Κι όμως ο Νόμος Παππά δεν έχει "καταπέσει": επικοινωνιακό και πολιτικό σόου με "παραβίαση δικαστικού απορρήτου";

[ΣτΑΣ]: Όταν το δάκτυλο (μη συναίνεση για συγκρότηση ΕΣΡ) 
δείχνει την ΝΔ, ο Β.Βενιζέλος βλέπει μόνο Νόμο Παππά 

και "δημοσιογραφικές πληροφορίες" 

αντί για "παραβίαση δικαστικού απορρήτου". 
Τι έλεγε όμως τότε; 

"Υπάρχει βέβαια πάντοτε ο κίνδυνος να μην μπορεί η Διάσκεψη
των Προέδρων της Βουλής να διορίσει μια ανεξάρτητη αρχή,
διότι δε συγκεντρώνει την πλειοψηφία των 4/5.
Άρα πρόκειται για ένα βάρος πολύ σημαντικό προς τη μειοψηφία,
η οποία εάν δεν συναινέσει από ένα σημείο και μετά αδρανοποιεί
ή εν πάση περιπτώσει ευτελίζει ενδεχομένως
μια συνταγματικά κατοχυρωμένη ανεξάρτητη αρχή. "

από το proposals/state/transparency:
συνταγματολόγος Ευάγγελος Βενιζέλος,
εισηγητής της πλειοψηφίας για τις ανεξάρτητες αρχές,
συνταγματική αναθεώρηση 2001

Τέσσερα ψεύδη και μια παρανομία στην υπόθεση των αδειών

του Ακρίτα Καϊδατζή*

Το άρθρο 93 παρ. 3 του Συντάγματος λέει ότι κάθε δικαστική απόφαση απαγγέλλεται σε δημόσια συνεδρίαση. Και ότι νόμος ορίζει τις κυρώσεις που επιβάλλονται σε περίπτωση παραβίασης του προηγούμενου εδαφίου. Το άρθρο 251 του Ποινικού Κώδικα ("Παραβίαση δικαστικού απορρήτου") τιμωρεί όποιον αποκαλύπτει μυστικά από δικαστική διάσκεψη και την ψηφοφορία στην οποία πήρε μέρος.

Το επικοινωνιακό και πολιτικό σόου που εκτυλίσσεται εδώ και μέρες αναφορικά με την υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών στο Συμβούλιο της Επικρατείας βασίζεται σε μία παρανομία (τη διαρροή της μυστικής διάσκεψης), περισσότερα ψεύδη και ακόμα περισσότερες ανακρίβειες. 

Ακούμε μονότονα ότι η απόφαση έκρινε αντισυνταγματικό το νόμο Παππά, ότι ακυρώθηκε ο διαγωνισμός του καλοκαιριού, ότι πρέπει να επιστραφούν άμεσα στους υπερθεματιστές τα ποσά που κατέβαλαν, ότι επιστρέψαμε στην προτέρα κατάσταση και άρα νομίμως λειτουργούν όσοι εκπέμπουν σήμερα.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά. 

Πρώτον, απόφαση δεν υπάρχει. Τουλάχιστον όχι ακόμη. Είναι λάθος αυτό που λέγεται, ότι την περιμένουμε να "καθαρογραφεί". Η απόφαση δεν έχει καν γραφτεί, διότι η δίκη δεν ολοκληρώθηκε. Σε αντίθεση με τα ποινικά δικαστήρια, όπου πρώτα απαγγέλλεται (πάντα σε δημόσια συνεδρίαση!) η απόφαση (αθώος ή ένοχος ο κατηγορούμενος) και στη συνέχεια γράφεται το σκεπτικό, στο Συμβούλιο της Επικρατείας, όπου το σκεπτικό είναι αναγκαίο για να ξέρουμε τί, πόσο και για ποιον ακριβώς λόγο ακυρώνεται, δεν υπάρχει απόφαση αν πρώτα δεν γραφεί το σκεπτικό. Και μόνο τότε...

Ό,τι θέμε κάνουμε! (#στις τριτοκοσμικές χώρες)

Παραγράφονται: 

Λίστα Λαγκάρντ,  

Eυθύνες Παπανδρέου-Παπαδήμου για Mνημόνιο,  

Eυθύνες για εξοπλιστικά-υποβρύχια 

Δεν θα συζητηθούν: 

Yπόθεση Mπαλτάκου-Kασιδιάρη, 

Δικογραφία Mιχελάκη 

Στα θερινά τμήματα: 

Tα νέα μέτρα,

O αιγιαλός, 

Mνημονιακά νομοσχέδια

Ο Νόμος είναι για όλους!

του Θανάση Μαυρίδη* 

Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά μιας Δημοκρατίας δυτικού τύπου είναι ο σεβασμός στην Δικαιοσύνη. Οι Νόμοι ισχύουν για όλους και αυτό αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο των κοινωνιών αυτών που θαυμάζουμε. Αντίθετα, στις τριτοκοσμικές χώρες η εξουσία και η οικονομική ελίτ περιφρονούν την ισονομία και χρησιμοποιούν τον Νόμο για να περιφρουρήσουν τα συμφέροντά τους. 

Το κακό είναι ότι στην τριτοκοσμική Ελλάδα αναγκάστηκε να "συμβιβαστεί" ακόμη και η "ηθικολάγνος" τρόικα. Εκτός κι αν ο καυγάς περί ολιγαρχών είχε να κάνει με το ποιοί θα ήταν τελικά οι "εκλεκτοί".

Υπάρχουν δύο περιστατικά που χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής. 

Το ένα είναι αυτό με τις καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομίας. Η κυβέρνηση αποφάσισε να απολύσει τις καθαρίστριες. Για έναν - δύο - τρεις λόγους. Δεν είναι αυτό σήμερα το θέμα μας. Κι ήρθε ένα Δικαστήριο και τις δικαίωσε. Πως αντέδρασε το ελληνικό δημόσιο; Αναζήτησε επιχειρήματα για να μην εφαρμόσει την απόφαση! Το ίδιο το κράτος περιφρόνησε τον Νόμο!

Μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι τα Δικαστήρια γέρνουν υπερβολικά την πλάστιγγα υπέρ των εργαζομένων. Μπορεί να ισχυριστεί ότι υπάρχουν περιπτώσεις που οι αποφάσεις πάσχουν νομικά. Μπορεί να ισχυριστεί ό,τι θέλει, αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να μην εφαρμόζει τις αποφάσεις των Δικαστηρίων.

Το άλλο περιστατικό είναι η απόφαση του ΣτΕ για το Mall. Δεν συζητάμε για μία πρωτόδικη απόφαση, αλλά για απόφαση του ΣτΕ. Και τι έκανε η κυβέρνηση; 

Έσπευσε να δώσει αναδρομική κάλυψη στον θιγόμενο επιχειρηματία, βαπτίζοντας το εμπορικό κέντρο fast track και δίνοντάς του το δικαίωμα να πάρει και πόρους από το ΕΣΠΑ. 

Θέλανε να δώσουν λύση στο πρόβλημα του Mall; Μπορούσαν να δώσουν μία λύση που να προστάτευε την επένδυση και ταυτόχρονα να ικανοποιούσε και την αίσθηση του κοινού για Δικαιοσύνη. Να πλήρωνε ο επιχειρηματίας, όπως θα πλήρωνε αντίστοιχα σε μία άλλη περίπτωση ένας κοινός θνητός.

Μιλάμε για θεσμούς. 

Για την ακρίβεια μιλάμε για έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους της Δημοκρατίας, την Δικαιοσύνη. Οι Έλληνες είχαμε πάντα μία ...