιών των σκουριασμένων μηχανισμών, επανέρχονται στο προσκήνιο. Όσοι και όσες δεν είχαν τίποτα εναλλακτικό να προτείνουν όλα αυτά τα χρόνια, διεκδικούν την εξουσία ξανά με μοναδική προίκα την κομματική πελατειακή τους δύναμη και επιρροή. Πρόκειται για την εαρινή εκλογική αντεπίθεση των παρασιτικών.

Είναι δεινή η θέση των προοδευτικών όλων των παρατάξεων. Εκείνων που προκρίνουν τον εθνικό διάλογο για αναζήτηση συμπτώσεων, συγκλίσεων, προωθητικών συμβιβασμών έως την διατύπωση ενός εθνικού συναινετικού σχεδίου "παραγωγικής ανασυγκρότησης". Γιατί έχουν απέναντί τους υπέρτερες δυνάμεις του παλιού υποδείγματος με δύναμη στα ΜΜΕ, διεισδυτικότητα στα κόμματα και τις κινήσεις και δύναμη πελατειακής υπόσχεσης ακόμη και τώρα. Έτσι η παρέμβαση του ΠΑΣΟΚ στον μεταρρυθμιστικό χώρο διέλυσε πρόσφατα κάθε ελπίδα αυτόνομης συγκρότησης του ριζοσπαστικού κέντρου, οι αρχηγικές φιλοδοξίες και ο έλεγχος των μηχανισμών διέλυσαν ως πολιτικά σχέδια ΔΗΜΑΡ, Δράση και Δημιουργία Ξανά, οι ακροδεξιοί πατριώτες της λαϊκής δεξιάς ό,τι φιλελεύθερο είχε η ΝΔ και οι δογματικοί επαναστάτες χωρίς αιτία νοσταλγοί του υπαρκτού κομματάρχες απειλούν να εκμηδενίσουν την όποια ρεαλιστική προσαρμογή της αριστεράς στις σημερινές συνθήκες. 

Ήδη η σύγκρουση "ή εμείς ή αυτοί" προετοιμάζεται με πύκνωση των αντιπαραθέσεων φανατικών ομάδων, με τους πολίτες βασανισμένους και σε σύγχυση από την ένταση της ανθρωπιστικής κρίσης να μην έχουν καμιά καθαρή εικόνα ποιοι είμαστε εμείς και ποιοι είναι αυτοί...

Φυσικά είναι πιο εύκολο για το παλιό να σκιαμαχεί, να παίζει το θεατρικό έργο ο καλός ο κακός και ο άσχημος αντί να επιζητεί διάλογο με το καινούργιο, με την πραγματικότητα, με τις ανάγκες. Και αν δει κανείς τους υποψήφιους καταλαβαίνει... Πρόκειται για απόπειρα ολικής επαναφοράς ότι πιο πρόστυχου, πελατειακού, παρασιτικού έχει βγάλει η ελληνική κοινωνία τα τελευταία τριάντα χρόνια: με ...

Η JP Morgan, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι 58, ο κρίσιμος κρίκος της ΔΗΜΑΡ και ο ...Σπύρος Λυκούδης

Η ΕΝ ΓΕΝΕΙ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΓΓ σ ΛΥΚΟΥΔΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΝΟΣ ΑΠΛΟΥ ΜΕΛΟΥΣ.......

Ο Σ Λυκούδης στην συγκέντρωση των 58 στο Περιστέρι
με τον Γιάννη Βούλγαρη

"Και ειναι φανερο οτι ο επομενος στοχος των 58 θα ειναι η ΔΗΜΑΡ για τον απλουστατο λογο οτο εστω το 4% [που θα ειναι περισσοτερο] της ΔΗΜΑΡ θεωρητικα αυξανει κατα 4 μοναδες [που θα ειναι περισσοτερες] την ελπιδα του ΣΥΡΙΖΑ να σχηματισει Κυβερνηση εαν ελθει πρωτο κομμα και εαν προσγειωθει στην τρεχουσα πραγματικοτητα...."

"Οσο για την υποθεση της Κεντροαριστερας κανεις δεν μπορει να την επιβαλλει εκ των ανω,,,Οταν και εαν γινει αδηρητος αναγκη της κοινωνιας μας αυτη θα βρει τροπους και σχηματα που θα την εκπροσωπησουν .."

του Γιώργου Τενέζου*

 Προσωπικα εγω τον σ Λυκουδη τον εκτιμω...
Του αναγνωριζω και πολιτικη σκεψη και χαμηλους τονους και συνεπεια οντας παμπολλα χρονια σ αυτο το μετεριζι [χωρις να το παιζει πεταλουδιτσα της ανοιξης και ανεμομυλος σαν κατι αλλους φιλους μου] και κομματικη αφοσιωση και συλλογικη δραση και μπεσα που λενε....

Με παραξενεψαν και με αιφνηδιασαν λοιπον οι θεσεις του απεναντι στα διληματα που αντιμετωπισε προσφατα το κομμα και αυτη μου την εκπληξη θελω να καταθεσω...

Κατ αρχας προεκυψε το θεμα της αποχωρησης του κομματος απο την Κυβερνηση....
Μια ενεργεια εκτος απο επιβεβλημενη πολιτικα εξυπνη και απαραιτητη για την κομματικην μας επιβιωση διοτι αλλως θα εντασσομεθα στην περιπτωση του "διχως κερδος κερατα"...
Δεν θελω να αναφερω ολους τους λογους που εχουν εξηγηθει χιλιες φορες και γιατι η ελαχιστη υπερασπιση της οποιας κομματικης μας αξιοπρεπειας αλλα αυτης της αριστερας γενικωτερα εκανε την εξοδο μονοδρομο.....

Απο μια Κυβερνηση που με {η εστω χωρις την θεληση της} εγκατελειψε συνειδητα την θεωρεια των 2/3...... ητοι τα 2/3 την βολευουν πλουσια η φτωχα και το 1/3 ζει κατω απο το οριο της φτωχειας ......και περασε στην θεωρεια του 1/3 οπου το1/3 την βολευει πλουσια η φτωχα το αλλο 1/3 ζει κατω απο το οριο της φτωχιας και το υπολοιπον 1/3 οτι θελησει ο Θεος.!!!!...
Απο μια κυβερνηση που οταν ηλθε η ωρα της ΔΗΜΑΡ [διοτι εμεις ουσιαστικα και αναλογως και των υπουργειων που διεκδικησαμε ρολο κυριως στην αναδιοργανωση του κρατους και την νομοθετικη του θωρακιση}....και οι Συναιτεροι της ειπαν "η περνεις τον ρολο που σε προοριζουμε η φυγε"!!!
Διοτι αυτο εγινε με την ΕΡΤ... .

Και οταν λοιπον ο ιδιος ο σ Σπυρος δηλωνει σε μια τηλεοπτικη του συνεντευξη μαζι με την εκτιμηση του στον υπουργο μας τον Μανιτακη οτι "οχι μονο δεν τον βοηθησανε αλλα και τον σαμποταρανε συνειδητα" το θεμα της αποχωρησης ηταν μονοδρομος διοτι ο ρολος και οι δυνατοτητες σου μεσα σε αυτο το σχημα ειχαν μηδενιστει, αν βεβαια δεν θελεις να παιξεις σε προσυνενοημενα παιχνιδια...
Το εδηλωσε φυσικα και ο ιδιος ο σ Σπυρος οτι δεν "διαφωνει με την αποχωρηση αλλα με τον τροπο και τον χρονο".....

Και εδω μου εκανε μεγαλη εντυπωση γιατι ο μονοδρομος της αποχωρησης δεν αφηνε πολυτελεια για την αφορμη και τον τροπο και το ζητουμενο ηταν μονο ο χρονος...
Και ο χρονος ηταν ο ιδανικος....
Διοτι ηταν ηλιου φαεινοτερον οτι ο Τονυ επεδιωκε εκλογες που να τις χρεωσει στην ΔΗΜΑΡ ...Το επεχειρησε μαλιστα σαν εναλλακτικο σχεδιο με ημερομηνια την 12 Ιουλιου..Υπολογιζοντας ομως χωρις τους εξωθεν ξενοδοχους που τον εκραξαν κανονικα λογω τουριστικης περιοδου και ουτως εκανε πισω...

Αν δεν φευγαμε λοιπον τοτε και εφθανε το Φθινοπωρο... οχι μονο θα μας ειχε υποχειριο του ανα πασα στιγμη σε περιπτωση αποχωρησης μας να ριξει επανω μας την προκληση εκλογων με ολα τα τυχων προβληματα που θα προκαλουσαν αυτες ,οχι μονο θα μας ειχε αιχμαλωτους με ελεγχομενες εντυπωσεις στην κοινη γνωμη αλλα και αν προκηρυσσοταν για αλλο λογο προωρες εκλογες πραγμα που η ρευστοτης των πραγματων δεν αποκλειει δεν θα μπορουσαμε να αποχωρησουμε την παραμονη μη δεχομενοι χλευασμους απο καθε πλευρα εστω και αδικως για υποκρισια....... και ταυτοχρονα θα τρωγαμε και στην μαπα ολη την μονοκομματικη πολιτικη του Τονυ χαρακτηριζομενοι συνενοχοι....

Επομενως ο χρονος αποχωρησης ηταν ο ιδανικος και εκτος τουτου αποτελεσε και εξυπνη πολιτικη κινηση που διεσωσε και την τιμη και του κομματος και της Αριστερας γενικωτερα αλλα απεδειξε και οτι ο σκοπος της συμμετοχης μας στην κυβερνηση καθε αλλο παρα στοχο ειχε την καταληψη θεσεων και αξιωματων.....
Και αυτο εχει πιστωθει πιστευω στο κομμα και καποια στιγμη στο μελλον θα εισπραχθει...
Ως εκ τουτων μου εκανε μεγαλη εντυπωση η διαφοροποιηση του σ Σπυρου που χωρις να εχω κανενα στοιχειο την απεδωσα μαλλον σε προσωπικους λογους και πιθανον πικρια η εσωκομματικη κοντρα....

Και ερχεται η περιφημος περιπτωση των 58....
Και παλι προσωπικα ο ΓΓ με απογοητευσε....

Διοτι ηταν παλι ηλιου φαηνοτερον οτι εδω δεν ειχαμε μια αθωα προσκληση για αμοιβαιο φιλικο και επικοδομητικο διαλογο για την Κεντροαριστερα αλλα μια πονηρη υπογεια κινηση για την διαλυση του κομματος την διαχυση- ενσωματωση του μεσα σε εναν ενιαιο κομματικο οργανισμο με το υποδικο εν πολλοις ΠΑΣΟΚ και τον τερματισμο της υπαρξης και της 45 χρονης ιστοριας του για να χρησιμοποιηθει ως ηθικο αντικρυσμα στην κολυμβηθρα του Σηλωαμ που στηνωτανε...

Αυτο δεν ειναι δυνατον να μην το ειδε ενας εμπειρος πολιτικος με την...

"Τι κρύβεται πίσω από τους 58"

...και  φυσικά δεν εννοούμε κάτι σε "Ζάππειο"...

Όχι, όχι - δεν είναι το ΠΑΣΟΚ, δεν είναι ο ΔΟΛ, δεν είναι ο Βενιζέλος... (αυτοί απλά είδαν φως και μπήκαν). Κρύβεται η ανυπαρξία πολιτικο-οικονομικής πρότασης εξόδου από την κρίση από την κεντροαριστερά. 

Η βόμβα έσκασε στα χέρια της. Έκανε την μια ανοησία μετά την άλλη και στις δυο της εκδοχές: ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. Και ως κυβέρνηση και ως αντιπολίτευση και ως συγκυβέρνηση. Τέσσερα χρόνια τώρα ακούμε ανοησίες και υποσχέσεις και κανένα σχέδιο - μόνο επιμέρους -κάποια- πράγματα που και που. Τσαμπουκάδες στην τρόικα, επικοινωνιακά κόλπα, κόκκινες γραμμές κλπ κλπ και η κρίση βαθαίνει καθημερινά. Ούτε ελπίδα δεν διαφαίνεται πλέον στον ορίζοντα: το ίδιο πελατειακό κράτος κυβερνά, οι ίδιοι ημέτεροι κρατικοδίαιτοι "επενδύουν", η ίδια και μεγαλύτερη αφαίμαξη σκοτώνει την παραγωγική τάξη.

Είχε κάποιες ευκαιρίες η κεντροαριστερά. Τι ευκαιρίες; 

Να δανειστεί, να υιοθετήσει απόψεις των φιλελεύθερων, να ανασυνθέσει τις χρεοκοπημένες απόψεις της και να μεταλλαχθεί σε σοσιαλφιλελευθερισμό. Ενισχύοντας και την κοινωνική πλευρά των φιλελευθέρων. Του μεταρρυθμιστικού κέντρου. 

Αυτή είχε την ανάγκη τους και όχι εκείνοι την δική της - πολιτικά και οικονομικά. 

Οι σοσιαλφιλελεύθεροι είχαν προ πολλού υιοθετήσει όλες τις προοδευτικές απόψεις για την λειτουργία οικονομίας και αγοράς - υιοθετώντας ιδέες και προτάσεις από το φιλελεύθερο κέντρο. Η κεντροαριστερά, βυθισμένη στον κρατισμό, είχε ανάγκη τέτοιες ιδέες σαν το οξυγόνο.

Υπήρχε μια ευκαιρία. Όταν η προοδευτική φιλελεύθερη Δράση πρότεινε στην κεντροαριστερά να την διευρύνουν σε ένα σοσιαλφιλελεύθερο κεντρώο μεταρρυθμιστικό υβρίδιο που θα μπορούσε επιτέλους να διατυπώσει την ελληνική πρόταση εξόδου από την κρίση, εκείνοι κώφευσαν. Μάλιστα πρωτοπόροι της σημερινής πρωτοβουλίας των 58, ήσαν εκείνοι που απέρριψαν το σχέδιο, ως εκπροσωπούντες την "κεντροαριστερά"... σήμερα οι ίδιοι καλούν τους φιλελεύθερους και τους οικολόγους σε συνεργασία υπό το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα...

Γιατί όμως απέρριψαν την μεγαλύτερη ευκαιρία ανασύνθεσης ενός χώρου του ριζοσπαστικού κέντρου;
Προφανώς όχι για "ιδεολογικούς" λόγους, όσο κι αν τους επικαλέστηκαν. Όχι - ήταν η τεχνικές της εξουσίας που τους απέτρεψαν. Ότι δηλαδή η κίνηση εκείνη δεν θα ελεγχόταν από τους μηχανισμούς ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, το πολιτικό προσωπικό της "κεντροαριστεράς" δηλαδή. Και θάταν ανεξέλεγκτη η εξέλιξη αφού και η Δράση δεν είχε κανέναν μηχανισμό να ελέγξει το εγχείρημα: Θα ήταν ανοιχτό! (πράγμα καταστροφικό για τα κομματικά κονκλάβια που ζουν από τον έλεγχο των ανθρώπων και των κινήσεων).

Αποτέλεσμα; 

Η Δράση λόγω μικρής προσέλευσης επέστρεψε στην πρότερη κατάσταση, το εγχείρημα κατέρρευσε και μαζί του η μόνη αυθεντική ευκαιρία που παρουσιάστηκε τα τελευταία χρόνια για την ανασυγκρότηση του τρίτου μεταρρυθμιστικού πόλου. Οι κεντροαριστεροί και οι οικολόγοι - όσοι είχαν συμμετάσχει στο εγχείρημα - γύρισαν στο πουθενά της δικής τους παρακμής. 

Το τοπίο καθάρισε. 

Και τότε εμφανίστηκαν οι 58 - μια πρωτοβουλία που "ψηνόταν" καιρό αλλά μόνο σε συνθήκες απελπισίας θα μπορούσε να έχει κάποια ελπίδα: με το ΠΑΣΟΚ να συγκυβερνά, την ΔΗΜΑΡ επίσης αν και από απόσταση πια, θα ήταν δύσκολο να υπάρξει "κεντροαριστερή πρόταση". Υπήρχαν μόνο ατομικές προτάσεις στα επιμέρους από ανθρώπους της σοσιαλφιλελεύθερης προσέγγισης. Επίσης πως να στηθεί ένα δυναμικό μόρφωμα όταν η εμπειρία έδειχνε ότι αν ξεκινούσε ο διάλογος ως θεσμική βάση συγκρότησης, η προγραμματική αφλογιστία θα γινόταν αμέσως φανερή; 

Έτσι επιλέχτηκε η μέθοδος: "Πρώτα κόμμα μετά συζήτηση" (πρώτα αποκρυστάλλωση του μηχανισμού και των συσχετισμών και ρόλων - μετά συζήτηση: δλδ ελεγχόμενη...)

Έτσι σήμερα είμαστε μάρτυρες δυο πραγμάτων: 

1. Μεγάλης πίεσης στην ΔΗΜΑΡ να συμμετέχει ώστε να αποκτηθεί έστω και εμμέσως η ...

Αιχμές Ενότητας - Υπάρχω πολιτικά γιατί συνθέτω, όχι γιατί διαφέρω (#2οΣυνέδριοΔΗΜΑΡ)

 Αναδημοσιεύουμε με άπειρο σεβασμό: (ΑΣ) 

Στην τελευταία ΚΕ της ΔΗΜΑΡ, 2-11-13, χαρακτήρισα την ολιγόλεπτη ομιλία μου σαν το τρέιλερ ταινίας μεγάλου μήκους με τίτλο “Αιχμές Ενότητας” την οποία υποσχέθηκα να κοινοποιήσω στις οθόνες συντρόφων και φίλων προσεχώς.Αυτή την υπόσχεση εκπληρώνω σήμερα, 5000 λέξεις, απόσταγμα 40 χρόνων εμπειρίας ενός ενεργού πολίτη που συνεχώς απορούσε με τα ρούχα του γυμνού Βασιλιά. Ελπίζω να φανεί χρήσιμη στον τόπο μου, στη ΔΗΜΑΡ και στη ΜΙΑ ΚΡΗΤΗ, την ανεξάρτητη Περιφερειακή Κίνηση που με τιμά με την εμπιστοσύνη της.Μπορείτε να την βρείτε εδώ https://www.icloud.com/iw/#pages/BAIOqDmo_laQjafqbs2BLOZJ1Zljwh9_8IiE/Αιχμές_Ενότητας

του Αντώνη Ανηψητάκη

Τούτες οι γραμμές προέκυψαν απ’ την τόλμη που μου χάρισε η δική μου Αγία Τριάδα, ο σιτιζόμενος στους κάδους συμπολίτης, η αφαιμαγμένη από τους γονείς της γενιά των παιδιών μου και η κινδυνεύουσα διπλή μου πατρίδα, η Ελλάδα και ο πλανήτης. Το τριπλό χρέος σ’ αυτή την Τριάδα υπηρετώ καταθέτοντας τον πολιτικό οβολό μου, απόσταγμα 40 χρόνων. Αφορμή το Β’ συνέδριο της ΔΗΜΑΡ, η στόχευση όμως γενικότερη, υπερβαίνει τη συγκυρία του συνεδρίου και των προσεχών εκλογών. 

—-

Ι.      ΔΗΜΑΡ και Κρίση, ΔΗΜΑΡ εν Κρίσει

Η ΔΗΜΑΡ γεννήθηκε πριν 3,5 χρόνια, σχεδόν ταυτόχρονα με το ξέσπασμα της Ελληνικής Κρίσης, με τη φιλοδοξία να γίνει το άλλο κόμμα - καταλύτης, που θα συνέβαλε στην υπέρβαση της κρίσης. Στη σύντομη διαδρομή της, κατέγραψε επιτυχίες, συσπείρωσε αξιόλογους ανένταχτους, συνέβαλε στη νίκη των Καμίνη - Μπουτάρη στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010, συνδιαμόρφωσε την πρώτη μεταπολιτευτική τρικομματική προγραμματική συμφωνία, ένα εκσυγχρονιστικό βήμα που αδικήθηκε στην υλοποίησή του, ανέλαβε κυβερνητικές ευθύνες.

Η μονοετής κυβερνητική εμπειρία της ΔΗΜΑΡ έληξε προ εξαμήνου πυροδοτώντας μια εσωκομματική κρίση, που την απειλεί με συρρίκνωση. Προσομοιάζει, όλο και περισσότερο, με άλλο ένα κόμμα, μέρος της κρίσης του πολιτικού συστήματος, παρά με το άλλο κόμμα που φιλοδοξούσε να το ανασυνθέσει. Ιδιαίτερα μοιάζει με ρεπλίκα του τριτασικού ΣΥΝ. 

Στο εσωτερικό της καταγράφεται η "δεξιά" πτέρυγα που θεωρεί λάθος την αποχώρηση από την κυβέρνηση και επιδιώκει σύμπραξη με μια συνιστώσα, όχι πια αριστερίστικη, αλλά των ελίτ, προξενήτρα ενός συμφεροντολογικού γάμου με το ΠΑΣΟΚ, στο όνομα της μεγάλης κεντροαριστεράς, αλλά με προφανές άμεσο συμφέρον την εκλογική επιβίωση στις προσεχείς εκλογικές αναμετρήσεις και μεσοπρόθεσμο τη συμμετοχή με όρους περιζήτητου μπαλαντέρ σε μια νέα, δικομματική πια, συγκυβέρνηση, πιθανότερο με τη ΝΔ παρά με το ΣΥΡΙΖΑ. 

Καταγράφεται επίσης η "αριστερή" πτέρυγα, "δίκτυο" πια, όχι "ρεύμα", που θεωρεί εαυτήν δικαιωμένη με την έξοδο από την κυβέρνηση, αφού εξ αρχής διαφωνούσε με την κυβερνητική συμμετοχή, αποκηρύσσει κάθε ιδέα νέας συνεργασίας με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, βλέπει καχύποπτα τους 58 και θετικά την επαναπροσέγγιση με το ΣΥΡΙΖΑ. 

Καταγράφεται τέλος, κυρίαρχη πάντοτε, μια άτυπη προεδρική συνιστώσα, χωρίς ο Πρόεδρος να ενέχεται στη συγκρότησή της, άλλοτε συμμαχούσα με την δεξιά πτέρυγα, στην κυβερνητική επιλογή, τώρα συμμαχούσα με την αριστερή στην κυβερνητική έξοδο, έχοντας διαρκώς δίκιο, σωστά μπήκε, σωστά βγήκε.

Φαίνεται πως και τις εσωκομματικές ιστορίες τις γράφουν οι νικητές, ως τροποποιούμενες χρηστικές αφηγήσεις δικαιολόγησης των τρεχουσών επιλογών. Έτσι μια ακόμα νίκη, αδιάφορη στους πολλούς, έρχεται να προστεθεί στις εκατοντάδες μικρές νίκες που καταγράφηκαν στο εσωτερικό των κομμάτων μεταπολιτευτικά, μικρές εσωκομματικές νίκες που όλες μαζί συνέβαλλαν στην μεγάλη ήττα του πολιτικού συστήματος. 

Η ΔΗΜΑΡ τείνει να γίνει μέρος της κρίσης, γιατί η κρίση την υπερβαίνει ως πολιτικό μέγεθος, γιατί τα θετικά που συνεισέφερε, την πολιτική τόλμη να βάλει αριστερή κυβερνητική ωμοπλάτη, τον Φώτη Κουβέλη, ως νουνεχή, ευπρεπή, άφθαρτο ηγέτη, τα ικανά νέα πρόσωπα που ανέδειξε στο δημόσιο βίο, αποδείχτηκαν τελικά λίγα για να σηκώσουν τόσο βάρος. Η κοινωνία κατανόησε το σύνθημά της και αποδέχτηκε το συνεπαγόμενο κόστος, προκειμένου να σταθεί όρθια, γονάτισε όμως και μας χρεώνει, όχι για υποκρισία ή κακές προθέσεις, ακόμη και το απαράδεκτο λάθος του αναξιοκρατικού 4-2-1 νομίζω παραβλέπει, αλλά γιατί δεν είχαμε ούτε και μεις το σχέδιο που θα τη βοηθούσε να σταθεί όρθια. Της λείπουμε ενδεχομένως από ...

"Αποχωρήσαμε από την κυβέρνηση όταν η Ν.Δ προώθησε τον επικαθορισμό της κυβερνητικής πολιτικής με την ιδεολογικοπολιτική σφραγίδα της"

Η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση τον Ιούνιο, δέχτηκε κάθε είδους κριτική. Αυτό που ακολούθησε σε κυβερνητικό επίπεδο, δικαιώνει την πράξη αυτή - ότι λάθη και αν έκανε - και έκανε πολλά - η ΔΗΜΑΡ όσο συμμετείχε στην τρικομματική κυβέρνηση. Είχαμε γράψει σε αυτό το ιστολόγιο ότι ήταν φανερό  ότι ο Σαμαράς επέλεγε τον αυταρχισμό πλέον ως μέθοδο και τον δεξιό ρεβανσισμό ως ιδεολογία - και το γεγονός ότι χωρίς να πειράξει το πελατειακό σύστημα έχει εξαπολύσει έναν πόλεμο του κράτους-λάφυρου (πραγματικού λάφυρου, μετά τα μοιραία λάθη της αριστεράς που επέτρεψαν δεύτερες εκλογές με αποτέλεσμα να κερδίσει την καραμπόλα ο Σαμαράς και να επαναφέρει το πλέγμα ΝΔ(ΠΑΣΟΚ) στην εξουσία) καθαρά κατά της κοινωνίας, επιβεβαιώνει 100% τις προειδοποιήσεις αυτές. 

Η ΔΗΜΑΡ ένοιωσε στο πετσί της αυτές τις μεθοδεύσεις. Πλήρωσε βέβαια και το λάθος της να επιτρέψει δεύτερες εκλογές και να δώσει μια ευκαιρία στον παλιό δικομματισμό να ανακάμψει από τα θλιβερά ποσοστά των πρώτων εκλογών με την πόλωση που τόσο καλά γνωρίζει να χειρίζεται. Αλλά τον Ιούνιο έπραξε το σωστό - και συνεχίζει, παρά τις γνωστές σοβαρές αδυναμίες της να περιγράψει μια σαφή εναλλακτική πολιτική, να στέκει καθαρά απέναντι σε μια αυταρχική και καταστροφική διακυβέρνηση. Η συνέντευξη που ακολουθεί, είναι πολύ ενδιαφέρουσα όσον αφορά την σαφή τοποθέτηση της ΔΗΜΑΡ στην αντιπολίτευση:

Φώτης Κουβέλης: η σταθερότητα δεν ταυτίζεται με υπακοή στην τρόικα

Συνέντευξη του προέδρου της ΔΗΜΑΡ, στην εφημερίδα "Επενδυτής" και στο δημοσιογράφο, Βαγγέλη Παπαδημητρίου

1. Γιατί πιστεύετε ότι οι εκπρόσωποι των δανειστών δοκιμάζουν τα όρια αντοχής της κυβέρνησης με απαιτήσεις για νέα μέτρα;

Υπάρχει ένα συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο του προγράμματος προσαρμογής που επικεντρώνεται στην αντιμετώπιση των μακροοικονομικών ανισορροπιών με μέτρα συρρίκνωσης της οικονομίας, το οποίο και επικαλούνται. Το πρόγραμμα προσαρμογής πρέπει να αλλάξει.

Επιπροσθέτως, εκτιμώ ότι ενθαρρύνονται από την λογική των αλλεπάλληλων υποχωρήσεων της ελληνικής πλευράς, ακόμη και σε ανορθολογικές απαιτήσεις και καταφανώς αναποτελεσματικές οικονομικά. Επίσης ενθαρρύνονται από την τεχνητή αισιοδοξία που καλλιέργησε η κυβέρνηση για ταχύτατη ανάκαμψη, που λειτούργησε ως επιχείρημα ότι η πολιτική αυτή αποδίδει άρα πρέπει να συνεχιστεί.

2. Υπήρξε και εξακολουθεί να υπάρχει περιθώριο πολιτικής διαπραγμάτευσης, πέρα κι έξω από το γράμμα του μνημονίου; Αυτό ήταν το νόημα της νέας συνάντησης Σαμαρά- Μέρκελ;

Περιθώρια πολιτικής διαπραγμάτευσης υπάρχουν. Υπενθυμίζω ότι υπάρχουν καταγεγραμμένες οι παραδοχές σωρείας λαθών και αστοχιών από τους ίδιους τους εμπνευστές του προγράμματος προσαρμογής. Όμως τα περιθώρια διαπραγμάτευσης διαμορφώνονται και από αυτό που κάνει η ελληνική κυβέρνηση. Η κοινωνία δικαίως δεν δέχεται άλλα επιβαρυντικά μέτρα και η οικονομία ασφυκτιά από τον κορσέ της πολιτικής της λιτότητας και μιας δημοσιονομικής προσαρμογής που είναι αποσυνδεδεμένη από αναπτυξιακές και κοινωνικές παρεμβάσεις. Το βασικό μήνυμα που πρέπει να εκπέμψει η κυβέρνηση είναι οτι για να καταφέρει η Ελλάδα να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της έναντι των δανειστών πρέπει να ζήσει και να παράγει.

Με αυτά τα δεδομένα η αναζήτηση ενός διαφορετικού πλαισίου ...

Που σκοντάφτει η πρόταση των 58

Leandro Da Costa

του Θανάση Οικονόμου*

Όταν κυκλοφόρησε η διακήρυξη των 58, κάποιοι χειροκρότησαν, κάποιοι απογοητεύτηκαν και κάποιοι έμειναν με την απορία. Το κείμενο ήρθε να προσθέσει προβληματισμούς που εμπλουτίζουν τη δημόσια συζήτηση και υπογράφεται από αξιόλογους ανθρώπους, ορισμένοι δε διαθέτουν αυτόφωτες πολιτικές και κοινωνικές αναφορές. Δεν λείπουν βέβαια και εκείνοι που έλκονται από την προοπτική της εξουσίας και ποιούν την προσωπική τους ανάγκη σε πολιτική φιλοτιμία. Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι το ενδιαφέρον εστιάστηκε περισσότερο στο “ποιοι” και όχι στο “τι και πως” αναδεικνύει και τις εγγενείς αδυναμίες του κειμένου που μειώνουν τη δυναμική του.

Η απουσία κριτικής για τις ασκούμενες πολιτικές, ο εγκιβωτισμός παραδοχών προηγούμενων δεκαετιών στο σήμερα -λες και τα μνημόνια δεν έχουν αλλάξει τον κοινωνικό ιστό- και κυρίως η με περισσή ευκολία χρονική μετατόπιση στην μετά μνημονίων εποχή -την ώρα που ακόμη είναι ανοιχτό το ζήτημα της χρηματοδότησης- αποδεικνύουν ότι προθέσεις και υπογράφοντες μπορεί να είναι καλοπροαίρετοι αλλά η πραγματικότητα θέτει τα δικά της όρια.

Γι’ αυτό το κείμενο σκοντάφτει στην πραγματικότητα. Όχι μόνο για την κριτική που του έχει ασκηθεί ήδη αλλά και για έναν ακόμη εξίσου σημαντικό κατά τη γνώμη μου λόγο.

Οι 58 απευθυνόμενοι κυρίως στους δύο οργανωμένους πολιτικούς φορείς, το ΠΑΣΟΚ και τη Δημ.Αρ, προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα πολιτικό υποκείμενο που με τα σημερινά δεδομένα δεν μπορεί να υπάρξει. Πράγματι, οι επιλογές των δύο κομμάτων δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για παρερμηνείες.

Το ΠΑΣΟΚ ευρισκόμενο στον κυβερνητικό πόλο συμμετέχει στις ασκούμενες πολιτικές. Αν ήθελε να προχωρήσει σε αλλαγές και διεκδικήσεις θα μπορούσε να το κάνει τώρα. Τώρα που έχει κοινοβουλευτική δύναμη, τώρα που η Νέα Δημοκρατία το χρειάζεται για να παραμείνουν στην εξουσία. Έχει ενδιαφέρον, λοιπόν, να θυμηθούμε πως έχει κινηθεί τους τελευταίους μήνες. Όλο αυτό το διάστημα δεν έλειψαν ούτε οι αντιφάσεις στις εκάστοτε πολιτικές θέσεις, σε μία προσπάθεια να “δούμε τι θα πιάσει στον κόσμο” βλέποντας και κάνοντας δηλαδή, ούτε οι αλαζονικές δηλώσεις εν είδη επικυρίαρχου. Είδαμε που συγκλίνουν με τη ΝΔ αλλά όχι που διαφέρουν, δημιουργώντας έτσι βάσιμες αμφιβολίες για το ειλικρινές των προθέσεων.

Το ΠΑΣΟΚ μοιάζει με έναν πολιτικό Ιανό, που από τη μια εγγυάται τις ασκούμενες πολιτικές και από την άλλη ισχυρίζεται ότι θέλει να τις αλλάξει. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέσα σε λίγες μέρες έσπευσε να συμφωνήσει με το κείμενο των 58 και ταυτόχρονα επικαιροποίησε τη συνεργασία του με τη Νέα Δημοκρατία. Επιλογές που ...