Πότε το καλύτερο είναι εχθρός του καλού

της Μπέττυς Βακαλοπούλου*

Όταν η πρώτη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έδωσε μικρόφωνα καναλιών στους δημάρχους, κάτι που συνέπεσε με την έναρξη της ΕΠΑ, πολλοί αρχιτέκτονες χαρήκαμε ελπίζοντας ότι η αυξημένη δημοσιότητα ήταν γερό κίνητρο ανταπόκρισης των δήμων στις νέες εκτεταμένες αρμοδιότητες και στην καλή συνεργασία με τις ομάδες των πρώτων μελετών.
Η συνέχεια διαγράφηκε πολύ διαφορετικά. Οι δήμαρχοι, οι κοινοτάρχες, οι δημοτικοί σύμβουλοι που συνεργάστηκαν με τους μελετητές, που αποδέχτηκαν κι έκαναν προτάσεις συχνά καλύτερες από τις δικές μας, χωρίς υπαναχωρήσεις παρά την επίγνωση του πολιτικού κόστους, ήτανε και αρκετοί και οι λιγότερο προσκολλημένοι στα μικρόφωνα των κρατικών και ιδιωτικών καναλιών.
Για τους άλλους η χρυσή ευκαιρία καθημερινού τηλεοπτικού show δόθηκε συνάμα με τις εντολές των πρώτων ΚΠΣ για μιαν από τις λίγες αρμοδιότητες που τους είχε αφήσει το κράτος, για τα σκουπίδια! Για την υποχρέωση αντιμετώπισης των απορριμμάτων με συστήματα φιλικά στο περιβάλλον και στους δημότες. Και με οικονομικές ποινές για τη μη συμμόρφωση.
Ποιος είδε τον θεό και δεν τον φοβήθηκε! Τέτοια απόρριψη, τέτοιες τηλεοπτικές κραυγές δημάρχων κατά των ΧΥΤΑ (αυτή ήταν τότε η γενικευμένη πρόταση), ποιος τις περίμενε; Και μάλιστα χωρίς εναλλακτικές προτάσεις, ούτε από δήμους που τους έπνιγαν χωματερές;