Η επιχειρηματικότητα της δοκιμής

του Σωτήρη Κατσέλου*

Είναι κοινοτυπία ίσως να αναφέρουμε ότι το πραγματικό πρόβλημα μέσα στην περίοδο κρίσης που διανύουμε, είναι αυτό της ανεργίας και της αδυναμίας του πολίτη, να αντεπεξέλθει με την εργασία του. Παρά το γεγονός ότι διαθέτουμε καλά εκπαιδευμένο ανθρώπινο δυναμικό στην χώρα μας, αυτό ουσιαστικά παραμένει άπραγο, ή δουλεύει ευκαιριακά σε συνθήκες «μαύρης» εργασίας ή ετεροαπασχολείται, απαξιώνοντας τις γνώσεις και τη δυναμική του.

Κατά καιρούς προτείνονται «πυροσβεστικά» μέτρα αντιμετώπισης της ανεργίας, όπως διάφορα προγράμματα ολιγόμηνης πρακτικής, είτε αναζητούνται οι «μεγάλες επενδύσεις» οι οποίες φυσικά τελικά ποτέ δεν έρχονται σε ένα κράτος με αλλοπρόσαλλη γραφειοκρατία όπου αλλάζει τους νόμους κάθε τρεις και λίγο.
Και ενώ δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι μεγάλες επενδύσεις είναι αναγκαίες, δεν μπορούμε να αγνοούμε τη δομή της κοινωνίας μας και τις δυνατότητες που υπάρχουν από την ανάπτυξη μιας νέας μικρής επιχειρηματικότητας. Αξιοποιώντας το ανθρώπινο δυναμικό που διαθέτει εξειδικευμένες γνώσεις, δίνοντάς του άμεσα και νόμιμα τη δυνατότητα να αξιοποιήσει αυτές τις γνώσεις, έστω και ως ελεύθερο επάγγελμα.
Με τις παρούσες όμως γραφειοκρατικές, φορολογικές δομές και τον φόβο του ΟΑΕΕ, κανένας δεν θα ρισκάρει να δοκιμάσει τις δυνατότητές του.

Χρειάζεται να δημιουργηθεί μια νέα βαθμίδα ελεύθερου επαγγέλματος, το οποίο θα μπορούσε να ονομαστεί σχηματικά «προπαρασκευαστική», ή «επιχειρηματικότητα της δοκιμής» σε αυτή την βαθμίδα θα είναι εύκολο το άνοιγμα και θα είναι αντίστοιχα εύκολο να κλείσει κάποιος αν κρίνει ότι δεν μπορεί να αντεπεξέλθει.
Κατά κύριο λόγο αυτή η δυνατότατα θα μπορούσε να δοθεί στον χώρο των επαγγελματικών υπηρεσιών, π.χ.: προγραμματιστές, διακοσμητές, designer, σύμβουλους επιχειρήσεων, γεωπόνους ακόμα και καλλιτέχνες και γενικά σε όποιον κλάδο μπορεί η εργασία να προσφερθεί από ένα άτομο που διαθέτει ειδικευμένες γνώσεις χωρίς την ανάγκη ύπαρξης καταστήματος/φυσικής έδρας. Επίσης θα μπορούσε να αφορά και τα start ups ή άλλα ομαδικά πρότζεκτ περιορισμένης διάρκειας. Θα ήταν θεμιτό, αυτού του τύπου οι ελεύθεροι επαγγελματίες να μπορούσαν να βοηθηθούν στα πρώτα τους βήματα.
Πιθανότατα θα μπορούσε να υπάρξει ένα είδος απαλλαγής από τον ΟΑΕΕ για μια περίοδο (π.χ. ένα χρόνο) με κλιμακωτή, ύστερα από αυτή την περίοδο, επιβολή του, ή/και να υπάρχει χάρη από την καταβολή ΦΠΑ ή μέρους αυτού.
Ακόμα πιο δίκαιο θα ήταν ίσως ένα σύστημα όπου όλες οι φορολογικές και ασφαλιστικές κρατήσεις σε αυτό το επίπεδο, θα γίνονται απευθείας στο κάθε παραστατικό που ο επιχειρηματίας «κόβει» και το οποίο θα εισπράττεται αποκλειστικά μέσω τραπέζης παρακρατώντας αυτόματα τα σχετικά ποσά.

Στόχος είναι η δημιουργία μια κοινωνίας που να «βράζει», να μην φοβάται να δοκιμάσει και να πειραματιστεί και κυρίως μιας κοινωνίας που θα προσπαθήσει να αξιοποιήσει την παραγωγική της δυνατότητα. Σε σχέση με τις μειωμένες αρχικά εισφορές στον ΟΑΕΕ, πιστεύω ότι το πρόβλημα ισοσκελίζεται μεσοπρόθεσμα με την εισαγωγή περισσότερων σε αυτόν τον ασφαλιστικό φορέα τελικώς (όσοι έχουν πετύχει στην προσπάθεια τους). Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι με τη μαύρη εργασία στην οποία καταφεύγουν αυτήν τη στιγμή πολλοί άνθρωποι αυτών των επαγγελματικών κατηγοριών, οποιαδήποτε κίνηση νομιμοποίησης αποτελεί κέρδος για την κοινωνία και μειώνει τις στρεβλώσεις που παρατηρούνται στην αγορά.

Η είσοδος περισσότερων ανθρώπων στην παραγωγικότητα εν τέλει, μόνο οφέλη μπορεί να έχει για τη συνολική οικονομία. Πολλοί από αυτούς που θα προσπαθήσουν, πιθανότατα να αποτύχουν, κερδίζοντας όμως εμπειρία και το κυριότερο, δοκιμάζοντας τις δυνάμεις τους. Παράλληλα, αυτοί που θα πετύχουν, θα δημιουργήσουν υγιείς οικονομικές μονάδες, θα παράγουν πλούτο και στη συνέχεια θα είναι ικανοί και να βιοποριστούν ανεξάρτητα αλλά και να δημιουργήσουν ίσως πρόσθετες θέσεις εργασίας.

*Ο Σωτήρης Κατσέλος είναι μέλος της Προσωρινής Επιτροπής Πρωτοβουλίας της Δυναμικής Ελλάδας.

πηγή:dynell.gr

Η στατική κοινωνία

Νομίζω ότι ο Σωτήρης Κατσέλος έβαλε σε δυο λέξεις όλο το "ιδεολογικό" πρόβλημα που κρύβεται πίσω από την απροθυμία να ασχοληθούμε με την επίλυση των προβλημάτων μας ως κοινωνία αντί να κρυβόμαστε πίσω από ιδεολογήματα και προφάσεις. Το γιατί δεν αποδεχόμαστε ότι το αύριο "εξαρτάται από μας" πράγμα που θα επέτρεπε και τις απαραίτητες συναινέσεις για μια βιώσιμη ανοικοδόμηση αυτού του τόπου από τα ερείπια του πελατειακού κράτους... (ΑΣ)

Το προφανέστατο φυσικά, πρόβλημα με μια στατική κοινωνία, είναι ότι δεν εξελίσσεται, δεν προσαρμόζεται και δεν χρειάζεται επί της ουσίας να σκεφτεί! Στην πράξη γίνεται μια αντιδημιουργική και φοβική κοινωνία. 

του Σωτήρη Κατσέλου

Είναι προφανές ότι σε μεγάλο βαθμό, η ελληνική κοινωνία σημείωσε στην παρούσα ιστορική συγκυρία, μια αποτυχία. 

Δεν το θεωρώ ούτε τρομερό, ούτε κάτι για το οποίο θα πρέπει να οδηγηθούμε σε εθνική κατάθλιψη. Το αντίθετο μάλιστα. Πρέπει να αναλύσουμε το ποιες ήταν ακριβώς αυτές οι αιτίες που μας οδήγησαν στην αποτυχία και να τις αντιμετωπίσουμε. 

Σίγουρα, υπάρχουν κάποιες αναλύσεις που μιλάνε, για το πελατειακό κράτος, την διαφθορά, κλπ, όπως και η ατυχής κατ εμέ θεωρία της "κατακερματισμένης κοινωνίας" η οποία κερδίζει έδαφος σε κάποιους κύκλους. Αλλά θα τολμήσω να δώσω μια ελαφρώς διαφορετική ανάλυση του θέματος.

Θα μπω κατευθείαν στην ανάπτυξη της δικής μου άποψης μου για τα αίτια της ελληνικής κατάρρευσης. 

Τα οποία έχουν ως αφετηρία, το ότι η ελληνική κοινωνία, μετατράπηκε σταδιακά σε μια απολύτως στατική κοινωνία. 

Για λόγους που όντως σε έναν βαθμό σχετίζονται με το γιγάντιο πελατειακό κράτος, αλλά και από διάσπαρτες ιδεολογικές αγκυλώσεις, η κοινωνία μας μετατράπηκε σε έναν μηχανισμό, όπου η ζωή του κάθε πολίτη θα ήταν τελείως γραμμική!

Το σχέδιο ζωής του νεοέλληνα που πήγαινε σχολείο, ήταν, ότι θα παπαγάλιζε για κάποιες εξετάσεις, ώστε να εισαχθεί σε ένα ίδρυμα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και μετά θα έμπαινε σε μια συγκεκριμένη διαδικασία, για μονιμότητα στο δημόσιο ή θα είχε, κάποια άλλη ανάλογη προδιαγεγραμμένη πορεία για το μέλλον του (π.χ. γιατρός , δικηγόρος, δουλειά του μπαμπά κλπ). Όσοι δεν ανήκαν στην προνομιούχο τάξη των επιτυχόντων του συστήματος, είχαν επιλογές τις σπουδές στο εξωτερικό, ή το «βόλεμα» κάπου. Στην χειρότερη περίπτωση θα έπρεπε να πάει σε μια κακής ποιότητας σχολή, από όπου ήξερε ότι για το μέλλον του οι επιλογές θα ήταν περιορισμένες . Σε όλες τις περιπτώσεις η πορεία από αυτό το κομβικό σημείο και ύστερα, ήταν σχεδόν καθορισμένη.

Ο Δημόσιος τομέας ειδικά, αποτελούσε ειδικό πρότυπο αυτής της στατικότητας, η εξέλιξη ερχόταν με τα χρόνια και όχι με της απόδοση, ακόμα και αν ήσουν πολύ καλός στην δουλειά σου, αν δεν είχες κάποια τυπικά προσόντα, η όποια προαγωγή είχε πολύ περιορισμένα όρια. Ο έλεγχος υπήρχε πάντα ως προς την διαδικασία και ποτέ ως προς το αποτέλεσμα, αφού το δεύτερο ελάχιστο ενδιαφέρον είχε για το σύστημα.

Ουσιαστικά λοιπόν (πλην εξαιρέσεων) σε μεγάλο βαθμό η επιτυχία, ή η εξέλιξη ενός πολίτη, στην ελληνική κοινωνία ήταν απόλυτα καθορισμένη, είτε από την δυνατότητα του νέου να ελέγξει τις εφηβικές του ορμές και να περάσει σε ένα πανεπιστήμιο (βλέπε ίδρυμα παροχής πιστοποιητικών επαγγελματικής αποκατάστασης) είτε από τις δυνατότητες (οικονομικές, κοινωνικές) της οικογένειας.

Πέρα από το επαγγελματικό κομμάτι αυτή η στατικότιτα, η κατηγοριοποίηση σε στεγανά της κοινωνίας μας ήταν εμφανής παντού στις συμπεριφορές των πολιτών, ακόμα και στα πρότυπα αποτυχίας ή επιτυχίας. 

"Βιομηχανίες" εκμετάλλευσης της στατικής κοινωνίας του νεοέλληνα είχαν χτιστεί (π.χ. η διοργάνωση γάμων, δάνεια κλπ). 

Αυτοκίνητο, σπίτι, παιδί, γάμος, όλα έπρεπε να γίνουν σε συγκεκριμένο χρόνο και υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

Όποιος ξέφευγε από τα πρότυπα αυτής της στατικής αντίληψης, είτε λόγω επιτυχίας, είτε λόγω αποτυχίας, αποτελούσε μια παραφωνία σε αυτό το σύστημα και αντιμετώπιζε πιθανότατα ακόμα και την κοινωνική απομόνωση.

Ο "Μικροαστικός Πολτός" όπως είχε αναφέρει ιδιαίτερα επιτυχημένα, ο Αλέκος Παπαδόπουλος, είχε γίνει ένα συντηρητικό (στην πράξη) κοινωνικό καθεστώς το οποίο εχθρεύονταν την οποιαδήποτε αλλαγή. Οι πολίτες πλέον είχαν μετατραπεί σε ιδιότητες, πάνω στις οποίες ήξερες ακριβώς τι θα δεις και τι θα συναντήσεις.

Το προφανέστατο φυσικά, πρόβλημα με μια στατική κοινωνία, είναι ότι δεν εξελίσσεται, δεν προσαρμόζεται και δεν χρειάζεται επί της ουσίας να σκεφτεί! Στην πράξη γίνεται μια αντιδημιουργική και φοβική κοινωνία. Μια κοινωνία ομογενοποιημένη, όπου όλοι λειτουργούν σε παράλληλους άξονες και σε παράλληλους βίους. Η αλλαγή καριέρας, η διαφορετική άποψη ζωής, ήταν στην πράξη, απαγορευμένες έννοιες. Ακόμα και αυτή η επιχειρηματικότητα, αποτελούσε μια απλή λειτουργία εκμετάλλευσης του στατικού μας συστήματος.

Αυτό που σε μεγάλο βαθμό, πρέπει λοιπόν να αλλάξει στην Ελλάδα, είναι η ίδια η αντίληψη της ζωής! 

Το πρότυπο της επιτυχίας και της αποτυχίας! 

Να αρχίσουμε δηλαδή να βλέπουμε ξανά τον άνθρωπο, πίσω από την όποια ιδιότητα- ταμπέλα. 

Ακόμα χρειάζεται να κινηθούμε προς μια κοινωνία που θα να κάνει εύκολη την πράξη της επιλογής. Ουσιαστικά μια κοινωνία που θα κερδίσει τον φόβο και την ανασφάλεια και θα αποκτήσει ξανά, χαρακτηριστικά που κάποτε είχε.
Την τόλμη, την δημιουργικότητα και την αλληλεγγύη…

*από το darkmind.posterous.com

Αυτός ο δρόμος (της δραχμής), απλά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ...

Πριν λίγες μέρες, ο δημοσιογράφος Κώστας Βαξεβάνης ανέβασε στο blog του ένα άρθρο με τίτλο Χρεοκοπημένες αλήθειες και τοκισμένα ψέματα. Το άρθρο ακολουθεί τη νοητική διαδρομή που είναι κυρίαρχη στους κύκλους της "αντιμνημονιακής" Αριστεράς και η ιδιαίτερη αξία του είναι ότι είναι γραμμένο από έναν έμπειρο και θαρραλέο δημοσιογράφο που χάρη στην γνώση του στο μαχητικό ρεπορτάζ τεκμηριώνει όσο καλύτερα γίνεται τις απόψεις του. Γι αυτό και έχουν επίσης ιδιαίτερη αξία οι δυο απαντήσεις που βρήκα στο διαδίκτυο και αποδομούν το λόγο και τα επιχειρήματα του Κ.Β. - που όπως καλά καταλάβατε ήδη, επιχειρηματολογεί υπέρ της παύσης πληρωμών, της μονομερούς χρεοκοπίας, της εξόδου από την ΕΕ και της επιστροφής στην δραχμή. Ακολουθούν και τα τρία κείμενα:

Χρεοκοπημένες αλήθειες και τοκισμένα ψέματα

Δημοσιευμένο στις 11 Φεβ 2012, Κώστας Βαξεβάνης

Σκέφτομαι πολύ καιρό να γράψω αυτό το κομμάτι. Όχι μόνο από δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, αλλά και γιατί εγώ ο ίδιος έπρεπε να απαντήσω στον εαυτό μου ποιό είναι το καλύτερο για τη χώρα και για μένα. Όπως όλοι ανησυχώ και φοβάμαι. Και όταν φοβάσαι είναι εύκολο να κάνεις τα χειρότερα. Δεν υπάρχει συνταγή για το φόβο πέρα από τη γνώση.

Ανάμεσα σε θεωρίες για δραχμές, δηνάρια, ριάλια, πτωχεύσεις και σωτηρίες, υπάρχει η γνώση που πρέπει να ακολουθήσεις. Γιατί για παράδειγμα η δραχμή είναι κακή; Όσοι σήμερα δαιμονοποιούν την επιστροφή στη δραχμή, απαντούν επισείοντας τα θηρία της Αποκάλυψης. «Δεν θα έχουμε να φάμε, να ζεσταθούμε, θα ζούμε στην απόλυτη
φτώχεια» κλπ. Δεν έχω διαβάσει πειστικό επιχείρημα γιατί όλα αυτά δεν θα συμβούν αν παραμείνουμε στο ευρώ. Ποιός το εγγυάται; Οι εταίροι δανειστές ή οι πολιτικοί μας οι οποίοι είναι αυτοί και όχι άλλοι που μας έφεραν ως εδώ.

Δεν είμαι ειδικός. Ό,τι διαβάσετε προκύπτει από συνεντεύξεις με ειδικούς, μια τεράστια βιβλιογραφία που την τελευταία χρονιά ήταν ένας εφιάλτης που κατέληξε φίλος, και την εμπειρία που μου δίνουν τα 25 χρόνια δημοσιογραφίας (αυτή μου η εμπειρία δεν αναλύει απαραίτητα την οικονομία αλλά με κάνει να αντιλαμβάνομαι και να εξηγώ τα συμφέροντα μέσα κυρίως από πληροφορίες).

Ότι γραφω είναι αυτό που θα έλεγα στα παιδια μου ότι συμβαίνει. Και το τι απαντάω στο ερώτημά τους τι πρέπει να γίνει

Ευρώ ή δραχμή;

Παρότι ο μεγαλύτερος δράκος για την ελληνική οικονομία, ήταν οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν και επί ευρώ και επί δραχμής, η δραχμή εμφανίζεται σήμερα ως κίνδυνος για την χώρα. Αν γυρίσουμε στην δραχμή, για κάποιο λόγο που δεν αναλύεται αλλά συνδέεται με την αρνητική έννοια της χρεοκοπίας, θα επιστρέψουμε στη δεκαετία του 50. Ετσι δημιουργείται ένα είδος φοβικών αντανακλαστικών απέναντι στη λύση της δραχμής. Ας δούμε όμως τι συμβαίνει: