Η "δικτατορία" του πασοκαριάτου

Μια πολύτιμη υπενθύμιση-προειδοποίηση για τους νέους πιθανούς ξενιστές του παρασίτου:
ΑΣ

Πότε θα απαλλαγεί η νεοελληνική κοινωνία από την ολέθρια "δικτατορία" του πασοκαριάτου; 

του Γιώργου Ν. Οικονόμου*

Για περισσότερα από τριάντα χρόνια η πολιτική ζωή του τόπου καθορίζεται από τη συμπεριφορά, τη νοοτροπία και την ιδεολογία μίας κομματικής νομενκλατούρας, ενός στελεχικού δυναμικού που προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ, αλλά ως φαινόμενο έχει επεκταθεί και σε άλλους χώρους. Είναι το πασοκαριάτο, που αποτελείται από βουλευτές, ευρωβουλευτές, κρατικούς υπαλλήλους, δικηγόρους, δημοσιογράφους, από τη συνδικαλιστική αριστοκρατία των τραπεζών, των δημοσίων επιχειρήσεων, των ΔΕΚΟ, από διανοουμένους, πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι νεόπλουτοι είτε λόγω φοροδιαφεύγοντος επαγγέλματος είτε λόγω της διαπλοκής τους με το κράτος, την πολιτική και την άσκηση της εξουσίας. Έχουν δε άμεσες ευθύνες για τη χρεοκοπία.

Η ιδεολογία του πασοκαριάτου είναι ένα μίγμα από κοινότοπες και γενικόλογες απόψεις και ένα συνονθύλευμα εννοιών που στην πραγματικότητα δεν σημαίνουν τίποτε, απλώς συγκαλύπτουν τη ρηχότητά του: σοσιαλισμός, αλλαγή, εκσυγχρονισμός, ανάπτυξη, δημοκρατία, προοδευτισμός, λαϊκά και εθνικά συμφέροντα, αντιαμερικανισμός ή αντιευρωπαϊσμός, εθνικισμός, κρατισμός, και τελευταίως αντιμνημονιακός οίστρος. 

Όλα αυτά ο μύλος του πασοκαριάτου τα αλέθει, τρέφοντας έτσι τόσο τη δική ύπαρξη και άνοδο όσο και τα όνειρα της πολυάριθμης μικρομεσαίας μάζας, που αποτελεί τη βάση του και επιθυμεί να βολευτεί πάση θυσία από το κρατικό ταμείο, άπληστη για επιδοτήσεις και προσόδους, για κατανάλωση, τηλεθέαση και σκυλάδικο.

Το πασοκαριάτο είναι έμπειρο, ξέρει τα κατατόπια των κρατικών μηχανισμών, τις κρυφές διόδους της μικρής, μεσαίας και μεγάλης διαπλοκής, τα παιγνίδια της εξουσίας, τους αρμούς της γραφειοκρατίας, τους τρόπους προπαγάνδας και πλασαρίσματος του εαυτού του και κάθε νεωτερικού σωτηριολογικού προϊόντος. Αποδείχθηκε ισχυρό και ανθεκτικό επί δεκαετίες, έχοντας ως κύριο χαρακτηριστικό του τον χαμαιλεοντισμό. Ικανό να ελίσσεται παντού, κατάφερε να δημιουργήσει καθεστώς και ιδεολογία, την ιδεολογία της προσαρμογής σε όλες τις καταστάσεις. 

Η ιδεολογία του δεν αποσκοπεί στα συμφέροντα της κοινωνίας, στο κοινό αγαθό, παρά μόνο στο δικό του συμφέρον, πράγμα που συγκαλύπτει με λαϊκισμό, δημαγωγία, πελατειακές σχέσεις και γενικόλογα κενά συνθήματα. 

Το πασοκαριάτο δεν έχει αρχές ούτε ήθος, παρά μόνο ένστικτο αυτοσυντήρησης, γι αυτό οι διάφορες συνιστώσες του μετά τη χρεοκοπία, εγκαταλείπουν το καταρρέον και αναξιόπιστο ΠΑΣΟΚ, αφού δεν εξυπηρετεί πια τα συμφέροντά τους, και πορεύονται καιροσκοπικά αναλόγως της συγκυρίας.

Μπορεί η μία να στηρίζει την ακροδεξιά μνημονιακή κυβέρνηση του Α. Σαμαρά-Β. Βενιζέλου, η άλλη να συσκέπτεται με την Κεντροαριστερά ή τους Ανεξάρτητους, η τρίτη να πλαισιώνει τη ΔΗΜΑΡ, η τέταρτη να συζητά με το Ποτάμι και η έκτη να στελεχώνει τον ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ, δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ φθίνει, το πασοκαριάτο ζει και βασιλεύει.

Η «επιτυχία» του πασοκαριάτου γοήτευσε στο παρελθόν και τη ΝΔ, τόσο του Μητσοτάκη και του Καραμανλή Β΄ όσο και του Σαμαρά, που υιοθέτησαν τη νοοτροπία, τη συμπεριφορά και τους τρόπους δημαγωγίας του. Γοήτευσε επίσης και αρκετά στελέχη του ΚΚΕ και του ΣΥΝ που προσχώρησαν σε αυτό σε καιρούς ευωχίας και επίπλαστης ευημερίας. Συνεπώς μπορεί να γίνει λόγος για πλήρη κυριαρχία του, για «δικτατορία» του πασοκαριάτου, είτε με κεντρώα είτε με δεξιά μορφή. 

Εξ άλλου σε καιρούς χρεοκοπίας, με την κεκτημένη εμπειρία του και τη σημαία τού αντιμνημονιακού ή της ανανέωσης, το πασοκαριάτο ελίσσεται στους άλλους κομματικούς χώρους, ετοιμαζόμενο να αλώσει ξανά τον κρατικό μηχανισμό, με αριστερή μορφή τώρα.

Το εύλογο ερώτημα είναι: έπρεπε να καταστραφεί η χώρα για να καταλάβουν οι αποχωρήσαντες βουλευτές και στελέχη του ότι κάτι δεν πάει καλά με το ΠΑΣΟΚ; Δύο τινά συνέβησαν με αυτούς. Είτε μέχρι το 2010 ή το 2011 δεν είχαν καταλάβει τι γινόταν, οπότε είναι ανόητοι και ανίκανοι. Είτε πάλι είχαν καταλάβει και παρέμειναν, οπότε είναι υποκριτές, κυνικοί και θεσιλάγνοι. Και στις δύο περιπτώσεις είναι επικίνδυνοι και επιβλαβείς.

Συνεπώς, το επόμενο ερώτημα είναι: με ποια ιδιότητα τους υποδέχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ανίκανους, ως κυνικούς ή ως συνυπεύθυνους για τη χρεοκοπία; Μάλλον και με τις τρεις, δηλαδή ως ψηφοσυλλέκτες. Όμως αυτή η ψηφοθηρική λογική είναι κυνική και συντηρεί το πασοκαριάτο παντός είδους και φυσικά δεν μπορεί να συγκροτήσει σοβαρή πολιτική. 

Ίσως ο ΣΥΡΙΖΑ να βαυκαλίζεται με την ιδέα πως θα τους αφομοιώσει. Όμως το πασοκαριάτο είναι πεπειραμένο, αδίστακτο και ασυγκρίτως πολυπληθέστερο από την ολιγάριθμη νομενκλατούρα του 4% του πρώην ΣΥΝ, άρα βάσει των πιθανοτήτων και ενός παλαιού «νόμου της διαλεκτικής» η ποσότητα δημιουργεί και την ποιότητα.

Για να απελευθερωθεί η ανθρωπότητα από τη λανθασμένη μαρξιστική ιδέα της «δικτατορίας του προλεταριάτου», πέρασαν 150 έτη. 

Πότε θα απαλλαγεί η νεοελληνική κοινωνία από την ολέθρια «δικτατορία» του πασοκαριάτου; 

Εάν δεν απαλλαγεί και συνεχισθεί η «δικτατορία» του, έστω με αριστερή μορφή, δεν θα γίνει και η απαγκίστρωση από την παρακμή και τη χρεοκοπία. 

Ο μόνος τρόπος για τη επίτευξη της απαλλαγής είναι, με αφύπνιση της κοινωνίας, να γίνουν ριζικές δομικές και θεσμικές αλλαγές για να απαλειφθούν οι «τόποι» από τους οποίους το πασοκαριάτο αντλεί τη νοσηρή του δύναμη, δηλαδή οι ιδεολογίες του εθνικισμού και της αντιπροσώπευσης, η κομματοκρατία, ο προοδευτισμός, ο κρατισμός, το πελατειακό καθεστώς, η διαπλοκή και η απουσία ελέγχου της εξουσίας.

*πηγή oikonomouyorgos.blogspot.gr, Εφημερίδα των Συντακτών

Το σχέδιο ..."πράσινη προβιά" έκλεισε έναν χρόνο - απολογισμός του σχεδίου εκφυλισμού του μεταρρυθμιστικού χώρου από το ΠΑΣΟΚ

Η Εκφυλιστική Ασθένεια των "Μεταρρυθμι
στών"

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*
tvxs.gr

Πέρυσι το καλοκαίρι, και ολόκληρο σχεδόν τον Αύγουστο διεκινείτο μαζικά το άρθρο "Ζητείται υπερβατικός Βενιζέλος" του Αχιλλέα Γραβάνη. Που μεταξύ άλλων, εστίαζε σε ένα αναλυτικό σχέδιο άλωσης του μεταρρυθμιστικού χώρου:

"Ο Βαγγέλης Βενιζέλος έχει εκ των συνθηκών την μεγαλύτερη από όλους ευθύνη να μετατρέψει την μεγάλη πρόκληση σε ιστορική ευκαιρία για τον μεσαίο χώρο, την πατρίδα και την ευρωπαϊκή της προοπτική. Ενώ καλείται να διατηρήσει σταθερή την παρούσα κυβέρνηση -και μαζί και τη χώρα- μέχρι τις επόμενες εθνικές εκλογές, καλείται ταυτόχρονα να συνεισφέρει καθοριστικά στην ανασυγκρότηση του χώρου μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ και τη δημιουργία του νέου φορέα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Όπως έχει ήδη προταθεί, η διαδικασία για την δημιουργία του νέου φορέα θα μπορούσε να συντονισθεί απόμια επιτροπή προσωπικοτήτων του χώρου, προερχόμενων από την πολιτική, την επιστήμη, την οικονομία, την τέχνη, οι οποίες θα δεσμεύονταν να μην συμμετάσχουν στα όργανα του. Η πρόσκληση για συμμετοχή θα αφορά άτομα και όχι πολιτικούς φορείς ή κόμματα τα οποία θα συνεχίζουν την πορεία τους. Η επιτροπή θα αναλάμβανε τον συντονισμό της διαδικασίας προγραμματικής ανανέωσης για στρατηγικής σημασίας ζητήματα πολιτικής. Η πρώτη εκλογική παρουσία του νέου φορέα θα είναι οι Ευρωεκλογές. Η διαδικασία αυτή δεν θα επηρεάσει την λειτουργία της παρούσας κυβέρνησης. Αντίθετα θα την σταθεροποιήσει για όσο αυτό είναι απαραίτητο στη χώρα. Μετά τις Ευρωεκλογές τα κόμματα και οι κινήσεις που θα στηρίξουν το εγχείρημα θα αποφασίσουν την αυτοδιάλυσή τους όταν κριθεί ότι αυτό είναι πλέον ώριμο, δίνοντας πλέον όλο τον πολιτικό χώρο στο νέο φορέα, στα πολιτικά όργανα και στην ηγεσία του."

Το άρθρο εμφανίστηκε στα ΝΕΑ στις 29 Ιουλίου (εδώ) και ακολούθησε αριθμός αναδημοσιεύσεων: 2 Αυγούστου στην "Μεταρρύθμιση" (εδώ) και στο "μη μαδάς τη μαργαρίτα" (με εισαγωγικό υποστηρικτικό σημείωμα, εδώ), 5 Αυγούστου στο protagon (σε υποστηρικτικό κείμενο από τον "οργανωτικό νου" της προσπάθειας Νίκο Μπίστη, εδώ) κλπ κλπ

Υπήρξαν βέβαια όλο το καλοκαίρι συζητήσεις και προετοιμασίες για το εγχείρημα και ανάλογες δημοσιεύσεις - ενδεικτικά: 29 Ιουνίου, "Ο τρίτος πόλος στο νέο σκηνικό" πάλι στα ΝΕΑ (εδώ), 4 Ιουλίου, "Κάτι ψήνεται στον φούρνο της Μεταρρυθμιστικής Αριστεράς" ( εδώ - τίποτα δεν ψηνόταν απλά χρειάζονταν τον τίτλο του ομώνυμου επιτυχημένου φόρουμ διαλόγου Μεταρρυθμιστική Αριστερά στο fb).

Κι όλα αυτά γιατί η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση εξ αιτίας ή αφορμής του μαύρου στην ΕΡΤ, αποσταθεροποιούσε τις προοπτικές ΝΔ ΠΑΣΟΚ.

Μέχρι τότε, ο μεταρρυθμιστικός χώρος και λόγος αναπτυσσόταν μακριά από το ΠΑΣΟΚ και καθαρά απέναντί του σε προσπάθειες δεκάδων ανεξάρτητων κινήσεων, φόρουμ διαλόγου  - αλλά και (με δυσκολίες) εντός κομμάτων όπως η ΔΗΜΑΡ, η Δράση, οι Οικολόγοι Πράσινοι επηρεάζοντας ακόμη και για περιορισμό (με σκληρή κριτική για πολιτικό αλαλούμ) των ...συνιστωσών στο ιδρυτικό συνέδριο του ενιαίου πλέον ΣΥΡΙΖΑ που θα ακολουθούσε τον ίδιο Ιούλιο...

Ο χώρος μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα προνομιακό επίπεδο εισχώρησης του ΠΑΣΟΚ αλλά και σταθεροποίησης της συγκυβέρνησης, σκέφτηκαν οι άνθρωποί του - αλλά αυτό δεν μπορούσε να γίνει ευθέως με την τόση απέχθεια του κόσμου για το ΠΑΣΟΚ... έπρεπε να παρουσιαστεί κάτι σαν "το αφεντικό τρελάθηκε" (ο Βενιζέλος έγινε ...υπερβατικός) και συναινεί, χωρίς να διεκδικεί την αρχηγία ή να καπελώνει, στην συγκρότηση μιας μεταρρυθμιστικής αριστεράς με πράσινους και κεντρώους κόκκους που θα κέρδιζε την μάχη του κέντρου από τον ΣΥΡΙΖΑ και θα του έκοβε τον δρόμο για την εξουσία που ενισχυόταν με την στάση της ΔΗΜΑΡ.

Έτσι, αφού οι προετοιμασίες έγιναν ως ανωτέρω περιγράφονται, έσκασε η γνωστή ιστορία της κίνησης των 58 και αργότερα της Ελιάς. Με τα γνωστά αποτελέσματα.

Το σχέδιο ..."πράσινη προβιά"

Η ουσία βρίσκεται αλλού όμως: η σύμπραξη πολλών μέχρι χθες "μεταρρυθμιστών" ή και πραγματικών μεταρρυθμιστών, είτε "με σκοπό", είτε από πολιτική αφέλεια είτε από προσωπική φιλοδοξία για αναγνωρισιμότητα και οφίτσια (και επιβίωση στην κρίση) είτε τελικά για οποιονδήποτε λόγο με το σημερινό ΠΑΣΟΚ φορέα της εκφυλιστικής ασθένειας του πελατειακού λαϊκισμού και του κομματικού κράτους, αρρώστησε κυριολεκτικά τον χώρο των μεταρρυθμιστών. Πρωτοφανείς αντιπαλότητες, έριδες, συγκρούσεις προέκυψαν ακόμη και από την άρνηση παραχώρησης των μεταρρυθμιστικών τίτλων και σημάτων στην μεταμφιεσμένη πασοκική απόπειρα. Στο σχέδιο "πράσινη προβιά"...

Και οι μικροsurvivors της κρίσης, βρήκαν επιτέλους την ιδεολογική τους απολογία και αποενοχοποίηση. "Μαζί τα φάγαμε", μαζί τα πληρώνουμε, όλα εντάξει: η κυβέρνηση κάνει ότι μπορεί... και το ΠΑΣΟΚ "ματώνει" για να διορθώσει όσα προκάλεσε η ...παλαβή αριστερά.

Έτσι βίαιες αντιδράσεις, βωμολοχίες, δυσφήμιση του "αντιπάλου" και άλλα σημάδια εκφυλισμού εισχώρησαν για πρώτη φορά στα φόρα των μεταρρυθμιστών για να αναγκαστούν να υποκύψουν με το ζόρι στον εισοδισμό του ΠΑΣΟΚ στον χώρο: και ο εισοδισμός απέτυχε μεν αλλά έμεινε το μίσος, η καχυποψία, το δηλητηριασμένο "κλίμα ΠΑΣΟΚ"... σήμερα αυτό εκφράζεται εκτός ως "όλοι εναντίον όλων" (αφού δεν σας αφομοιώσαμε/ενσωματώσαμε, σας διαλύουμε με εμφύλιο) και ως "όποιος θέλει να πέσει αυτή η κυβέρνηση είναι παπαγαλάκι και ενεργούμενο του ΣΥΡΙΖΑ" ( η συγκρότηση προοδευτικής συνεργασίας και συγκυβέρνησης με ΣΥΡΙΖΑ είναι εφιάλτης για τα λαμόγια του παλιού πολιτικού συστήματος, προεξαρχόντων των πρασίνων...).

Πέτυχε λοιπόν το ΠΑΣΟΚ σε κάτι: διέδωσε την εκφυλιστική (αξιών και αρχών) ασθένεια της οποίας είναι φορέας σε μεγάλα τμήματα του μεταρρυθμιστικού χώρου και τα έκανε αγνώριστα. Τώρα τριγυρνούν φανατισμένα και ψάχνουν ευκαιρία να χύσουν δηλητήριο κατά της προοδευτικής συνεργασίας, να δικαιολογήσουν την καταστροφική συγκυβέρνηση, να αμφισβητήσουν την ανθρωπιστική κρίση, να καταδικάσουν κάθε μορφή αντίστασης σαν "βία από όπου και αν προέρχεται", να γίνουν απολογητές κάθε αυταρχικής κυβερνητικής πολιτικής αλλά και να επιτεθούν στην αριστερά ως φασίζουσας εκ γενετής και συνυπεύθυνης της χρεοκοπίας (!) αλλά και στην οικολογία ως αυθαίρετο κινδυνολογικό κατασκεύασμα.

Η Εκφυλιστική Ασθένεια έχει φυσικά προσβάσεις και στον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά εκεί δίνεται μια μάχη προσαρμογής και ρεαλισμού και ο ιός μοιάζει στεγανοποιημένος για την ώρα - καμιά θέση ευθύνης στο κόμμα (ΚΕ) αυτό και περιορισμένη και ελεγχόμενη δημόσια παρουσία έχουν τα αμφιλεγόμενα πρόσωπα του παρελθόντος πιθανοί φορείς του ιού. Σίγουρα ο ιός επωάζεται με την ανάληψη κυβερνητικής διαχείρισης, όταν ανεβαίνει η "θερμοκρασία" και πλησιάζονται θέσεις και δουλειές - αλλά αυτό μέλει να αποδειχθεί καθώς σε λίγες μέρες ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει την πρώτη περιφέρεια της χώρας και θα δώσει δείγματα γραφής, ικανότητας και καθαρότητας.

Το σημαντικότερο από όλα είναι να αποκατασταθεί κλίμα και εύρος συνεργασίας ανάμεσα στις ευρύτερες προοδευτικές δυνάμεις που βρίσκονται μέσα στην σύγχυση και τον εμφύλιο προθέσεων και σκοπών. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ πάρει τις σωστές πρωτοβουλίες απευθυνόμενος για συνεργασίες με ξεκάθαρο προγραμματικό λόγο στον μεταρρυθμιστικό χώρο ίσως ο ιός του εκφυλισμού υποχωρήσει - αν όχι, γαία πυρί μειχθήτω...


*πηγή http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/i-ekfylistiki-astheneia-ton-«metarrythmiston»

"κεντροαριστερά" - τρεκλίζει και το τελευταίο colpo grosso της απειλητικής πλέον για το πολίτευμα κυβέρνησης ΝΔΠΑΣΟΚ...

του Γιάννη Καλαϊτζή

Κανείς δεν φανταζόταν στον μεταρρυθμιστικό χώρο πόσο το "κεντροαριστερό" colpo grosso του Βενιζέλου με τους 58 θα δίχαζε, θα φανάτιζε, θα διέλυε τις διεργασίες του μεσαίου χώρου και θα τις εκτροχίαζε σε αποκλειστική υπηρεσία δαιμονοποίησης του "αντιπάλου" Συριζα... 

Στην αγνώριστη αυτή "κεντροαριστερά" που δημιουργήθηκε από "επαγγελματίες", αντίπαλος δεν είναι η Αντιμεταρρύθμιση -που προωθούν ντριπλάροντας ή και σε αγαστή συνεργασία με την τρόικα οι ίδιοι διεφθαρμένοι πολιτικοί εκπρόσωποι του ίδιου κρατικοδίαιτου ολιγαρχικού συστήματος της χρεοκοπίας. Όχι - αντίπαλος είναι η ...αντιπολίτευση. 

Και έχουν χρεωθεί αποκλειστικά την "αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση" - εμμονικά διασπείροντας την καχυποψία και προκαλώντας τοξική παράλυση συνολικά στον μεσαίο χώρο: για να εξασφαλίσουν λίγες μέρες ακόμη στην συγκυβέρνηση. 

Παρ΄όλα αυτά και παρά την συγκεντρωμένη ισχύ ολόκληρου του μηντιακού συστήματος επιρροής τους, και οι 58 κατέρρευσαν εν μια νυκτί, και η Ελιά απεδείχθη πολύ περισσότερο Πασοκ από ότι άντεχε και η ΔΗΜΑΡ διαλύθηκε στα "επιδέξια" χέρια τους - έτσι που τα απομεινάρια τους αναζητούν τώρα τελευταίο καταφύγιο και την ύστατη ευκαιρία αλώνοντας (ως παράσιτα) το Ποτάμι... Τρελό τρέκλισμα δλδ το colpo grosso... αλλά το ψώνιο ψώνιο (πάντα κάτι μένει τελικά): διαβάστε ένα ακόμη άρθρο του Κ Αλεξάκου επί των τύπων των ήλων - από έναν original κεντροαριστερό.

ΑΣ

centroaristeristas – η λούπα του ψώνιου

μία "χυδαία επίθεση" με αφορμή τη συνέντευξη* του Λεωνίδα Καστανά

του Κωνσταντίνου Αλεξάκου*

Τα κεντροαριστερά προτζεκτάκια συνιστούν ένα loop ναρκισσιστικής εσωστρέφειας. Παντογνώστες, συγκροτούν ομάδες χωρίς ιδεολογική πυξίδα και μοναδική χρησιμότητα την κάλυψη στον κυβερνητισμό όποιου κάθεται στην καρέκλα, αφού οι ίδιοι την τρέμουν όπως ο διάολος το λιβάνι. Κι αν αλλάξει αυτός, κι ο επόμενος καλός είναι· ναι, αυτός που έβριζαν μέχρι χθες. Για το καλό του τόπου και το «μεταρρυθμισμό» (sic).

Προκρούστες της θέσης των άλλων, χωρίς δική τους, με έμφυτη απέχθεια για το όποιο ιδεολογικό πλαίσιο και τους πολλούς αφού τους θεωρούν εξ ορισμού ένοχους, ολίγιστους και χαζούς. Ποιός νάρκισσος χρειάστηκε ιδεολογικό πλαίσιο όταν έχει την φυσική υπεροχή του; Είναι «κοινή λογική», κι ας μην την ψηφίζει κανείς... Ποιός νάρκισσος ένιωσε την ανάγκη να εξηγήσει, ή να τεκμηριώσει την άποψη του αφού είναι αυταπόδεικτη· είναι δική του. Εξού κι η αλαζονεία στην εκφορά του λόγου. Όχι οξύτητα – αυτή θέλει δουλειά και τεκμηρίωση. Αλαζονεία σκέτη.

Η αγέλη των centroaristeristas δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα: γνωρίζει εξ ορισμού, και επομένως απαιτεί την συμμόρφωση στο νεφέλωμα της σκέψης της. «Έχουν ένσημα», είναι «άνθρωποι του πνεύματος», μπορεί να έχουν υπάρξει και ωραίοι γκόμενοι (γούστα είναι αυτά), και αρκεί.

Κριτές των πάντων, δεν συζητούν, δε μελετούν, δεν εξηγούν, δεν καταθέτουν προσανατολισμό, πρόταση και θέση. Καταρρίπτουν ό,τι δεν είναι δικό τους με παπική αξιοσύνη και ενίοτε στήνουν άτυπα κλιμάκια Ιεράς Εξέτασης για όποιον βαφτίσουν πολιτικό αντίπαλο. Το πώς ορίζεται ένας πολιτικός αντίπαλος όταν ...

Σταύρος Τσακυράκης: Ποταμός για Ποτάμι - αλλά και για 58 και "συντρίμμια" (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ)

Σταύρος Τσακυράκης (υποστηρίζει το Ποτάμι χωρίς να το εκπροσωπεί) εύστοχος ως συνήθως:

Μεταξύ άλλων:

• Το παλιό πελατειακό κομματικό σύστημα δεν είναι υπερασπίσιμο. Μετά από τέσσερα χρόνια τρομακτικής κρίσης κάνουν ακριβώς τα ίδια. Έχουν το χούι...
• Η αξιολόγηση είναι θέμα αρχής - είναι αρχή δημοκρατίας - ακόμη κι αν γίνουν λάθη στην αρχή. Αξιοκρατία χωρίς αξιολόγηση δεν γίνεται - ούτε δημοκρατία χωρίς αξιοκρατία.
• Οι 58 είχαν ένα λάθος κατασκευής - δλδ "θα απευθυνθώ στα συντρίμμια (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) τα οποία θα προσπαθήσω να φτιάξω καινούργιο πράγμα - έ, δεν γίνεται".
• Η ομοσπονδιακή Ευρώπη είναι σαφής πρόταση και θέση.
• Για να κάνεις διαπραγματεύσεις πρέπει να έχεις προτάσεις. - όχι μόνο "κόκκινες γραμμές". Να ζητάς συγκεκριμένα πράγματα.
• Όταν υπάρχει κοινότητα αξιών (όπως αξιολόγηση, δημοκρατία κα) μπορείς να συνυπάρξεις κι ας διαφωνείς στις προτάσεις για συγκεκριμένα θέματα (τυχαία (;) αναφορά σε Α. Καρίπογλου).

Στο υπέδαφος της κοινωνίας κοχλάζουν μάγματα αναστοχασμού (#fast track ελιές και αντιμνημόνια)

Unbelievably fast

από τον left liberal synthesis

H χθεσινή εξέλιξη της διαφωνίας 58 – Πασοκ αναμφίβολα αποτελεί μια θετική εξέλιξη.Ουσιαστικά σηματοδοτεί την αλλαγή στόχευσης από τα «υψηλά» του κομματικού παιγνίου στα «χαμηλά» της αυτοδιοίκησης και του συνδικαλισμού. 

Το ακατανόητο της πρωτοβουλίας ήταν ότι διοχέτευε ένα υπαρκτό δυναμικό σε ένα αστήρικτο πολιτικό επίδικο, διακινδυνεύοντας τη δεδομένη ισχυρή υπόσταση στην ραχοκοκαλιά της κοινωνικής οργάνωσης. Το ευρύ ρεύμα, το οποίο ήθελαν οι 58 να εκφράσουν, αναμένεται να πρωταγωνιστήσει στις δημοτικές εκλογές, κερδίζει κρίσιμα συνδικάτα ( Εσηεα, Δσα κλπ). Ωστόσο δεν υπάρχει κανενός είδους αυτοματισμός ο οποίος να επιβάλει να συγκροτηθεί ως κόμμα. Το ρεύμα συγκροτείται πάνω σε μερικές κοινές παραδοχές:

-Το μνημόνιο σηματοδοτεί μια περίοδο λιτότητας, αλλά δεν είναι παρά μια λανθασμένη διαχείριση χρεοκοπίας. Δεν είναι η χρεοκοπία.

-Για την χρεοκοπία έχουν ευθύνη οι κυβερνητικές ελίτ, αλλά υπήρξε μια εκτεταμένη ανοχή σε πρακτικές κατακερματισμού , κρατικής ιδιοτέλειας στα μεσαία στρώματα.

-Η έξοδος δεν μπορεί παρά να είναι μια δύσκολη διαδικασία , αναδιάταξης δομών, παροχών και πρακτικών μέσα στο Ευρωπαϊκό πλαίσιο

Με ένα παράδοξο τρόπο οι 58 απλοποίησαν τις παραδοχές του ρεύματος σε μια πλατφόρμα τοπολογικού ορισμού ενός «κέντρου» σε απόσταση από την Συριζαική ευκολία του αντιμνημόνιου. Απέναντι στην Συριζαική ευκολία όμως αντέταξε μια άλλη ευκολία. Τα αποτελέσματα είναι εύλογα και εξηγήσιμα

Το ρεύμα κερδίζει διαρκώς θέσεις στην κοινωνία, επιβάλει την ατζέντα στις δημοτικές εκλογές αναγκάζοντας τον Συριζα να σταματήσει την παρωδία του τριπλού δημοψηφίσματος, αλλά οι 58 αδρανοποιούνται. Δεν πρόκειται για αποτυχία μιας κοινωνικής δυναμικής αλλά για ένα άστοχο χειρισμό διαχείρισης της δυναμικής.

Η εξέλιξη είναι πολλαπλά ωφέλιμη

• Θα διοχετεύσει ένα υπαρκτό δυναμικό στις πραγματικές μεταρρυθμιστικές δυνάμεις πέριξ του σχήματοςPrv5
• 
  
• Θα εξοικειώσει την κοινωνία με σενάρια σύνθετης πλοκής με πολλούς πόλους ισχύος τόσο οριζόντια ( πολλά κόμματα) αλλά και κάθετα ( κυβέρνηση με αντιπολιτευόμενες περιφέρειες, μεγάλους δήμους κλπ)
• 
  
• Θα απομακρύνει τελειωτικά τον κίνδυνο του αναχρονιστικού οράματος για την αυτοδύναμη διακυβέρνηση Συριζα.

Ανεξάρτητα από τις θεατρικές μπαλαφάρες , ήδη 18 μήνες μετά τις εκλογές είναι φανερό πως στο υπέδαφος της κοινωνίας κοχλάζουν μάγματα αναστοχασμού, σύνεσης και λελογισμένης διεκδίκησης. Η διάχυτη λύπη και ο πόνος δεν τροφοδοτούν τις απελπισμένες εκφράσεις του 09-12. Τα διάφορα αντιμνημόνια fast track δεν μπορούν να σηματοδοτήσουν καμία διέξοδο γιατί είναι too fast, unbelievably fast. Όσοι προσπάθησαν να κατασκευάσουν ισοδύναμες fast track ελιές θα έπρεπε να ξέρουν ότι η ελιά θέλει χρόνο και υπομονή.

"Κεντροαριστερά": η πλήρης αποσύνθεση... (#όταν το πασοκ και η δημαρ τα ξαναβρίσκουν με τον ..εαυτό τους αναλώμασι των 58)

*η εικόνα είναι επεξεργασμένο κολλάζ πάνω σε γελοιογραφία του Πάνου Μαραγκού (πηγή)

Σας τα λέγαμε. Μάλλιασε η γλώσσα μας από τον Οκτώβριο: δείτε τα "κείμενα επί κειμένων" για την κίνηση των 58 στην ΑΣ. 
Για να σπάσει η νέα πολιτική φούσκα τρεις μόλις μήνες πριν τις εκλογές...
Έχοντας διαλύσει τα (φυσιολογικά, ανταγωνιστικά του ΠΑΣΟΚ) εγχειρήματα συγκρότησης του ριζοσπαστικού μεταρρυθμιστικού κέντρου αλλά μαζί, και τις αυταπάτες για την "εναλλακτική πρόταση" της "κεντροαριστεράς". Το colpo 58 του ΠΑΣΟΚ επέτυχε τον στόχο του και εγκαταλείπεται από τον κομματικό μηχανισμό ενώ τα καλόπιστα μέλη του "πέφτουν από τα σύννεφα" - καθώς η κεντροαριστερά συνεχίζει να βυθίζεται στον πασοκικό της μεταπολιτευτικό βάλτο αύτανδρη. 
Οι 58 θα εγκαταλείψουν έστω και τώρα τις αυταπάτες για "υπερβατικούς Βενιζέλους" και άλλα όχι πια (μ)πιστη-κά παραμύθια;
Γιατί σημασία έχει, "Τώρα τι λες!"
ΑΣ

Θελω να ειμαι κανονικος πολιτης σε μια κανονικη χωρα (#με αφορμή τα κειμενα των 58)

τα κειμενα των 58 που διαβασα χθες αποτελουν μνημειο πολιτικης ασυνειδησιας που δεν μπορουν να εμπνευσουν κανεναν κανονικο πολιτη... και κειμενα ακρατου λαικισμου αφου αρχισαν με την καταργηση της τροικας σαν ο κοσμος να τρωει κουτοχορτο....

Να καταδικασουμε το παλιο ....με πραξεις οχι λογια

του Γιάννη Ρετετάγκου*

Διεκδικω το δικαιωμα μου να ειμαι ενας κανονικος πολιτης σε μια κανονικη χωρα..... ειναι πολλα στην δημοσια ζωη που προσβαλλουν την νοημοσυνη μου και την αισθητικη μου...

Παρτε πχ το πλεονασμα...

ΠΑΣΟΚ-ΝΔ συμφωνησανε να μην εξοφλει το δημοσιο τις οφειλες του προς ιδιωτες,ουτε να επιστρεφει ΦΠΑ... συμφωνησαν να μην δωθει συνταξη σε οσες υποθεσεις εκκρεμουν και πολυ μα πολυ βασικο να μην προχωρησει το προγραμμα δημοσιων επενδυσεων(το οποιο ομως θα εδινε δουλειες στον κοσμο)...
την ιδια στιγμη ο ''μονος αφοσιωμενος στην δουλεια του κ.Στουρναρας'' κατα τον κ.Παγουλατο υπερφορολογει.... πληρωνουν ακομα και οι ανεργοι που δεν εχουν εισοδημα, οι παρανομοι φοροι υπερ τριτων παραμενουν (προς οφελος ενος κρατους πατερουλη)....

Τα νοικοκυρια χρεωκοπουν και οι παραγωγικες ελληνικες επιχειρησεις φυτοζωουν μην μπορωντας να παραγουν και να φερουν χρημα στην στεγνωμενη οικονομια μας....
αυτο εντεχνα το ονομαζουν θυσιες του ελληνικου λαου και φυσικα προκυπτει .....
ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ.... ενα πλεονασμα το οποιο το παρων πολιτικο συστημα ενοψη εκλογων το δινουν σε προεκλογικες παροχες.... παροχες οπως για παραδειγμα οι φετινες προσληψεις 10.000 ανθρωπων στο δημοσιο (μονο το φεβρουαριο 2.800)

πρεπει να εισαι τροικα για να πεις οτι το ''πλεονασμα'' δεν πρεπει να δωθει πουθενα??
ντροπη....

Διεκδικω το δικαιωμα να ειμαι ενα κανονικος πολιτης σε μια κανονικη χωρα, αλλα τι βλεπω γυρω μου??
βλεπω εναν απεραντο λαικισμο με φοντο τις εκλογες.... 

ποιος ειναι αυτος κυριοι των 58 που εφερε το ελλειμμα ανταγωνιστικοτητας στην ελληνικη οικονομια?
ειναι τα καρτελ,το αδικο φορολογικο,το συνταξιοδοτικο συστημα,το κομματικο κρατος με την γραφειοκρατεια και την αρνηση του να αξιολογηθει...

ποιοι ειναι ολοι αυτοι οι πολιτικοι παραγοντες που σαμποταρουν τις δομικες προσαρμογες?... ονοματεπωνυμο παρακαλω....

Το δικαιωμα μου να ειμαι ενας κανονικος πολιτης σε μια κανονικη χωρα σαμποταρεται απο ενα κομματικο κρατος το οποιο πρεπει να καταρρευσει και να στηθει παλι εκ νεου..
θα το κανει αυτο η ΝΔ,το ΠΑΣΟΚ? μπορουν να το κανουν οι σφιχταγκαλιασμενοι με το ΠΑΣΟΚ κυριοι των 58....?
μια παρεουλα ανθρωπων περιξ του πολιτικου συστηματος του παλαιου που μας οδηγησαν εδω και τωρα στεναχωριουνται που γκρεμιστηκε ο μεσαιος χωρος, αλλα την ιδια στιγμη δεν αναρωτηθηκαν ποιο ειναι το δικο τους μεριδιο ευθυνης στην δημιουργια του κρατους αυτου... οι 58 με την ολοφανερη δυσκολια να καταδικασουν το πολιτικο κατεστημενο και την ιδια στιγμη εχουν την αμετροεπεια να νομιζουν οτι ...

Ποιοι προτιμούν -και επιβάλλουν- την σύγκρουση αντί ενός αναγκαίου ιστορικού συμβιβασμού;

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Η πολιτική στην Ελλάδα έχει τους δικούς της κανόνες - κι αυτοί συχνά κινούνται αντίθετα με τα συμφέροντα της κοινωνίας. Τα "συμφέροντα" στην ιδιότυπα βαλκανική μεταοθωμανική αυτή χώρα είναι συμφέροντα μεταπρατών που συνήθως κυριαρχούν επί των ντόπιων αστικών και "αστικών" δυνάμεων. Όπως τα "εισαγόμενα" είναι πιο φθηνά από τα "ντόπια" έτσι και η εισαγόμενες πολιτικές και ιδεολογίες είναι πιο εμπορεύσιμες από τις ντόπιες. Η έλλειψη εθνικής αστικής τάξης έκανε την χώρα πρότυπο εξάρτησης, κατέστρεψε τον παραγωγικό της ιστό και την έκανε "αντιπροσωπεία" και σε επιχειρηματικό και σε πολιτικό επίπεδο. Βάσει όλων αυτών, η μετέωρη ανάγκη ενός ιστορικού εθνικού συμβιβασμού δεν αφορά τόσο τα κόμματα ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, όσο τις καταπιεσμένες σε όλα τα κόμματα μειοψηφικές δυνάμεις της εθνικής παραγωγικής ανασυγκρότησης. Δεν είναι ιδεολογικό ζήτημα αλλά εθνικό: αφορά το τέλος της εξάρτησης και την αρχή της αυτόνομης διαχείρισης.

Ποιοι δεν θέλουν κάτι τέτοιο; Μα οι συντηρητικοί όλων των πολιτικών δυνάμεων... Όσοι και όσες έχουν ήδη διαμορφωμένα, συχνά διαχρονικά, συμφέροντα, ελέγχουν την οικονομία με τζάκια και λόμπι, νταβατζήδες και άλλες διαταξικές συσσωματώσεις συμφερόντων και διαθέτουν ικανούς αριθμούς διορισμένων στο Δημόσιο "δικών τους" ή υπεσχημένη πρόσβαση σε αυτό για άλλους που βρίσκονται στην σειρά αναμονής. 

Αυτό το καταστροφικό πρότυπο είναι που δεν άλλαξε, ακόμη και εν μέσω ανθρωπιστικής κρίσης και συνεχίζει να καθορίζει τις μοίρες μας. Η δυνατότητα αλλαγής του είναι το κλειδί για την "παραγωγική ανασυγκρότηση" που δεξιά, αριστερά και πράσινοι αναζητούν στην αλλαγή του "συσχετισμού δυνάμεων" - αλλά που δεν βρίσκεται εκεί...

Η αλλαγή βρίσκεται στην κατίσχυση επί των μηχανισμών αναδιανομής υπέρ των μεταπρατικών συμφερόντων. Η όποια παραγωγή πλούτου και τα δάνεια, είτε από τις αγορές είτε από την τρόικα αναδιανέμονται μέσω  του παρασιτικού κομματικού μηχανισμού που ελέγχει το κράτος - όλοι οι πολίτες επιβαρύνονται, λίγοι ωφελούνται. Όσο η διαχείριση περνά μέσα από τα κομματικά μαγαζιά και όχι ένα θεσμικό κράτος, η μεταπολίτευση θα αναπαράγεται αενάως και η χρεοκοπία θα επανέρχεται άλλοτε σφοδρή και ανεξέλεγκτη άλλοτε "ελεγχόμενη".

Εν όψει εκλογών βλέπουμε ξανά τα πράγματα να παίρνουν την ίδια ροή: αποτυχημένα κόμματα υπέυθυνα για την χρεοκοπία επανακάμπτουν και μεταμφιέζονται σε δυνάμεις "αλλαγής", ηγετίσκοι με ακέραιες ευθύνες για την αποτυχία εξόδου από τα μνημόνια "αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες", δογματικές δυνάμεις με άγνοια κινδύνου εκβιάζουν τα κόμματά τους να αποφύγουν τον οποιονδήποτε ρεαλισμό. Όλος ο εσμός των συντηρητικών, δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας στελεχών και οπαδών, κομματικών πατριωτών και γραναζιών των σκουριασμένων μηχανισμών, επανέρχονται στο προσκήνιο. Όσοι και όσες δεν είχαν τίποτα εναλλακτικό να προτείνουν όλα αυτά τα χρόνια, διεκδικούν την εξουσία ξανά με μοναδική προίκα την κομματική πελατειακή τους δύναμη και επιρροή. Πρόκειται για την εαρινή εκλογική αντεπίθεση των παρασιτικών.

Είναι δεινή η θέση των προοδευτικών όλων των παρατάξεων. Εκείνων που προκρίνουν τον εθνικό διάλογο για αναζήτηση συμπτώσεων, συγκλίσεων, προωθητικών συμβιβασμών έως την διατύπωση ενός εθνικού συναινετικού σχεδίου "παραγωγικής ανασυγκρότησης". Γιατί έχουν απέναντί τους υπέρτερες δυνάμεις του παλιού υποδείγματος με δύναμη στα ΜΜΕ, διεισδυτικότητα στα κόμματα και τις κινήσεις και δύναμη πελατειακής υπόσχεσης ακόμη και τώρα. Έτσι η παρέμβαση του ΠΑΣΟΚ στον μεταρρυθμιστικό χώρο διέλυσε πρόσφατα κάθε ελπίδα αυτόνομης συγκρότησης του ριζοσπαστικού κέντρου, οι αρχηγικές φιλοδοξίες και ο έλεγχος των μηχανισμών διέλυσαν ως πολιτικά σχέδια ΔΗΜΑΡ, Δράση και Δημιουργία Ξανά, οι ακροδεξιοί πατριώτες της λαϊκής δεξιάς ό,τι φιλελεύθερο είχε η ΝΔ και οι δογματικοί επαναστάτες χωρίς αιτία νοσταλγοί του υπαρκτού κομματάρχες απειλούν να εκμηδενίσουν την όποια ρεαλιστική προσαρμογή της αριστεράς στις σημερινές συνθήκες. 

Ήδη η σύγκρουση "ή εμείς ή αυτοί" προετοιμάζεται με πύκνωση των αντιπαραθέσεων φανατικών ομάδων, με τους πολίτες βασανισμένους και σε σύγχυση από την ένταση της ανθρωπιστικής κρίσης να μην έχουν καμιά καθαρή εικόνα ποιοι είμαστε εμείς και ποιοι είναι αυτοί...

Φυσικά είναι πιο εύκολο για το παλιό να σκιαμαχεί, να παίζει το θεατρικό έργο ο καλός ο κακός και ο άσχημος αντί να επιζητεί διάλογο με το καινούργιο, με την πραγματικότητα, με τις ανάγκες. Και αν δει κανείς τους υποψήφιους καταλαβαίνει... Πρόκειται για απόπειρα ολικής επαναφοράς ότι πιο πρόστυχου, πελατειακού, παρασιτικού έχει βγάλει η ελληνική κοινωνία τα τελευταία τριάντα χρόνια: με ...

"Κεντροαριστερή" αποσύνθεση: το ΠΑΣΟΚ ξαναβυθίζεται, η ΔΗΜΑΡ ξαναπαίρνει ανάσα - φοβερό;

η κεντροαριστερή πραμάτεια...

Τα αποτελέσματα της πασοκικής περιπέτειας (colpo 58) της "κεντροαριστεράς": τι είχες Γιάννη μου, τι είχα πάντα...

Γραφεί το tvxs στο άρθρο του "Διαλύοντας την κεντροαριστερά" (εδώ) :

Την ίδια ώρα, υπάρχει κύμα φυγής προς τη ΔΗΜΑΡ στελεχών που κινούνταν στην περιοχή ΠΑΣΟΚ+58. Σήμερα ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ Γρηγόρης Ψαριανός ανακοίνωσε μέσω της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ ότι θα είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής με το ευρωψηφοδέλτιο της ΔΗΜΑΡ, ενώ και ο πρώην εκπρόσωπος της ΔΗΜΑΡ Ανδρέας Παπαδόπουλος, έχει αποστασιοποιηθεί από τις διεργασίες για τη δημιουργία της «Ελιάς». Μάλιστα, ο Γ. Γεωργάτος, μέλος του Συντονιστικού των 58 και στέλεχος της ΔΗΜΑΡ, την προηγούμενη Παρασκευή συμμετείχε στο Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής ως εκπρόσωπος της ΔΗΜΑΡ. Είχε προηγηθεί η απομάκρυνση του βουλευτή Επικρατείας και πρώην γραμματέα της ΔΗΜΑΡ Σπύρου Λυκούδη, ενώ η ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μαριλένα Κοππά (με συνέντευξή της στον Τύπο της Κυριακής) προανήγγειλε την ένταξή της στη ΔΗΜΑΡ.

Το άρθρο περιγράφει την αποτυχία της ιστορίας των 58 και την επανάκαμψη της ΔΗΜΑΡ. Όμως οι όποιες διαδικασίες στην κεντροαριστερά θυμίζουν έντονα την έκφραση "χύνοντας από το κενό στο άδειο".

Η υπαρκτή κεντροαριστερά πάσχει από ηγεμονισμό επειδή ακριβώς πολιτικά, καιρό τώρα, βρίσκεται σε πλήρη σύγχυση. Είναι πρακτικά ανύπαρκτη προγραμματικά, στρατηγικά και τακτικά. Δεν έχει να προτείνει τίποτα αλλά δεν βάζει και νερό στο κρασί της. Πχ δεν υιοθετεί φιλελεύθερες ιδέες και προτάσεις που έχει τόσο ανάγκη για να "παραμετροποιήσει" το πρόγραμμά της. Ούτε στα αυτονόητα για την προσαρμογή του κράτους στις σύγχρονες ανάγκες ή την αποκατάσταση της ελευθερίας στην αγορά από τον έλεγχο πελατειακών κρατικοδίαιτων συμφερόντων και της στυγνής γραφειοκρατίας. Ούτε καν σε μέτρα στήριξης της επιχειρηματικότητας.

Είναι μετρημένα στα δάκτυλα τα στελέχη της που έχουν σοσιαλφιλελεύθερες θέσεις (ατομικά) αλλά είναι ανεπιθύμητα στο εσωτερικό της κομματικής νομενκλατούρας και έτσι παροπλισμένα πολιτικά.

Γιατί άραγε;

Γιατί η ελληνική κεντροαριστερά είναι αρχηγική ως συγκρότηση, πελατειακή ως λειτουργία, κρατικιστική ως ιδεολογία. Εικόνα και ομοίωση της πασοκικής μεταπολίτευσης. 

Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν έχει δεχθεί μέχρι σήμερα καμιά συνεργασία με φιλελεύθερες και οικολογικές δυνάμεις αν δεν έχει την πρωτοκαθεδρία και τον έλεγχο. Στην λογική πάντα "πασοκ και συνεργαζόμενες δυνάμεις", "δημαρ και συνεργαζόμενες δυνάμεις". Το φιλελεύθερο κέντρο το απεχθάνεται "ιδεολογικά" (γιατί έχει δίκιο σε πολλά και το ξέρουν γι αυτό και το αντιμετωπίζουν κομπλεξικά ως νεοφιλελεύθερο... - ποιοι, οι νεοσυντηρητικοί του αιώνιου κρατισμού...) και τους οικολόγους ως προεκλογική τσόντα (αφού ούτε εκεί δέχονται την αληθινή οικολογικοποίησή τους παρότι επίσης γνωρίζουν κατά βάθος ότι η ανάμειξή τους με το πράσινο κίνημα θάπρεπε να είναι η επόμενη ανανέωσή τους - κάτι που ο συγκεντρωτισμός τους δεν επιτρέπει).

Και πάντα η "κεντροαριστερά" προτάσσει το μέγεθος ως επιχείρημα. Ποτέ τις ιδέες (που δεν έχει).

Ψάχνει ομπρέλα το ΕΣΚ που κι αυτό είναι στην δική του κρίση (οι γερμανοί σοσιαλιστές πχ μας κουνούν το δάκτυλο σε στυλ Μέρκελ, έχοντας ξεχάσει την θέση για αμοιβαιοποίηση του χρέους).

Η ουσία είναι ότι η αποσύνθεση της κεντροαριστεράς φέρνει τον δηλητηριώδη αέρα της στις προσπάθειες συγκρότησης Προοδευτικού Πόλου, διασπώντας και διαλύοντας τις όποιες προσπάθειες. Και με τον έλεγχο μεγάλου μέρους των ΜΜΕ κατευθύνει και την πληροφόρηση όπως την βολεύει παρουσιάζοντας φανταστικά γεγονότα (πχ το δημοσκοπικό ξεκίνημα με 15% των 58...) και αποκρύβοντας πραγματικά και χρήσιμα εγχειρήματα (τις εργασίες και τα συμπεράσματα του Προοδευτικού Φόρουμ).

Φυσικά η ενίσχυση της ΔΗΜΑΡ μπορεί στην συγκυρία να θεωρηθεί ένα θετικό γεγονός απέναντι στην εκστρατεία παλινόρθωσης του σημερινού ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν λύνει το πρόβλημα του μεταρρυθμιστικού χώρου: είναι γνωστή η εμμονή της ΔΗΜΑΡ στον μοναχικό μη συνεργατικό δρόμο και η πολιτική της αλαλία στα κρίσιμα. Απλά είναι εκατό φορές προτιμότερη σε κυβερνητικό σχήμα από το "δώστα όλα στον Σαμαρά" σημερινό ΠΑΣΟΚ ("αρκεί να μένουμε στην εξουσία").

Η κεντροαριστερή αποσύνθεση απελευθερώνει δυνάμεις. Λίγο αργά για τις ευρωεκλογές ίσως, όχι πολύ αργά μάλλον για ανεξάρτητες υποψηφιότητες στο στυλ των 5 δημάρχων για τις αυτοδιοικητικές και σίγουρα κρίσιμες δυνάμεις για την ανασυγκρότηση ενός ανεξάρτητου προοδευτικού πόλου. 

Το καλό είναι ότι οι πολίτες είδαν, άκουσαν, έμαθαν. Και θα στείλουν το μήνυμά τους στα κεφάλια των ενόχων. Ύστερα ίσως έρθει ξανά η άνοιξη...

Μετά την πασοκική περιπέτεια (colpo 58) του μεταρρυθμιστικού χώρου, τι;

Παρά τις εργασίες συντήρησης και αντιστήριξης
ο μεγάλος τιμονιέρης a la  ελληνικά τελικά κατέρρευσε...

Από τα μέσα Οκτώβρη που εκδηλώθηκε επίσημα (γιατί ανεπίσημα δουλευόταν από το καλοκαίρι) μέχρι την αφομοίωσή της στο σταυρικό πασοκικό ψηφοδέλτιο την εβδομάδα που πέρασε (και το πολιτικό της τέλος στα χέρια του Βενιζέλου), η κίνηση των 58, απασχόλησε εμβόλιμα και με το στανιό τον μεσαίο μεταρρυθμιστικό χώρο. Ήταν η σειρά του πασοκ, μετά την αποτυχία της δημαρ να τον εκφράσει, να δοκιμάσει την τύχη του - και ως γνωστόν, "ο παλιός είναι αλλιώς". Το colpo 58 ήταν καλά οργανωμένο από την συνιστώσα ΑΕΚΑ, που παρά τρίχα δεν κατάφερε να συμπαρασύρει την ανερμάτιστη πολιτικά δημαρ σε μια συνεργασία της σύμπασας ελληνικής "κεντροαριστεράς". Με κεντρικά ΜΜΕ στην διάθεσή της η ομάδα του Ν Μπίστη έκανε αυτό που ξέρει καλά: διέβαλε τους αντιρρησίες, εκβίασε τους διστακτικούς, ναρκισσεύτηκε και προανήγγειλε την νίκη με τον γνωστό υπερφίαλο και αλαζονικό τρόπο: αλλά ως ειδικευμένοι δημιουργοί πολιτικής φούσκας, δεν κατάφεραν παρά να επαναλάβουν τον εαυτό τους: άλλη μια μόλις έσκασε στα χέρια τους...

Που βρισκόμαστε λοιπόν τώρα;

Back to the basics

Η "κεντροαριστερά" επέστρεψε εκεί που ήταν. Στις δυο κομματικές της εκδοχές. Και τα μέλη της στα μαντριά τους. Αυτή όμως είναι μια εξωτερική "δημοσιογραφική" περιγραφή... Στην πραγματικότητα, η "κεντροαριστερά" επέστρεψε στην πολιτική της αλαλία, στο προγραμματικό της αδιέξοδο, στην πολιτική της ανυπαρξία. Ότι το πασοκ έχει αφομοιωθεί πολιτικά από την νδ και η δημαρ έχει επιστρέψει στην κατάσταση "συνιστώσα του συριζα σε αναμονή", μπορεί να λέει πολλά στα κομματικά επιτελεία και στα σχέδιά τους για πολιτική επιβίωση, αλλά στον κόσμο της μεταρρύθμισης δεν λέει απολύτως τίποτα.

Ποιος όμως είναι ο κόσμος της μεταρρύθμισης;

Όσοι συμμετείχαν στο Προοδευτικό Φόρουμ και τις εργασίες του τον περασμένο μήνα, είδαν από τι αποτελείται ο μεταρρυθμιστικός χώρος: ήταν όλοι και όλες εκεί. Και τα κόμματα και οι κινήσεις του χώρου ανάμεσά τους. Ακούστηκαν επεξεργασμένες θέσεις και πολύ ενδιαφέρουσες προγραμματικές ταυτίσεις στα εργαστήρια που πραγματοποιήθηκαν, αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά... Έγιναν και μερικές αχρείαστες κόντρες, κάποιες παρεξηγήσεις, ανταλλάχθηκαν πικρά λόγια: γιατί ήταν παρούσα η δηλητηριώδης επιρροή του colpo 58. 

Το Προοδευτικό Φόρουμ θα μπορούσε να καταλήξει κάπου πολιτικά. Στην συνεργασία όσων δοκίμασαν αυτήν την ανταλλαγή απόψεων και εμπειριών και διαπίστωσαν ταύτιση. Θα μπορούσε να καταλήξει "χαλαρά" στην δημιουργία του "συριζα του κέντρου" και την εμφάνιση ενός ρευστού αλλά ζωντανού "τρίτου πόλου", με την εθελοντική - και όχι εκβιασμένη και καπελωμένη - συμμετοχή όλων των δυνάμεων που αναφέρονται στο εναλλακτικό, μη πελατειακό σχέδιο της προοδευτικής μεταρρύθμισης της ελληνικής κοινωνίας. Και να δημιουργήσει μια δύναμη που θα καθόριζε την επόμενη μέρα, όποιο κόμμα κι αν έβγαινε νικητής: μια δύναμη διαλόγου και συνεργασιών, με σχέδιο, προτεραιότητες και όχι καταστροφική κομματική διαχείριση (και δυσφήμιση) των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων. Μια δύναμη μακριά από την αρρωστημένη κομματική σκοπιμότητα που μας κυβερνά από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. 

Έπεσε όμως πάνω στο colpo 58. Και αντί για σύνθεση, βρήκαμε εχθρούς μεταξύ μας, βρήκαμε μηχανισμούς με αποστολή και πολλούς μεταρρυθμιστές εγκλωβισμένους στην κακοπιστία και τον φανατισμό - συχνά δικαιολογημένο - για τις προθέσεις των άλλων. Το colpo 58 κατάφερε να κάνει την ζημιά: επιβάλλοντας ένα ανύπαρκτο "κεντροαριστερό" σχέδιο πάνω στις διεργασίες του προοδευτικού χώρου.

Αποτέλεσμα;

Σήμερα οι συνεργασίες δείχνουν δυσκολότερες παρά ποτέ. Κάθε δύναμη σχεδόν κατεβάζει ...

Οι 58 και το ΠΑΣΟΚ, η χελώνα και ο σκορπιός (#"Όροι από τους "58" σε Ευ. Βενιζέλο και ΠΑΣΟΚ")

Πραγματικά, το ανέκδοτο της ημέρας:

Σύμφωνα με την Καθημερινή και το άρθρο "Όροι από τους 58 σε Ευ. Βενιζέλο και ΠΑΣΟΚ" (sic), σήμερα 13/2: "το συντονιστικό όργανο της πρωτοβουλίας (των 58), στην συνάντηση που θα έχει με τον κ. Βενιζέλο, θα εγείρει μια σειρά αξιώσεων, υπονοώντας, μάλιστα, ότι αν δεν ικανοποιηθούν στην πλειονότητά τους, δεν θα πρέπει να θεωρείται πλέον δεδομένη η στήριξή των «58» στο εγχείρημα."

Και συγκεκριμένα: "Το πρώτο που θα επιδιώξουν είναι η διασφάλιση ότι θα έχουν όχι μόνον σημαίνοντα λόγο, αλλά ακόμη και βέτο στην επιλογή των υποψηφίων. Με άλλα λόγια, θα ζητήσουν τη συγκρότηση μιας ολιγομελούς επιτροπής στην οποία θα μετέχουν εκπρόσωποι από όλους όσοι συμπράττουν στο εγχείρημα (ΠΑΣΟΚ, «58», Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα κ.λπ.) και οι οποίοι θα πρέπει να ομονοήσουν για κάθε πρόσωπο που θα διεκδικήσει την ψήφο με την «Ελιά». Για να γίνει μάλιστα ακόμη πιο κατανοητό το συγκεκριμένο αίτημα, αρκετοί εκ των «58» χαρακτήριζαν χθες αυτονόητο πως στο ψηφοδέλτιό τους δεν θα μπει κανένα πρόσωπο που να θυμίζει το λεγόμενο παλαιό ΠΑΣΟΚ ή να έχει ως μοναδικό του προσόν την αναγνωρισιμότητά του και έφερναν ως ενδεικτικό παράδειγμα την κ. Φώφη Γεννηματά!
Επιπλέον, οι «58» θα αξιώσουν η ίδια επιτροπή να έχει και έναν δεύτερο ρόλο, που θεωρούν εξίσου σημαντικό. Να ελέγχει την προεκλογική καμπάνια όλων των υποψηφίων της «Ελιάς», προκειμένου να διασφαλισθεί η ισότιμη προβολή τους από τα ΜΜΕ και να μην αποκτήσουν το προβάδισμα «οι εκλεκτοί των καναλιών».
Ο τρίτος όρος αφορά τα σύμβολα της συμπαράταξης. Οι «58» θα επιδιώξουν στο ψηφοδέλτιο της «Ελιάς» να μην υπάρχει καν ο ήλιος του ΠΑΣΟΚ, αλλά μόνον το κεντρικό όνομα που θα επιλεγεί για τη σύμπραξη της Κεντροαριστεράς υπό τη σημαία του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Καθώς γνωρίζουν, ωστόσο, ότι τούτο μπορεί να μη γίνει αποδεκτό από τη Χαρ. Τρικούπη, η εναλλακτική τους πρόταση θα είναι όλοι οι μετέχοντες σχηματισμοί να τύχουν ακριβώς της ίδιας τυπογραφικής απεικόνισης.
Μένει βέβαια όλα αυτά να γίνουν αποδεκτά από τον κ. Βενιζέλο και κυρίως από το «όλον ΠΑΣΟΚ», γι’ αυτό και η (σημερινή) συνάντηση είναι εκ των πραγμάτων κρίσιμη."

Όλος αυτός ο τραγέλαφος στον οποίο έχουν μπλέξει οι 58 (και έχουν εμπλέξει αρκετούς  ανθρώπους καλής πίστης που θα ήθελαν να πιστέψουν ότι πρόκειται για ένα ακόμη μεταρρυθμιστικό εγχείρημα...) με την εμμονή τους στην διάσωση του ΠΑΣΟΚ, το μόνο που θυμίζει είναι η γνωστή διδακτική ιστορία:

Η χελώνα και ο σκορπιός

Κάποτε στην άκρη ενός ποταμού στεκόταν ένας σκορπιός. Ήθελε να περάσει στην απέναντι όχθη αλλά τα νερά ήταν ορμητικά και το βάθος του ποταμού μεγάλο. Κάποια στιγμή το βλέμμα του πέφτει σε μία χελώνα που στεκόταν μερικά μέτρα παρακάτω, την πλησιάζει και της λέει: "Καλημέρα χελώνα, θέλω να περάσω στην απέναντι όχθη του ποταμού, θα μπορούσες να με μεταφέρεις πάνω στο καβούκι σου και να με περάσεις απέναντι; Γνωρίζω πως είσαι δεινή κολυμβήτρια και και δε σε τρομάζουν τα ορμητικά νερά του ποταμού".

Η χελώνα γυρίζει και τον παρατηρεί προσεχτικά. 

"Μα είσαι σκορπιός", του απαντάει... "Πως θα μπορούσα να σε εμπιστευτώ και να σε κουβαλήσω στο καβούκι μου αφού με ένα κέντρισμά σου θα μπορούσες να με σκοτώσεις", συνεχίζει. 

"Μα θα ήμουν ανόητος αν το έκανα αυτό καθώς τότε θα πνιγόμασταν και οι δύο δεδομένου πως δε γνωρίζω καλό κολύμπι" απαντάει ο σκορπιός. 

Για μερικές στιγμές η χελώνα παραμένει σιωπηλή καθώς συλλογίζεται τα λόγια του σκορπιού. "Σα να έχεις δίκιο σκορπιέ" απαντάει τελικά η χελώνα και ...

Ψύλλος στον κόρφο τους... (Οι 58, το ΠΑΣΟΚ και ο σταυρός προτίμησης στις ευρωεκλογές)

Διαβάζουμε στην kathimerini.gr:

Σε ευρωψηφοδέλτιο με σταυρό συμφώνησαν Σαμαράς - ΒενιζέλοςΒΑΣΙΛΗΣ ΝΕΔΟΣΣε σημαντικές αποφάσεις που αφορούν στις ευρωεκλογές του Μαΐου κατέληξαν κατά τη χθεσινή τους συνάντηση ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών, Ευάγγελος Βενιζέλος.
Συγκεκριμένα, ελήφθη η απόφαση οι ευρωβουλευτές να αναδεικνύονται με σταυρό προτίμησης και όχι με λίστα. Παράλληλα, αποφασίστηκε διεύρυνση του αριθμού των προσώπων που θα περιλαμβάνονται στο ευρωψηφοδέλτιο από 21 σε 42, αριθμός ο οποίος συνιστά το ανώτατο όριο που προβλέπει η κοινοτική νομοθεσία.
Πηγές της Χαριλάου Τρικούπη ανέφεραν ότι στη σχετική τροπολογία για τις ευρωεκλογές δεν θα περιληφθεί παρά η σχετική απόφαση του ΣτΕ για τους ομογενείς.

Ερώτηση πρώτη: Ποιανού ήταν αυτή η ιδέα; Ποιον εξυπηρετεί;

Όποιου και η ανάγκη: Ο Σαμαράς μια χαρά ήταν με το παλιό σύστημα. Επέλεγε τους εκλεκτούς του στις πρώτες θέσεις και τελείωνε. Αυτός που είχε πρόβλημα, ήταν ο Βενιζέλος. 
Πως θα μπορούσε να εξασφαλίσει ότι οι ευρωβουλευτές της λίστας 58-ΠΑΣΟΚ θα ήταν ΠΑΣΟΚ; Μόνο αλλάζοντας τον τρόπο εκλογής. Προλαβαίνοντας τους 58 οι οποίοι πιθανότατα θα ήθελαν κάποιον ή κάποια μη-ΠΑΣΟΚ επικεφαλής και μια αναλογικότητα στις επόμενες θέσεις - ώστε να φαίνεται και το ψηφοδέλτιο μη-καπελωμένο... 
Αλλά λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο. Ο οποίος έχει πρόβλημα επιβίωσης. Και μπροστά στην επιβίωση οι δημοκρατικές διαδικασίες είναι μια λεπτομέρεια. Θα αποφασίσει λοιπόν "ο λαός" - και όχι οι 58 - με σταυρό - εκείνον ή εκείνη δλδ που τα φίλια ΜΜΕ του ΠΑΣΟΚ θα προβάλλουν ως καταλληλότερο ή καταλληλότερη για ευρωβουλευτή. Κι ο λαός θα ψηφίσει ξανά - και δημοκρατικότατα -  ΠΑΣΟΚ...
Φυσικά ο Σαμαράς δεν θα χαλούσε το χατίρι του εταίρου του - είναι και δικό του συμφέρον να επιπλεύσει το ΠΑΣΟΚ με οποιονδήποτε τρόπο.

Ερώτηση δεύτερη: Ήταν σχέδιο του ΠΑΣΟΚ εξαρχής, πίσω από την στήριξη των 58;

Ήταν πέραν πάσης αμφιβολίας γνωστό ότι η κίνηση των 58 είχε εξαρχής άρωμα ΠΑΣΟΚ. Από την ιδρυτική της διακήρυξη τον Οκτώβρη δε, εντασσόμενη καθαρά και ως προαπαιτούμενο συμμετοχής, στο ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα, επιβεβαίωσε ότι η ευρύτητά της περιοριζόταν στον διεκδικούμενο από ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ χώρο της κεντροαριστεράς. Και ότι το κάλεσμα σε φιλελεύθερους και οικολόγους να συστρατευθούν με την κίνηση ήταν προσχηματικό ή στην καλύτερη περίπτωση ισοδυναμούσε με ...προσχώρησή τους στην σοσιαλδημοκρατία. 
Την ανάγκη για αυτήν την μορφή "συνεργασίας" την είχε το ΠΑΣΟΚ και όχι όσοι και όσες ένοιωθαν την ανάγκη ενός τρίτου πόλου στην ελληνική πολιτική σκηνή. Καλόπιστα όμως αφέθηκαν κάποιοι στις υποσχέσεις ενός "υπερβατικού Βενιζέλου" και έκλεισαν τα αυτιά και τα μάτια στις ενδείξεις που καθημερινά πύκνωναν από παντού για το μεγάλο colpo. Είναι τώρα τυχαία η ανακοίνωση του μέτρου της σταυροδοσίας λίγο πριν την ιδρυτική και δεσμευτική συνδιάσκεψη της κίνησης;

Τι θα κάνουν τώρα οι 58;

Αυτό προφανώς είναι δικό τους θέμα. Αλλά η ζημιά έχει γίνει: ο μεταρρυθμιστικός χώρος έχει διασπαστεί χάριν του ΠΑΣΟΚ. Και ο χρόνος πια δεν επαρκεί για διορθωτικές κινήσεις. Πληγές και παρεξηγήσεις των μηνών που πέρασαν δεν κλείνουν εύκολα και η πορεία προς την συντριβή του χώρου δείχνει μη αναστρέψιμη. Τουλάχιστον η κίνηση των 58 θα μπορούσε να διασώσει κάπως την χαμένη αξιοπρέπειά της ξεκόβοντας οποιαδήποτε σχέση με το κομματικό μηχανισμό του ΠΑΣΟΚ που την μεταχειρίστηκε έτσι. (Λέμε τώρα...)

Συμπέρασμα: το ΠΑΣΟΚ πήρε αυτό που ήθελε και ξεπληρώνει ως "ψύλλος στον κόρφο τους" όσους και όσες εκ των 58 ταυτίστηκαν μαζί του, είτε παρασυρμένοι από την γνωστή ομάδα των μεσολαβητών της ...διαρκούς ΑΕΚΑ "για να μην έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ", είτε από την ελπίδα ότι αυτήν την φορά το ΠΑΣΟΚ θα έκανε την υπέρβαση ανταποκρινόμενο στην χείρα βοηθείας που του άπλωναν κάποιοι γνωστοί μεταρρυθμιστές. 
Ας πρόσεχαν.

ΑΣ

Η JP Morgan, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι 58, ο κρίσιμος κρίκος της ΔΗΜΑΡ και ο ...Σπύρος Λυκούδης

Η ΕΝ ΓΕΝΕΙ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΓΓ σ ΛΥΚΟΥΔΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΝΟΣ ΑΠΛΟΥ ΜΕΛΟΥΣ.......

Ο Σ Λυκούδης στην συγκέντρωση των 58 στο Περιστέρι
με τον Γιάννη Βούλγαρη

"Και ειναι φανερο οτι ο επομενος στοχος των 58 θα ειναι η ΔΗΜΑΡ για τον απλουστατο λογο οτο εστω το 4% [που θα ειναι περισσοτερο] της ΔΗΜΑΡ θεωρητικα αυξανει κατα 4 μοναδες [που θα ειναι περισσοτερες] την ελπιδα του ΣΥΡΙΖΑ να σχηματισει Κυβερνηση εαν ελθει πρωτο κομμα και εαν προσγειωθει στην τρεχουσα πραγματικοτητα...."

"Οσο για την υποθεση της Κεντροαριστερας κανεις δεν μπορει να την επιβαλλει εκ των ανω,,,Οταν και εαν γινει αδηρητος αναγκη της κοινωνιας μας αυτη θα βρει τροπους και σχηματα που θα την εκπροσωπησουν .."

του Γιώργου Τενέζου*

 Προσωπικα εγω τον σ Λυκουδη τον εκτιμω...
Του αναγνωριζω και πολιτικη σκεψη και χαμηλους τονους και συνεπεια οντας παμπολλα χρονια σ αυτο το μετεριζι [χωρις να το παιζει πεταλουδιτσα της ανοιξης και ανεμομυλος σαν κατι αλλους φιλους μου] και κομματικη αφοσιωση και συλλογικη δραση και μπεσα που λενε....

Με παραξενεψαν και με αιφνηδιασαν λοιπον οι θεσεις του απεναντι στα διληματα που αντιμετωπισε προσφατα το κομμα και αυτη μου την εκπληξη θελω να καταθεσω...

Κατ αρχας προεκυψε το θεμα της αποχωρησης του κομματος απο την Κυβερνηση....
Μια ενεργεια εκτος απο επιβεβλημενη πολιτικα εξυπνη και απαραιτητη για την κομματικην μας επιβιωση διοτι αλλως θα εντασσομεθα στην περιπτωση του "διχως κερδος κερατα"...
Δεν θελω να αναφερω ολους τους λογους που εχουν εξηγηθει χιλιες φορες και γιατι η ελαχιστη υπερασπιση της οποιας κομματικης μας αξιοπρεπειας αλλα αυτης της αριστερας γενικωτερα εκανε την εξοδο μονοδρομο.....

Απο μια Κυβερνηση που με {η εστω χωρις την θεληση της} εγκατελειψε συνειδητα την θεωρεια των 2/3...... ητοι τα 2/3 την βολευουν πλουσια η φτωχα και το 1/3 ζει κατω απο το οριο της φτωχειας ......και περασε στην θεωρεια του 1/3 οπου το1/3 την βολευει πλουσια η φτωχα το αλλο 1/3 ζει κατω απο το οριο της φτωχιας και το υπολοιπον 1/3 οτι θελησει ο Θεος.!!!!...
Απο μια κυβερνηση που οταν ηλθε η ωρα της ΔΗΜΑΡ [διοτι εμεις ουσιαστικα και αναλογως και των υπουργειων που διεκδικησαμε ρολο κυριως στην αναδιοργανωση του κρατους και την νομοθετικη του θωρακιση}....και οι Συναιτεροι της ειπαν "η περνεις τον ρολο που σε προοριζουμε η φυγε"!!!
Διοτι αυτο εγινε με την ΕΡΤ... .

Και οταν λοιπον ο ιδιος ο σ Σπυρος δηλωνει σε μια τηλεοπτικη του συνεντευξη μαζι με την εκτιμηση του στον υπουργο μας τον Μανιτακη οτι "οχι μονο δεν τον βοηθησανε αλλα και τον σαμποταρανε συνειδητα" το θεμα της αποχωρησης ηταν μονοδρομος διοτι ο ρολος και οι δυνατοτητες σου μεσα σε αυτο το σχημα ειχαν μηδενιστει, αν βεβαια δεν θελεις να παιξεις σε προσυνενοημενα παιχνιδια...
Το εδηλωσε φυσικα και ο ιδιος ο σ Σπυρος οτι δεν "διαφωνει με την αποχωρηση αλλα με τον τροπο και τον χρονο".....

Και εδω μου εκανε μεγαλη εντυπωση γιατι ο μονοδρομος της αποχωρησης δεν αφηνε πολυτελεια για την αφορμη και τον τροπο και το ζητουμενο ηταν μονο ο χρονος...
Και ο χρονος ηταν ο ιδανικος....
Διοτι ηταν ηλιου φαεινοτερον οτι ο Τονυ επεδιωκε εκλογες που να τις χρεωσει στην ΔΗΜΑΡ ...Το επεχειρησε μαλιστα σαν εναλλακτικο σχεδιο με ημερομηνια την 12 Ιουλιου..Υπολογιζοντας ομως χωρις τους εξωθεν ξενοδοχους που τον εκραξαν κανονικα λογω τουριστικης περιοδου και ουτως εκανε πισω...

Αν δεν φευγαμε λοιπον τοτε και εφθανε το Φθινοπωρο... οχι μονο θα μας ειχε υποχειριο του ανα πασα στιγμη σε περιπτωση αποχωρησης μας να ριξει επανω μας την προκληση εκλογων με ολα τα τυχων προβληματα που θα προκαλουσαν αυτες ,οχι μονο θα μας ειχε αιχμαλωτους με ελεγχομενες εντυπωσεις στην κοινη γνωμη αλλα και αν προκηρυσσοταν για αλλο λογο προωρες εκλογες πραγμα που η ρευστοτης των πραγματων δεν αποκλειει δεν θα μπορουσαμε να αποχωρησουμε την παραμονη μη δεχομενοι χλευασμους απο καθε πλευρα εστω και αδικως για υποκρισια....... και ταυτοχρονα θα τρωγαμε και στην μαπα ολη την μονοκομματικη πολιτικη του Τονυ χαρακτηριζομενοι συνενοχοι....

Επομενως ο χρονος αποχωρησης ηταν ο ιδανικος και εκτος τουτου αποτελεσε και εξυπνη πολιτικη κινηση που διεσωσε και την τιμη και του κομματος και της Αριστερας γενικωτερα αλλα απεδειξε και οτι ο σκοπος της συμμετοχης μας στην κυβερνηση καθε αλλο παρα στοχο ειχε την καταληψη θεσεων και αξιωματων.....
Και αυτο εχει πιστωθει πιστευω στο κομμα και καποια στιγμη στο μελλον θα εισπραχθει...
Ως εκ τουτων μου εκανε μεγαλη εντυπωση η διαφοροποιηση του σ Σπυρου που χωρις να εχω κανενα στοιχειο την απεδωσα μαλλον σε προσωπικους λογους και πιθανον πικρια η εσωκομματικη κοντρα....

Και ερχεται η περιφημος περιπτωση των 58....
Και παλι προσωπικα ο ΓΓ με απογοητευσε....

Διοτι ηταν παλι ηλιου φαηνοτερον οτι εδω δεν ειχαμε μια αθωα προσκληση για αμοιβαιο φιλικο και επικοδομητικο διαλογο για την Κεντροαριστερα αλλα μια πονηρη υπογεια κινηση για την διαλυση του κομματος την διαχυση- ενσωματωση του μεσα σε εναν ενιαιο κομματικο οργανισμο με το υποδικο εν πολλοις ΠΑΣΟΚ και τον τερματισμο της υπαρξης και της 45 χρονης ιστοριας του για να χρησιμοποιηθει ως ηθικο αντικρυσμα στην κολυμβηθρα του Σηλωαμ που στηνωτανε...

Αυτο δεν ειναι δυνατον να μην το ειδε ενας εμπειρος πολιτικος με την...

58: Μια λάθος κίνηση την σωστή στιγμή

από τον Κλόουν

Μετά και την συγκέντρωση στην Κηφισιά, η κίνηση των 58, βλέπει το ακροατήριό της να συρρικνώνεται σε μεγάλες ηλικίες απογοητευμένων του ΠΑΣΟΚ και της κεντροαριστεράς. Ή να προσελκύει περίεργους τυχοδιώκτες τύπου Τατσόπουλου (που κουβαλά πχ μαζί του την έδρα προικιό που παρακράτησε αντίθετα με τις δεσμεύσεις του) αντί για νέους και νέες, ζωντανά κύτταρα μιας κοινωνίας σε κάθετη πτώση. Τα άσπρα μαλλιά και στην μέση ο Τατσόπουλος με την Χριστοφιλοπούλου του ΠΑΣΟΚ, έδωσαν την πραγματική εικόνα (και την κατάσταση) της κίνησης. Την απώθηση που προκαλεί στον κόσμο. Κι όλα αυτά λόγω της συμπερίληψης του ΠΑΣΟΚ στις δυνάμεις της ...μεταρρύθμισης...

Η κίνηση έγινε την κατάλληλη στιγμή για ...άλλα πράγματα: Για την δημιουργία του "ΣΥΡΙΖΑ του Κέντρου", για μια συνεργασία χωρίς αποκλεισμούς και διχαστικά προαπαιτούμενα όλων των δυνάμεων της προόδου από τους φιλελεύθερους μέχρι την κεντροαριστερά και τους οικολόγους. Για την δημιουργία του προοδευτικού τρίτου πόλου, του αντικρουστήρα της πόλωσης, του φορέα ρεαλιστικών προτάσεων και πραγματιστικών προσεγγίσεων. Του επεξεργαστή θέσεων και όχι συνθημάτων και υποσχέσεων. Εκείνης της δύναμης που θα επέβαλλε και πέραν του εαυτού της την εθνική συνεργασία για την έξοδο από την κρίση - που θα έφερνε στο ίδιο τραπέζι τους διεκδικητές των 50 εδρών του αντιδημοκρατικού μπόνους των εκλογών. 

Όλα αυτά έπρεπε να γίνουν ταχύτατα και χωρίς καπελώματα - με ομοσπονδιοποίηση και όχι αφομοίωση κινήσεων και κομμάτων. Χωρίς τα γνωστά στελέχη της κεντροαριστεράς επικεφαλής αλλά υποστηρικτές και συμμετέχοντες - με γραμματείες και συντονιστικά ακριβοδίκαια και συναινετικά μοιρασμένα και με καλή πίστη και παραχωρήσεις στους "μικρότερους".

Τι συνέβη όμως; Μια χωριστική "επέμβαση", αδιαφανής και μεροληπτική από την πρώτη στιγμή, με ψευδή έκκληση σε φιλελεύθερους και οικολόγους (να στηρίξουν το ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα...), με αρπακτικές διαθέσεις απέναντι σε ΔΗΜΑΡ, Δράση και οικολόγους, με γνωστά στελέχη του πασοκικού παρελθόντος σε γραμματείες και συντονιστικά, με την "ύποπτη" στήριξη του ΔΟΛ -με ακριβά γκάλοπ- και του βενιζελικού ΠΑΣΟΚ και μια επίσης περίεργη άρνηση για οποιαδήποτε αντιπολίτευση στην κυβέρνηση. 

Τι έφερε; Καχυποψία, αντιθέσεις, διάσπαση. Ήδη παρακολουθούμε ένα δράμα σε εξέλιξη - την ώρα που η "προοδευτική ομοσπονδία" θάπρεπε να διατυπώνει το τελικό της πρόγραμμα και να καλεί τους μονομάχους να τοποθετηθούν και να κριθούν επ΄αυτού!

Τρόποι υπάρχουν πάντα για την επιστροφή στον σωστό δρόμο. Αλλά αυτό απαιτεί καθαρό μυαλό και άμεση δράση. Οι "κανονικοί άνθρωποι", οι εμπλεκόμενοι στην κίνηση των 58, ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Ας το κάνουν τώρα. Ας κάνουν την σωστή κίνηση αυτήν την φορά.

ΑΣ

"Τι κρύβεται πίσω από τους 58"

...και  φυσικά δεν εννοούμε κάτι σε "Ζάππειο"...

Όχι, όχι - δεν είναι το ΠΑΣΟΚ, δεν είναι ο ΔΟΛ, δεν είναι ο Βενιζέλος... (αυτοί απλά είδαν φως και μπήκαν). Κρύβεται η ανυπαρξία πολιτικο-οικονομικής πρότασης εξόδου από την κρίση από την κεντροαριστερά. 

Η βόμβα έσκασε στα χέρια της. Έκανε την μια ανοησία μετά την άλλη και στις δυο της εκδοχές: ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. Και ως κυβέρνηση και ως αντιπολίτευση και ως συγκυβέρνηση. Τέσσερα χρόνια τώρα ακούμε ανοησίες και υποσχέσεις και κανένα σχέδιο - μόνο επιμέρους -κάποια- πράγματα που και που. Τσαμπουκάδες στην τρόικα, επικοινωνιακά κόλπα, κόκκινες γραμμές κλπ κλπ και η κρίση βαθαίνει καθημερινά. Ούτε ελπίδα δεν διαφαίνεται πλέον στον ορίζοντα: το ίδιο πελατειακό κράτος κυβερνά, οι ίδιοι ημέτεροι κρατικοδίαιτοι "επενδύουν", η ίδια και μεγαλύτερη αφαίμαξη σκοτώνει την παραγωγική τάξη.

Είχε κάποιες ευκαιρίες η κεντροαριστερά. Τι ευκαιρίες; 

Να δανειστεί, να υιοθετήσει απόψεις των φιλελεύθερων, να ανασυνθέσει τις χρεοκοπημένες απόψεις της και να μεταλλαχθεί σε σοσιαλφιλελευθερισμό. Ενισχύοντας και την κοινωνική πλευρά των φιλελευθέρων. Του μεταρρυθμιστικού κέντρου. 

Αυτή είχε την ανάγκη τους και όχι εκείνοι την δική της - πολιτικά και οικονομικά. 

Οι σοσιαλφιλελεύθεροι είχαν προ πολλού υιοθετήσει όλες τις προοδευτικές απόψεις για την λειτουργία οικονομίας και αγοράς - υιοθετώντας ιδέες και προτάσεις από το φιλελεύθερο κέντρο. Η κεντροαριστερά, βυθισμένη στον κρατισμό, είχε ανάγκη τέτοιες ιδέες σαν το οξυγόνο.

Υπήρχε μια ευκαιρία. Όταν η προοδευτική φιλελεύθερη Δράση πρότεινε στην κεντροαριστερά να την διευρύνουν σε ένα σοσιαλφιλελεύθερο κεντρώο μεταρρυθμιστικό υβρίδιο που θα μπορούσε επιτέλους να διατυπώσει την ελληνική πρόταση εξόδου από την κρίση, εκείνοι κώφευσαν. Μάλιστα πρωτοπόροι της σημερινής πρωτοβουλίας των 58, ήσαν εκείνοι που απέρριψαν το σχέδιο, ως εκπροσωπούντες την "κεντροαριστερά"... σήμερα οι ίδιοι καλούν τους φιλελεύθερους και τους οικολόγους σε συνεργασία υπό το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα...

Γιατί όμως απέρριψαν την μεγαλύτερη ευκαιρία ανασύνθεσης ενός χώρου του ριζοσπαστικού κέντρου;
Προφανώς όχι για "ιδεολογικούς" λόγους, όσο κι αν τους επικαλέστηκαν. Όχι - ήταν η τεχνικές της εξουσίας που τους απέτρεψαν. Ότι δηλαδή η κίνηση εκείνη δεν θα ελεγχόταν από τους μηχανισμούς ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, το πολιτικό προσωπικό της "κεντροαριστεράς" δηλαδή. Και θάταν ανεξέλεγκτη η εξέλιξη αφού και η Δράση δεν είχε κανέναν μηχανισμό να ελέγξει το εγχείρημα: Θα ήταν ανοιχτό! (πράγμα καταστροφικό για τα κομματικά κονκλάβια που ζουν από τον έλεγχο των ανθρώπων και των κινήσεων).

Αποτέλεσμα; 

Η Δράση λόγω μικρής προσέλευσης επέστρεψε στην πρότερη κατάσταση, το εγχείρημα κατέρρευσε και μαζί του η μόνη αυθεντική ευκαιρία που παρουσιάστηκε τα τελευταία χρόνια για την ανασυγκρότηση του τρίτου μεταρρυθμιστικού πόλου. Οι κεντροαριστεροί και οι οικολόγοι - όσοι είχαν συμμετάσχει στο εγχείρημα - γύρισαν στο πουθενά της δικής τους παρακμής. 

Το τοπίο καθάρισε. 

Και τότε εμφανίστηκαν οι 58 - μια πρωτοβουλία που "ψηνόταν" καιρό αλλά μόνο σε συνθήκες απελπισίας θα μπορούσε να έχει κάποια ελπίδα: με το ΠΑΣΟΚ να συγκυβερνά, την ΔΗΜΑΡ επίσης αν και από απόσταση πια, θα ήταν δύσκολο να υπάρξει "κεντροαριστερή πρόταση". Υπήρχαν μόνο ατομικές προτάσεις στα επιμέρους από ανθρώπους της σοσιαλφιλελεύθερης προσέγγισης. Επίσης πως να στηθεί ένα δυναμικό μόρφωμα όταν η εμπειρία έδειχνε ότι αν ξεκινούσε ο διάλογος ως θεσμική βάση συγκρότησης, η προγραμματική αφλογιστία θα γινόταν αμέσως φανερή; 

Έτσι επιλέχτηκε η μέθοδος: "Πρώτα κόμμα μετά συζήτηση" (πρώτα αποκρυστάλλωση του μηχανισμού και των συσχετισμών και ρόλων - μετά συζήτηση: δλδ ελεγχόμενη...)

Έτσι σήμερα είμαστε μάρτυρες δυο πραγμάτων: 

1. Μεγάλης πίεσης στην ΔΗΜΑΡ να συμμετέχει ώστε να αποκτηθεί έστω και εμμέσως η ...

"Κεντροαριστερά"; Last year...

Παρακολουθώντας τις εργασίες του Προοδευτικού Φόρουμ, ένα πράγμα ήταν βασανιστικά σαφές μέσα στην γενικευμένη αναζήτηση οποιασδήποτε επιτέλους σαφήνειας στο επίδικο μιας προγραμματικής συνεργασίας του μεσαίου χώρου: η αφασία στην οποία βρίσκεται η λεγόμενη κεντροαριστερά. Ο χώρος που εκλογικά/δημοσκοπικά εκπροσωπείται από ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ.

Ακόμη και η συμπεριφορά των ανθρώπων της, είναι αφόρητα παλαιοκομματική. Χθες ας πούμε εμφανίστηκαν μαζικά στο πρώτο θέμα του Φόρουμ για να αποχωρήσουν ικανοποιημένοι αμέσως μετά την λήξη του, όπως συνηθίζουν να κάνουν στα συνέδριά τους όταν μιλήσει ο αρχηγός και κάνα δυο μεγαλοστελέχη - αφήνουν τον βαρετό διάλογο στους παρίες, τα απλά μέλη και τους outsiders. 

Αν κάτι παίξει δυνατά θα τρέξουν αργότερα να το ενσωματώσουν στον μηχανισμό τους - είτε τον κομματικό που ανταλλάσσει ιδέες με δουλειές είτε στον προπαγανδιστικό, που ανταλλάσσει πραγματικότητες με πολιτική ορθότητα...

Τι να περιμένει κανείς από μια κεντροαριστερά τόσο πια αποστεωμένη, ένα συνονθύλευμα παραγόντων και παραγοντίσκων χωρίς ιδέες πέραν των τηλεγραφημάτων του Σόιμπλε και το drama queen της υποτιθέμενης αντίστασης; 

Το ένα μέρος της ακολουθεί άνευ όρων την ΝΔ, το άλλο διεκδικεί απλά τον ρόλο του μπαλαντέρ δίπλα στον νικητή. Από δικό τους πρόγραμμα, ιδέες, αρχές, αυτοκριτική, διαφάνεια προθέσεων τίποτα. Όλα ένα απλό πολιτικό παζάρι για τοποθέτηση μέσα ή εγγύς στην εξουσία - οποιαδήποτε μάλλον εξουσία...

Της τόσο γερασμένης κεντροαριστεράς της έχουν πέσει προ πολλού τα μαλλιά των ιδεών - της έχει μείνει μόνο το κεντρί - ο μηχανισμός. Κι έτσι ανακατεύονται εκεί που δεν τους σπέρνουν, αλλοιώνουν και υπονομεύουν κάθε πρωτοβουλία διαλόγου και προγραμματικής δέσμευσης, αλλάζουν τραπέζια εκλογικών παζαριών κατά το δοκούν, κρατούν ή διώχνουν ανθρώπους με κριτήριο τον κυνισμό της αναγνωρισιμότητας και όχι των ιδεών ή της προσφοράς αλλά της δυνατής ψηφοθηρίας, των εντυπώσεων που δημιουργούν τα δικά τους ακόμη ΜΜΕ (πχ περίπτωση Τατσόπουλου)

Όποια κίνηση δεχθεί το τσίμπημα της "κεντροαριστεράς" μαραίνεται, αρρωσταίνει, παρακμάζει. Και το χειρότερο είναι ότι όταν δεν μείνει κανείς για να κεντρίσουν, τσιμπιούνται ...μεταξύ τους: αυτό που συμβαίνει μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ με επίδικο τους 58, ή και μέσα στο ΠΑΣΟΚ ή την ΔΗΜΑΡ με επίδικο τον "τρίτο πόλο", μόνο σαν ανέκδοτο μπορεί να αντιμετωπιστεί. 

Ο ένας βγάζει τα μάτια του αλλουνού, αλλά όλα γίνονται για τον έλεγχο των εξελίξεων: όχι για πολιτικές θέσεις, όχι για προγραμματικές συμφωνίες ή διαφωνίες, όχι για το σχέδιο εξόδου από την κρίση. Μόνο για τον έλεγχο!

Τα βάσανα της κίνησης των 58 πχ, ήταν προδιαγραμμένα: από την αρχική "πασοκική" σύλληψη: "πάμε με το ΠΑΣΟΚ και μετά, τι θα κάνουν, και με την ΔΗΜΑΡ" - οι υπόλοιποι είναι διακοσμητικοί. Δεν τους επιτρέπεται να διαμορφώσουν θέσεις, δεν υπάρχουν διαδικασίες των προσχωρούντων που θα μπορούσαν να επιλέξουν κάτι άλλο από την ομπρέλλα του ευρωπαϊκού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, οι φιλελεύθεροι και οι οικολόγοι όπως πάντα καλούνται για ξεκάρφωμα, καλές ιδέες ατομικά συμμετεχόντων αλλά δεσμεύσεις το σχήματος σε πολιτική, αύριο. 

Η "κεντροαριστερά" γίνεται πια απωθητική και σαν όρος. Συμβολίζει το παλιό, το γερασμένο, τον κρατισμό της αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ, την διαφθορά και το πελατειακό σύστημα. Περισσότερο ακόμη και από την "λαϊκή δεξιά" της σημερινής ΝΔ! Δεν είναι τυχαίο ότι η κεντροαριστερά έχει κρυφτεί στα φουστάνια της είτε με "κόκκινες γραμμές" είτε και όχι...

Όσο πιο γρήγορα το παραδεχτούν αυτό οι απογοητευμένοι μεν, κουρασμένοι αλλά ακόμη καλόπιστοι συνεργάτες τέτοιων κινήσεων που ανακατεύουν τα ξερά με τα χλωρά, τόσο το καλύτερο για μια έγκαιρη εμφάνιση μιας αυθεντικής συνεργασίας του προοδευτικού χώρου. Στα πρότυπα της κίνησης των 5 δημάρχων. 

Αυτό είναι ίσως και το σημαντικότερο μέχρι στιγμής συμπέρασμα όσων παρακολουθούμε το Προοδευτικό Φόρουμ. "Κεντροαριστερά"; Last year...