Πρόσφατα συζητούσα με μια φίλη που δραστηριοποιείται έντονα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς ασχολείται με τα κοινά μιας ομάδας ανθρώπων, από αυτούς που με την υπάρχουσα κανονικότητα του κοινωνικού συμπλέγματος, θεωρείται ως «μειονότητα». Μου απάντησε κάτι αναμενόμενο και σύνηθες πλέον σε τέτοιες κοινωνικές ομάδες ως ακόμα και σε αντιεξουσιαστές/ριες. Πως δηλαδή, με αυτόν τον τρόπο μπορούν να κάνουν την αγκιτάτσια τους, μαθαίνοντας έτσι ακόμα περισσότεροι άνθρωποι τις απόψεις και θέσεις τους, προσπαθώντας να αλλάξουν την λαθεμένη υπάρχουσα αντίληψη. Κάτι που είναι γεγονός και πράγματι ισχύει.
Και όπως ήταν επόμενο, η συζήτηση πέρασε στο θέμα της ιδιωτικότητας, όσον αφορά την επιτήρηση που κάνουν τα social-media, την εύκολη πρόσβαση και αμέριστη συνεργασία που έχουν με αυτά κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας (πχ η ΔΗΕ) και το πόσο εύκολη είναι η δημιουργία προφίλ σε ανθρώπους που το σύστημα θεωρεί ως περιθώριο και τους κατατάσσει στους εχθρούς του με έναν συνδυασμό προπαγάνδας αποτελούμενο από εθνική ασφάλεια, πατριωτισμό, θρησκείας και προκάτ πολιτικού λόγου.
Η απάντησή της, ήταν κάτι που έχω διαβάσει και ακούσει αρκετές ακόμα φορές: «πως ναι, τα γνωρίζει, τα ξέρει και φοβάται, μα προτιμάει να μην το σκέφτεται».
Πόσες/οι δεν σκεφτόμαστε ακριβώς το ίδιο καθημερινά; Πόσες φορές δεν μας έχει περάσει από το μυαλό πως κάτι που δημοσιεύουμε σε κοινή θέα, μπορεί να εμπεριέχει ρίσκο;
