της Άννας Διαμαντοπούλου
(συνέντευξη στη real.gr και τον Βασίλη Σκουρή)
Κατά τη γνώμη σας βγαίνει το Πρόγραμμα;
Όχι δεν βγαίνει. Η Ελλάδα μπήκε πρώτη στο Πρόγραμμα και είναι η μόνη που δεν δίνει σαφείς ενδείξεις εξόδου. Η εφαρμογή του Μνημονίου γίνεται με βάση αριθμητικούς στόχους και χωρίς την προτεραιότητα υποστήριξης της πραγματικής οικονομίας και των πηγών δημιουργίας της απασχόλησης που είναι οι μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις. Στη χώρα συντελείται ένα παραγωγικό «έγκλημα». Απουσιάζουν οι ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και οι διαρθρωτικές αλλαγές οι οποίες σε συνδυασμό με πολιτικές υποστήριξης των φτωχών και των αδύναμων θα μπορούσαν να αλλάξουν εκ βάθρων τη χώρα.
Η κυριαρχία του κομματισμού, η μετάθεση των δύσκολων αποφάσεων για αργότερα, η αναξιοκρατία στις επιλογές που αφορούν στη στελέχωση του κράτους, η πολιτική πόλωση για το θεαθήναι και οι κατά συρροή ψεύτικες υποσχέσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης , οδηγούν στην πλήρη απαξίωση του πολιτικού κόσμου και κατ΄ επέκταση στην αδυναμία του να δώσει μία αίσθηση εθνικής αυτοπεποίθησης και ελπίδας.
Τι πρέπει να γίνει;
Μία ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να κινηθεί σε δύο επίπεδα: το πρώτο να ορίσει τους τομείς προτεραιότητας για το αναπτυξιακό μοντέλο και να τους υποστηρίξει με διαδικασίες νομοθεσία και επιμόρφωση, και το δεύτερο να επιδιώξει απευθείας χρηματοδότηση των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται σ΄αυτούς τους τομείς από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων με τους όρους, που γίνεται και σε άλλες περιοχές και μάλιστα εκτός ΕΕ.
Τα παραπάνω βέβαια προϋποθέτουν μία κυβέρνηση με αξιοπιστία στην εφαρμογή των πολιτικών που αφορούν την ανταγωνιστικότητα, και κυρίως την κοινωνική συνοχή που είναι ο κεντρικός πυλώνας για την παραγωγή σε μία χώρα. Μέχρι σήμερα τουλάχιστον αυτή η αξιοπιστία δεν υπάρχει και κάθε φορά που πάει να χτιστεί γκρεμίζεται με μεγαλύτερο κρότο όπως συμβαίνει τώρα.
Τη λειτουργία και την απόδοση της κυβέρνησης πώς την κρίνετε;
Ο κυβερνητικός Συνασπισμός έγινε αλά ελληνικά. Δεν υπήρξαν συλλογικές επεξεργασίες, χρονοδιαγράμματα και πολιτικοί στόχοι που να αποτυπώνουν τις προτεραιότητες των κομμάτων με βάση τις ανάγκες της πτωχευμένης χώρας μας. Όλα επιχειρείται ν' αντιμετωπιστούν σε επίπεδο αρχηγών, με το υπουργικό συμβούλιο και τις κοινοβουλευτικές ομάδες σε ρόλο κομπάρσων που απλώς επικυρώνουν Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου ή την δήθεν προγραμματική συμφωνία διακυβέρνησης της χώρας. Όλα μοιάζουν να έχουν ως στόχο τη
διάσωση των κομμάτων και όχι της χώρας.
Αναγνωρίζω τις δυσκολίες ενός συνασπισμού σε περίοδο απόλυτης κρίσης, αλλά όλοι πια καταλαβαίνουμε ότι η επικοινωνιακή διαχείριση της δήθεν επιτυχίας , του δήθεν τσαμπουκά και της δήθεν μεταρρύθμισης έχει φτάσει στο τέλος της. Η χώρα χρειάζεται αλήθεια , αυτογνωσία και αυτοθυσία των κυβερνώντων. Και κυρίως χρειάζεται εθνικό σχέδιο για την Ελλάδα που παράγει που όλες οι πολιτικές δυνάμεις αρνούνται πεισματικά να παρουσιάσουν και να ...
(συνέντευξη στη real.gr και τον Βασίλη Σκουρή)
Κατά τη γνώμη σας βγαίνει το Πρόγραμμα; Όχι δεν βγαίνει. Η Ελλάδα μπήκε πρώτη στο Πρόγραμμα και είναι η μόνη που δεν δίνει σαφείς ενδείξεις εξόδου. Η εφαρμογή του Μνημονίου γίνεται με βάση αριθμητικούς στόχους και χωρίς την προτεραιότητα υποστήριξης της πραγματικής οικονομίας και των πηγών δημιουργίας της απασχόλησης που είναι οι μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις. Στη χώρα συντελείται ένα παραγωγικό «έγκλημα». Απουσιάζουν οι ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και οι διαρθρωτικές αλλαγές οι οποίες σε συνδυασμό με πολιτικές υποστήριξης των φτωχών και των αδύναμων θα μπορούσαν να αλλάξουν εκ βάθρων τη χώρα.
Μετά από δεκαετίες συλλογικής πολιτικής ραστώνης και πελατειακών πολιτικών διανομής χρημάτων και προνομίων η κρίση θα έπρεπε να λειτουργήσει ως ηλεκτροσόκ στο πολιτικό σύστημα ώστε να κατανοηθούν οι παθογένειες, να αναγνωρίσουμε όλοι και ο καθένας χωριστά τις ευθύνες μας και να συμβάλλουμε στη ριζική αλλαγή σε όλα τα επίπεδα λειτουργίας της χώρας.Όμως αυτό δεν συμβαίνει.
Η κυριαρχία του κομματισμού, η μετάθεση των δύσκολων αποφάσεων για αργότερα, η αναξιοκρατία στις επιλογές που αφορούν στη στελέχωση του κράτους, η πολιτική πόλωση για το θεαθήναι και οι κατά συρροή ψεύτικες υποσχέσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης , οδηγούν στην πλήρη απαξίωση του πολιτικού κόσμου και κατ΄ επέκταση στην αδυναμία του να δώσει μία αίσθηση εθνικής αυτοπεποίθησης και ελπίδας.
Τι πρέπει να γίνει;
Μία ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να κινηθεί σε δύο επίπεδα: το πρώτο να ορίσει τους τομείς προτεραιότητας για το αναπτυξιακό μοντέλο και να τους υποστηρίξει με διαδικασίες νομοθεσία και επιμόρφωση, και το δεύτερο να επιδιώξει απευθείας χρηματοδότηση των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται σ΄αυτούς τους τομείς από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων με τους όρους, που γίνεται και σε άλλες περιοχές και μάλιστα εκτός ΕΕ.
Τα παραπάνω βέβαια προϋποθέτουν μία κυβέρνηση με αξιοπιστία στην εφαρμογή των πολιτικών που αφορούν την ανταγωνιστικότητα, και κυρίως την κοινωνική συνοχή που είναι ο κεντρικός πυλώνας για την παραγωγή σε μία χώρα. Μέχρι σήμερα τουλάχιστον αυτή η αξιοπιστία δεν υπάρχει και κάθε φορά που πάει να χτιστεί γκρεμίζεται με μεγαλύτερο κρότο όπως συμβαίνει τώρα.
Τη λειτουργία και την απόδοση της κυβέρνησης πώς την κρίνετε;
Ο κυβερνητικός Συνασπισμός έγινε αλά ελληνικά. Δεν υπήρξαν συλλογικές επεξεργασίες, χρονοδιαγράμματα και πολιτικοί στόχοι που να αποτυπώνουν τις προτεραιότητες των κομμάτων με βάση τις ανάγκες της πτωχευμένης χώρας μας. Όλα επιχειρείται ν' αντιμετωπιστούν σε επίπεδο αρχηγών, με το υπουργικό συμβούλιο και τις κοινοβουλευτικές ομάδες σε ρόλο κομπάρσων που απλώς επικυρώνουν Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου ή την δήθεν προγραμματική συμφωνία διακυβέρνησης της χώρας. Όλα μοιάζουν να έχουν ως στόχο τη
διάσωση των κομμάτων και όχι της χώρας.
Αναγνωρίζω τις δυσκολίες ενός συνασπισμού σε περίοδο απόλυτης κρίσης, αλλά όλοι πια καταλαβαίνουμε ότι η επικοινωνιακή διαχείριση της δήθεν επιτυχίας , του δήθεν τσαμπουκά και της δήθεν μεταρρύθμισης έχει φτάσει στο τέλος της. Η χώρα χρειάζεται αλήθεια , αυτογνωσία και αυτοθυσία των κυβερνώντων. Και κυρίως χρειάζεται εθνικό σχέδιο για την Ελλάδα που παράγει που όλες οι πολιτικές δυνάμεις αρνούνται πεισματικά να παρουσιάσουν και να ...
