Σύγχρονοι ήρωες και ηρωίδες οι whistleblowers: Stephanie Gibaud: "Είμαι τυχερή που είμαι ζωντανή"

Έχοντας πολεμήσει την UBS για 8 χρόνια, έχασα τα πάντα: την καριέρα μου, την υγεία μου, τα χρήματά μου, τους φίλους μου, την οικογένειά μου, την ιατροφαρμακευτική μου περίθαλψη, τις διακοπές μου, την σύνταξή μου. Για να μην αναφέρω τα παιδικά χρόνια των παιδιών μου.

της Stephanie Gibaud*

Ο τίτλος της ημερίδας "Is tax justice possible?"* (Είναι δυνατή η φορολογική δικαιοσύνη;), το ερώτημα πώς μια μειονότητα σφετερίζεται τον πλούτο και αυξάνει τις κοινωνικές αδικίες, είναι ένα θέμα ύψιστης σημασίας. Ειδικά για μένα, ως πληροφοριοδότρια (whistleblower).

Για όσους από εσάς δεν γνωρίζετε την ιστορία μου, είμαι αυτή που αποκάλυψε τις παράνομες πρακτικές της τράπεζας UBS, της πρώην εργοδότριας μου στη Γαλλία και στην Ελβετία, σχετικά με το φαινόμενο της φοροδιαφυγής και του ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Ξεκίνησα τον αγώνα το 2008 -και από τότε είναι ένας πόλεμος. Ίσως να θυμάστε ότι κανείς, ούτε τα μέσα ενημέρωσης, μιλούσαν για τη μαζική φοροδιαφυγή εκείνη την εποχή. Σήμερα στη Γαλλία, η UBS έχει παραπεμφθεί σε δίκη 4 φορές και πρέπει να καταβάλει το μεγαλύτερο πρόστιμο που επιβλήθηκε ποτέ, ύψους 1,1 δις ευρώ, στη Γαλλική Δικαιοσύνη. Το Υπουργείο Οικονομικών, θεωρεί ότι 19 δις ευρώ Γάλλων πολιτών έχουν "κρυφτεί" στην Ελβετία.

Όντας πληροφοριοδότρια σημαίνει πως με κάποιον τρόπο είμαι τυχερή που είμαι ζωντανή. Έκαναν τα πάντα για να με λιώσουν σαν έντομο: απομόνωση, παρενοχλήσεις, δυσφήμηση, πιέσεις. Με στόχο να κρατηθεί μυστικό και στην αφάνεια το σκάνδαλο.

Δεν επιθυμώ να απαριθμήσω όλα τα σκάνδαλα που έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας τα τελευταία χρόνια, ωστόσο μπορούμε να  αναγνωρίσουμε ότι αφορά μια ολόκληρη βιομηχανία: HSBC, Swissleaks, Luxleaks, Julius Baer, Credit Suisse, UBS, για να αναφέρουμε  μόνο ορισμένα σκάνδαλα.

Σύμφωνα με τον Gabriel Zuckmann, $7.6 τρις περιουσιακών στοιχείων κρύβονται σε offshore, ενώ ο James Henry, επικεφαλής οικονομολόγος στο McKinsey, κάνει λόγο για $21 τρις. Όποια κι αν είναι τα στοιχεία, τα ποσά είναι τεράστια.

Είναι μια βιομηχανία. Η offshore τραπεζική είναι πράγματι η πιο εγκληματική βιομηχανία στον κόσμο.

Ήμουν στην Ισπανία την περασμένη εβδομάδα, διότι ένα ντοκιμαντέρ παίχτηκε στη Βαρκελώνη για την ιστορία μου και το σκάνδαλο της USB. Επαναλαμβάνω, επομένως, ότι αυτό που συνέβη στη Γαλλία  έχει επίσης συμβεί σε Βέλγιο, Πορτογαλία, Ισπανία, Γερμανία, Ολλανδία, Ελλάδα και έχω όλα τα αποδεικτικά έγγραφα για όσα σας αναφέρω.

Στην Αργεντινή έχω συνεργαστεί στενά με το Υπουργείο Οικονομικών και την αρμόδια Νομοθετική Επιτροπή. Ήμουν στο τηλέφωνο χθες με έναν από τους Αργεντινούς ανακριτές για μία από τις περιπτώσεις τους: Το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Δικαιοσύνης της Ελβετίας μόλις απέρριψε ένα αίτημα για έναν πελάτη "ύποπτο για απάτη" με το επιχείρημα ότι λείπουν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία. Μιλάμε τώρα για έναν offshore πελάτη αξίας περίπου $ 22 εκατ.

Η χειραγώγηση  της ελβετικής Δικαιοσύνης είναι σαφής σε 2 διάσημες περιπτώσεις:

α. Ο Rudolf Elmer, πρώην διευθύνων σύμβουλος της Julius Baer στα Caiman Islands,  πήγε φυλακή για παραβίαση του ελβετικού τραπεζικού απορρήτου δίδοντας στη δημοσιότητα πληροφορίες που ανήκουν στη θυγατρική της Julius Baer στα Caiman. Tο δικαστήριο αποφάνθηκε ότι δεν είναι βρισιά να αποκαλέσει κάποιος τον κ. Elmer κλέφτη, και οι δημοσιογράφοι "ενθαρρύνονται να χρησιμοποιούν αυτό το όνομα όταν αναφέρονται σε αυτόν". Ο Rudolf Elmer ήταν σε επαφή με τον Julian Assange των Wikileaks ώστε να φέρουν στη δημοσιότητα την ιστορία.

β.  Ο Herve Falciani, ο υπεύθυνος πληροφορικής της HSBC στη Γενεύη που έχει αποκαλύψει την παγκόσμια φοροδιαφυγή, δεν θα παραβρεθεί στην δίκη του. Διότι  η δίκη είναι άδικη και εξαγοράστηκε  από την Ελβετική HBSC. Όπως ίσως γνωρίζετε, στην Ελβετία είναι πιο σοβαρή η παραβίαση του τραπεζικού απόρρητου από ότι να σκοτώσεις κάποιον. Ωστόσο, ας υπενθυμίσω σε όλους, ότι ο πρώτος που παραβίασε το τραπεζικό απόρρητο ήταν η UBS. Το 2009, η UBS έδωσε στη δικαιοσύνη των ΗΠΑ τα ονόματα των 4.450 ΗΠΑ πολιτών που είχαν αποφύγει, μέσω των υπηρεσιών της, την αμερικανική υπηρεσία φορολογίας (IRS).

Τι κάνει η δικαιοσύνη στην Ευρώπη; Πόσο δύσκολο είναι να καταδικαστούν οι τράπεζες; Και τι γίνεται με τους Διευθύνοντες Συμβούλους και τα ανώτατα διευθυντικά στελέχη που εφάρμοσαν τις παράνομες στρατηγικές; Ο Διευθύνων Σύμβουλος και ανώτατα διευθυντικά στελέχη της Credit Suisse έχουν δηλώσει στην αμερικάνικη δικαιοσύνη «Είμαστε υπεύθυνοι, αλλά δεν είμαστε ένοχοι». Ε, τότε ποιος είναι ;

Είναι αστείο, αλλά στην Ευρώπη διώκονται όσοι αποκαλύπτουν τις παρανομίες, οι whistleblowers: ο Herve Falciani ήταν φυλακή στην Ισπανία. Η Lutz Otte ήταν στη φυλακή.

Η Διεθνής Διαφάνεια δημοσίευσε τις προάλλες μια έκθεση σχετικά με την αδιαφάνεια στις ΗΠΑ, που είναι πρώτη σε όλο τον κόσμο. Στην Ευρώπη, το Ηνωμένο Βασίλειο κατατάσσεται πρώτο και η Ελβετία τρίτη, για τρίτη συνεχόμενη φορά. Αυτές οι δύο είναι οι πιο αδιαφανές χώρες.  Τι περιμένει  η Ευρώπη για να αλλάξει τους κανόνες ; Πόσο σημαντικό είναι αυτό για το Ηνωμένο Βασίλειο για να κρατήσει την αδιαφάνεια;

Και κάτι ακόμη για την ατιμωρησία:

Η UBS έχει κάνει έφεση για την υπόθεση της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων(ΕΔΑΔ). Δεν θα έπρεπε το Δικαστήριο αυτό να με προστατεύει –τους πληροφοριοδότες γενικά- αντί για αυτούς; Η UBS έχει παραπεμφθεί σε δίκη στη Γαλλία, το ίδιο και στο Βέλγιο και έχουν πληρώσει πολλά στη Γερμανία για φοροδιαφυγή και ξέπλυμα χρήματος. Παρ όλα αυτά, τολμάνε να προσφύγουν στο ΕΔΑΔ. Τελικά, δεν είναι φτιαγμένη πολύ καλά η δικαιοσύνη για αυτούς τους απατεώνες;
Πέρυσι, ένας ανώτατος σύμβουλος της UBS στην Γαλλία ορίστηκε από τον υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας στην Επιτροπή των κυρώσεων - Autorité des Marches Financiers.

Στην Ελβετία, ο Mark Branson - το κορυφαίο στέλεχος της UBS που είχε ζητήσει συγγνώμη στην αμερικανική δικαιοσύνη - τώρα είναι επικεφαλής της Ελβετικής εποπτικής αρχής χρηματοπιστωτικής αγοράς (FINMA).

Όπως γνωρίζετε, οι Σνόουντεν και Ασάνζ είχαν ζητήσει άσυλο στη Γαλλία, αλλά οι αιτήσεις τους απορρίφθηκαν από τον Πρόεδρο Ολάντ. Την άνοιξη του τρέχοντος έτους, 450 Γάλλοι βουλευτές από τους 500 ψήφισαν ένα νόμο μαζικής παρακολούθησης, ένα αντίγραφο του αμερικανικού Patriot Act. Η λεγόμενη χώρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδρυτικό μέλος της Ευρώπης, έγινε το παράδειγμα αποφυγής στην προστασία των πολιτών.

Μιας και βρισκόμαστε στον τόπο του εγκλήματος ήθελα επίσης να αναφέρω τον Antoine Deltour, τον whistleblower του σκανδάλου Luxleaks. Ας θυμηθούμε ότι ο ίδιος είναι αντιμέτωπος με μια 5ετή ποινή φυλάκισης.

Έχοντας πολεμήσει την UBS για 8 χρόνια, έχασα τα πάντα: την καριέρα μου, την υγεία μου, τα χρήματά μου, τους φίλους μου, την οικογένειά μου, την ιατροφαρμακευτική μου περίθαλψη, τις διακοπές μου, την σύνταξή μου. Για να μην αναφέρω τα παιδικά χρόνια των παιδιών μου.

Έχουμε “φορολογικούς παραδείσους” εντός Ευρώπης. Πώς είναι αποδεκτό από τους Ευρωβουλευτές;  Για να ονοματίσουμε και να αναφέρουμε μερικά:  το Μονακό για τους πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου, η Ανδόρρα για τους Ισπανούς πολίτες, το Λουξεμβούργο για πολυεθνικές εταιρίες, η Αυστρία με το τραπεζικό της απόρρητο, η Κύπρος για τους Ρώσους…

Πρόκειται για κάτι εντελώς παράλογο. Πότε οι κανόνες θα γίνουν οι ίδιοι για κάθε παίχτη; Πότε οι κοινωνικοί φόροι, το  ΦΠΑ, οι φόροι εισοδήματος θα συζητηθούν εκτεταμένα; Πώς μπορούν οι πολίτες ορισμένων χωρών, ας σκεφτούμε σαν παράδειγμα τους Έλληνες, να προστατευτούν στην περίπτωση που ορισμένα κράτη “τρώνε” στην πλάτη κάποιων άλλων κρατών; Για παράδειγμα, το Λουξεμβούργο είναι ένα πλούσιο κράτος, όμως η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ελλάδα είναι χρεοκοπημένα κράτη.

Η πλουτοκρατία βρίσκεται στο κέντρο των πάντων στην Ευρώπη. Οι πληροφορίες είναι καλύτερα προστατευμένες από ότι είναι οι πολίτες, από ότι είναι η ίδια η ζωή. Οι πληροφορίες προστατεύονται από το απόρρητο που παρέχει αδιαφάνεια και οδηγεί στην ατιμωρησία.

Για εμάς, τους πληροφοριοδότες, η ζωή μας βρίσκεται σε κίνδυνο. Πρόκειται για ένα ζήτημα αξιοπρέπειας. Ένα ζήτημα που δεν  αφορά μόνο τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και μια καλύτερη ζωή για όλους μας.

* Η Stephanie Gibaud είναι μια από τους 3 whistleblowers, που προτάθηκε από την Ευρωπαϊκή Αριστερά για το βραβείο Ζαχάρωφ. Το παραπάνω κείμενο είναι αποσπάσματα από την ομιλία της, σε σύσκεψη της Ευρωπαϊκής αριστεράς που πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα στο Λουξεμβούργο.

πηγή tvxs.gr

Έρευνα #Τράπεζες : "Τα παίρνουμε από τους πολλούς, για να δώσουμε στους λίγους"

Σκίτσο: KAP

ΕΡΕΥΝΑ: Ο θαυμαστός κόσμος των τραπεζών - Οι "κομπίνες" που κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους 

Μεγάλη έρευνα του Κόκκινου σε συνεργασία με τον paratiritis.gr. 

Από το πόρταλ του σταθμού stokokkino.gr το πρώτο μέρος της έρευνας. 

"Τα παίρνουμε από τους πολλούς, για να δώσουμε στους λίγους", αυτή η φράση που ακούστηκε στην ταινία «Το Κεφάλαιο», συμπυκνώνει μία μεγάλη αλήθεια: το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα ανακαλύπτει τρόπους και εφαρμόζει μεθόδους για να κάνει τους πλούσιους ακόμα πιο πλούσιους και τους τραπεζίτες πλουσιότερους.
Αν τύχει και αυτά τα παιγνίδια κριθούν παράνομα, τότε τα πρόστιμα που πέφτουν λειτουργούν τις περισσότερες φορές ως ένας ακριβός εξαγνισμός.
Άλλωστε, η πρόσφατη εμπειρία δείχνει ότι καμία τράπεζα δεν χρεοκόπησε εξαιτίας των προστίμων, σε αντίθεση με τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων, που είτε λοιμοκτόνησαν είτε χρεωκόπησαν εξαιτίας των πρακτικών των τραπεζών.

του Γ. Τριποταμιανού από τον paratiritis.gr

Για οιονδήποτε ανώνυμο επιχειρηματία που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα ή σε κάποια άλλη χώρα της ΕΕ, στις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία ή οπουδήποτε στον αναπτυγμένο κόσμο, η συμμετοχή σε δραστηριότητες που: διευκολύνουν τη φοροδιαφυγή, φουσκώνουν τις τιμές, νοθεύουν τον ανταγωνισμό ή που με τεχνητούς τρόπους ανεβάζουν τις τιμές ή διαθέτουν επικίνδυνα ή «μαϊμού» προϊόντα, θα σήμαινε λουκέτο, πολυετείς ποινές κάθειρξης, διασυρμό και διαπόμπευση κι εξοντωτικά πρόστιμα.

Κοντολογίς, για εκατομμύρια μικρούς μεσαίους και ανώνυμους επιχειρηματίες, η ποινή είναι μία: ο οικονομικός, κοινωνικός και –ενίοτε-βιολογικός …θάνατος.

Αν όμως η επιχείρηση είναι τράπεζα, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Το μαγαζί «γλυτώνει» με ένα πρόστιμο, που όσο μεγάλο και αν ακούγεται για τα αυτιά των κοινών θνητών, απλώς περιορίζει τα κέρδη της συγκεκριμένης οικονομικής χρήσης. Τα αφεντικά της, εξακολουθούν να απολαμβάνουν τις παχυλές αμοιβές τους.

Και οι μέτοχοι να τρίβουν με ικανοποίηση τα χέρια τους, αφού τα κέρδη που είχαν απολαύσει τα προηγούμενα χρόνια άξιζαν και με το παραπάνω την ταλαιπωρία ενώ, η συνέχιση της λειτουργίας του «μαγαζιού» προοιωνίζει ακόμα καλύτερες και ανέφελες μέρες.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το γεγονός, ότι θα πρέπει να ψάξει κανείς πολύ για να βρει μία μεγάλη διεθνή τράπεζα, η οποία τα τελευταία χρόνια να μην έχει εμπλακεί σε δικαστικές έρευνες.



Η λίστα είναι μακροσκελής: Deutsche Bank , Goldman Sachs, JP Morgan Chase, HSBC,Standard Chartered Bank, Credit Agricole, Societe General,UBS, Monte dei Paschi , Bank of America, Citi, RBS, Barclays, Banco Espirito Santo, Anglo Irish, HBOS, Τράπεζα του Βατικανού, Credit Suisse, Zuercher Kantonalbank, Julius Baer, BNP Paribas, Commerzbank, Morgan Stanley ...

Τα «παιγνίδια» που έχουν παίξει την τελευταία δεκαετία καλύπτουν όλες σχεδόν τις δραστηριότητες της οικονομίας: Χειραγώγηση επιτοκίων, «παρεμβάσεις» στις αγορές πρώτων υλών, μετάλλων και τροφίμων, πωλήσεις τοξικών ομολόγων, φουσκωμένες χρεώσεις, χειραγώγηση της αγοράς συναλλάγματος, συναλλαγές με χώρες στις οποίες είχε επιβληθεί εμπάργκο, βοήθεια για φοροδιαφυγή πλουσίων, παρεμβάσεις στην αγορά χρυσού, κερδοσκοπία με τις τιμές των τροφίμων, βίαιο κλείσιμο μικρών επιχειρήσεων.

Ο κατάλογος κάθε μέρα διευρύνεται και κανείς πλέον δεν μπορεί να είναι σίγουρος πού –και αν-θα σταματήσει.

Τα πρόστιμα όταν επιβάλλονται, αποτέλεσμα συμβιβασμού με τις αρμόδιες αρχές, αποδεικνύονται χάδι, το οποίο στη χειρότερη περίπτωση να προκαλεί ζημιές σε μία οικονομική χρήση. Από την άλλη όμως, δίνουν το επιχείρημα για χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων, καθώς, όπως λένε οι επικεφαλής τους με τους μετόχους, με τον τρόπο αυτό θα αντιμετωπιστούν οι …απώλειες.

Φυσικά, οι επικεφαλής τους κάθε χρόνο βλέπουν τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους να φουσκώνουν και αντιδρούν σε κάθε απόπειρα να τεθούν ...

Οι μεγάλοι καθηγητές της απάτης ζητούν από τα κράτη που αφήνουν δίχως έσοδα, να κυνηγήσουν τους ...φοροφυγάδες και να τσακίσουνε την φοροδιαφυγή και απαιτούν μέτρα!

LuxLeaks και κολύμπι στα σκατά

του Άρη Δαβαράκη*

Το μυαλό μου τα τελευταία 24ωρα γυρνάει συνεχώς γύρω από το ίδιο ερώτημα: 

Καλά τα LuxLeaks και αυτός ο θρασύτατος μεγαλοαπατεώνας ο Γιούνκερ που έχει κάνει το Δουκάτο του μπουρδέλο κι’ έχει μαζέψει εκεί όλη την «φοροαποφυγή» (έτσι τη λέμε από προχθές την φοροδιαφυγή, δεν ξέρω γιατί) του «πολιτισμένου Δυτικού κόσμου» - από Google μέχρι EFG. 

Καλά η ντροπή της ντόπιας δημοσιογραφίας που για μια χούφτα ευρώ πετάει την είδηση κι’ αρπάζει τη διαφήμιση της Wind της Coca-Cola και της Eurobank και το βουλώνει από παντού, το ράβει με μαρκοβελόνα και χώνει το κεφάλι της στην άμμο σαν την στρουθοκάμηλο. 

Ο κολλητός φίλος της Ελλάδας...

Καλά η κυβέρνηση που δεν βγήκε ακόμα να πει «ορίστε ποιοι μας κουνάνε το δάχτυλο και μας λένε φοροφυγάδες, οι εξπέρ της απάτης, το Λουξεμβούργο και ο πρώην πρωθυπουργός του, ο Γιούνκερ, ο απατεώνας». 

Καλά η αξιωματική αντιπολίτευση που έχει ψαρώσει κι’ αυτή μέσα στην τόση φτηνή συνδιαλλαγή, δεν έχει και πείρα απ’ αυτά έτσι κι’ αλλιώς (ευτυχώς) και μας αφήνει ακάλυπτους χωρίς μια ισχυρή δήλωση που να ξεκαθαρίζει τη θέση της – να μας βοηθήσει και μας να ξέρουμε πώς να βαδίσουμε. 

Καλά όλα αυτά τα «σάπια» που έχουνε μπερδέψει τους ανθρώπους στο έπακρον και δεν ξέρουνε πια τι να σκεφτούνε, αν καταλάβανε καλά αυτά που διάβασαν σε ξένες εφημερίδες ή άκουσαν από διεθνείς τηλεοπτικούς σταθμούς (ή στο site του ThePressProject.gr που τα γράφει όλα αναλυτικότατα αλλά πόσοι από τα δέκα εκατομμύρια θα φτάσουνε να πληκτρολογήσουνε www.thepressproject.gr για να ξεστραβωθούνε;) 

Καλά η ομερτά και το «βάστα με να σε βαστώ» πριν κατρακυλήσετε όλοι μαζί οι μαφιόζοι στα τάρταρα της μαύρης απαξίωσης και της ανυπαρξίας (που έτσι κι’ αλλοιώς σας περιμένει με ανοιχτές αγκάλες το συντομότερο δυνατόν). 

Καλά ο κυνισμός, καλά η χυδαιότητα, καλά το «νόμιμο άρα και ηθικό» που δεν το αποδεχτήκαμε από τους συνεργάτες του Κώστα Καραμανλή και ψηφίσαμε με 11% διαφορά τον ΓΑΠ και τώρα το καταπίνουμε αμάσητο ως εισαγόμενο από το Λουξεμβούργο – άρα «πολιτισμένο», «αποδεκτό», «μέσα στο παιχνίδι είναι όλα αυτά», «Ωχ μωρέ Άρη, είναι πολλά τα λεφτά, δεν καταλαβαίνεις εσύ από αυτά, εσύ ζεις στην κοσμάρα σου την very low budget- άρα χέσε μας και εμάς και τον Γιούνκερ ».

Ο "Ευρωπαίος"

Να σας χέσω ευχαρίστως και σας και κυρίως τον Γιούνκερ – που αν υπήρχε ακόμα στην ανθρωπότητα λίγη τσίπα και δεν είχε κατρακυλήσει τόσο βαθειά στη μαύρη τρύπα ενός καπιταλισμού παγκοσμίων κανίβαλων υπανθρώπων, θα είχε (η ανθρωπότητα λέμε) κάποιες ή έστω κάποια (μία) ηγετική φωνή που θα έβγαινε και θα έλεγε «Ντροπή» - stop that madness, σας πήρανε είδηση σ’ όλη τη Γη καθίκια, επανορθώστε αμέσως, βγείτε στις τηλεοράσεις, εξηγείστε, γιατί δεν πληρώνετε φόρους στις πατρίδες σας ρε ξεφτίλες και αφήνετε τα κράτη δίχως έσοδα και τους ζητάτε (ο ίδιος άνθρωπος ο κύριος Γιούνκερ, σε double face έκδοση) να κυνηγήσουνε τους φοροφυγάδες και να τσακίσουνε την φοροδιαφυγή και απαιτείτε μέτρα – την ώρα που εσείς είστε οι μεγάλοι καθηγητές της απάτης, από τα βρώμικα μυαλά σας έφτασε εδώ που έφτασε η ανθρωπότητα, τοξικά γουρούνια (τοξικά, όχι ταξικά –μην παρεξηγηθώ κιόλας).

Καλά όλα αυτά λοιπόν, είμαστε υποχρεωμένοι να τα ζούμε και να τα καταπίνουμε και να κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε για πολλά χρόνια, μέχρι να έρθει η στιγμή της αποκάλυψης του απόλυτου μαλάκα (για τον Γιούνκερ λέω) οπότε πια δεν μπορεί κανείς να μας απαγορέψει να θυμώσουμε και να ζητήσουμε από της ηγεσίες μας που πάνε για εκλογές, τον Μάρτιο, τον Μάϊο, το 16 – δεν έχει σημασία, ο χρόνος κυλάει γρήγορα – να θυμώσουνε και αυτές. 

Να θυμώσουνε και να τοποθετηθούνε απέναντι στο φαινόμενο και με την ευκαιρία αυτήν, την σπάνια, να ξεκινήσουνε έναν διάλογο με την κοινωνία, να την ρωτήσουνε προς τα πού θέλει να πάει, αν θέλει να συνεχίσει να κυλιέται στα γουρουνάδικα ( γουρουνάδικα, όχι γουναράδικα, μην παρεξηγηθώ κιόλας).

Ακούστε εδώ φίλοι κι’ αδέρφια (μανάδες, γέροι και παιδιά που λέει και το τραγούδι) πρέπει να βρούμε τρόπο εμείς οι πολίτες, με πορείες, με ψηφίσματα και υπογραφές, με πρωτοβουλίες διαδικτυακές, με όποιον τρόπο μπορούμε, να δηλώσουμε απερίφραστα ότι δεν θέλουμε να ζούμε μέσα σ’ αυτήν την ξεφτίλα και ότι θα στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις όποιους μας υποσχεθούν κοιτάζοντάς μας στα μάτια ότι θέλουν να χτίσουνε πάνω σ’ όλα αυτά τα τοξικά ερείπια μιαν άλλη κοινωνία, ανθρώπινη, δίκαιη, ελεύθερη-με νόμους και κανόνες κοινά αποδεκτούς. 

Ότι είναι καιρός για μια αναθεώρηση ριζική, ξεκινώντας από το άλφα – να επανακαθορίσουμε τα όριά μας και να οχυρώσουμε ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο θα μπορούμε να ζούμε, να δημιουργούμε, να «επιχειρούμε» , να καλλιεργούμε, να διδάσκουμε και να μαθητεύουμε, να μεγαλώνουμε παιδιά και να μπορούμε, ο καθένας από το δικό του μονοπάτι, να αναζητήσουμε την ευτυχία που όλοι δικαιούμαστε από την ίδια την φύση και την ύπαρξή μας, την διασύνδεσή μας με το οικοσύστημα, το σύμπαν και το χάος, του οποίου είμαστε ολοζώντανοι φωτεινοί κρίκοι –μιας αλυσίδας που οι Γιούνκερ αυτού του κόσμου αγνοούν την ύπαρξή της.

Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα...

Και να σας πω κάτι; Εγώ ήθελα την Ευρώπη γιατί πίστευα ότι θα μας αναβαθμίσει –ο ηλίθιος. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, τα τελευταία κυρίως χρόνια, επιθύμησα την Ελλάδα.

Και δεν με ενδιαφέρει αν θα πηγαίνω με διαβατήριο στο Δουκάτο του Γιούνκερ – ή όπου αλλού θέλω.

Αν εννοούσε αυτό ο Εθνάρχης Καραμανλής όταν «μας πέταξε στην Θάλασσα για να μάθουμε κολύμπι», αν εννοούσε να γίνουμε υπήκοοι διαφόρων Γιούνκερ, θάπρεπε να μας το έχει εξηγήσει καλύτερα.

Κολύμπι ξέρουμε – και πολύ καλό μάλιστα με τόση θάλασσα που μας χαϊδεύει από παντού.
Κολύμπι στα σκατά δεν ξέρουμε.

Και δεν θέλουμε να μάθουμε.

*πηγή toportal.gr

Για το ίδιο εισόδημα, ο ελεύθερος επαγγελματίας πληρώνει φέτος 163,9% παραπάνω φόρο, σε σχέση με τον μισθωτό! (#επιχειρηματικότητα ώρα μηδέν)

Αυξημένος φόρος έως και κατά 163,9% στους ελεύθερους επαγγελματίες, 
για το ίδιο εισόδημα!

από τους  Έλληνες Φορολογούμενους

Η Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες στην Ευρώπη όπου, ο φόρος που πληρώνουν οι πολίτες διαφοροποιείται ανάλογα με το επάγγελμά τους. Αυτό, πέραν του ότι συνιστά μία κατάφορη παραβίαση του Συντάγματος (*) και μία εξαιρετικά μεγάλη αδικία, πέραν από την προσβολή των πολιτών, έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της φορολογικής συνείδησης και την ένταση της φοροδιαφυγής.

Στη μελέτη που ακολουθεί αποδεικνύουμε ότι:
α) Σε αρκετές περιόδους κατά τη διάρκεια των τελευταίων 50 ετών, υπάρχει μία διαφορετική αντιμετώπιση των φορολογούμενων πολιτών, ανάλογα με το επάγγελμά τους.
β) Αυτή η αντιμετώπιση προκαλεί μία διαφοροποίηση στη φορολογική επιβάρυνση μεταξύ πολιτών με το ίδιο εισόδημα. Σε ορισμένες περιόδους, η διαφοροποίηση αυτή είναι μικρή, ενώ σε άλλες είναι τεράστια. Κατά την τρέχουσα περίοδο, η διαφορά έχει φθάσει σε όρια υπερβολής, αφού για το ίδιο εισόδημα, ο ελεύθερος επαγγελματίας πληρώνει 163,9% παραπάνω φόρο, σε σχέση με τον μισθωτό.

Η μελέτη βασίστηκε πάνω σε έρευνα πάνω στην τελική φορολόγηση μισθωτών και ελεύθερων επαγγελματιών που έχουν ως εισόδημα το “μέσο εισόδημα” (όπως το υπολογίζει η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία έως τη δεκαετία του 1990 και η Eurostat στα χρόνια που ακολούθησαν), για την περίοδο 1964 – 2013.

Το κίνημα πολιτών “Έλληνες Φορολογούμενοι” θα αντιδράσει και θα αντισταθεί με όλα τα μέσα κατά αυτής της αδικίας. Θα ενημερώσει την κοινωνία για την αδικία που συντελείται και -κατά τις προσεχείς μέρες- θα καλέσει τους πολίτες που αδικούνται να συσπειρωθούν μαζί του για την προσφυγή τους στη Δικαιοσύνη, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό.

 Η φορολόγηση του “μέσου” εισοδήματος στην Ελλάδα
         Μελέτη για την περίοδο 1964-2013           

(Η μελέτη εκπονήθηκε από την Ομάδα Επιστημονικών Μελετών
του πολιτικού κόμματος "Έλληνες Φορολογούμενοι" τον Ιούνιο του 2014)

• Ποιά ήταν η εξέλιξη της φορολογικής επιβάρυνσης του “μέσου εισοδήματος” στην τελευταία 50ετία (περίοδος 1964-2013) στην Ελλάδα, για τους μισθωτούς και τους ελεύθερους επαγγελματίες;  
• Υφίσταται υπερφορολόγηση για την κατηγορία των ελεύθερων επαγγελματιών, σε σχέση με τους μισθωτούς και αν υφίσταται, πώς εξελίχθηκε αυτή κατά το εξεταζόμενο χρονικό διάστημα;

Αυτά είναι δύο από τα ζητήματα που εξετάζει μελέτη του πολιτικού κόμματος “Έλληνες Φορολογούμενοι” με τίτλο “Η Φορολογία Εισοδήματος στην Ελλάδα”.

Το συγκεκριμένο τμήμα της μελέτης βασίστηκε στον “μέσο ετήσιο μισθό”, όπως αυτός υπολογίζεται από τις υπηρεσίες της Eurostat. Για τον υπολογισμό του “καθαρού μέσου ετήσιου μισθού”, λήφθηκαν υπ' όψη οι δαπάνες κοινωνικής ασφάλισης, όπως αυτές ίσχυαν κάθε έτος της εξεταζόμενης περιόδου. Το φορολογητέο εισόδημα και ο καταλογιζόμενος φόρος προσδιορίστηκαν με βάση την εκάστοτε ισχύουσα νομοθεσία και τις ισχύουσες φορολογικές κλίμακες.

Υποθέσεις εργασίας:
1) Στο παράδειγμά μας, συγκρίνουμε έναν μισθωτό που, μετά την αφαίρεση των ασφαλιστικών εισφορών, έχει ακριβώς το ίδιο (καθαρό) εισόδημα με έναν ελεύθερο επαγγελματία, από το εισόδημα του οποίου έχουν επίσης αφαιρεθεί οι ασφαλιστικές εισφορές προς το ταμείο στο οποίο ανήκει.
2) Θεωρούμε ότι ο εργαζόμενος είναι έγγαμος, με ένα παιδί και αμείβεται με το “μέσο” μισθό.
3) Θεωρούμε ότι πέραν από τις βασικές φοροελαφρύνσεις (φοροελάφρυνση ή απαλλαγή φόρου για το φορολογούμενο, τη σύζυγο και το παιδί και δαπάνες για αγορές βασικών αγαθών) δεν υπάρχουν άλλου είδους ελαφρύνσεις απ' αυτές που συχνά προβλέπει ο νόμος. Καθ' ότι όμως η υπόθεση αυτή είναι αρκετά απλουστευτική, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι, στην πραγματικότητα, σε μερικά από τα χρόνια που εξετάζουμε, η τελική φορολογική επιβάρυνση να είναι ελαφρά χαμηλότερη.
4) Λαμβάνουμε υπ' όψη μας το “τέλος επιτηδεύματος” (για την περίοδο 2011-2013) και τον θεωρούμε ως φόρο που καταβάλλουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες, με την αντίστοιχη επίπτωση στη φορολογική επιβάρυνσή τους.
5) Δε λαμβάνουμε υπ’ όψη μας την προκαταβολή του φόρου εισοδήματος, η οποία ισχύει για τα φυσικά πρόσωπα κατά τα τελευταία χρόνια.

Η εξέλιξη της φορολογικής επιβάρυνσης μέσα στο χρόνο:  

Η φορολογική επιβάρυνση του εισοδήματος εξελίχθηκε σημαντικά στα τελευταία 50 χρόνια.

• Έως και το 1975 κινείται σε πολύ χαμηλά επίπεδα (0,1% έως 0,9% για τους μισθωτούς και 0,3% έως 2,0% για τους ελεύθερους επαγγελματίες). Αυτό είναι φυσιολογικό, αφού τα εισοδήματα της εργασίας, στο σύνολο της οικονομίας, είναι ακόμη χαμηλά, ενώ η φορολογική πολιτική του κράτους εξακολουθεί να βασίζεται κυρίως στους έμμεσους φόρους (φόρους κατανάλωσης, φόρους πολυτελείας, έσοδα τελωνείων κλπ). Άλλωστε, την περίοδο εκείνη, τα έσοδα από τη φορολογία εισοδήματος ήταν μόλις το 10% έως 13% των συνολικών εσόδων του Προϋπολογισμού. Από το 1975 ξεκινάει η φάση αύξησης της φορολογικής επιβάρυνσης. Στην περιόδο 1976-1980, η επιβάρυνση κυμαίνεται μεταξύ 1,5% και 5,7% για τους μισθωτούς και μεταξύ 3,0% και 10,5% για τους ελεύθερους επαγγελματίες.
• Η φορολογική επιβάρυνση μεταβλήθηκε σημαντικά και σταθεροποιήθηκε σε πολύ υψηλότερα επίπεδα, καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, όταν ο πληθωρισμός, η επέκταση του Κράτους και η ελλειμματικότητα των Προϋπολογισμών επέβαλλαν την αύξηση της φορολόγησης. Κατά τη δεκαετία αυτή, η φορολογική επιβάρυνση του μέσου εισοδήματος έφθασε στο 8,0% για τους μισθωτούς και σε 15,4% για τους ελεύθερους επαγγελματίες.
  - Παρά τα μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα εκείνης της περιόδου, οι φορολογικοί συντελεστές μειώθηκαν σημαντικά από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 και διατηρήθηκαν χαμηλοί καθ' όλη τη διάρκειά της. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, η φορολογική επβάρυνση του μέσου εισοδήματος έφθασε στο 3,4% για τους μισθωτούς και στο 4,1% για τους ελεύθερους επαγγελματίες.
• Καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000 διατηρήθηκαν σε επίπεδα πάνω από το 10%, χωρίς έντονες αυξομειώσεις, ενώ δεν παρατηρήθηκε σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ της φορολογίας μισθωτών και της φορολογίας των ελευθέρων επαγγελματιών. Στην περίοδο αυτή, η φορολογική επιβάρυνση του μέσου εισοδήματος έφθασε στο 10,4% για τους μισθωτούς και στο 11,4% για τους ελεύθερους επαγγελματίες.
• Η φορολογία “εκτοξεύθηκε” σε δυσθεώρητα ύψη μεταξύ των ετών 2011 και 2013, ενώ επανέρχεται η διαφοροποίηση στη φορολογική επιβάρυνση μεταξύ μισθωτών ελευθέρων επαγγελματιών (η μέση φορολογική επιβάρυνση φθάνει στο 13,9% για τους μισθωτούς και στο 21,5% για τους ελεύθερους επαγγελματίες).

Σημείωση: Η μέση φορολογική επιβάρυνση υπολογίζεται με βάση το μέσο όρο
του εισοδήματος και του αναλογούντος φόρου κάθε περιόδου.

Μισθωτοί – Ελεύθεροι Επαγγελματίες: Εξέλιξη της διαφοράς της φορολογικής επιβάρυνσης:
 
Με τη σχέση αυτή μετράμε το ποσοστό κατά το οποίο οι ελεύθεροι επαγγελματίες πληρώνουν αυξημένους φόρους σε σχέση με τους μισθωτούς, για ισόποσο εισόδημα.

• Κατά το μεγαλύτερο μέρος της περιόδου 1964-2013, παρατηρείται μία σημαντική διαφορά στη φορολογική επιβάρυνση μισθωτών και ελευθέρων επαγγελματιών, η οποία μερικές φορές υπερβαίνει και το 200%.
• Στην περίοδο 1974-1970, ο μέσος όρος της διαφοράς βρίσκεται στο ...

Περί επικοινωνιακής διαχείρισης (2): "οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι αγρότες πρακτικά δεν πληρώνουν φόρους" (#κοινωνικός αυτοματισμός)

Η μισή αλήθεια του κ. Καραβίτη και του ΙΟΒΕ

του Βασίλη Τσιαλιαμάνη*

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Η πρόσφατη μελέτη που παρουσίασε το ΙΟΒΕ και ο στενός συνεργάτης του Υπουργού Οικονομικών κ. Καραβίτης, είχε πράγματι εντυπωσιακά στοιχεία, αναφορικά με το εισόδημα και την κατανομή των φόρων που εισπράττει το κράτος από τους πολίτες. Χαρακτηριστικό της αδικίας που συντελείται, κατά τον κ. Καραβίτη, ότι 8 στους 10 ελεύθερους επαγγελματίες δηλώνουν εισόδημα μικρότερο των 10.000 ευρώ, όπως επίσης ότι μισθωτοί και συνταξιούχοι με εισόδημα μεγαλύτερο των 42.000 ευρώ αποτελούν συμμετέχουν με 28,2 % στο συνολικό εισόδημα και με 68,6 % στους φόρους.

Όταν μιλάμε για ελεύθερους επαγγελματίες, αναφερόμαστε στα φυσικά πρόσωπα. Αυτοί όμως οι ελεύθεροι επαγγελματίες σε μεγάλο ποσοστό δραστηριοποιούνται επαγγελματικά συμμετέχοντας σε εταιρείες, όπως ΟΕ, ΕΕ, ΕΠΕ, ΑΕ. Ας χρησιμοποιήσουμε το παράδειγμα δύο ελεύθερων επαγγελματιών που συμμετέχουν ισομερώς σε ΟΕ με ετήσια κέρδη 38.000 ευρώ. Ο τρόπος φορολόγησης είναι ο εξής: το 50% των κερδών (19.000 ευρώ) φορολογείται αυτοτελώς και το υπόλοιπο μοιράζεται εξίσου στα φυσικά πρόσωπα. Δηλαδή κάθε ένας εταίρος δηλώνει 9.500 ευρώ στην προσωπική φορολογική του δήλωση. Είναι προφανές ότι το πραγματικό εισόδημα τους είναι 19.000 ευρώ και δεν αποκρύπτεται, αλλά στον πίνακα ελεύθερων επαγγελματιών, όπως παρουσιάζεται, εμφανίζονται δηλώνοντας εισόδημα μικρότερο των 10.000 ευρώ.

Οι ελεύθεροι επαγγελματίες βαρύνονται τα τελευταία χρόνια με το τέλος επιτηδεύματος των 650 ευρώ ετησίως, ή περισσότερο αν υπάρχουν υποκαταστήματα. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί σε φόρο για φορολογητέα ύλη περίπου 4.000 ευρώ, ανεξάρτητα αν υπήρχαν κέρδη ή ζημιές. Θα πρέπει λοιπόν να προσαυξήσουμε το δηλωθέν εισόδημα ελεύθερων επαγγελματιών κατά 4.000 περίπου, αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι. Να σημειωθεί επίσης ότι το τέλος επιτηδεύματος δεν εκπίπτει των εσόδων.

Όταν αναφερόμαστε σε μισθωτούς και συνταξιούχους με εισοδήματα μεγαλύτερα των 42.000 ευρώ ετησίως, δεν είναι απαραίτητο ότι αυτά προέρχονται μόνο από μισθωτή εργασία ή σύνταξη. Άλλωστε συντάξεις μεγαλύτερες των 42.000 ευρώ δεν γνωρίζω αν υπάρχουν πλέον. Προφανώς υπάρχουν και άλλα εισοδήματα, ενδεχόμενα από ενοίκια, αλλά στη δημιουργία εντυπώσεων βολεύει να χρησιμοποιούμε τον όρο μισθωτοί και συνταξιούχοι.

Είναι γεγονός ότι στη δύσκολη οικονομική συγκυρία υπάρχει και υπερφορολόγηση και φοροδιαφυγή. Είναι όμως επίσης γεγονός ότι 360.000 ασφαλισμένοι του ΟΑΕΕ δεν είναι ασφαλιστικά ενήμεροι, που σημαίνει ότι δεν μπορούν να έχουν παροχές υγείας. Αλήθεια αυτοί έχουν κέρδη που αποκρύπτουν αλλά δεν πληρώνουν τις εισφορές τους και είναι ουσιαστικά ανασφάλιστοι; Οι επιχειρήσεις, μικρές ή μεγάλες, που κλείνουν δείχνουν ότι υπάρχει φορολογητέα ύλη που αποκρύπτεται, όπως παρουσιάζεται; Τα κόκκινα δάνεια και η σφραγισμένες επιταγές που αυξάνονται με ιλιγγιώδη ρυθμό δείχνουν φοροφυγάδες που δεν δηλώνουν τα πραγματικά τους εισοδήματα;

Το υπαρκτό πρόβλημα της απουσίας ενός σύγχρονου, αναπτυξιακού, απλού και δίκαιου φορολογικού συστήματος δεν θα το λύσουμε δημιουργώντας εντυπώσεις, αναφέροντας τη μισή αλήθεια.

Απαγορεύεται δια Νόμου, ο οικονομικός έλεγχος στην Εκκλησία…

Μετά την αμέλεια (ελέγχου, του λαθρεμπορίου καυσίμων) φτάσαμε στην συντέλεια (των οικονομικών ελέγχων της εκκλησίας). Όχι όμως και του ΚΕΑΟ, εναντίον των αδυνατούντων να καταβάλλουν την αυτασφάλισή τους μικρομεσαίων ή των κατασχέσεων από τις ΔΟΥ, εισοδημάτων και περιουσίας των πτωχευμένων πολιτών. "Ποιος τελικά κυβερνά αυτήν την χώρα;"

Υπουργική Απόφαση: Ορθοδοξία ή Θάνατος!
(Γ ι α τ ί άραγε; ) Καταργούνται οι διενεργούμενοι διαχειριστικοί έλεγχοι που δεν γίνονται με υπουργική απόφαση.

Οι νόμιμοι (οικονομικοί!) διαχειριστικοί έλεγχοι θα ισχύουν μόνον για τους κοινούς θνητούς, και οι… Άγιοι δεν έχουν καμία σχέση με αυτούς.

Με απόφαση υπουργού θα γίνονται πλέον οι έλεγχοι στα εκκλησιαστικά ιδρύματα, σύμφωνα με κυβερνητική τροπολογία που εντάχθηκε στο νομοσχέδιο για την κύρωση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου σχετικά με τον Κώδικα Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων.

Η τροπολογία προβλέπει:

-Οι συμβάσεις του προσωπικού του Ιδρύματος Ποιμαντικής Επιμόρφωσης της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών συνάπτονται κατ’ εξαίρεση των περιορισμών του νόμου 2527/1997.

-Επεκτείνεται για την Εκκλησία της Κρήτης, τις Μητροπόλεις της Δωδεκανήσου με τις ενορίες και τις μονές τους, και για την Πατριαρχική Εξαρχία της Πάτμου, η εξαίρεση από την εφαρμογή των διατάξεων για αξιοποίηση των διαθεσίμων που ισχύει για τις ΔΕΚΟ και τα ασφαλιστικά ταμεία. Η εξαίρεση ήδη ισχύει για την Εκκλησία της Ελλάδος, τις μητροπόλεις κ.λπ.

-Οι κληρικοί της Εκκλησίας της Κρήτης εξαιρούνται από το νόμο για την αξιολόγηση 4024/2011.

-Οι διαχειριστικοί έλεγχοι σε εκκλησιαστικά νομικά πρόσωπα θα γίνονται πλέον μετά από υπουργική απόφαση. Καταργούνται οι διενεργούμενοι διαχειριστικοί έλεγχοι που δεν γίνονται με υπουργική απόφαση.

Πώς θα φέρουμε πίσω τα κλεμμένα

του Χρήστου Λαδά*

Η αποκατάσταση του κράτους δικαίου στην Ελλάδα, συνεπάγεται τη δίκαιη φορολόγηση όλων των Ελλήνων πολιτών, όπως ορίζει το Σύνταγμα: ανάλογα με την δυνατότητα του καθενός να συνεισφέρει στα δημόσια βάρη. 

Τα τεράστια ποσά του παράνομου πλούτου που αποκτήθηκε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, κρύβονται σε τράπεζες κρατών φορολογικών παραδείσων εκτός Ελλάδος. Αυτά αφορούν ιδίως μίζες και προϊόν άλλων έκνομων δραστηριοτήτων όπως και τα τεράστια ποσά της φοροδιαφυγής.
Τα ποσά αυτά αποκτήθηκαν από επίορκους, στο Υπουργείο Υγείας λόγου χάρη για υπογραφή υπερτιμολογημένων συμβάσεων εξοπλισμού ή προμηθειών των νοσοκομείων, στο Υπουργείο Άμυνας για εξοπλισμούς, για προγράμματα που ουδέποτε υλοποιήθηκαν ή για έργα που εκτελέστηκαν σε μακέτες μόνο, ή διαφημιστικές καμπάνιες που πληρώθηκαν χωρίς ποτέ να εκτελεσθούν!

Τα ποσά αυτά δεν κυνηγήθηκαν από τις φορολογικές αρχές της χώρας, δεν φορολογήθηκαν και δεν τροφοδότησαν τα δημόσια ταμεία. Από την άλλη το κράτος ακολουθεί μια εξοντωτική φορολογική πολιτική που σαρώνει το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, καταστρέφοντας κάθε παραγωγική δραστηριότητα αλλά και κάθε ελπίδα ανάκαμψης της πραγματικής οικονομίας. (Πώς κρύβουν τα κλεμμένα http://www.capital.gr/Articles.asp?id=1859779)
Έπρεπε ήδη να έχουν ακολουθηθεί οι νόμιμες ενέργειες από το κράτος, ώστε να ελεγχθεί η ακίνητη περιουσία των οff-shore, να φορολογηθεί, αλλά και να ελεγχθεί δικαστικά η προέλευσή του προς αποκατάσταση της νομιμότητας αλλά και της φορολογικής ισότητας.

Εντός της επικράτειας υπάρχουν πάνω από 6500 οff-shore εταιρείες που κατέχουν ακίνητη περιουσία! Τις εταιρείες αυτές μπορούν να ελέγξουν σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία οι αρχές, αφού εύκολα εντοπίζονται τα ακίνητα που βρίσκονται στο όνομα τέτοιων εταιριών. Τα ακίνητα αυτά δηλώνονται σύμφωνα με τη νομοθεσία στα κρατικά έγγραφα, στα υποθηκοφυλακεία, στα κατά τόπους κτηματολόγια, στις εφορίες, στη ΔΕΗ, κλπ. Το κράτος τις γνωρίζει. Το Υπουργείο Οικονομικών έχει στη διάθεση του εδώ και χρόνια τα στοιχεία.
Πρόσφατα αποφάσισε να ξεκινήσει τον έλεγχο. Πόσες από αυτές τις 6500 off-shore έχουν ελεγχθεί; Ο κ. Στουρνάρας μας το είπε: 35…
Ελέγχονται δε και άλλες 300. Δηλαδή ο έλεγχος έχει ολοκληρωθεί για το 0.5% των off-shore ενώ αισίως, μετά από χρόνια, όταν θα ελεγχθούν κάποτε και οι άλλες 300, ο έλεγχος θα αγγίξει το 5%. (βλέπε «Οι λαγοί των off shore και οι χελώνες του Στουρνάρα» http://www.avgi.gr/article/828217/oi-lagoi-ton-off-shore-kai-oi-xelones-tou-stournara).

Όμως, ο όγκος του πραγματικά παράνομου και μηδέποτε φορολογημένου πλούτου των ελληνικών συμφερόντων offshore εταιρειών, δεν βρίσκεται καν σε αυτές τις 6500 υπεράκτιες εταιρείες που απέκτησαν ακίνητα στην Ελλάδα: οι εταιρείες αυτές αποτελούν απλά τη μύτη της μύτης του παγόβουνου.
Ο πραγματικός πλούτος των ελληνικών συμφερόντων off-shore εταιρειών, που αποκτήθηκε κυρίως παράνομα, δεν επενδύθηκε σε ακίνητα στην Ελληνική επικράτεια. Επενδύθηκε σε ...

Κατά τα αλλά πατάσσουμε την φοροδιαφυγή (#offshore)

Ο τρισάθλιος Παπακωνσταντίνου μαζί με τον τρισκατάρατο ΓΑΠ βγάζουν ένα νόμο το 2010 που απορρίπτει όλες τις εικονικές συναλλαγές με offshore. 
Ο ν. 3842/2010 στο άρθρο 11 παρ. 6 περ. β απορρίπτει κάθε συναλλαγή με offshore που είναι μόνο ένα τιμολόγιο χωρίς τίποτα άλλο… 
Ξεκάθαρα… 

Όμως… στον *ίδιο* νόμο το άρθρο 78 παρ. 51Β περ. 2 κάνει την λαμογιά μαχητή, αν αποδείξεις στον Έφορο πως είχες λόγο σοβαρό που η Χ offshore σου έκοψε ένα τιμολόγιο 100.000.000€ χωρίς να διακινηθεί πράμα, τότε όλα ζάχαρη… 
Δλδ ο νομοθέτης φάσκει και αντιφάσκει στον *ίδιο* νόμο… 

Ο καλός Στουρνάρας με τον ν. 4110/2013 απλοποιεί τα πράγματα αφαιρώντας, το άρθρο 11, αφήνοντας (εμ πως…) το ορθάνοικτο παράθυρο του άρθρου 78… 

Ένας χριστιανός που να κάνει το αυτονόητο… δλδ να αφαιρέσει όχι το ξεκάθαρο άρθρο 11 αλλά το γ@μημένο 78, δεν βρέθηκε… 
Κατά τα αλλά πατάσσουμε την φοροδιαφυγή .


 (Κυκλοφορεί στο fb)

Πως κρύβουν τα κλεμμένα! (#offshore)

του Χρήστου Λαδά*

Όλοι τον ξέρουμε. Ζει σε ένα διεφθαρμένο κράτος. Σε μια πολιτεία που κυκλοφορεί πολύ χρήμα, μαύρο χρήμα, σε καλές εποχές.
Δεν είναι κοινός θνητός. Είναι πέριξ του συστήματος. Δεν είναι τόσο δύσκολο να συμβεί αυτό. Πολλές φορές συμβαίνει και τυχαία. Μια - δύο γνωριμίες, αγάπη για το χρήμα ή την εξουσία, συμπαρομαρτούντα τις περισσότερες φορές, φιλοδοξία.
Όλοι τον ξέρουμε. Είναι Πολιτικός. Σύμβουλος επιχειρήσεων. Χρηματιστής. Επιχειρηματίας. Είναι λαμόγιο και ήρθε η ώρα του να κονομήσει.

Μέσα από προγράμματα που αποσπά χωρίς να πληροί τις προϋποθέσεις, μέσα από μίζες, μέσα από παράτυπα bonus για να βολέψει κόσμο ή να του χορηγήσει ένα συγχρηματοδοτούμενο προγραμματάκι, μέσα από λαθρεμπόριο, μέσα από ένα σωρό έκνομες δραστηριότητες. Θα ακολουθήσει τους κανόνες του παιχνιδιού.

Ξεκινά. Αγωνία στην αρχή μέχρι να βγει το project. Τηλέφωνα, ραντεβού, δημόσιες σχέσεις, επισκέψεις σε πολιτικά γραφεία, τραπεζώματα. Η «δουλειά» τελειώνει. Επιτυχώς.

Φθάνει η ώρα της ανταμοιβής. Το χρήμα πέφτει. Την πρώτη φορά θα το εισπράξει μετρητοίς. Ήδη όμως ανήκει στο μικρόκοσμο ενός συστήματος. Άνθρωπος τους κι αυτός. Ακκίζεται στα πέριξ μιας ελιτ. 

Δεν είναι ο μανάβης, ο μπακάλης, ο απλός εργαζόμενος, ο κοινός ελεύθερος επαγγελματίας, ο ιατρός, ο δικηγόρος, ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας. 

Πουλά αέρα, ταχτοποιεί δουλειές και μεσολαβεί, μπορεί και να έχει δικαίωμα υπογραφής ως πολιτικός σε πολλές περιπτώσεις ή ακόμα και τη μαγική στρογγυλή σφραγίδα του κράτους.

Η "δουλειά" μεγαλώνει. Θα εισπράξει κι άλλες πολλές φορές. Πολλαπλάσια ποσά. Δεν γίνεται να εισπράττει πλέον μετρητοίς. Ούτε όμως και να εμφανίζει χρήμα έκνομο. Πώς θα το δικαιολογήσει; 

Ο κόσμος μπορεί να υποψιάζεται, μερικοί μπορεί να ξέρουν, αλλά αποδείξεις δεν χρειάζονται να υπάρχουν. Αν είναι πολιτικός έχει και εχθρούς. Ιδίως στο ίδιο το κόμμα του. Θέλει λοιπόν να κρύψει το χρήμα. Να χαίρεται τον παράνομο πλούτο του με ασφάλεια. 

Ψάχνει τη λύση.

Ο μικρόκοσμος στον οποίο ανήκει, του την υποδεικνύει. 

Λίγο πολύ, όλοι όσοι βρέθηκαν κάποτε στην ίδια θέση, έχουν κάνει το ίδιο. Υπάρχει ασφαλής τρόπος. 

Διαφυλλάττει πρωτίστως την ανωνυμία.
Τα χρήματα ταξιδεύουν σε τράπεζες εκτός Ελλάδος, σε κράτη που αποτελούν φορολογικούς παραδείσους. 

Τα κρατίδια των φορολογικών παραδείσων, εκτάσεως πολλές φορές όσο ένα μικρό ελληνικό νησί, δεν χρειάζεται να θέλξουν με υψηλά επιτόκια τους πελάτες τους. 

Προσφέρουν τη διασφάλιση της ανωνυμίας. 

Και βέβαια μικρή φορολόγηση.

Υπάρχουν πολλά τέτοια κρατίδια. 

Σε νησιά κάπου χαμένα μέσα σε ωκεανούς, σε μέρη μακρινά κι ονειρεμένα. Cayman Islands! Ποιος ξέρει που βρίσκονται; Βασικός προορισμός του παράνομου πλούτου. Βρετανικοί Παρθένοι Νήσοι. Παναμάς. Πιο κοντά μας, Σαν Μαρίνο, Λουξεμβούργο, Λιχτενστάιν, Κύπρος, Μονακό, Μάλτα, πολλά πρόθυμα τα καταφύγια του βρώμικου χρήματος.

Η διαδικασία για να φθάσει και να κρυφτεί το χρήμα; 

Απλή: Δικηγορικά γραφεία ή σύμβουλοι επιχειρήσεων αναλαμβάνουν τις ...

Πολιτική προστασία στις off shore

"Στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς, οι πλούσιοι  
- ιδιώτες ή πολυεθνικές επιχειρήσεις - 
χάρη στις offshore 
δεν πληρώνουν σχεδόν καθόλου φόρους."
Κώστας Στούπας

Ενδεικτική της "ιδεολογικής" κατεύθυνσης των φορολογικών επιβαρύνσεων της κυβέρνησης είναι η παρακάτω είδηση: και η είδηση δεν είναι ότι οι offshore είναι στο απυρόβλητο, ή ότι είναι η "νόμιμη" κατεύθυνση που το ίδιο το κράτος δείχνει στους "κατέχοντες" πλούτο ώστε να μείνουν αδιαφανείς και αφορολόγητοι (την ώρα που η μη κατέχοντες απειλούνται με κάθε μέσο από την "ταξικά" ρεβανσιστική κυβέρνηση). 
Η είδηση είναι ότι στους ελέγχους που το κράτος μπορεί αλλά δεν κάνει, μπορεί να εισπράξει κατά μέσον όρο 1.000.000 € ανά offshore!! Σύνολο γύρω στα 7 δις (με ήπιους υπολογισμούς...). Έναντι χρηματοδοτικού κενού 4,5 δις μέχρι το 2016...
Προφανώς λοιπόν η επιτυχία της πάταξης της φοροαποφυγής είναι απλά θέμα προτεραιοτήτων - κι εδώ, αυτή η κυβέρνηση δείχνει ότι έχει κάνει την επιλογή της: και αυτή είναι αφόρητα ταξική...πραγματικά "ταξική"! (ΑΣ)

του Κώστα Πουλακίδα*

Την απουσία πολιτικής βούλησης της κυβέρνησης για την πάταξη της φοροαποφυγής επιβεβαιώνουν τα στοιχεία που απέστειλε στη Βουλή ο Γιάννης Στουρνάρας απαντώντας σε ερώτηση του Βύρωνα Πολύδωρα. Σύμφωνα με τη γραπτή απάντηση του υπουργού Οικονομικών, στην Ελλάδα έχουν καταγραφεί 6.575 αλλοδαπές off shore εκμετάλλευσης ακινήτων.

Από αυτές τις 6.575 off shore έχουν ελεγχθεί μόλις οι... 34 - δηλαδή το 0,5%!!!! 
Και το υπουργείο Οικονομικών επαίρεται ότι είναι σε διαδικασία ελέγχου συνολικά 315 εταιρειών - δηλαδή ελέγχεται μόλις το 5% των offshore που έχουν καταγραφεί στη χώρα...

Το ακόμα πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι τι απέδωσε φορολογικά ο έλεγχος. 

Μόνο από τις 34 off shore στις οποίες ο έλεγχος ολοκληρώθηκε, σύμφωνα με τον Γ. Στουρνάρα, έχουν βεβαιωθεί 40.068.785,61 ευρώ. Πρόκειται για ένα ποσό που θα μπορούσε να αποτελέσει "δείκτη" για τα πραγματικά μεγέθη της φοροδιαφυγής, καθώς από το 0,5% των off shore βεβαιώνονται 40 εκατ. ευρώ.

Υπενθυμίζεται ότι η κυβέρνηση μετέφερε τον έλεγχο πολλών off shore στο Διαπεριφερειακό Ελεγκτικό Κέντρο Αθηνών - κίνηση που ενδέχεται να προκάλεσε νέα καθυστέρηση στον έλεγχο εταιρειών που ενδεχομένως είχε ήδη αρχίσει από τις αρμόδιες αρχές. 

Σε κάθε περίπτωση σήμερα το δεδομένο είναι πως έχει ανατεθεί στο ΔΕΚ Αθηνών η διενέργεια τακτικού φορολογικού ελέγχου όλων των ανέλεγκτων χρήσεων των 24 off shore της ΔΟΥ Κύμης και των 161 off shore της ΔΟΥ Κρανιδίου.

Η πάταξη της φοροδιαφυγής που λύνει τα μεγάλα προβλήματα με τρόπο μαγικό, ανώδυνο και -κυρίως- χωρίς μεταρρυθμίσεις

Περιμένοντας την... πλούσια θεία με τα πολλά λεφτά

της Αντιγόνης Λυμπεράκη*

Κι όλα αυτά, για να συντηρηθούν υπεράριθμες θέσεις στο Δημόσιο
(Εξώφυλλο Athens Voice/ σχεδίαση  Βίκυς Γεωργιοπούλου)

Η πάταξη της φοροδιαφυγής, ως λύση με ηθική μάλιστα ανωτερότητα, υποτίθεται πως θα λύσει όλα τα προβλήματα ανώδυνα και -κυρίως- χωρίς μεταρρυθμίσεις. Είναι μια άλλη εκδοχή τού "λεφτά υπάρχουν".

Η φοροδιαφυγή αντιμετωπίζεται κατά παράδοση από τις ελληνικές κυβερνήσεις όπως ο ελληνικός κινηματογράφος παρουσίαζε τις «πλούσιες θείες» στα μάτια των επίδοξων, φτωχών, κληρονόμων: κάπου υπάρχει κάποια περιουσία (που κανείς δεν ξέρει ακριβώς πόση είναι, αλλά είναι μεγάλη), κάποια στιγμή η -ελαφρώς αντιπαθής- θεία θα αποβιώσει (κανείς δεν γνωρίζει το πότε, αλλά δεν θα αργήσει). Άρα οι φτωχοί συγγενείς «έχουν λαμβάνειν»...

 Και με την προσδοκία ότι "λεφτά υπάρχουν" και σύντομα θα έρθουν, μπορούν να προγραμματίσουν, να "ανοιχτούν" σε έξοδα, να υποσχεθούν σε δανειστές κλπ. κλπ.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το φαινόμενο της φοροδιαφυγής, της φορο-αποφυγής και των πάσης φύσεων εισφορο-απο/δια-φυγών ανθεί στη χώρα μας. 

Στις τελευταίες δεκαετίες, η χαλαρότητα του φορο-εισπρακτικού μηχανισμού ήταν συνειδητή κυβερνητική γραμμή. 

Η φοροδιαφυγή ήταν υποκατάστατο της βιομηχανικής πολιτικής (ενίσχυση των μικρότερων και λιγότερο ανταγωνιστικών επιχειρήσεων), της πολιτικής απασχόλησης (διατήρηση στη ζωή επιχειρήσεων που αν πλήρωναν τους φόρους τους ή θα έκλειναν ή θα απέλυαν προσωπικό), της κοινωνικής πολιτικής (να ζήσουν και οι φτωχοί της γκρίζας οικονομίας) και, βεβαίως, σαν επιλεκτικό εργαλείο επιβράβευσης και τιμωρίας στο πελατειακό δούναι και λαβείν (προς επιχειρηματίες, κοινωνικές ομάδες, μερίδα εργαζομένων που αύξανε το εισόδημά της μέσα από άτυπους διακανονισμούς ή/και σκαστή διαφθορά...). 

Όλα αυτά είναι γνωστά, θλιβερά και χιλιο-ειπωμένα.

Και, ακριβώς επειδή ήταν γνωστά, λειτουργούσαν όπως και η κληρονομιά της θείας: ξέρουμε πού θα βρούμε τα λεφτά, άρα ξοδεύουμε αμέριμνα "προεισπράττοντας" την πάταξη της φοροδιαφυγής. Η πάταξη της φοροδιαφυγής ως Κέρας της Αμάλθειας, μιας πηγής ανεξάντλητου πλούτου και μάλιστα με ηθική ανωτερότητα. Η οποία λύνει τα μεγάλα προβλήματα με τρόπο μαγικό, ανώδυνο και -κυρίως- χωρίς μεταρρυθμίσεις. Είναι μια άλλη εκδοχή του «λεφτά υπάρχουν».

Οι δικαιολογημένες κραυγές για υπερφορολόγηση, που ακούγονται τώρα, είναι το αποτέλεσμα -και η τιμωρία- αυτής της τακτικής.

Η κυβέρνηση φαίνεται πως υιοθετεί τον ρόλο των φτωχών συγγενών που προσδοκούν να σωθούν με την κληρονομιά της πλούσιας θείας (της θείας φοροδιαφυγής). 

Αντί να περιορίσει τις σπατάλες του κρατικού μηχανισμού, επικαλείται τα μυθώδη έσοδα από την πάταξη της φοροδιαφυγής για να διατηρεί μισθοδοτούμενους δημόσιους υπαλλήλους 2 και 3 φορές περισσότερους από όσο αντέχει. 

Και όταν διαψεύδεται, φορολογεί παραπάνω. 

Στο όνομα της ...