ΜΚΟ: κερδοφόρες για κάποιους, μη κερδοσκοπικές μη κυβερνητικές οργανώσεις;

"Mη κερδοσκοπικό ονομάζεται ένα νομικό πρόσωπο, όταν σκοπός της λειτουργίας του δεν είναι η επίτευξη κέρδους, αλλά κάποιος κοινωφελής σκοπός όπως είναι οι μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ).Παρά τις προβλέψεις του νόμου, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν μη κερδοσκοπικές οργανώσεις των οποίων οι διαχειριστές λειτουργούν καταστρατηγόντας τον νόμο και τον σκοπό που προβλέπει το καταστατικό. Αυτό κυρίως επιτυγχάνεται μισθοδοτώντας επιλεκτικά με υψηλούς μισθούς, διεξάγοντας οικονομικές πράξεις (αγορές και πωλήσεις) με δυσμενείς όρους σε βάρος της οργάνωσης ή παρεκλίνοντας από τους σκοπούς του καταστατικού τους λόγους εξυπηρέτησης προσωπικών συμφερόντων." 

wikipedia / Μη Κερδοσκοπική Οργάνωση

Χιλιάδες πλέον άνθρωποι, ζουν προκλητικά καλά έως πολύ καλά εν μέσω κρίσης, φτιάχνοντας από μια ΜΚΟ με οποιονδήποτε σκοπό, συνήθως κοινωφελή και εκμεταλλευόμενοι τους δεκάδες χιλιάδες εθελοντές που συνδράμουν στο έργο της ΜΚΟ, τις δωρεές ευαίσθητων ανθρώπων αλλά και την διανομή χρημάτων και υλικής βοήθειας που τους αναθέτουν ευρωπαϊκοί και διεθνείς φορείς για να παρακάμψουν την πιθανή ανικανότητα ή διαφθορά κρατικών φορέων. Μεταξύ τους γνωστοί επαγγελματίες της πολιτικής πρώην βουλευτές και ευρωβουλευτές αλλά και γόνοι ή συγγενείς επίσης γνωστών κρατικοδίαιτων οικογενειών - γνωρίζουν βλέπετε το know how... Ειδικά όμως στο προσφυγικό, οι οργανώσεις αυτές λειτουργούν συχνά με τρόπο που εξοργίζει κάθε νουνεχή άνθρωπο της αληθινής αλληλεγγύης. Ακολουθεί ένα κείμενο καταγγελίας του "επαγγελματικού" κυνισμού αυτών των ΜΚΟ που εκμεταλλεύονται τον πόνο της προσφυγιάς και βιοπορίζονται από την δυστυχία των προσφύγων:

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ και η μπίζνα..

Αυτή τη στιγμή στον ελλαδικό χώρο δραστηριοποιούνται περίπου 1000 ΜΚΟ, φωτογράφοι χτίζουν καριέρες και κάνουν δημόσιες σχέσεις πυροβολώντας τα πρόσωπα ταλαιπωρημένων γερόντων και νεκρών παιδιών, 700 εκατομύρια ευρώ μοιράζονται σταδιακά από το 2015 εως το 2018 σε «αλληλέγγυες» επιχειρήσεις-πλυντήρια μαύρου χρήματος, στα νησιά του βορειοανατολικού αιγαίου οι ΜΚΟ έχουν μοιράσει τις παραλίες έτσι ώστε η καθεμια τους να έχει το δικό της πεδίο δράσης, περιμένοντας σαν όρνεα στις ακτές να αρπάξουν και να κατασπαράξουν ανθρώπινες ψυχές.
Πολλές ΜΚΟ συνεργάζονται με διακινητές και με την τουρκική ακτοφυλακή προκειμένου να προκαθορίζεται το ακριβές σημείο απόβασης των προσφύγων, με τις φωτογραφικές μηχανές και τις κάμερες κάθε είδους ανά χείρας να παρουσιάζουν το «έργο» τους μέσω του διαδικτύου. Ιδιαίτερη ζήτηση για τους μισθοφόρους-φωτογράφους των ΜΚΟ παρουσιάζουν τα μικρά παιδιά και οι μανάδες τους. Η ανάρτηση μιας μάνας να κλαίει με το μωρό της στην αγκαλιά εκτοξεύει την δημοφιλία της σελίδας που προμοτάρει την όποια ΜΚΟ.

Αν κάποιος ρίξει μια ματιά στα ετήσια βραβεία φωτογραφίας θα δεί πως οι 7 στις 10 υποψηφιότητες αφορούν τους πρόσφυγες, με φωτογραφίες (στο 99% των περιπτώσεων) που το μόνο που απεικονίζουν είναι ο πόνος, ο θάνατος, η εξαθλίωση και η φρίκη στα βλέμματα μικρών παιδιών. Ασελγούν στα σώματα αθώων κυνηγημένων ανθρώπων, θυματοποιώντας τους και τρομοκρατώντας τους με το που πατούν το πόδι τους σε μια χώρα που υποτίθεται βρίσκεται σε ειρήνη, σε μια χώρα που υποτίθεται έρχονται για να σωθούν..Και τί αντιμετωπίζουν; Κοράκια, αρπαχτικά που τους τραβολογούν από δω και από κει και τους σημαδεύουν όπως ακριβώς τους σημάδευαν και στη πατρίδα τους, πατώντας το κουμπακι της φωτογραφικής μηχανής σαν άλλη σκανδαλη σκοτώνοντας σε κάθε καρέ την ελπίδα τους, την γαλήνη που έψαχναν να βρούν μακριά από την παράνοια του πολέμου.

Με το που κατεβαίνουν από τις βάρκες, όσοι τα καταφέρνουν, συνειδητοποιούν πως στη δύση μαίνεται ένας άλλος πόλεμος, πιο ύπουλος, που ο εχθρός είναι παντού και που δεν μπορείς να του ξεφύγεις όπου και αν κρυφτείς, η ανηλεής μάχη της διατήρησης του ανθρωποφάγου καπιταλισμού.Τα στρατόπεδα είναι δύο, το ένα στάζει αίμα και με το μότο,»ο θάνατός σου η ζωή μου», προελαύνει και συνεχώς μεγαλώνει πατώντας πάνω στις κουρελιασμένες αξιοπρέπειες των γενίτσαρων που σκάβουν τα αναχώματα στη πρώτη γραμμή. Το άλλο είναι οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ που με δάκρυα στα μάτια τραβούν από τα σαγόνια των όρνεων τα παιδιά, τις μανάδες και τους γέροντες για να τους σώσουν, να τους βρούν απάγκειο. Είναι οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ που παλεύουν με το ίδιο το κράτος και το παρακράτος για να βροντοφωνάξουν με την περήφανη στάση τους μαζί με τους πρόσφυγες πως κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος, πως κανένα από αυτά τα παιδιά δεν είναι για λύπηση, πως η αλληλεγγύη είναι το όπλο των λαών και πως οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν είναι ακόμη μια ευκαιρία πλουτισμού των ίδιων μεγαλοεργολάβων και των παρατρεχάμενών τους…

Θα έρθει η μέρα που αυτά τα πιτσιρίκια που τώρα παίζουν στις λάσπες και κοιμούνται στα χιόνια, θα μεγαλώσουν και θα προσπαθήσουν να επουλώσουν τις πληγές που εσύ τους άνοιξες στη παιδική τους ψυχούλα. Και εγώ μαζί με τους υπόλοιπους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ θα είμαστε ένα, θα συνεχίσουμε να είμαστε ένα και θα είμαστε πολλοί, πολλοί περισσοτεροι από σήμερα και εσύ με τον μικρό φασίστα που κουβαλάς μέσα σου θα τρέχεις να σωθείς όπως εκείνοι τώρα μα δεν θα τα καταφέρεις…Και ξέρεις γιατί; Γιατί εσύ είσαι και θα είσαι δειλός και λίγος…

πηγή art blog

Για τον κυνικό νεοφιλελεύθερο δήμαρχο Αθηναίων κο(;) Καμίνη

Ακούστε με τα αυτιά σας το ακροδεξιό ρατσιστικό ξέσπασμα του Δημάρχου Αθηναίων εδώ: skai.gr/player/tv/?mmid=271071

" Έχω επανειλημμένως ζητήσει από τον αναπληρωτή υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Νίκο Τόσκα, να μην επιτρέπεται η διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας στην Βικτώρια, ώστε να μην παγιώνεται η κατάσταση"

Η είδηση κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο ως εξής: 

Μιλώντας στον ΣΚΑΪ, ο δήμαρχος Αθηναίων τόνισε ότι ο αυτοσχέδιος καταυλισμός που δημιουργήθηκε και πάλι εδώ και λίγες μέρες στην πλατεία Βικτωρίας είναι ένα αίσχος που πρέπει να εκλείψει και επισήμανε ότι μόνο εφόσον του εγγυηθεί η κυβέρνηση πως θα αδειάσει, θα προτείνει νέους χώρους φιλοξενίας.

«Για να δώσουμε χώρο ως δήμος Αθηναίων για τους πρόσφυγες πρέπει να αδειάσει η πλατεία Βικτωρίας. Πρέπει να τελειώνουμε με αυτό το αίσχος. Να υπάρξει δέσμευση από την κυβέρνηση ότι θα φύγουν από εκεί οι πρόσφυγες και θα διαθέσουμε άλλο χώρο. Δεν μπορεί να γίνει καταυλισμός η πλατεία Βικτωρίας», είπε ο κ. Καμίνης.

Παράλληλα, πρόσθεσε ότι έχει επανειλημμένως ζητήσει από τον αναπληρωτή υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Νίκο Τόσκα, να μην επιτρέπεται η διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας στην Βικτώρια, ώστε να μην παγιώνεται η κατάσταση.

Και πρόκειται πραγματικά για μια περίληψη όσων είπε ο Γ Καμίνης σε συνέντευξή του στον Σκάι. Ως γνωστόν ο Δήμος της Αθήνας δεν παρέχει ούτε πόσιμο νερό, ούτε χημικές τουαλέτες στους πρόσφυγες όσο μένουν στην πλατεία για να τους αναγκάσει να φύγουν από κει - ίδια λογική με την ακροδεξιάς αντίληψης άποψη "κάντε την ζωή των προσφύγων κόλαση για να μην έρχονται εδώ" που πρωτότυπα έχει εκφραστεί από τον Άδωνη Γεωργιάδη και άλλους ακροδεξιούς ξενόφοβους ρατσιστές. Τώρα ο δήμαρχος θέλει και να απαγορεύσει την ανθρωπιστική βοήθεια στους πρόσφυγες που καθημερινά προσφέρουν ευαίσθητοι πολίτες από όλη την Αθήνα, με σκοπό οι πρόσφυγες πεθαίνοντας από την πείνα να "ξεκουμπιστούν" από κει (γιατί περί αυτού πρόκειται). 

• Είναι ή δεν είναι αυτή η συμπεριφορά ντροπή για τον Δήμο Αθηναίων; 
• Είναι ή δεν είναι αυτή η συμπεριφορά ένα είδος ρατσιστικής βίας απέναντι στους κατατρεγμένους και καταταλαιπωρημένους πρόσφυγες που αγνοούν τα μικροπολιτικά παιχνίδια του κυνικού Δημάρχου;

Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για έναν φρικτό εκβιασμό απέναντι στην πολιτεία (για κάτι που ούτως ή άλλως θα γίνει σύντομα) με μέσο την επιδείνωση της δυστυχίας των προσφυγόπουλων και της απελπισίας των κατοίκων από την εγκατάλειψη τους από τον Δήμο. Όχι όμως και από τους κατοίκους αυτής της πόλης. Που προσφέρουν από το υστέρημά τους στους ανθρώπους που γλύτωσαν από έναν πόλεμο και βασανίζονται τώρα για μικροπολιτικούς λόγους από έναν κυνικό Δήμαρχο που θέλει να κάνει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση και βρήκε τρόπο...

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αναδημοσιεύσουμε το σχετικό σχόλιο/απάντηση μιας εκπαιδευτικού, που αλιεύσαμε στο fb, στο ρατσιστικό ξέσπασμα Καμίνη :

Λυπάμαι κύριε δήμαρχε, δεν μπορούμε να σας παρακολουθήσουμε.

Ούτε κι εμάς μας αρέσει αυτό που συμβαίνει στην πλατεία.

Θα προτιμούσαμε ο δήμος μας να είχε διαθέσει άλλους χώρους πιο κατάλληλους, καθώς και αναγκαία εφόδια και προσωπικό για την κάλυψη των αναγκών των συνανθρώπων μας αλλά και να είχε πάρει πιο ενεργά μέρος στο συντονισμό και την ενθάρρυνση των πρωτοβουλιών των δημοτών.

Θα μας άρεσε, τέλος πάντων, να δούμε το δήμαρχό μας τόσο ενεργητικό και δραστήριο στην αντιμετώπιση των σημερινών προβλημάτων, όσο ήταν και τότε που έδινε των υπερ πάντων αγώνα για την επικράτηση του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα.

Και, πάντως, η πατενταρισμένη ακροδεξιά πολιτική του "κάντε την ζωή των προσφύγων κόλαση για να μην έρχονται εδώ", αποδείχτηκε ότι δεν εκφράζει τους πολίτες της Αθήνας.

Αν θέλετε, λοιπόν, εξακολουθήστε να μην παρέχετε πόσιμο νερό και να μην τοποθετείτε χημικές τουαλέτες στην πλατεία. Αλλά, στην περίπτωση αυτή θα μείνετε μόνοι σας με τους κασιδιαραίους σας.

Σήμερα, αντιπροσωπεία 20 μαθητριών και μαθητών από το 46ο Γυμνάσιο της Αθήνας, με την άδεια των μαμάδων και των μπαμπάδων τους, πήγαν στην πλατεία συνοδευόμενοι από 4 εκπαιδευτικούς, με πολλά, πάρα πολλά παιχνίδια και τα πρόσφεραν στα προσφυγάκια. Και, όσο θα συνεχίζουν να υπάρχουν πρόσφυγες στην πλατεία, θα ξαναπάνε και θα ξαναπάνε. Αυτό είναι απόφασή τους και δεν αλλάζει.

Καληνύχτα, κύριε δήμαρχε.

Vanda Tseliou fb

Τα σχόλια δικά σας

Οι άνθρωποι της θάλασσας δεν θα σταματήσουν να έρχονται

Γιατροί του Κόσμου: Τεράστια η προσφυγική κρίση και ανάγκη μιας διαφορετικής, ρεαλιστικής αντιμετώπισης

Συνέντευξη του Ν.Κανάκη στην Πόλυ Χατζημάρκου, Στο Κόκκινο Ρόδου 96.9 | 

"Τα χρήματα που δίνονται από την Ε.Ε. για τους πρόσφυγες είναι πάρα πολύ λίγα… Χρειάζεται να χρησιμοποιηθούν με μια ανθρωπιστική αντιμετώπιση, αυτή που ταιριάζει στο λαό και στη χώρα μας: στέγη, φαγητό και περίθαλψη ως τα βασικά και, επίσης, στο πώς θα καταφέρουμε να μη δημιουργούμε προβλήματα στην κοινωνική συνοχή στις τοπικές κοινωνίες που έχουν όρια".

Η προηγούμενη ραδιοφωνική μας συνάντηση με τον κ. Νικήτα Κανάκη, στο Κόκκινο της Ρόδου, έγινε με αφορμή την πρωτοβουλία των Γιατρών του Κόσμου να αναλάβουν την πρωτοβάθμια υγειονομική φροντίδα της Τήλου, με ένα πολυδύναμο περιφερειακό ιατρείο ανακαινισμένο, σύγχρονα εξοπλισμένο, με μόνιμα ειδικευμένο γιατρό και νοσηλευτή και ενταγμένο πλήρως στο σχεδιασμό και λειτουργία του ΕΣΥ. Ένα παράδειγμα μιας διαφορετικής πρωτοβάθμιας φροντίδας, ένα ιατρείο που δεν περιμένει απλά τους ασθενείς αλλά το προσωπικό τρέχει σε όλο το νησί και έχει ήδη σώσει ζωές. Στη σημερινή μας κουβέντα, ο κ. Κανάκης από τη βάση των Γιατρών του Κόσμου στη Μυτιλήνη, μοιράστηκε μαζί μας σκέψεις και προβληματισμούς για την αντιμετώπιση της τεράστιας προσφυγικής κρίσης.

"Είμαστε μπροστά σ΄ένα τεράστιο μεταναστευτικό ρεύμα, το μεγαλύτερο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο" μας λέει. "Αφορά συνολικά σε όλη την Ευρώπη, με την Ελλάδα να είναι μια από τις κύριες πύλες εισόδου, το πρώτο μέρος ενός ταξιδιού ξεριζωμένων για το όνειρο, για μια ασφαλή ζωή. Έχουμε ένα πολύ μεγάλο αριθμό αφίξεων που ξεπερνάει τον τρόπο με τον οποίο το αντιμετωπίζαμε ως τώρα και θα πρέπει ίσως να γίνει μια διαφορετική διαχείριση. 

Η Πολιτεία, θα το πω κομψά, είναι αμήχανη, βρίσκεται μπροστά σε ένα μέγεθος που δεν έχει ξανα-αντιμετωπίσει. Η αλληλεγγύη του κόσμου (ΜΚΟ, πρωτοβουλίες, εθελοντές κλπ) μπορεί να λύνει κάποια από τα προβλήματα. Η Ευρώπη βλέπει να καταρρέει η στρατηγική της ‘ηπείρου-φρουρίου’, όπου η Ελλάδα και η Ιταλία ήταν η πίσω αυλή, και βλέπει ότι το πρόβλημα δε σταματάει –δε θέλει όμως αυτή τη στιγμή να το αντιμετωπίσει και να το λύσει. 

Μα η ιστορία δείχνει ότι δε σταματούν ποτέ οι μεταναστευτικές ροές, γιατί όταν είσαι φτωχός και απελπισμένος πολύ δύσκολα θα σε σταματήσει κάτι.

Τα χρήματα που δίνονται από την Ε.Ε. είναι πάρα πολύ λίγα, είναι χρήματα που δεν κατευθύνονται στο να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα αλλά διαχέονται και σε θέματα ασφάλειας, τιμωρίας διακινητών κλπ που δεν υποτιμώ αλλά δεν είναι αυτή τη στιγμή τα πιο βασικά. 

Είμαστε μπροστά σε μια πολύ μεγάλη προσφυγική κρίση. Χρειάζεται να χρησιμοποιηθούν τα χρήματα με μια ανθρωπιστική αντιμετώπιση, αυτή που ταιριάζει στο λαό και στη χώρα μας: στέγη, φαγητό και περίθαλψη ως τα βασικά και, επίσης, το πώς θα καταφέρουμε να μη δημιουργούμε προβλήματα στην κοινωνική συνοχή στις τοπικές κοινωνίες που έχουν όρια. Όποιο σχέδιο υπάρχει, θα πρέπει να είναι και προς όφελος των τοπικών κοινωνιών, αν αυτές ωφελούνται τότε ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικός. 

Σας δίνω ένα παράδειγμα από τη Μυτιλήνη: στη Μόρια κατασκευάστηκε ένα κέντρο που κόστισε αρκετά εκατομμύρια ευρώ, το οποίο αποδείχθηκε ότι δεν είναι λειτουργικό, βασισμένο στην αντίληψη των κλειστών κέντρων τύπου Αμυγδαλέζας. Εκτός από το ότι είναι απαράδεκτο, σηκώνει συζήτηση περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι και αναποτελεσματικό όταν έχεις τέτοιες τεράστιες ροές. Με αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να είχαν δημιουργηθεί υποδομές φιλοξενίας που και θα ελάφρυναν το νησί αλλά, θα το πάω και ένα βήμα παραπέρα, θα δημιουργούσαν θέσεις εργασίας προς όφελος της τοπικής κοινωνίας. 

Στα σχέδια που κοστίζουν πολύ λιγότερο, είναι και το να μπορέσουν οι ευάλωτες οικογένειες που πρέπει να μείνουν για ένα διάστημα, να μπορούν να βρουν ένα σπίτι από τα χιλιάδες ξενοίκιαστα και να δίνουν ένα μικρό ποσό –αντίστοιχο με εκείνο του νομοσχεδίου για την ανθρωπιστική κρίση. Να ζουν σε αξιοπρεπείς συνθήκες και συγχρόνως αυτό να είναι μια ένεση ρευστότητας σε τοπικές κοινωνίες. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, θα άρμοζε και σε μια Κυβέρνηση που φέρει ένα άλλο πολιτικό λόγο και μια άλλη αντίληψη για τα πράγματα. Ένα σχέδιο που δε βασίζεται στην καταστολή αλλά βασίζεται στην κοινωνική ενσωμάτωση, όσο μπορεί, ώστε να ευνοεί και την κοινωνική ειρήνη. 

Θα πρέπει να μιλήσουμε για την αντιμετώπιση του προβλήματος ρεαλιστικά και όχι συναισθηματικά τύπου ποιοι είμαστε υπέρ ή κατά των μεταναστών ή με τη γνωστή τακτική της ‘πυρόσβεσης’. Επειδή όμως αυτή η συζήτηση έχει απέναντί της έναν λαϊκίστικο λόγο, καταλήγει να χάνει. Προϋπόθεση όμως είναι μια σοβαρή συζήτηση η οποία θα εμπλέκει όλη τη χώρα, όλους όσους μπορούν να βοηθήσουν. 

Θα μπει ο Σεπτέμβρης, θα αγριέψουν οι θάλασσες και θα έχουμε ξανά τραγωδίες. Τότε δε θα μπορούμε να ισχυριστούμε ότι δεν ξέραμε. Ο πόλεμος στη Συρία συνεχίζεται και προκύπτουν νέα γεγονότα τα οποία εμείς αντιλαμβανόμαστε λίγους μήνες μετά. Θυμηθείτε με. Θα δούμε το χειμώνα ξανά Κούρδους πρόσφυγες από τις επιθέσεις της Τουρκίας στο Ιράκ…»

Ακούστε την συνέντευξη: stokokkino