Στην Ελλάδα δοκιμάζεται η Ευρώπη

Ενώ η Ευρωζώνη συνταγματοποιεί τον «χρυσού κανόνα» των μηδενικών ελλειμματων, ο Ομπάμα αύξησε τις δημόσιες δαπάνες κατά 40% - η μεγαλύτερη αύξηση δαπανών στην αμερικανική ιστορία. Το δημόσιο έλλειμμα, από 300 δις επί του προκατόχου του Μπούς, εκτινάχθηκε μετά το 2009 σε 1400 δις ή 12,3% του ΑΕΠ, αύξηση επίσης η μεγαλύτερη από το 1945

του Κώστα Βεργόπουλου*

Διερωτώνται στην Ευρώπη εάν η Ελλάδα είναι σε θέση να πυροδοτήσει ευρύτερη ευρωπαϊκή κρίση, όπως στο πρόσφατο παρελθόν. Ωστόσο, το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Δεν αποσταθεροποιεί η Ελλάδα την Ευρώπη, αλλά οι ευρωπαϊκές επιλογές καταποντίζουν την χώρα μας, όπως και το σύνολο της Ευρωζώνης. 

Ψυχραιμότερο, το διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο Μπλούμπεργκ, επισημαίνει οτι η Ελλάδα αποτελεί το πιο εκτεθειμένο και πιο ευάλωτο μέρος της γενικότερης ευρωπαϊκής κρίσης, την κορυφή του ευρωπαϊκού παγόβουνου και ότι στην χώρα μας δοκιμάζεται ακόμη μια φορά το σύνολο της Ευρωζώνης και η ικανότητα της να διαχειρίζεται την σημερινή κρίση, που πλήττει όχι μόνον μια μικρή χώρα, αλλά το σύνολο της νομισματικής περιοχής του ευρώ, της Γερμανίας συμπεριλαμβανομένης.

Ενόσω η Ελλάδα αποτυγχάνει, αποτυγχάνει επίσης και κυρίως η λανθασμένη και αντιπαραγωγική ευρωπαϊκή συνταγή που επιβάλλεται σε ολόκληρη την Ευρωζώνη.

Στη διάρκεια της πρόσφατης 6ετίας, η Αμερική επέτυχε να απεμπλακεί από την κρίση, που αρχικά η ίδια είχε πυροδοτήσει, ενώ η Ευρώπη συνεχίζει να βυθίζεται σε αυτήν, μέχρι σημείου αποπληθωρισμού (déflation) - την εφιαλτικότερη προοπτική για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, που εκτίθεται έτσι σε κίνδυνο άμεσης αποσύνθεσης του. Γιατί άραγε η αμερικανική ανάπτυξη ανέρχεται σήμερα σε +5%, ενώ η αντίστοιχη ευρωπαϊκή επίδοση σύρεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, σε μηδενικά επίπεδα; Γιατί άραγε στο διάστημα της επίμαχης 6ετίας, η αμερικανική ανεργία συρρικνώθηκε σε 5,8%, ενώ παράλληλα η ευρωπαϊκή εκτινάχθηκε σε 12%; Γιατί άραγε οι επενδύσεις, ο σχηματισμός πάγιου κεφαλαίου και οι θέσεις εργασίας, στο αυτό διάστημα, εκτινάχθηκαν κατά 25% στην Αμερική, ενώ εγκλωβίζονται σε μηδενικούς ρυθμούς αύξησης στην Ευρωζώνη; Οι απαντήσεις στα τρία ερωτήματα δεν έχουν σχέση με το μέγεθος της κρίσης, αλλά με την αναποτελεσματικότητα της ευρωπαϊκής διαχείρισης, που διατηρείται στους αντίποδες της αμερικανικής.

Εξ αρχής, η Αμερική αντιμετώπισε την κρίση ως «χρηματοπιστωτική φούσκα» και έλαβε προς τούτο μέτρα ενίσχυσης της πραγματικής οικονομίας, επιβάλλοντας παράλληλα αυστηρή επιτήρηση στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Η Ευρώπη επέλεξε την ακριβώς αντίθετη διαχείριση: αντιμετώπισε την κρίση όχι ως χρηματοπιστωτική φούσκα, αλλά ως διαρθρωτικό πρόβλημα, και αντί να αυστηροποιήσει τους όρους λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού τομέα, δεν έπαψε να αποδυναμώνει την πραγματική οικονομία αφαιρώντας πόρους από αυτήν προς στήριξη των κλυδωνιζόμενων τραπεζών. Δεν παύει να ανταμοίβει τους υπαίτιους της χρηματοπιστωτικής φούσκας με χρήματα των θυμάτων τους και παρόλο που το χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν ανταποδίδει το ρευστό προς την πραγματική οικονομία, αλλα το κατακρατεί για δικές του υποχρεώσεις.

Στην Αμερική, ο πρόεδρος Ομπάμα εκήρυξε πόλεμο εναντίον της διαφθοράς, επιβάλλοντας βαρύτατα πρόστιμα δισεκατομμυρίων σε αμερικανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες. Ο ίδιος δεν εδίστασε να φορολογήσει με 90% τα μπόνους που είχε διανείμει στα στελέχη της η γνωστή AIG. Παράλληλα, ο πρόεδρος, ενώ παραχώρησε 250 δις προς στήριξη των τραπεζών, με την επέκταση της κοινωνικής ασφάλισης σε 50 εκατομμύρια ανασφάλιστους, αποδέχθηκε πρόσθετες δημόσιες δαπάνες 634 δισεκατομμυρίων. Στην Ευρώπη κρατεί ακόμη η αντίληψη ότι τα πρόστιμα και η τιμωρητική πολιτική έναντι της διαφθοράς και φοροδιαφυγής αποβαίνουν εις βάρος των χωρών που τις εφαρμόζουν, καθόσον δήθεν αποθαρρύνονται έτσι οι επενδύσεις και αποσύρονται οι εταιρείες. Ακόμη και τα σκάνδαλα της γερμανικής Ζήμενς, από την Αμερική ήλθαν στο φως και από εκεί επιβλήθηκαν τα πρόστιμα, όχι απο την Ευρώπη ούτε απο την Γερμανία.

Η αμερικανική πολιτική αποδίδει προτεραιότητα στην ενίσχυση της κατανάλωσης και εσωτερικής ζήτησης, ώστε να παρακινούνται έτσι νέες επενδύσεις: εάν η ιδιωτική ζήτηση εξοντώνεται με την επέκταση της φορολογίας στα νοικοκυριά και την περικοπή δημοσίων δαπανών, τότε πώς είναι δυνατόν να ανακάμπτουν οι επενδύσεις; Η Ευρώπη ακολούθησε την ακριβώς αντίθετη προσέγγιση: επικαλούμενη την θλιβερή «πολιτική της προσφοράς», παραμένει εμμονικά προσηλωμένη στις περικοπές ιδιωτικών και δημοσίων δαπανών και στην συρρίκνωση του δημοσίου ελλείμματος, επισπεύδοντας έτσι την ύφεση και συρρίκνωση της οικονομίας.

Ενώ η Ευρωζώνη συνταγματοποιεί τον «χρυσού κανόνα» των μηδενικών ελλειμματων, ο Ομπάμα αύξησε τις δημόσιες δαπάνες κατά 40% - η μεγαλύτερη αύξηση δαπανών στην αμερικανική ιστορία. Το δημόσιο έλλειμμα, από 300 δις επί του προκατόχου του Μπούς, εκτινάχθηκε μετά το 2009 σε 1400 δις ή 12,3% του ΑΕΠ, αύξηση επίσης η μεγαλύτερη από το 1945. Ο Αμερικανός πρόεδρος έφθασε στο σημείο να επιβαρύνει το δημόσιο χρέος κατά 33 σεντς για κάθε δολλάριο πρόσθετης δημόσιας δαπάνης. Στην Ευρώπη, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: Μέρκελ και Σόϊμπλε δεν παύουν να επαναλαμβάνουν τελετουργικά και ad nauseam ότι «ανάπτυξη με δανεικά δεν γίνεται», ενώ όλοι γνωρίζουν το ακριβώς αντίθετο: ανάπτυξη χωρίς δανεικά δεν γίνεται και ούτε έχει γίνει ποτέ στην ιστορία.

Στο διάστημα της 6ετίας, η αμερικανική εσωτερική κατανάλωση αυξήθηκε σωρευτικά κατά 12%, συμπαρασύροντας επέκταση επενδύσεων κατά 25%, ενώ αντίθετα στην Ευρώπη η εσωτερική κατανάλωση σύρεται σε μηδενικά και αρνητικά επίπεδα, με συνέπεια την επίσης αρνητική εξέλιξη των επενδύσεων, της παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας. Εάν υπάρχει σήμερα μια οικονομία που ανακάμπτει με δυναμικούς ρυθμούς, αυτή είναι η αμερικανική και εάν υπάρχει μια άλλη που καταποντίζεται με επιταχυνόμενους ρυθμούς, αυτή είναι η ευρωπαϊκή. Στο διάστημα της 6ετίας, οι παγκόσμιες επενδύσεις στην Ευρώπη μειώθηκαν κατά σχεδόν 60%, ενώ οι ΗΠΑ συνεχίζουν να προσελκύουν ξένες επενδύσεις από τον υπόλοιπο κόσμο. Η Ευρώπη, με δογματική προτεραιότητα στην περιστολή της εσωτερικής αγοράς και υποθετική αιτιολογία την ανάκτηση ανταγωνιστικότητας, συνεχίζει να «παγώνει» τις επενδύσεις και να αποθαρρύνει τις προερχόμενες από τον υπόλοιπο κόσμο.

Χαρακτηριστικό δείγμα διαφοράς αντιλήψεων είναι η αντιμετώπιση της μαζικής ανεργίας: ενώ στην Αμερική, η ανεργία θεωρείται ανησυχητικός δείκτης υπολειτουργίας της οικονομίας, στην Ευρώπη θεωρείται θετικός δείκτης του βαθμού «εξυγίανσης» της. Κι ακόμη, ενώ τόσο η Αμερική όσο και η Ευρώπη δεν εξάγουν στον υπόλοιπο κόσμο παρά μόνον 11% της εθνικής παραγωγής τους, ουδέποτε η πρώτη διανοήθηκε να θυσιάσει την εσωτερική της αγορά, που απορροφά 89% της εθνικής παραγωγής υπό την προσχηματική αναζήτηση νέων αγορών στο εξωτερικό. Αντιθέτως η Ευρώπη δεν διστάζει να αποδυναμώνει τις εσωτερικές της αγορές με την υποθετική προσδοκία ότι έτσι θα αποβεί ανταγωνιστικότερη στο εξωτερικό, επιλογή ιδιαίτερα αποσταθεροποιητική στην σημερινή συγκυρία στην οποία όλες οι διεθνείς αγορές δεν παύουν να συρρικνώνονται.

Ακόμη, με την πολιτική της «ποσοτικής χαλάρωσης» (quantitative easing) από την κεντρική τράπεζα FED, η ρευστότητα στην αμερικανική οικονομία αυξήθηκε με ετήσιο ρυθμό 25% και υπερδιπλασιάσθηκε στην 6ετια, ώστε να κινηθεί η οικονομία, ενώ στην Ευρώπη η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει μειώσει τον ετήσιο ρυθμό προσφοράς χρήματος από 12% προ του 2008 σε 2,5% κατά την αυτή περίοδο, με συνέπεια ο μαρασμός των ευρωπαϊκών αγορών να αποτρέπει κάθε νέα επένδυση.

Η κυριότερη διαφορά ανάμεσα στις δυο πλευρές του Ατλαντικού είναι ότι στην εκείθεν η στήριξη της ζήτησης και της κατανάλωσης θεωρείται προϋπόθεση για την ανάκαμψη των επενδύσεων, της οικονομίας και της απασχόλησης, ενώ στην εντεύθεν πλευρά προτάσσεται το ακριβώς αντίθετο δόγμα: ότι η επένδυση προηγείται της ζήτησης.

Φυσικά, ακόμη και οι πιο ανίδεοι αντιλαμβάνονται τον ευρωπαϊκό παραλογισμό: εάν δεν προϋπάρχει εξασφαλισμένη και επαρκής ζήτηση, ουδεμία σοβαρή επιχείρηση διακινδυνεύει να επενδύσει. Ο σημερινός απολογισμός επιβεβαιώνει την επιτυχία των αμερικανικών, αλλά και των ευρωπαϊκών επιλογων: απεμπλοκή απο την κρίση αφ'ενός, καταβύθιση σε αυτήν αφ'ετερου. Εάν σήμερα η Ευρώπη βυθίζεται, πρώτος υπεύθυνος για αυτό δεν είναι η κρίση, αλλά οι επιλογές της που οδηγούν σε θλιβερό και μη-βιώσιμο αποτέλεσμα. Και αφού το «πείραμα» στη χώρα μας δεν είναι μόνον ελληνικό, αλλά κυρίως ευρωπαϊκό, τα εξ αυτού συμπεράσματα δεν θα αφορούν μόνον στο μικρό 2,5% της Ευρωζώνης, αλλά επίσης και κυρίως στο σύνολο της.

*Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Paris VIII

πηγή huffingtonpost.gr

Guardian: "Μόνο η ριζοσπαστική Αριστερά μπορεί να σώσει την Ελλάδα – και την Ευρώπη – από την καταστροφή"

Τι είδε ο Βρετανός δημοσιογράφος στην Ελλάδα;       Γίνεται καθημερινά όλο και πιο αυτονόητο στην Ευρώπη και αλλού, ότι το ελληνικό πρόγραμμα έχει αποτύχει λόγω του σφιχταγκαλιάσματος της τρόικας με το διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό του ελληνικού πελατειακού συστήματος. Η "αμοιβαία εξυπηρέτηση" υπό την σκέπη του γερμανικού οικονομικού εθνικισμού, στεγανοποιεί και απομακρύνει την χώρα μας και από πραγματικές μεταρρυθμίσεις και από ελπίδες "παραγωγικής ανασυγκρότησης". Ότι όλα διαλύονται από τον δεξιό λαϊκισμό και την πασοκική διαφθορά, είναι φανερό στον ξένο επισκέπτη - αλλά εδώ κυριαρχεί ο φόβος για τα "χειρότερα που θα φέρει μια αλλαγή κυβέρνησης"... 

Ίσως να αποδεχτούμε κάποια στιγμή - ελπίζουμε όχι μετά την οριστική χρεοκοπία - ότι πάντα υπάρχουν λύσεις στην δημοκρατία... Κάτι που οι άλλοι ευρωπαίοι το ξέρουν ήδη, γιατί πιστεύουν στην δημοκρατία επειδή την ζουν... Εμείς, σε τι να πιστέψουμε με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας; (ΑΣ)

Διαβάστε το ενδιαφέρον άρθρο: www.theguardian.com

Only the radical left can save Greece – and Europe – from disaster

The stories from Greece, still struggling from the economic crisis of 2008, beggar belief. From medical travesties to riotous anti-immigrant violence, hope is hard to find

• 
• • Antony Loewenstein
  •  
  • theguardian.com, Wednesday 2 July 2014 00.55 BST
  • Jump to comments (267)

'Many Greeks are blaming those directly responsible for the current crisis.' Photograph: Rex Features

The story from an Athens hospital beggared belief. In May a 54 year old man needed immediate heart surgery. He was unemployed and uninsured, a common reality for many Greek citizens since the economic crisis hit in 2008. The hospital initially refused to admit him, fearing they would never get paid, but the man said he would submit the required welfare document when he received it. His doctor convinced the facility that the patient was in jeopardy and must be operated on immediately.

The man, whose name has not been released – though the story has been verified by reliable sources – was lying in the operating theatre waiting to have a pacemaker installed, when a person from the hospital’s accounting department arrived. Because the patient hadn't submitted the necessary welfare documents, the accountant forced the doctors to stop the procedure.

It was only the next day, after pressure from a unique organisation called the metropolitan community clinic in Helliniko, that the man had the life-saving work. Instead of acknowledging fault, the Greek health ministry preferred to blame the messenger, accusing the metropolitan clinic of concocting the story.

Such issues are increasingly common here in Greece. According to Transparency International, Greece has the most corrupt public service in Europe. The Institute of Economic Affairs found that Greece’s shadow economy in 2012 was equivalent to 24% of GDP.

On a balmy evening last week I visited the metropolitan clinic to see their response to this sad state of affairs. Situated on an old US army base on the outskirts of Athens, the organisation has become an ...

Το πλοίο των τρελών (#περί φορολογικής τρομοκρατίας, ανεργίας και αποεπένδυσης)

Το σύνολο των πολιτών  είναι παράνομο ή ημιπαράνομο, είτε το γνωρίζει είτε όχι. Του το λένε σε κάθε περίπτωση κατάμουτρα εν είδει απειλής και το επικυρώνουν στα μάτια των δανειστών οι ίδιοι οι τρελοί κυβερνώντες. Ο μηχανισμός είσπραξης των κρατικών εσόδων μετατρέπεται σε φορολογική τρομοκρατία, η οποία μη διαχωρίζοντας ξεκάθαρα και με σαφήνεια την νομιμότητα από την παρανομία, προστατεύει πίσω από τα γυναικόπαιδα, τους πραγματικούς εγκληματίες. 

του Γιώργου Γιαννούλη - Γιαννουλόπουλου*

Το πλοίο των τρελών Hieronymus Bosch (1490-1500) 

Το  1494 ο Γερμανός θεολόγος συγγραφέας Sebastian Brant δημοσίευσε στην Βασιλεία της Ελβετίας, ένα σατιρικό βιβλίο βασισμένο σε παλιούς μεσαιωνικούς μύθους για τρελούς που μαζεύονταν σε παλιά καράβια και τους ξαπόστελναν ξάρμενους στ’ανοιχτά.
Ο Brant μιλά για ένα τέτοιο καράβι με 110 τρελούς που σαλπάρανε για τον παράδεισο. Το πλήρωμα ξεκινά από την Βασιλεία, το ατυχές και δύσμοιρο ταξίδι του. Χάνονται όλοι σταδιακά κι αφανίζονται λόγω της αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς τους. Το πλοίο στο οποίο αναφέρεται ο συγγραφέας ήταν το καράβι του διεφθαρμένου και οπισθοδρομικού μεσαιωνικού κλήρου.
Το κείμενο του Brant ταξίδεψε πολύ στα αφρισμένα κύματα της μεταρρύθμισης.
Ως το 1509 μεταφράστηκε στα λατινικά στα γαλλικά και στα αγγλικά. Πολλές από τις αρχικές του ξυλοτυπίες πιστεύεται ότι σκαλίστηκαν από τον ίδιο τον Durer. Συνδέθηκε με σημαντικά έργα της εποχής και των εποχών που ακολούθησαν, το ομώνυμο αλληγορικό έργο του Hieronymus Bosch (1490-1500) μέχρι και με σημαντικούς καλλιτέχνες του 20ου αιώνα, ανάμεσα στους οποίους οι Art Hazelwood, Dusan Kallay, Istvan Orosz, Brian Williams. Επηρέασε μεγάλους στοχαστές από την αναγέννηση ως τον MIchel Foucault στον 20ο αιώνα.  
Ετσι το πλοίο των τρελών έφτασε αρμενίζοντας αλλοπαρμένο ως τις μέρες μας, στην ακρινή αυτή γωνιά της Ευρώπης όπου η  Βαλκανική χερσόνησος σβήνει τις οροσειρές της  στην Μεσόγεια θάλασσα, στους δρόμους της Ασίας και της Αφρικής, έναν τόπο που μετεωρίζεται ανάμεσα στο μέλλον και σε ένα παρελθόν που παλεύει να ξαναγίνει μέλλον. Μιας ουτοπικής γης στην καρδιά της αγοράς των συλλογικών ονείρων της Δύσης που έχουν  τις ρίζες τους στην εποχή που έζησε και ονειρεύτηκε ο σπουδαίος Sebastian Brant.

Τριάντα τρία χρόνια μεσοπέλαγα

Mετά από τριάντα τυχερά χρόνια αναισθητικής μπουνάτσας,  σε τρία χρόνια στη θύελλα η ελληνική οικονομία έχει συρρικνωθεί κατά 25% καθώς οι τρελοί συνεχίζουν να κουμαντάρουν το γέρικο σκαρί στον δρόμο για τον Παράδεισο. Οι καθαρές ετήσιες απολαβές των εργαζομένων μειώθηκαν κατά μέσο όρο πάνω από 40% στον ιδιωτικό τομέα και κατά 20% περίπου στον δημόσιο τομέα (οι ασφαλιστικές εισφορές όμως ως ποσοστό παραμένουν ίδιες ή μάλλον αυξήθηκαν αναλογικά με το εισόδημα σε μέσους όρους). Αντίστοιχα μειώθηκε και το ύψος των συντάξεων οριζόντια καθώς φυσικά δεν μπορούσαν πλέον να τροφοδοτούνται από τους λιγότερους και χαμηλότερα πληρωμένους μισθωτούς. Οι στρεβλές όμως συντάξεις των ευγενών ταμείων που χρηματοδοτούνται από τον προϋπολογισμό ανά συνταξιούχο πολύ περισσότερο από τους συνταξιούχους του ΙΚΑ, και πληρώνονται και  από τους περίφημους «κοινωνικούς πόρους», δηλαδή φόρους επί της οικονομικής δραστηριότητας που πληρώνουμε όλοι, παρέμειναν σχετικά ανέγγιχτες. Οπως και οι συντάξεις στα 40 και τα 50 και πολλές άλλες.

Οι φόροι επί του υπολοίπου διαθέσιμου εισοδήματος αυξήθηκαν σημαντικά  και δυσανάλογα με την αγοραστική δύναμη που απέμεινε στους εργαζόμενους, Πέρα από τις αστειότητες της εστίασης όπου ανεβοκατεβαίνει, ο ΦΠΑ ανέβηκε στο 23%, ο φόρος εισοδήματος  πλήττει σχεδόν από το πρώτο ευρώ τους μισθωτούς, ελεύθερους επαγγελματίες και συνταξιούχους.  Ακόμη χειρότερα, φόροι οι οποίοι δεν σχετίζονται με το εισόδημα αλλά με την περιουσιακή κατάσταση επιβλήθηκαν σε ποσοστά δυσανάλογα, ποσοστά δήμευσης.Τεκμήρια που προκύπτουν από την κατοχή κινητών και ακινήτων περιουσιακών στοιχείων, φόροι και τέλη ακινήτων, φόροι που προσδιορίζονται από την κατοχή ακινήτων, τέλη αυτοκινήτων, σκαφών και ό,τι άλλο νεο-οθωμανικό μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους.

Η ομηρεία των πολιτών επεκτάθηκε με την ψήφιση δεκάδων φορολογικών αλληλοαναιρούμενων νόμων μέσα στην περίοδο αυτή, που προστέθηκαν στα προηγούμενα δημιουργώντας νέες αντιφάσεις και γκρίζες ζώνες. Ετσι το άγιο δισκοπότηρο του πολιτικού μας συστήματος, η λύση για κάθε νόσο και κάθε μαλακία,  η περίφημη «μάχη κατά της φοροδιαφυγής»,  μετατρέπεται σε πόλεμο κατά του συνόλου του πληθυσμού. Η μείωση της υπερτιμημένης συγκριτικά με άλλες χώρες ανεπίσημης οικονομίας στα  μέσα επίπεδα της Ευρώπης (από 27 % του ΑΕΠ στο 20-22% περίπου) προϋποθέτει μια στοχευμένη πολιτική φορολογικής δικαιοσύνης. Η επιβολή της νομιμότητας για να είναι επιτυχής και ηθική οφείλει να είναι απολύτως  στοχευμένη στους πολίτες εκείνους οι οποίοι συνειδητά και από πρόθεση παρανομούν  και φοροκλέπτουν και όχι από αδυναμία συμμόρφωσης. Πρέπει να δίνουν όμως ταυτόχρονα σε όλους τους υπόλοιπους μια απόλυτη αίσθηση ασφάλειας, ότι εάν πληρώνεις τους φόρους σου (οι οποίοι είναι σαφείς, ξεκάθαροι και δεν αλλάζουν αναδρομικά σε σχέση με τις προγενέστερες οικονομικές  αποφάσεις των πολιτών) δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να σε ενοχλήσει κανείς. Αν έτσι κι αλλιώς απειλείσαι, αν έτσι κι αλλιώς θα στα πάρουν αν τους λείπουν, έχεις το κύριο κίνητρο να  φοροδιαφύγεις.  

Το σύνολο των πολιτών  είναι παράνομο ή ημιπαράνομο, είτε το γνωρίζει είτε όχι. Του το λένε σε κάθε περίπτωση κατάμουτρα εν είδει απειλής και το επικυρώνουν στα μάτια των δανειστών οι ίδιοι οι τρελοί κυβερνώντες. Ο μηχανισμός είσπραξης των κρατικών εσόδων μετατρέπεται σε φορολογική τρομοκρατία, η οποία μη διαχωρίζοντας ξεκάθαρα και με σαφήνεια την νομιμότητα από την παρανομία, προστατεύει ...

Ελευθερία, φιλελευθερισμός και το δίλημμα των εκλογών

 Ο Λεονάρντο ντι Κάπριο στον «Λύκο της Γουόλ Στριτ»

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Μέσα στην σύγχυση των ημερών είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς για έννοιες καταπατημένες και λεηλατημένες. Και μπροστά στις εκλογές ακόμη δυσκολότερο.

Τι σημαίνει πια φιλελευθερισμός δύσκολο να πει κανείς. Ταυτίζεται με ένα ευρύ φάσμα πολιτικών από ακροδεξιές αυταρχικές νεοσυντηρητικές πολιτικές (που κυκλοφορούν με το προσωνύμιο "νεοφιλελευθερισμός"), κεντρώες μετριοπαθείς έως κεϋνσιανές οικονομικές προσεγγίσεις, αριστερές left liberal απόψεις έως αναρχοφιλελεύθερες ή οικοφιλελεύθερες εκδοχές. Μπορεί κανείς να αντιτείνει ότι ο φιλελευθερισμός είναι ένα πράγμα και όλα τα παραπάνω είναι αλλοιώσεις - αλλά αυτή η άποψη μοιάζει με εκείνη που υπερασπίζεται έναν ορθόδοξο μοναδικό μαρξισμό στην αριστερά: όποιον θεωρητικό και να επικαλεστεί που "τα έχει ξακαθαρίσει αυτά", δεν απέχει πολύ από έναν νέο δογματισμό.
Ποιο λοιπόν είναι το νόημα της διάκρισης του φιλελευθερισμού από αυτό που καταλαβαίνει ο καθένας και η καθεμιά μας; Από την ελευθερία;
Ίσως η ανάγκη των ανθρώπων να ανακαλύπτουν παρατάξεις εκεί που δεν υπάρχουν και να αυτοπροσδιορίζονται βάσει του αντιπάλου και όχι της δικής τους ταυτότητας που παραμένει συχνά αναιμική και απροσδιόριστη. Ακόμη συχνότερα όλη αυτή η φασαρία γίνεται για να τραβήξει κανείς προσοχή και οπαδούς - μια ακόμη ανθρώπινη αλλά και συστημική ανάγκη της επίπλαστης δημοκρατίας μας.

Η ελευθερία γνώμης, άποψης, αυτοπροσδιορισμού, η ελευθερία κινήσεων, εργασιακής απασχόλησης, επιχειρηματικών πρωτοβουλιών, η ελευθερία συνεταιρισμού, συλλογικής πρωτοβουλίας, ανάπτυξης νέων ιδεών και εφαρμογών σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής και οικονομικής ζωής αλλά και ειρηνικής διεκδίκησης δικαιωμάτων - εφόσον δεν θίγουν την ελευθερία και τα δικαιώματα των άλλων - είναι η ουσία του φιλελευθερισμού. Σε μια χώρα χωρίς Αριστερά, τις ΗΠΑ, θεωρείται αριστερός. Σε χώρες με παράδοση διαφωτισμού θεωρείται κεντρώος. Σε χώρες με έντονο κρατισμό θεωρείται δεξιός. Σε δικτατορίες θεωρείται αναρχισμός.

Απέναντι στην Δεξιά πολεμά το δικαίωμα κατάχρησης δεσπόζουσας θέσης των οικονομικά ισχυρών και υπερασπίζεται τα ίσα δικαιώματα στην ζωή όλων. Απέναντι στην Αριστερά πολεμά τον συγκεντρωτισμό, υπερασπίζεται τα δικαιώματα των μειοψηφιών απέναντι στην "δικτατορία του προλεταριάτου", δηλαδή του κομματικού μηχανισμού και του κόμματος κράτους. Απέναντι στο Κέντρο πολεμά τον κοινοβουλευτικό αυταρχισμό και την κοινωνία των "τρίτων" και "τετάρτων". Μπορούμε να πούμε ότι περισσότερο ταυτίζεται με την οικολογία ή ότι η πράσινη προσέγγιση είναι μια σχετικά συμπαγής έκφραση του πολιτικού φιλελευθερισμού στην οικονομία και το περιβάλλον. Συμπεριλαμβάνει χαλαρές ομοσπονδιακές δομές σε συνδυασμό με τοπικοποίηση και όχι τοπικισμό, υπερεθνικές δομές με ανάδειξη της τοπικής κουλτούρας ως πλούτου και όχι ως διαφοράς, δικαιώματα ανθρώπων, ζώων και του ίδιου του πλανήτη σαν ζωντανού οργανισμού.

Τρίτος πόλος λοιπόν δεν μπορεί να δημιουργηθεί από μη-φιλελεύθερες, μη-πράσινες απόψεις: ολόκληρο το πολιτικό μας σύστημα βρίθει από τέτοιες. Τρίτος πόλος σημαίνει τρίτη εναλλακτική άποψη απέναντι στην δεξιά και την αριστερά, όχι μια απλή κεντροαριστερή ή κεντροδεξιά ανασύνθεση ή αλλαγή στο μείγμα. Αυτό αποδεικνύεται σε συνθήκες πόλωσης όπως την σημερινή, όπου οι μικροδιαφορές στο μείγμα χάνονται μπροστά στην σύγκρουση των πόλων εξουσίας: εξαχνώνονται και επαναφομοιώνονται στην ...

Πως η Ελλάδα σκοτώνει τα παιδιά της...

Η καινοτομία προσελκύει νέους επενδυτές

ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΖΗΤΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΙ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ

του Γιώργου Μανέττα από την Ημερησία

Ευαγγέλος Αχιλλόπουλος

Τη στιγμή που η χώρα δίνει μάχη για να προσελκύσει επενδυτές, η καινοτομία υψηλής προστιθέμενης αξίας θα μπορούσε να εξελιχθεί σε πόλο έλξης των διεθνών κεφαλαίων, αλλά και πυλώνας ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν νέοι επιχειρηματίες, οι οποίοι τονίζουν ότι η Ελλάδα έχει όλες τις δυνατότητες και κυρίως το επιστημονικό προσωπικό να γίνει πρωτοπόρα στην παραγωγή ευρεσιτεχνίας και να την αξιοποιήσει προς όφελός της.

Απαραίτητη, ωστόσο, προϋπόθεση είναι να αρθούν βασικά εμπόδια και να ενθαρρυνθεί η ανάπτυξη νέων επιχειρήσεων που θέλουν να παράγουν προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας. Και όχι όπως συμβαίνει σήμερα, όπου η χρηματοδότηση των καινοτομικών εταιρειών (startups) βρίσκεται σε "νηπιακό" επίπεδο, με αποτέλεσμα οι περισσότερες ευρεσιτεχνίες (πατέντες) που αναπτύσσονται στην Ελλάδα να διοχετεύονται σε ξένους ομίλους, οι οποίοι καρπώνονται όλη την υπεραξία.

Είναι ενδεικτικό ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, εξάγουμε τεχνογνωσία τρεις φορές πάνω από τον διεθνή μέσο όρο.

Χρηματοδότηση
Σύμφωνα με το επίτιμο μέλος του συνδέσμου των νέων επιχειρηματιών ΕΣΥΝΕ Αθηνών και Περιχώρων, Ευάγγελο Αχιλλόπουλο, που ηγείται της εθελοντικής ομάδας θεσμικών παρεμβάσεων της Ομοσπονδίας ΕΣΥΝΕ, μόλις είκοσι startups κατάφεραν πέρυσι να εξασφαλίσουν χρηματοδότηση από τα εγχώρια Ventures Capital (επιχειρηματικά κεφάλαια υψηλού ρίσκου με 70% δημόσια κεφάλαια), τα οποία χρηματοδοτούν μόνο το 2% των προτάσεων που φτάνουν στην πόρτα τους.

Το τελευταίο προϊόν που παράγει και εξάγει ο κ. Αχιλλόπουλος είναι το FiberPack,
ένα φορητό σύστημα αποθήκευσης για την ψηφιακή κινηματογραφία

Οπως εξηγεί ο κ. Αχιλλόπουλος, ο οποίος έχει αναπτύξει πάνω από 17 πρωτοποριακά προϊόντα που χρησιμοποιούν μεγάλες εταιρείες του εξωτερικού όπως η Nomura Bank στο City του Λονδίνου, στη χώρα μας εξακολουθεί να υπάρχει φόβος και έντονη καχυποψία έναντι των Ελλήνων εφευρετών σε σημείο πολλοί να τους αντιμετωπίζουν ως τον «τρελό του χωριού».

Ακόμη και το τραπεζικό σύστημα, ισχυρίζεται ο ίδιος, αδυνατεί να αντιληφθεί την αξία και το όφελος που μπορεί να έχουν οι ευρεσιτεχνίες και οι καινοτόμες ιδέες στην πραγματική οικονομία, όταν στην άλλη άκρη του Ατλαντικού οι διεθνείς πατέντες λογίζονται ως περιουσιακά στοιχεία (asset) από το τραπεζικό σύστημα και χρησιμοποιούνται και ως εγγύηση (collateral).

Γι' αυτό για να αλλάξει η κατάσταση, η αρχή πρέπει να γίνει με την ενίσχυση της χρηματοδότησης των startups.

"Πρέπει να χρηματοδοτήσουμε τα startups σαν να μην υπάρχει αύριο, μέχρι να δημιουργηθεί η κρίσιμη μάζα των επενδυτών. Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να δημιουργηθεί ένας ...

"Να δω πάλι λίγα χαμόγελα στους δρόμους, να αισθανθώ την ελπίδα να κυκλοφορεί"

Ένας ένας οι πνευματικοί άνθρωποι αυτού του τόπου αφυπνίζονται. Μουδιασμένοι ανάμεσα στην επίγνωση της εικονικής πραγματικότητας και της ευθύνης τους (όσοι και όσες έχουν ακόμη καθαρό μυαλό και καρδιά για να νοιώθουν κάτι τέτοιο) σιώπησαν πολύ καιρό ήδη, δίνοντας μια τελευταία ευκαιρία στο αμαρτωλό πολιτικό προσωπικό να διορθώσει το χάος που δημιούργησε και τον πόνο που προκάλεσε. 

Και τι είδαν; 

Να πληρώνουν οι αθώοι, έστω οι παρασυρμένοι, έστω αυτοί που ωφελήθηκαν ψίχουλα από το πάρτι των διαχειριστών της πελατειακής εξουσίας. "Μαζί τα φάγαμε" φωνάζουν ξεδιάντροπα από την πρώτη στιγμή εκείνοι που σε μια κανονική δημοκρατία, σε ένα δυτικό κράτος θα έβλεπαν ήδη τον ουρανό από τον στενό φεγγίτη που τον βλέπουν χιλιάδες θύματα των ληξιπρόθεσμων οφειλών που τους φόρτωσαν - ειδικά οι επιχειρούντες στην οικονομία που γκρέμισε το παρασιτικό δημόσιο, φορτώνοντάς τους τις πομπές του. Κι όμως εκείνοι συνεχίζουν να διαχειρίζονται τις τύχες μας - οι ίδιοι άνθρωποι. Τοίχος... 

Μπροστά στο αδιέξοδο, οι άνθρωποι "των τεχνών και των γραμμάτων" είναι οι μόνοι/ες που μπορούν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Τους περιμένουμε έναν έναν, μία μία να ξεμυτίσουν από το "Καστελλόριζο" και να μιλήσουν με την διαύγεια και το συναίσθημα που μόνο αυτοί διαθέτουν. Γκρεμίζοντας το επικοινωνιακό δήθεν των επαγγελματιών της πολιτικής και των ΜΜΕ που στοίχειωσε την ζωή μας και προσβάλλει την νοημοσύνη μας καθημερινά. Εδώ είμαστε - σας ακούμε! (ΑΣ)

Συλλάβετέ με!

του Γιώργου Γραμματικάκη*

Σας παρακαλώ, συλλάβετέ με. Είμαι ένας υποψήφιος τρομοκράτης. Πριν λοιπόν οδηγηθώ στις πράξεις, που έχω με επιμέλεια σχεδιάσει, κάνω μια τελευταία έκκληση προς όλους: Δεν χρειάζονται πια δισταγμοί, σας παρακαλώ συλλάβετέ με.

Είναι αλήθεια, ότι αυτήν την πορεία ή την κατάληξή της δεν τη φανταζόμουν. Δεν ήταν στις προθέσεις μου. Όταν ακούστηκαν για πρώτη φορά οι λέξεις «κρίση», «δημοσιονομική προσαρμογή», «ελλείμματα», τα πολιτικά κόμματα της χώρας άρχισαν όπως πάντα να αλληλοκατηγορούνται. Δεν φαινόταν όμως να ανησυχεί κανένας. 

Τη μέρα μάλιστα που ο τότε πρωθυπουργός -μου διαφεύγει προς ώρας το όνομά του- ανακοίνωσε ότι η χώρα «προσφεύγει» στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, θεώρησα ότι μπορεί να ήταν και προς το καλό μας. 

Το περιβάλλον άλλωστε του διαγγέλματος, αυτό υπονοούσε: Ένα παραδείσιο και μοναχικό ελληνικό νησί, το Καστελλόριζο, αλλά και το αυτάρεσκο ύφος του τότε πρωθυπουργού μας -ξεχνώ τώρα το όνομά του- έπειθαν ότι μια παροδική δυσκολία ήταν όλα, και ότι γρήγορα θα επανερχόταν η εποχή της αμεριμνησίας.

Πόσο λάθος κάναμε, εγώ και οι συνταξιδιώτες μου. Καθώς το πλοίο όδευε προς το Καστελλόριζο, οι κλυδωνισμοί του ολοένα πλήθαιναν, και νερά έμπαιναν ήδη στα αμπάρια και τους διαδρόμους. Το χειρότερο όμως ήταν ότι ο καπετάνιος έμοιαζε να βρίσκεται σε ταραχή και σύγχυση, και δεν έπαυε να υπόσχεται ότι φτάνομε στο Καστελλόριζο· ενώ από δίπλα η αδράνεια των αξιωματικών και του πληρώματος μεγάλωνε την απειλή από τα κύματα. Έτσι ο πανικός οδήγησε κάποια στιγμή στην αλλαγή του καπετάνιου, και άλλα πληρώματα ανέλαβαν τη σωτηρία του σκάφους. Οι κλυδωνισμοί όμως συνεχίστηκαν, και τα νερά εξακολουθούσαν να εισέρχονται ορμητικά. Η φήμη, ότι δεν θα φτάναμε ποτέ στο Καστελλόριζο, άρχισε να γίνεται πια βεβαιότητα.

Πράγματι: Δεν φτάσαμε ποτέ στο Καστελλόριζο. 

Αντίθετα, μια λαίλαπα χωρίς προηγούμενο έχει σαρώσει τώρα την πατρίδα και τη μοίρα των Ελλήνων. Όχι ότι δεν φταίξαμε, κι ούτε νοσταλγούμε ένα παρελθόν διάτρητο. Δεν ήσαν όμως λίγα και τα επιτεύγματά μας. Άλλη λοιπόν έπρεπε να είναι η Εντολή, και άλλες οι διαδικασίες για να βαδίσει πιο σωστά η χώρα. 

Τώρα, η φτώχεια και η βαριά σκιά της ανεργίας θερίζουν την καθημερινότητά μας· και από δίπλα τα χιλιάδες κλειστά μαγαζιά, οι χιλιάδες κλειστές ψυχές, οι διαψεύσεις μιας ζωής. Κι ενώ στην ευρωπαϊκή ιδέα είχαμε τα θάρρη μας, για να υπάρξει κάποιο ξέφωτο, εκεί κυριάρχησαν η στυγνή λογική των αριθμών και τα χρονοδιαγράμματα. Καθώς μάλιστα χρειάσθηκε να συμπλεύσουν με το πολιτικό μας σύστημα, που σε κάθε κρίσιμο βήμα έδειχνε την ανεπάρκεια και την κομματική του ιδιοτέλεια, πολλά ήσαν τα δεινά και λίγη η πρόοδος που έζησε η αρχαία μας χώρα. Δεν αξίζει να συνεχίσω: Τώρα και χρόνια βιώνομε ένα θέατρο του παραλόγου, και ο εκφυλισμός των λέξεων και των εννοιών δεν έχει ...

Η συζήτηση για μια παραγωγική επανεκκίνηση είναι ώρα ν' αρχίσει (#Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομική ανάπτυξη)

"Εύλογη παρατήρηση είναι, γιατί πρέπει αυτά τα πράγματα, προς το παρόν, να λέγονται ολοκληρωμένα μόνον σε ακαδημαïκές συζητήσεις, και συνήθως μόνον στο εξωτερικό. Έτσι, με ευθύνη των πολιτικών δυνάμεων, ο Ελληνικός δημόσιος διάλογος παραμένει εξαιρετικά φτωχός, σχηματικός, μακριά απο τις πραγματικές ανάγκες, ένας "διάλογος" κουφών. Οι πολίτες μένουν χωρίς ουσιαστική ενημέρωση."

Μέσα σε ένα κλίμα τελετουργικών συγκρούσεων γύρω από "ιδεολογικές" διαφορές φληναφήματα, που υποτίθεται κρίνουν επαρκώς αλλά και προβλέπουν ακόμη, την οικονομική πολιτική των δύο βασικών διεκδικητών της συνέχειας στην διαχείριση του χρεοκοπημένου ελληνικού κράτους, αναζητούμε μια νηφάλια συζήτηση των πραγματικών θέσεων. Πρέπει όμως πρώτα να τις μάθουμε... Σε αυτό φυσικά δεν βοηθά η δαιμονοποίηση του αντιπάλου, επειδή κάποιοι έχουν αποφασίσει για μας ποια είναι η καλύτερη πολιτική και φροντίζουν να απαξιώσουν τον αντίπαλο, πριν καν γίνει οποιαδήποτε κριτική αποτίμηση ή και συζήτηση για τις θέσεις του. 

Όσο λοιπόν ο νερατζοπόλεμος συνεχίζεται ακάθεκτος, και η ΝΔ που άλλαξε τα "Ζάπεια" πολύ εύκολα με την εντελώς αντίθετη πολιτική, όταν εξελέγη, καταγγέλλει τον ΣΥΡΙΖΑ ότι θα εφαρμόσει την ...προηγούμενη αντιμνημονιακή πολιτική της, με φρικτές επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία, κάποιοι εμμένουμε στην πραγματοποίηση αληθινού διαλόγου και στην αναζήτηση συμπτώσεων πρώτα στον προοδευτικό χώρο και μετά σε έναν πιθανό "ιστορικό συμβιβασμό a la ελληνικά", που με την ένταση και το βάθεμα της κρίσης ίσως κριθεί παραίτητος, ανάλογα και τα αποτελέσματα των επερχόμενων εκλογών.

Τι βρίσκουμε λοιπόν ψάχνοντας; 

Ότι η "ρεαλιστική συνιστώσα" του ΣΥΡΙΖΑ εκδήλωνε από καιρό, μόνο σε περιφερειακό επίπεδο, τις θέσεις της που μέσα στο αλαλούμ των συνιστωσών και τον νερατζοπόλεμο με την κυβέρνηση, περνούσαν απαρατήρητες. Απαρατήρητο δεν πέρασε φυσικά ότι η συνιστώσα αυτή πήρε την πλειοψηφία στο ιδρυτικό συνέδριο του ενιαίου πλέον ΣΥΡΙΖΑ και ότι αμέσως μετά πλήθυναν οι αναφορές στις θέσεις αυτές και διατυπώθηκε η ανάγκη "βίαιης ωρίμανσης" του κόμματος από τον επιβλέποντα την συγκεκριμενοποίηση του προγράμματος Γιάννη Δραγασάκη. 

Δυστυχώς, οι κομματικές αγκυλώσεις και ο προεκλογικός λαϊκισμός ισορροπούν σε τεντωμένο σκοινί με τον απαραίτητο ρεαλισμό και την διατύπωση σαφών προτάσεων συνοδευόμενων από πειστική οικονομοτεχνική ανάλυση, όπως απαιτεί η προετοιμασία της πιθανότατης διαχείρισης της κρίσης με τον ΣΥΡΙΖΑ πλέον ως κυβερνητικό κορμό στην θέση της ΝΔ. 

Το τι θα συμβεί τελικά στο από κάθε πλευρά προβλεπόμενο "άγριο" 2014, είναι ακόμη αμφίβολο. 

Αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να ανοίξουμε την συζήτηση με αυτήν την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ για εκείνο που έρχεται. (ΑΣ)

Το κείμενο που ακολουθεί είναι περίληψη της ομιλίας του Γιωργου Σταθάκη, στο Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Simon Frazer που διοργάνωσε στρογγυλό τραπέζι με τίτλο Leading Greece Back to Growth Roundtable Discussion  και θέμα την πολιτική οικονομικής ανάπτυξης του ΣΥΡΙΖΑ, την Παρασκευή 18 Ιανουαρίου του 2013 (!) με ομιλητές τους Γιάννη Μηλιό και Γιώργο Σταθάκη (εδώ). 
Εκτενής αναφορά δημοσιεύτηκε ήδη από τότε, στο blog  Μετά την κρίση, με την εισαγωγή να καταλήγει στο παρακάτω σχόλιο: 

"Η χώρα πρέπει να σκεφθεί πώς θ' αρχίσει να κάνει αυτά ακριβώς που επί δεκαετίες αποφεύγει επιμελώς. Η συζήτηση για μια παραγωγική επανεκκίνηση είναι ώρα ν' αρχίσει.

Ακριβώς γι' αυτό, ήταν ένα καλό έναυσμα - και πολύ ευχάριστη έκπληξη - η ομιλία του Γιώργου Σταθάκη σε στρογγυλό τραπέζι που έγινε στο Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Simon Frazer (Βανκούβερ, Καναδάς, 18 Ιανουαρίου 2013), με τίτλο "Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομική ανάπτυξη". Στη συνέχεια, αυτούσιο το κομμάτι της ομιλίας που αφορά την ανάπτυξη:

"1. Κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα, ιδιωτική, κρατική ή συνεταιριστική, που λειτουργεί επιτυχώς σήμερα, παρά την αρνητική συγκυρία, πρέπει να στηριχθεί. Το κράτος έχει πρακτικά εγκαταλείψει όλα τα συνήθη αναπτυξιακά εργαλεία που στηρίζουν τις εξαγωγικές επιχειρήσεις, την εγχώρια παραγωγή, την καινοτόμα επιχειρηματικότητα. Ταυτόχρονα διατηρεί στο ακέραιο το περίπλοκο και κατακερματισμένο θεσμικό πλαίσιο, μαζί και το φορολογικό, που συντηρεί την πολιτική διαμεσολάβηση ως μόνιμη συνθήκη κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας. Τα πετυχημένα οικονομικά δίκτυα πρέπει συνεπώς να ...

Καλά Χριστούγεννα Κύριε Σαμαρά... (#"Η ευημερία έρχεται σύντομα· ένα κοτόπουλο σε κάθε τσουκάλι")

Η πτώση της δημοκρατίας στην αρχαία Ρώμη συμβάδισε 

με την καταστροφή των μικροϊδιοκτητών και τη συνάθροισή τους 

στη Ρώμη όπου οι αυτοκράτορες τους μοίραζαν τρόφιμα

και τους έστηναν θεάματα.

Οι πληβείοι εξέλεγαν τους τριβούνους (δημάρχους)

και μαζί με τους δημάρχους μπορούσαν να ψηφίσουν νόμους

που ήταν δεσμευτικοί για όλους τους Ρωμαίους...

Στην περίοδο της παρακμής της δημοκρατίας 

οι πληβείοι αντάλλασσαν την ψήφο τους με το βιοπορισμό τους

και γενικότερα γινόντουσαν πελάτες των πατρικίων...

Το σιτάρι και τα τρόφιμα που διένειμε η αυτοκρατορία

στους πολίτες πληβείους της πρωτεύουσας τα έφερνε από τους 

φόρους ή τις δημεύσεις των κατακτημένων χωρών.

Κατά την περίοδο της παρακμής οι θεσμοί είχαν διαλυθεί

σε τέτοιο βαθμό που τους αυτοκράτορες τους διόριζαν

σε κάποιες περιπτώσεις, είτε η φρουρά των πραιτοριανών

που ήταν το μόνο στρατιωτικό σώμα που έδρευε στη Ρώμη

ή οι λεγεώνες των διάφορων επαρχιών που εισέβαλαν στη Ρώμη. 

Υπήρξαν υποψήφιοι για αυτοκράτορες που κέρδισαν υποσχόμενοι

στους πραιτοριανούς αυξήσεις και αμοιβές σε χρυσά νομίσματα...

Όπως ακριβώς τα τελευταία χρόνια και σήμερα στην Ελλάδα, 

βουλευτής ή πρωθυπουργός εκλέγεται κάποιος μόνο αν καταφέρει 

να εξαγοράσει τις συγκροτημένες λεγεώνες των πελατών

του δημοσίου ή και των ιδιωτικών επιχειρήσεων 

που ζουν από το δημόσιο.

Κώστας Στούπας: Πως ετοιμάζονται να "φουντάρουν" 

τη χώρα πριν τον ΣΥΡΙΖΑ... /capital.gr /

Φωτο του 1929 - παραγκούπολη στην περιφέρεια της Ουάσιγκτον

Αφιερωμένο εξαιρετικά (ΑΣ):

Ο Στάινμπεκ για την κρίση του 1929

Το ακόλουθο κείμενο του Τζον Στάινμπεκ (1902-1968) αναφέρεται στη μεγάλη κρίση του 1929 και περιέχεται στο βιβλίο του «L' America e gli americani» (ιταλική έκδοση «Alet», 2008), που συγκεντρώνει τριάντα πέντε μικρά κείμενα του μεγάλου αμερικανού νομπελίστα συγγραφέα.*

"Θυμάμαι πολύ καλά το 1929. Είχαμε πιάσει την καλή (εγώ όχι, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι ναι). Θυμάμαι τα ζαλισμένα και ευτυχισμένα πρόσωπα των ανθρώπων που έφτιαχναν χάρτινες περιουσίες με τις μετοχές του χρηματιστηρίου. «Σήμερα κέρδισα δέκα χιλιάδες δολάρια μέσα σε δέκα λεπτά. Συνολικά, αυτή τη βδομάδα κέρδισα ογδόντα χιλιάδες». 

Στη μικρή μας πόλη οι διευθυντές τραπεζών και οι εργάτες οδοποιίας έτρεχαν στους τηλεφωνικούς θαλάμους για να καλέσουν τους παίκτες. Ολοι έπαιζαν στο χρηματιστήριο, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο. Στη διακοπή για γεύμα, υπάλληλοι και γραμματείς μελετούσαν το δελτίο τιμών του χρηματιστηρίου μασώντας σάντουιτς και λογάριαζαν τις περιουσίες που συσσωρεύονταν. Τα μάτια τους είχαν την ίδια έκφραση που βλέπουμε στο τραπέζι της ρουλέτας. Εγώ είχα μια διαυγή αντίληψη, γιατί βρισκόμουν έξω από όλα αυτά, γράφοντας βιβλία που κανείς δεν αγόραζε. Δεν είχα ούτε τα ελάχιστα που ήταν αναγκαία, για να αρχίσω να φτιάχνω μια δική μου περιουσία. Από τις βιτρίνες έβλεπα τα τρελά ψώνια, το χαβιάρι και τη σαμπάνια, μύριζα το μεθυστικό άρωμα των ντυμένων με γούνες κυριών, που έβγαιναν λάμποντας από το θέατρο.

Επειτα οι άνθρωποι έπαψαν να επενδύουν και αυτό το είδα με διαύγεια, επειδή είχα ασκηθεί από καιρό στην οικονομική ύφεση. Δεν συμπαρασύρθηκα στην πτώση. Θυμάμαι ότι έδιναν συνεντεύξεις και ξανά συνεντεύξεις οι Big Boys, εκείνοι που γνώριζαν. Ορισμένοι αγόραζαν διαφημιστικό χώρο για να καθησυχάσουν τους εκατομμυριούχους που καταστρέφονταν: «Είναι μόνο μια φυσιολογική υποτίμηση», «Μη φοβάστε, αγοράστε, συνεχίστε να αγοράζετε». Ωστόσο, οι Big Boys πουλούσαν και η αγορά έκανε το μπαμ.

Επειτα ήρθε ο πανικός και ο πανικός μετατράπηκε σε απαθές σοκ. Οταν το ...

Σαββατόβραδο με techie chan (#η τρέχουσα αφήγηση της ευρωζώνης και το ταμπού της περιουσίας)

Πίσω στον 19ο αιώνα!
Ο techie chan σε μια απολαυστική συζήτηση με τον antidrasex ( και το mixcloud στα καλύτερά του):

Ειδικά από το 0:19:00 και μετά, "τα πάντα" για την ευρωπαϊκή (γερμανική) οικονομική πολιτική, Ελλάδα και Κύπρο... (*από τον Μάιο είναι, αλλά ...ο "ξερόλας" ξέρει!)

Ekpompi #37.2, 25/5/13 parea me Techie Chan by Antidrasex on Mixcloud

Η τρόικα εναντίον της ελληνικής ιδιομορφίας ή συνεργάτες στην εξόντωση της μεσαίας τάξης;

Μια υπόθεση εργασίας 

Παγιδευμένοι μέσα σε μια ασφυκτική συγκυρία, παρακολουθούμε πλέον άναυδοι/ες την κυβέρνηση του πρώην μεταρρυθμιστή Γ Στουρνάρα (εφόσον επάνω του στηρίζεται το χρεοκοπημένο πλέγμα ΝΔ(ΠΑΣΟΚ) ), να μετέρχεται όλων των μέσων εναντίον της ραχοκοκκαλιάς της οικονομίας, της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας, των ελεύθερων επαγγελματιών, της μεσαίας τάξης εφαρμόζοντας παράλληλα ετεροχρονισμένη - για αυτό και καταστροφική -  "θεραπεία σοκ" σε παιδεία, υγεία, ενημέρωση σε μια κοινωνία που δεν θυμίζει σε τίποτα εκείνη της έναρξης των μνημονίων.

Καθυστερημένη αντίδραση ή συνειδητή απόπειρα εξόντωσης; 

Πως εξηγείται η επιθετικότητα αυτή που ξεκίνησε πέρυσι με την άρνηση βιώσιμων ρυθμίσεων για τα ξαφνικά χρέη των επιχειρήσεων από την κατάρρευση της ρευστότητας, συνεχίστηκε με τα απανωτά χαράτσια, φόρους και έκτακτα τέλη και ολοκληρώθηκε μετά την απαλλαγή από το "φρένο" της ΔΗΜΑΡ με την ενεργοποίηση κατασχετικών απειλών, διώξεων και φυλακίσεων για τα χρέη που διόγκωσε η υπερφορολόγηση; 

Οι εισπρακτικοί λόγοι από μόνοι τους δεν επαρκούν, όσο και η ανοησία κάποιων να πυροβολούν τα πόδια τους. Δεν αρκούν σαν εξήγηση παρότι φανερά έχουν την ισχύ τους.

Ο μεταρρυθμιστικός χώρος αποδίδει στην τοπική διαπλοκή και τις αντιστάσεις του πελατειακού συστήματος που χρησιμοποιεί το κράτος για την διαιώνισή του, τις στρεβλώσεις με τα οριζόντια μέτρα και τις καθυστερήσεις σε κάθε ουσιαστική διαρθρωτική αλλαγή. 

Επίσης αποδίδει στην τυφλότητα των πρώην συνδικαλιστών του δημοσίου ή της ασχετοσύνης των γόνων πολιτικών οικογενειών που αναλαμβάνουν υπουργοί, το απίθανο, δεξιά κυβέρνηση να στρέφεται κατά της ιδιοκτησίας και της επιχειρηματικότητας. Και στην εξόντωση της επιχειρηματικότητας που αφαιρεί τον κινητήρα από το όχημα της ανάπτυξης...

Σε λίγο όμως θα ζήσουμε μαζικές διώξεις και δίκες ελεύθερων επαγγελματιών με μεταξικούς νόμους για χρέη που τους δημιούργησαν το χουντικό ασφαλιστικό σύστημα, η τριτοκοσμική λογιστική απεικόνιση της απόδοσης ΦΠΑ, οι φορολόγηση ανελεύθερου καθεστώτος και τα εξοντωτικά πρόστιμα κρατικιστικής δικτατορίας με μίσος στην υγιή αγορά και την επιχειρηματική ευκαιρία.

Το σοκ της κατάστασης αυτής έχει χωρίσει τον μεσαίο χώρο της εν δυνάμει προοδευτικής παράταξης σε δυο ταξικές κατηγορίες: των βολεμένων insiders του συστήματος, συν, συνταξιούχων και δημοσίων υπαλλήλων που συνδέουν τις τύχες τους με την δεδομένη πολιτική ελίτ και το κράτος και τους απέναντι: τους ανθρώπους της ιδιωτικής οικονομίας, τους βουλιαγμένους, τα θύματα της άδικης λιτότητας, ανέργους, ελεύθερους επαγγελματίες, τους παραγωγούς του πλούτου που ζουν με τους φόρους τους τους υπόλοιπους. Τους outsiders του συστήματος. 

Οι πρώτοι κάνουν σαν να μην υπάρχουν οι δεύτεροι, έχοντας απολέσει την όποια φιλεργατική τους ευαισθησία - και συναινούν σε υπόρρητα όσο και προφανή σχέδια επιβίωσης ό,τι πιο διεφθαρμένου υπήρξε στον χώρο της τριτοκοσμικής κεντροαριστεράς μας.

Μέρες διάσπασης σύγχυσης και κατάθλιψης.

Κι όμως: Μια ανασύνθεση των διαπιστώσεων του προοδευτικού χώρου, χωρίς παρωπίδες, μπορεί να δώσει μια πιο πλήρη επιτέλους εικόνα, μια ολοκληρωμένη ενδεχομένως εξήγηση του ...

Η χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει με κυβερνητικές νοοτροπίες κοτζαμπάσηδων, με λεηλάτες ολιγάρχες και συμβατικά γιατροσόφια τεχνοκρατών

John Everett Millais, Ophelia

Προ πάντων, ξεπαγώνουμε

Οι λεγόμενες μεταρρυθμίσεις φιλοδοξούν να αυξήσουν την προσφορά, την ώρα που η ζήτηση έχει νεκρώσει, πάνω σε ένα τοξικό υπόστρωμα ύφεσης, ανεργίας και λιτότητας. Είναι παράλογο. Αλλά ας δεχτούμε ότι αρκετές δομικές μεταρρυθμίσεις είναι αναγκαίες, αρκετές έπρεπε να είχαν γίνει την περασμένη δεκαετία. Γίνεται όμως ακόμη πιο παράλογο όταν τέτοιες ριζικές, επώδυνες αλλαγές, ζητείται να εφαρμοστούν από έμφοβους και ανεπαρκείς ανθρώπους, χωρίς πείρα, χωρίς βούληση, χωρίς σχέδιο.

του Νίκου Ξυδάκη*

Το μέλλον της χώρας προεικονίζεται τούτη τη στιγμή στον τρόπο λειτουργίας του δημόσιου συστήματος υγείας και παιδείας, δηλαδή στον τρόπο που αποδιαρθρώνονται: 

από μια προηγούμενη σχετικά ημισταθερή κατάσταση, με δομικές αδυναμίες, αλλά ευρισκόμενα σε αδιάφορη ισορροπία, σε μια κατάσταση επιταχυμένης εντροπίας, σε μια ισορροπία ασταθή, όπου όλα τα επιμέρους δομικά στοιχεία ωθούνται σε όλο και χαμηλότερη διαφοροποίηση, όλο και χαλαρότερη οργάνωση και συναρμογή, με όσο το δυνατόν μικρότερη δαπάνη ενέργειας, εντέλει σε διάλυση.

Τα πανεπιστήμια λειτουργούν ήδη με τον μισό προϋπολογισμό, με εξανεμισμένα τα αποθέματά τους από το PSI, και τώρα πιέζονται να λειτουργήσουν ουσιαστικά χωρίς διοικητικό προσωπικό. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι αν σήμερα σε πολλές απαιτητικές σχολές υπολειτουργούν εργαστήρια, βιβλιοθήκες, σπουδαστήρια, γραμματείες, του χρόνου οι σχολές αυτές θα πάψουν να λειτουργούν. Ή όλα τα μαθήματα θα είναι προφορικές παραδόσεις με χρήση μαυροπίνακα, αυτό που συμβαίνει ήδη από φέτος.

Στο σύστημα υγείας οι παθογένειες του παρελθόντος συνεχίζονται μισοκρυμμένες και εξίσου καταστροφικές: οι κοστολογήσεις υλικών και υπηρεσιών εξακολουθούν να είναι σουρεαλιστικές και γεννήτριες διαφθοράς. Ας πούμε, από τη δεκαετία ’90 ένα υπερηχογράφημα αγγείου κοστολογείται από το κράτος 75 ευρώ, και μια αγγειοχειρουργική επέμβαση κοστολογείται 45 ευρώ! Το διαγνωστικό κέντρο, λειτουργώντας με τεχνολόγους, θησαυρίζει ακόπως· ο χειρουργός, με 15-20 χρόνια εκπαίδευσης, εξαναγκάζεται στο by pass, στο φακελάκι.

Η διαχειριστική διαφθορά επιδεινώνεται από τη δημογραφική φθίση και τη θεσμική αγκύλωση: στο ΕΣΥ δεν υπάρχουν αξιόμαχοι γιατροί κάτω των 50 ετών! Το ΕΣΥ θα καταρρεύσει, εκτός των άλλων, από έλλειψη γιατρών. 

Οσοι μπορούν φεύγουν: όχι μόνο οι τριαντάρηδες νεοειδικευμένοι που μεταφέρουν την εθνική και οικογενειακή υπεραξία στη Γερμανία, αλλά φεύγουν και φτασμένοι πενηντάρηδες, οι κορυφαίοι, αυτοί που θα ετοίμαζαν τους διαδόχους τους, διευθυντές και σολίστ. 

Εμβρόντητος άκουσα από χείλη συνομηλίκων μου γιατρών, με λαμπρές καριέρες στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, να λένε ...

Οι βουλιαγμένοι είναι αόρατοι

του Νίκου Ξυδάκη*

Πολλά ανέδειξε η κρίση, κρυμμένα, λανθάνοντα, αποσιωπημένα μες στο σώμα της κοινωνίας. Στοιχεία θαμμένα ή οιονεί λησμονημένα, ξεπερασμένα τάχα από τη διαρκή πρόοδο, αναδύθηκαν δείχνοντας το τρομακτικό τους πρόσωπο. Η φτώχεια, η ανημπόρια, η καταφρόνια, η ταπείνωση, οι ταξικές διακρίσεις, που χωρίζουν σαν χαράδρα τους έχοντες από τους μη έχοντες, τους δυνάμενους από τους αδύναμους, τους επιπλέοντες από τους βουλιαγμένους. 

Αυτά τα στοιχεία, αυτές οι συνθήκες ζωής, αιφνιδίασαν νοητικά τους ανθρώπους της κρίσης, καθώς άλλαζαν βιαίως πίστα ή ετίθεντο εκτός πεδίου, εκτός δήμου, εκτός κοινωνίας. Και σταδιακά άλλαξε ο λόγος, το discours περί συνεπειών της κρίσης πάνω στις ζωές των ανθρώπων, παραμερίστηκαν οποιαδήποτε επιχειρήματα περί κοινωνικής συνοχής, κράτους πρόνοιας, κοινωνικού συμβολαίου, θεμελιωδών δικαιωμάτων που εγγυάται η δημοκρατία. 

Όλα υποσκελίστηκαν από ένα είδος εμμονικού, μνησίκακου κοινωνικού δαρβινισμού, που ενοχοποιεί τους αδύναμους και τη δίκαιη οργή τους.

Τον Μάιο 2010 γράφαμε: 

"Ο άνεργος σε καιρό κρίσης είναι ο άνθρωπος που βουλιάζει· όποιος διατηρεί το μεροκάματο, ακόμη και με ηθικές και υπαρξιακές εκπτώσεις, έχει περισσότερες πιθανότητες να γλιτώσει. Αλλά τι σημαίνει «να γλιτώσει»; Τι άνθρωπος θα είναι ο «γλιτωμένος», όταν γύρω του θα σωριάζονται πτώματα; Η ατομική επιβίωση, θεμιτή και ενστικτώδης, θα είναι αρκετή να τον γλιτώσει και σαν ολόκληρο άνθρωπο, κοινωνικό, έλλογο και ηθικό άνθρωπο; Και πώς γνωρίζει ο «γλιτωμένος» ότι δεν θα έρθει η σειρά του να βουλιάξει; Το πιθανότερο: Θα βουλιάξουν πολλοί, θα επιπλεύσουν λίγοι". (Αλλά κανείς δεν γλίτωσε μόνος του.)

Tον Ιούνιο 2011 επανήλθαμε: 

"Η Ελλάδα χωρίζεται σε όσους θα σωθούν, με απώλειες έστω, και σε όσους θα βουλιάζουν. Τη διαίρεση, υλική και ψυχική, τη νιώθεις πια, την αισθάνεσαι, δεν χρειάζεται να τη συλλογιστείς. Είναι απότοκο της δυσχέρειας κι είναι απότοκο της ανισότητας και της αδικίας... Η αυξανόμενη δυσχέρεια του βίου φέρνει μεμψιμοιρία, ματαίωση, φθόνο, μοχθηρία. Η ευημερία, πραγματική ή επίπλαστη, όσο μοιραζόταν παντού και άφηνε τα ψίχουλά της εδώ κι εκεί, σκέπαζε τις αντινομίες, κοίμιζε τη σκέψη και τα αισθήματα. Τώρα που αποσύρεται ατάκτως, αφήνει ακάλυπτο το ερεθισμένο νεύρο της μνησικακίας, πικρό το στόμα".

Το φθινόπωρο του 2013, ο πτωχευμένος, ο άνεργος, ο ανήμπορος, ο βουλιαγμένος εξορίζονται από τις συζητήσεις των γλιτωμένων. 

Δεν θέλουν να ακούνε για τον πόνο ή, έστω, τη δυσκολία των άλλων. 

Όταν τίθεται το ζήτημα, αμφισβητούν στοιχεία, γεγονότα, όποιον θέτει το ζήτημα· αλλάζουν θέμα, σιωπούν. Ή γίνονται κατάφωρα εχθρικοί: ο φτωχός παράγει τη φτώχεια του, ο δυστυχής τη δυστυχία του, ο καθείς είναι υπεύθυνος για τη μοίρα του. 

Κάποιοι το θεωρητικοποιούν: η πτώχευση και το Μνημόνιο δεν φταίνε για την κρίση, η κρίση προϋπήρχε, όπως και ο ...

Ας μιλήσουμε για ενότητα

 success story

Η χώρα δεν μπορεί να ανακάμψει χωρίς την ατμομηχανή της. Η μεσαία τάξη που διαλύεται πρέπει να συνομιλήσει με τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και αυτός πρέπει να μιλήσει με αυτή. Χωρίς φόβους και πάθη. 

του Χρήστου Λαδά*

Η Ελλάδα οπισθοδρομεί καθημερινά στενάζοντας υπό το βάρος μιας αδιέξοδης πολιτικής. Ένα γερασμένο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα συνυφασμένο με τα ίδια τα αδιέξοδα που δημιούργησε και τις στρεβλώσεις που έχτισε όλα αυτά τα χρόνια δεν μπόρεσε βέβαια να λύσει κανένα από τα δομικά προβλήματα της οικονομίας.

Μετά από 5 χρόνια εξοντωτικής λιτότητας, το δημόσιο χρέος με λόγο 120% έναντι του ΑΕΠ το 2009, έφτασε στο 175% το 2013. Αυξήθηκε δηλαδή παρά τις εξοντωτικές θυσίες κατά 317 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτά τα νούμερα δεν χαρίζονται. Όπως ανέφερε κοφτά πρόσφατα ο Όλι Ρεν θα είμαστε σε επιτήρηση όσο οφείλουμε. 

Δηλαδή καμιά 50 χρόνια με τις αισιόδοξες προβλέψεις. 

Στο τελευταίο 12μηνο προς το παρόν η ύφεση μειώνει το ΑΕΠ κατά 8 δισ. ευρώ, η ανεργία έχει χτυπήσει πλέον περίπου 2 εκατομμύρια συμπολίτες μας υπερβαίνοντας το 30%, η ανεργία στους νέους έχει αυξηθεί κατά 175% σε σύγκριση με τις προμνημονιακές εποχές. Οι νέοι άνθρωποι μεταναστεύουν αφήνοντας πίσω τους μια γερασμένη χώρα και ψαλιδίζοντας τις λιγοστές ελπίδες ανάτασης για το μέλλον.

Ο κόσμος που παραμένει στην Ελλάδα βιώνει τον αργό οικονομικό θάνατο. Σταθερή μείωση των εξαγωγών, σταθερή μείωση της βιομηχανικής παραγωγής, σταθερή μείωση του τζίρου της λιανικής, αύξηση των επαγγελματιών που αδυνατούν να πληρώσουν τις ασφαλιστικές εισφορές και τους φόρους, έκρηξη των ανασφάλιστων που επαπειλούνται και με ποινικές κυρώσεις για την πραγματική τους οικονομική αδυναμία.

Πίσω από τα νούμερα όμως κρύβονται άνθρωποι και πραγματικές ιστορίες. Η κοινωνία φτωχοποιείται βίαια. Οι ανεξόφλητοι λογαριασμοί της ΔΕΗ διπλασιάστηκαν, 170.000 συνδέσεις νοικοκυριών και επιχειρήσεων διεκόπησαν, οι πλειστηριασμοί αυξάνονται κατά χιλιάδες αναμένοντας την πλήρη απελευθέρωση των πλειστηριασμών της πρώτης κατοικίας, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη ενώ οι δομές του κράτους πρόνοιας που θα μπορούσαν να απαλύνουν την ζοφερή εικόνα συρρικνώνονται. 

Θα έλεγε κανείς ότι η κοινωνία αφέθηκε στην τύχη της αν μια ανελέητη φοροεπίθεση δεν κάνει τα πράγματα χειρότερα αφαιμάζοντας πλέον κάθε ικμάδα διαθέσιμου κεφαλαίου που θα μπορούσε να τονώσει την κατανάλωση ή να διατεθεί επενδυτικά. Δεν υπάρχει φως.

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να πουλήσει πλέον κανέναν μύθο. 

Ούτε καν αυτό της αναγκαίας λύσης που διασφάλισε την επιζήμια για την κοινωνία παραμονή της στην εξουσία. Δεν υπήρξε ούτε μία μεταρρύθμιση στα δομικά προβλήματα της χώρας, δεν απαλείφτηκαν οι στρεβλώσεις για να μην δυσαρεστηθούν συντεχνίες και ομάδες ψηφοφόρων, οι ξένοι επενδυτές αποσύρθηκαν, οι ιδιωτικοποιήσεις γίνονται σε εγχώριες μαφίες, το πελατειακό κράτος συνέχισε να μοιράζει σε κλειστά γραφεία κοινοτικά κονδύλια, προγράμματα Ε.Σ.Π.Α., διορισμούς διοικητών νοσοκομείων, Δ.Ε.Κ.Ο. κ.ο.κ. 

Οι παθογένειες της φθοράς και της διαφθοράς έμειναν ανέγγιχτες ενώ οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες στην φτωχοποιημένη Ελλάδα γιγαντώνονται. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των συστημικών media να δημιουργήσουν μια εικονική πραγματικότητα ο κόσμος πλέον έχει αποσύρει τις ελπίδες του. 

Αναζητά ...