Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο (του Μαρσέλ Προυστ και της κυβέρνησης)

του Α. Π. Θάνου

Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο, είναι ο τίτλος του κλασικού, πολύτομου και σπουδαίου μυθιστορήματος του Μαρσέλ Προυστ. Ο λόγος όμως εδώ δεν είναι για τη μεγάλη γαλλική λογοτεχνία. Είναι για την πολιτική τακτική της κυβέρνησης έναντι των δανειστών. Γιατί, κάνοντας έναν απολογισμό αυτής της τακτικής, διαπιστώνουμε ότι αυτός ο τίτλος [όπως και ο τίτλος ενός από τους επιμέρους τόμους του έργου τού Προυστ, Ο ξανακερδισμένος χρόνος] ταιριάζει γάντι στη στάση της κυβέρνησης, στα δυόμισι χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία.

Ας το δούμε από την αρχή, από τις 26 Ιανουαρίου του 2015. Από την πρώτη κιόλας μέρα, βασικός στόχος της κυβέρνησης ήταν να κερδίσει χρόνο απέναντι στους δανειστές. Απολύτως εύλογο και εντελώς αναγκαίο, τότε.
Η νέα κυβέρνηση χρειαζόταν χρόνο για να μελετήσει τα προβλήματα, να αποκτήσει άποψη στην πράξη, να φτιάξει συμμαχίες, να διαμορφώσει στρατηγική και τακτική –γιατί όση προετοιμασία και αν κάνεις, είναι αλλιώς όταν βρίσκεσαι στην αντιπολίτευση και αλλιώς στην κυβέρνηση. 

Αυτό ήταν και το βασικό επιχείρημα για τη λεγόμενη «ενδιάμεση συμφωνία» της 20ής Φεβρουαρίου: το ότι η ελληνική πλευρά είχε κερδίσει χρόνο, και έτσι θα μπορούσε, έπειτα από κάποιους μήνες, να πετύχει μια καλύτερη συμφωνία.
Ως εδώ καλά –και ας παραμερίσουμε τις τυχόν αντιρρήσεις. 

Το πρόβλημα είναι ότι το ίδιο ακριβώς επιχείρημα, να «κερδίσουμε χρόνο», επαναλήφθηκε για να στηρίξει και την υπογραφή του Μνημονίου, το καλοκαίρι του 2015. Και το ξανακούσαμε και τώρα, το 2017, με το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης.

Η κυβέρνηση, με βαρύ ταξικό αντάλλαγμα [περικοπή συντάξεων, αφορολόγητο, κ.λπ.], πέτυχε να κερδίσει χρόνο –τουλάχιστον έως το φθινόπωρο του 2018 ή ακόμα και το 2019.

Το κρίσιμο ερώτημα όμως είναι: Τι θα κάνει τον χρόνο που κέρδισε;

Η προσδοκία αλλαγής συσχετισμών

Η προσδοκία αλλαγής των διεθνών συσχετισμών είναι φανερό ότι διαψεύδεται. Βέβαια, γι’ αυτό δεν φταίει ο… ΣυΡιζΑ [με τη «συνθηκολόγησή του», όπως επιμένουν να λένε διάφοροι εξ αριστερών]. 

Ωστόσο, το γεγονός παραμένει: το τελευταίο διάστημα, οι συσχετισμοί άλλαξαν και αλλάζουν προς το χειρότερο: εκλογή Τραμπ, ισχυρή παρουσία της Ακροδεξιάς, διαλυτικές τάσεις στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, υποχώρηση της κεντροαριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας, ήττα των Podemos στην Ισπανία, άνοδος του κεντροδεξιού Μακρόν στη Γαλλία, πλήρης αποδυνάμωση του υποψηφίου για την καγκελαρία Σουλτς [σημειωτέον, είναι λάθος να ποντάρει η κυβέρνηση σε μια εκ προοιμίου «φιλελληνική» στάση του] στη Γερμανία. 

Η συμμαχική κυβέρνηση Αριστεράς και σοσιαλδημοκρατών στην Πορτογαλία, η νίκη Σάντσεθ και η αντοχή των Podemos στην Ισπανία, η ήττα της Λεπέν, καθώς και το «πολιτικό φαινόμενο» Κόρμπιν στη Βρετανία, παρά τη σημασία τους, δεν αρκούν, δυστυχώς, για να αισιοδοξούμε.

Ο κερδισμένος χρόνος

Η δεύτερη απάντηση είναι ότι η κυβέρνηση κερδίζει χρόνο, ώστε να εφαρμόσει την πολιτική της. Εδώ βρισκόμαστε στην καρδιά του ζητήματος. 

Ας δούμε όσα έκανε η κυβέρνηση στα δυόμισι αυτά χρόνια του «κερδισμένου χρόνου». Ας θυμηθούμε τα πιο βασικά, στον τομέα της καθημερινότητας και του κοινωνικού κράτους, που καίει τους πολίτες:

• Υγειονομική κάλυψη των ανασφάλιστων, κατάργηση του πεντάευρου για τα νοσοκομεία, καθώς και η διαγραφή των χρεών από νοσήλια των ανασφάλιστων [που ανακοινώθηκε μόλις την περασμένη βδομάδα].
• Μέτρα για την ανθρωπιστική κρίση.
• Κάποιες σημαντικές διευκολύνσεις για όσους χρωστάνε [100 δόσεις για τα χρέη στο δημόσιο και ρυθμίσεις για οφειλές σε ΔΕΚΟ].
• Το έκτακτο βοήθημα για τους συνταξιούχους.
 
Παράλληλα, ιδίως την πρώτη περίοδο, υπήρξαν προοδευτικά θεσμικά μέτρα [διευρυμένο σύμφωνο συμβίωσης για ετερόφυλα και ομόφυλα ζευγάρια, νόμος για την ιθαγένεια], η αλλαγή σελίδας και η ανθρωπιστική πολιτική στο προσφυγικό. 

Είναι ασήμαντα όλα αυτά; 
Σε καμιά περίπτωση! 

Ωστόσο, ως απολογισμός δυόμισι χρόνων είναι πολύ λίγα. 

Και από μόνα τους, σε συνδυασμό με τη γενικότερη πολιτική των περικοπών και της λιτότητας, δεν μπορούν να αλλάξουν την τραγική καθημερινότητα των ανέργων, των φτωχών, όσων έχουν ανάγκη. 

Και –κάτι ακόμα πιο ανησυχητικό– η πορεία είναι καθοδική. Δηλαδή τα περισσότερα από αυτά έγιναν το πρώτο διάστημα. Mετά τον πρώτο χρόνο, όμως, ο απολογισμός είναι όλο και πιο φτωχός. 

Ο «κερδισμένος χρόνος», λοιπόν, για να είναι πραγματικά κερδισμένος, πρέπει να είναι γεμάτος από πολιτική. Συγκεκριμένη, χειροπιαστή πολιτική, όχι από μεγάλα λόγια, υποσχέσεις και σκιαμαχίες με τους αντιπάλους. 

Γεμάτος από μέτρα που αλλάζουν την καθημερινότητα και τη ζωή των πολιτών –με έμφαση στους πιο αδύναμους– προς όφελός τους, καθώς και θεσμικές ενέργειες που οδηγούν σε μια πιο ανοιχτή και δημοκρατική κοινωνία. 

Αλλιώς, αν γίνεται αυτοσκοπός, αν συντελεί απλώς στην παραμονή της κυβέρνησης στην εξουσία και «στριμώχνει» την αντιπολίτευση, αυτό δεν μπορεί να αφορά ούτε να εμπνέει τους πολίτες.

Τα πρόσωπα

Σήμερα η κυβέρνηση, έχοντας κερδίσει χρόνο, δεν δείχνει, και πάλι, έτοιμη να τον διαχειριστεί, πελαγοδρομεί. Δεν υπάρχει ορατό σχέδιο, πέρα από το «να βγούμε στις αγορές» και την εξαγγελία για μια «δίκαιη ανάπτυξη». 

Οι αγορές, όμως, δεν είναι πανάκεια, όπως δεν είναι πανάκεια η ένταξη στην ποσοτική χαλάρωση, ενώ κανείς δεν καταλαβαίνει πως η ανάπτυξη θα είναι γενικώς «δίκαιη» σ’ ένα καπιταλιστικό σύστημα –άσε που και στο… σοσιαλισμό θα το συζητούσαμε! 

Η κυβέρνηση δεν θέλει απλώς restart, αλλά διαφορετικό «λειτουργικό». Αφενός γιατί δεν μπορεί να παράγει απολύτως τίποτα –για όλα χρειάζεται παρέμβαση του πρωθυπουργού, ακόμα και για τα σκουπίδια– και αφετέρου γιατί τα πρόσωπα που σήμερα στελεχώνουν το κυβερνητικό σχήμα εμετρήθησαν, εζυγίσθησαν και –στη μεγάλη τους πλειονότητα– ευρέθησαν ελλιπή.

Ο αναγκαίος ανασχηματισμός πρέπει να γίνει προς δύο κατευθύνσεις: Αλλαγής προσώπων, έξω από επικοινωνιακή λογική, με βάση τις ικανότητές τους και το έργο που μπορούν να παράγουν. 

Είναι χαρακτηριστικό ότι όλο το προηγούμενο διάστημα, μεταξύ υπουργών αλλά και κυβερνητικών βουλευτών, ακούγονταν το «να τελειώνουμε με τη διαπραγμάτευση, για να μπορέσουμε να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας». Πέρα από το γεγονός ότι το μνημόνιο καθορίζει σε μεγάλο ποσοστό το πρόγραμμα της κυβέρνησης, η λογική των στελεχών του ΣυΡιζΑ ήταν ότι η διαπραγμάτευση απορροφά όλη τους την ενέργεια και άρα δεν μπορούν να αποδώσουν στους τομείς που τους αφορούν. 

Η κυβέρνηση φάνηκε ότι αδυνατούσε να λειτουργήσει ακόμα και σ’ αυτό τον περιορισμένο χώρο που της αφήνουν τα μνημόνια. Κι αυτή η δυσλειτουργία οφείλεται τόσο στην επιφανειακή διαχείριση των προβλημάτων [ή και ανικανότητα, σε πολλές περιπτώσεις, ας μην κρυβόμαστε…] όσο και, κυρίως, στην έλλειψη κεντρικού σχεδιασμού. Η κυβέρνηση εμφανίζεται να λειτουργεί λες και έχουμε [μόνιμα] Δεκαπενταύγουστο…
 
Μ’ αυτό το κυβερνητικό σχήμα, λοιπόν, δεν πας μακριά. 
Ο ανασχηματισμός είναι απαραίτητος. 
Ο Αλ. Τσίπρας φαίνεται να το έχει αντιληφθεί, και απομένει να δούμε πόσο οι αλλαγές που θα επιλέξει –αν επιλέξει…– θα είναι πάνω και έξω από φιλίες και ισορροπίες. 
Κριτήρια πρέπει να είναι η ικανότητα, η γνώση του αντικειμένου, καθώς και η πολιτική ταυτότητα –δεν υπάρχουν περιθώρια για πειράματα, και αυτό πρέπει να το αντιληφθούν όλοι. 

Για να μιλήσουμε καθαρά, περισσότερη εμπιστοσύνη [πρέπει να] έχουμε [παρότι αυτό δεν είναι, βέβαια, απόλυτο] σε ένα στέλεχος με παράδοση και δείγματα γραφής στην Αριστερά, παρά σε όψιμους Συριζαίους, που είδαν φως και μπήκαν –με τον ίδιο τρόπο θα ξαναβγούν…

Η πολιτική κατεύθυνση

Αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης. Ωστόσο, το ζήτημα δεν είναι μόνο ζήτημα προσώπων, το πώς αποδίδει ο κάθε υπουργός ή στέλεχος. Η κυβέρνηση σήμερα έχει ένα στρατηγικό σχεδιασμό, που αρθρώνεται σε τρία σημεία:
α) έξοδος στις αγορές,
β) έξοδος από τα μνημόνια,
γ) «δίκαιη ανάπτυξη».
Δεν αρκούν, όμως, οι τίτλοι. 

Αυτός ο σχεδιασμός πρέπει να είναι πλήρης και αποσαφηνισμένος. 
Και να γνωρίζει επακριβώς τι πρέπει να κάνει το κάθε στέλεχος, το οποίο πρέπει και να αντιλαμβάνεται μέχρι πού φτάνουν τα «πόδια» του. 
Δεν μπορεί ο οποιοσδήποτε υπουργός να κάνει προσωπική πολιτική. Οι ενέργειές του πρέπει να εντάσσονται σ’ ένα σχέδιο. Γιατί, χωρίς συνολικό σχέδιο ακόμα και οι καλύτεροι υπουργοί δεν μπορούν να παραγάγουν έργο. 
Και αυτό το σχέδιο μόνο το Μαξίμου μπορεί να το χαράξει –σε συνεργασία, πάντα, με τους κρίσιμους υπουργούς.
 
Το Μαξίμου πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ο χρόνος που κέρδισε δεν του εξασφαλίζει καμιά παραμονή, ιδιαίτερα αν χάνει [συνεχώς;] από την κοινωνική του βάση. Το μέλλον της κοινωνίας δεν πρέπει να εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από τις διαθέσεις επιχειρηματικών συμφερόντων, από τις [τυχόν] επενδυτικές επιλογές των οικονομικά ισχυρών. 

Ποτέ σε περιόδους κρίσης δεν έβγαλαν την κοινωνία από το τέλμα οι ιδιωτικές επενδύσεις. 

Σε περιόδους κρίσης, όπως αυτή που βιώνουμε, κυριαρχεί η λογική του επιχειρηματικού πλιάτσικου, της εργασίας χωρίς αξιοπρέπεια, με μισθούς στα όρια της φτώχειας, ενώ διαλύεται ή αποδυναμώνεται ο όποιος δημόσιος και κρατικός φορέας. Παράλληλα, όπως βλέπουμε και τριγύρω μας, σε περιόδους κρίσης υπάρχουν γεωπολιτικές αναταράξεις, διενέξεις, ενώ, πολύ πιθανόν, επιβάλλονται και λύσεις…
 
Χρειάζεται άμεσος σχεδιασμός και επεξεργασία ενός μεταβατικού προγράμματος με παράλληλη υλοποίηση μέτρων, προκειμένου η σημερινή κυβέρνηση να αλλάξει την πολιτική της απέναντι στις λαϊκές τάξεις –απαραίτητα τα συσσίτια και οι επιδοτήσεις ενοικίου, αλλά δεν επαρκούν. 

Και ας γίνει συνείδηση πως οι αγορές και οι «επενδύσεις» των οικονομικά ισχυρών δεν αφορούν την κοινωνία, δεν θα βγάλουν τη χώρα από την κρίση: το παράδειγμα της Βουλγαρίας και Ρουμανίας, όπου έχουμε ανάπτυξη 4% και 5%, με τους πολίτες να υποφέρουν για ένα κομμάτι ψωμί, είναι δίπλα μας. 

Η κυβέρνηση δεν έχει πολύ χρόνο. Πρέπει, αμέσως, να υλοποιήσει μέτρα ανακούφισης, έστω και μέσα από τις χαραμάδες του Μνημονίου. Και λέμε «χαραμάδες», επειδή τα πλαίσια του Μνημονίου είναι ασφυκτικά. 

Ωστόσο, όσα [λίγα] έγιναν και όσα [πολλά] δεν έγιναν αποδεικνύουν ότι, και μέσα σε αυτά τα ασφυκτικά πλαίσια, υπάρχει περιθώριο άσκησης πολιτικής. 

Αρκεί να συντρέξουν όλοι οι παραπάνω παράγοντες που λέγαμε, για να ξανακερδίσει η κυβέρνηση και το «χαμένο χρόνο» και τη «χαμένη κοινωνία». Ο χρόνος που διαθέτει είναι λίγος και πιεστικός. 

Χρειάζεται δουλειά, επεξεργασίες και, όσοι έχουν δημόσιο βήμα [με συνεντεύξεις, εμφανίσεις στα κανάλια, δηλώσεις, κλπ.], ας αναλογιστούν πόσο οι ενέργειές τους και ο λόγος τους προκαταλαμβάνουν πολιτικές, που αποδεικνύονται ανέφικτες ή τυχοδιωκτικές, ή και ακυρώνουν βασικές πλευρές της πολιτικής του ΣυΡιζΑ. 
Και ακόμα, η προσπάθεια εναγκαλισμού –ή προσεταιρισμού– του κέντρου μπορεί να οδηγήσει σε άλλου είδους πολιτικά μονοπάτια. 
Ας είμαστε προσεκτικοί…

ΥΓ. Ως προς τα μέσα ενημέρωσης. Οι αρμόδιοι της κυβέρνησης ξεχνούν πως το «τρίγωνο της διαφθοράς» [τραπεζικό, μιντιακό και επιχειρηματικό σύστημα] έκανε κωλοτούμπα λίγο πριν ανέβει ο ΣυΡιζΑ στην κυβέρνηση. Με μια στροφή 180 μοιρών και χωρίς ενδοιασμό προσπάθησαν να θέσουν εαυτούς στην υπηρεσία του «νέου αρχηγού» –ακόμα και το Βήμα και τα Νέα! Κάποιοι τα «κατάφεραν», κάποιοι όχι. 
Μετά ξεκίνησε ο πόλεμος κατά των καναλαρχών με παράπλευρες απώλειες την απειλή της ανεργίας για εκατοντάδες δημοσιογράφους, για να φτάσουμε σήμερα στις 7 τηλεοπτικές άδειες από τις 4 που εμμονικά πρότεινε η κυβέρνηση –η πληροφορία ότι το Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας θα παρέμβει υπέρ την 4 αδειών ελέγχεται ως ανακριβής… 
Και, βέβαια, διάφορα «λαμόγια» δημοσιογράφοι [σε όλους τους χώρους υπάρχουν «λαμόγια»] θέτουν τον εαυτό τους στην υπηρεσία του Μαξίμου. Η ευκολία με την οποία προσαρμόζονται, δεν προκαλεί εντύπωση –παλιά μου τέχνη κόσκινο. Καλό θα είναι, όμως, οι αρμόδιοι που συνδιαλέγονται μαζί τους να χρησιμοποιούν και την αναζήτηση στο google! Θα αποφύγουν, έτσι, [και άλλες] χοντράδες…



Πηγή: Η Εποχή

Η αξιολόγηση εξελίσσεται σε καθαρά εχθρική ενέργεια απέναντι στη χώρα...

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Οι υποκριτικές διαβεβαιώσεις Μέρκελ τον Ιανουάριο περί αισιοδοξίας για σύντομη ολοκλήρωση και οι σύμμαχοι σοσιαλιστές δημιούργησαν μια ψεύτικη εικόνα. Ακόμη και το γεγονός ότι ο Σόιμπλε δεν τολμούσε λόγω εκλογών, να πει φανερά ότι δεν θα επιτρέψει να ανακάμψει η χώρα υπό αριστερή διακυβέρνηση (γιατί πέραν των άλλων και περί αυτού πρόκειται), επίσης δημιούργησαν φρούδες ελπίδες.

Δυστυχώς το θέμα είναι ότι μπορούν ΔΝΤ και Σόιμπλε να καταστρέφουν τις θετικές δυνατότητες για ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας που είχαν δημιουργηθεί με την επίτευξη των αιματηρών στόχων του μνημονίου, επειδή έτσι θέλουν.

Μπροστά στα μάτια όλης της Ευρώπης, κυνικά οι Γερμανοί παίζουν το παιχνίδι του καλού και κακού μπάτσου και μας κρατούν με το ζόρι βαθιά στην τρύπα της εξάρτησης.

Έχουμε περισσότερους αλλά αδύναμους φίλους στο εξωτερικό απ΄ότι στην ίδια μας την χώρα

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Οι κοτζαμπάσηδες του Μητσοτακέικου και οι δορυφόροι τους σε ποτάμια και πράσινα λιβάδια της διαπλοκής, την ώρα αυτή, μόνο υπονόμευση προσφέρουν. Για ιδιοτελή συμφέροντα όπως και στην ελληνική επανάσταση.

Αντί να συμπύξουν αρραγές εθνικό μέτωπο και να βοηθήσουν να βγει η χώρα από το τεχνητό αδιέξοδο που θα μας καταστρέφει την οικονομία κάθε μέρα πλέον, επιχαίρουν χυδαία για τα εμπόδια που βρίσκει μπροστά της η εκλεγμένη κυβέρνηση. Ακόμη και οι έλληνες σοσιαλιστές όταν ο Συριζα συμμετέχει σχεδόν σε όλες τις συνεδριάσεις του ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού κόμματος...

Αλλά ποιο εθνικό μέτωπο;

Η δεξιά εξωτερικού ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε για την χώρα. Μόνο μεταπρατικό ήταν και είναι το κεφάλαιό τους, μόνο αντιπρόσωποι υπήρξαν ξένων επιχειρήσεων και συμφερόντων, ποτέ παραγωγοί για την χώρα τους και εξαγωγείς - μόνο "εισαγωγαί" και αντιπροσωπίες.

Στο εσωτερικό ο καπιταλισμός τους υπήρξε πάντα κρατικοδίαιτος και τριτοκοσμικός. Οι ίδιοι δεν έχουν παράξει ούτε ευρώ ελληνικής προστιθέμενης αξίας αντίθετα παρασιτούν με όλα τα μέσα το Δημόσιο - διακηρύσοντας βέβαια σε όλους τους τόνους ότι εκπροσωπούν την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία - τόσο θράσος από την επανειλημμένη άσκηση της εξουσίας και την ισχυρότατα οργανωμένη διαπλοκή τους στους μηχανισμούς του κράτους.
Υπάρχει και μια ισχνή δεξιά εσωτερικού ευτυχώς, που μέσω των Ανελ στηρίζει σταθερά την κυβέρνηση. Ισχνή όπως ήταν πάντα η εθνική αστική τάξη σε αυτήν την χώρα.

Τα διλήμματα στην κυβέρνηση είναι τεράστια. Τι να κάνει;

Η διακήρυξη της Ρώμης όπως και οι επισκέψεις και η συμπαράσταση από τους υπόλοιπους ευρωπαίους δίνουν μόνο λόγια παρηγοριάς και αόριστες υποσχέσεις ευρωπαϊκών αρχών, δεν δείχνουν να είναι ικανές να ανατρέψουν την καταδίκη σε θάνατο από ΔΝΤ Σόιμπλε.

Οι επόμενες μέρες ειδικά μετά την σύνοδο του ΔΝΤ, θα δείξουν τα όρια της πραγματικότητας για την χώρα μας. Και τότε, όσοι θέλουν να μείνουν σε αυτόν τον τόπο παράγoντας, δημιουργώντας και προστατεύοντας τον πλούτο του, θα πρέπει να πάρουν τις αποφάσεις τους. Έστω και μόνοι/ες όπως έχει συμβεί ξανά και ξανά στην ιστορία αυτού του τόπου.

*πηγή tvxs

Η σημερινή κυβέρνηση είναι η μοναδική ελπίδα για τον ζητούμενο και εθνικά αναγκαίο αστικό εκσυγχρονισμό της χώρας

Όλες οι χρεοκοπίες της Ελλάδος στην Ιστορία

Η Μαρινόπουλος, ο Κυριάκος και οι... νόμοι της αγοράς

του Δημήτρη Χρήστου*

Ανίκανο κράτος και ανεύθυνος διαπλεκόμενος ιδιωτικός τομέας έγιναν ο συνδυασμός που σκοτώνει και χρεοκόπησαν τη χώρα

Τελικά οι επιχειρήσεις Μαρινόπουλου “έσκασαν το κανόνι” και απειλούν να συμπαρασύρουν σε κρίση εκατοντάδες επιχειρήσεις οι οποίες συνεργάστηκαν μαζί τους. 

Για το μέγεθος της ελληνικής οικονομίας, ένα “κανόνι” ύψους 1,8 δισ. ευρώ μπορεί -τηρουμένων των αναλογιών- να χαρακτηριστεί τόσο επικίνδυνο όσο και η φούσκα της Lehman Brothers στην αμερικανική οικονομία. 

Το μεγαλύτερο μέρος του ποσού αυτού οφείλεται στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα, περίπου 300 εκατομμύρια και τα υπόλοιπα στις προμηθεύτριες επιχειρήσεις.

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ είναι “πώς έφτασε σε αυτό το σημείο μια επιχείρηση με μεγάλη πείρα και γιατί της επετράπη -χωρίς μνημόνια- η ανεξέλεγκτη και απειλητική για την ελληνική οικονομία λειτουργία της;”. 

Η απάντηση βρίσκεται στο είδος του εγχώριου καπιταλισμού. 

Ένας καπιταλισμός της ξεφτίλας, χωρίς κανόνες και διαιτητές!

Η Μαρινόπουλος είχε να δημοσιεύσει ισολογισμό από το 2012 (!) και κανείς δεν ανησύχησε. 

Καμιά οικονομική εποπτεύουσα υπηρεσία δεν κινητοποιήθηκε. 

Όμως ο ελληνικός καπιταλισμός δεν είναι ξεφτιλισμένος μόνο με ευθύνη του δημοσίου τομέα. 

Τι έκαναν οι δανείστριες ιδιωτικές τράπεζες και η εποπτεύουσα αρχή τού κατά τα άλλα αυστηρού κ. Προβόπουλου, όλο αυτόν τον καιρό για να προστατεύσουν τα χρήματα των καταθετών τους;

ΑΝΙΚΑΝΟ κράτος και ανεύθυνος διαπλεκόμενος ιδιωτικός τομέας έγιναν ο συνδυασμός που σκοτώνει και χρεοκόπησαν τη χώρα. 

Η Μαρινόπουλος δεν είναι η εξαίρεση του κανόνα. Μπορεί να είναι ακραίο παράδειγμα, αλλά δείτε πόσα οφείλουν τα ΜΜΕ στο τραπεζικό σύστημα. 

Πάνω από 900 εκατομμύρια θαλασσοδανείων, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της “Αυγής” την Τετάρτη. 

Πώς λάμβαναν τα ποσά αυτά επιχειρήσεις οι οποίες από το 2010 είχαν εισέλθει σε ταχύτατη συρρίκνωση των εσόδων τους λόγω διπλής κρίσης; 

Από τη μία πλευρά η ύφεση, που μείωσε το πολύτιμο διαφημιστικό έσοδο, και από την άλλη ο περιορισμός των πωλήσεων καθώς τα νέα πολυμέσα μείωναν με ταχύτατους ρυθμούς την ανάγκη ενημέρωσης με τον παραδοσιακό τρόπο.

ΦΥΣΙΚΑ το ερώτημα για το πώς λάμβαναν τα θαλασσοδάνεια, η απάντηση είναι γνωστή. 

Ο εκδότης τηλεφωνούσε στην πολιτική εξουσία, έταζε στήριξη ή απειλούσε με εκβιασμούς, και η πολιτική εξουσία άναβε το πράσινο φως στους τραπεζίτες που είχαν κανιβαλίσει τα μαγαζιά τους, για να δοθεί το θαλασσοδάνειο. 

Και τώρα τι γίνεται; Όσοι διαβάζουν Κυριάκο Μητσοτάκη, θα γνωρίζουν πως τις λύσεις τις δίνει η αγορά. 

Θα χρεοκοπήσει η Μαρινόπουλος και μαζί όσες επιχειρήσεις δεν πρόσεχαν και την προμήθευαν εισπράττοντας ακάλυπτες επιταγές, τις οποίες οι προμηθεύτριες εταιρείες τις μεταβίβαζαν στις δικές τους προμηθεύτριες εταιρείες κ.ο.κ. 

Η μόχλευση πλέον είναι τεράστια και οι συνέπειές της ανυπολόγιστες

ΦΥΣΙΚΑ οι επιχειρήσεις δεν αποτελούνται μόνον από αφεντικά και μετόχους. Έχουν και χιλιάδες εργαζόμενους (μόνο ο Μαρινόπουλος έχει 13.000) που θα βρεθούν στην ανεργία. 

Ίσως αν από το 2012 το κόμμα στο οποίο είναι σήμερα αρχηγός ο Κυριάκος ήταν κυβέρνηση και έκανε επιμελώς τη δουλειά του, το κακό να είχε προληφθεί και να είχε περιοριστεί. Γιατί λοιπόν δεν επιβάλλεται κατανομή ευθυνών στους πολιτικούς που με την ανευθυνότητά τους δημιούργησαν μια βόμβα στα θεμέλια της οικονομίας; 

Αυτή, κ. Κυριάκο, δεν είναι ελεύθερη οικονομία. Είναι ασύδοτη οικονομία.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ζήτημα για τη χώρα δεν είναι ποιο σύστημα. Άλλωστε όπως έχει γίνει σήμερα ο κόσμος η ελεύθερη οικονομία είναι η σταθερά πάνω στην οποία κάθε κυβέρνηση που εκλέγουν οι πολίτες μπορεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο να εγγυάται δικαιοσύνη με σεβασμό στους κανόνες σε όλους τους τομείς της ζωής. 

Όταν μια κυβέρνηση μπορεί να αυξήσει το εθνικό και δημόσιο έσοδο μπορεί και να κάνει κοινωνική πολιτική και να αλλάζει τους κανόνες της αναδιανομής των εισοδημάτων. Κοινωνική πολιτική με άδειες τσέπες, δεν μπορεί να γίνει και να αντέξει επί μακρόν.

ΘΕΛΩ να πω με λίγα λόγια, ότι η χώρα χρειάζεται επανίδρυση σε όλους τους τομείς, ακόμα και στο πώς παίζουμε ποδόσφαιρο και δεν σκοτωνόμαστε μεταξύ μας στις κερκίδες. 

Κυριολεκτικά δεν υπάρχει τομέας στη ζωή των Ελλήνων που να ικανοποιεί τις σύγχρονες ανάγκες των πολιτών και να δημιουργεί συνθήκες με κοινούς κανόνες για πρόοδο σε όλα τα επίπεδα. Να το πούμε με σκληρά λόγια. Είμαστε μια καθυστερημένη χώρα σε ό,τι αφορά τις δομές, τους κανόνες και τον έλεγχο τήρησης των κανόνων αυτών. 

Οι προσφερόμενες ευκαιρίες στους πολίτες δεν είναι ίδιες και ίσες για όλους και οι προνομιούχοι του πολιτικού συστήματος παραβιάζοντάς τους, κλέβουν πολύτιμο οξυγόνο και πλούτο από τη χώρα.

Η ΚΡΙΣΗ που βιώνουμε σήμερα, αφορά πρωτίστως το πολιτικό σύστημα που έχει τις μεγαλύτερες ευθύνες. 

Τα κόμματα που εξαπάτησαν τον ελληνικό λαό έχουν σε μεγάλο βαθμό υποστεί την τιμωρία των πολιτών, αλλά δεν φαίνεται να έχουν λάβει το μήνυμα. Δεν βρήκαν ισχυρές δυνάμεις για εσωτερική ανανέωση και συνεχίζουν να προασπίζονται τους διαπλεκόμενους επιχειρηματίες. Αρκεί να σας θυμίσω την υπεράσπιση του χρεοκοπημένου κατεστημένου των ΜΜΕ από Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, όταν περνούσε ο νέος νόμος για την αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών.

ΚΑΙ με τούτα και με κείνα, φτάσαμε στο σημείο η σημερινή κυβέρνηση, από ένα άπειρο σε κυβερνητικά καθήκοντα κόμμα, να είναι η μοναδική ελπίδα για τον ζητούμενο και εθνικά αναγκαίο αστικό εκσυγχρονισμό της χώρας.

*πηγή Η ΑΥΓΗ

Κ.Ζουράρις : "Η κυβέρνηση ηττήθηκε από τους δανειστές, δεν εξαπάτησε τους πολίτες"

Διδασκαλία λογικής σε ένα παράλογο αντιπολιτευτικό σκηνικό

...η συνέντευξη του Κώστα Ζουράρι στην εφημερίδα Ελευθερία της Λάρισας

του Φώτη Καραγιάννη* 

Ο πλέον αναγνωρίσιμος Έλληνας διανοούμενος ανταποδίδει τα «βέλη», παραθέτοντας ένα διάσημο παράδειγμα της παγκόσμιας πολιτικής ιστορίας με πρωταγωνιστή τον κομμουνιστή Βλαδίμηρο Λένιν, το οποίο κατ’ αυτόν δείχνει την ύπαρξη «ελλείμματος διαλεκτικής λογικής (λόγω ίσως συμφέροντος) στους φωνασκούντας περί «εξαπατήσεως» και «δεξιάς» κωλοτούμπας από την πάντοτε αριστερή, αλλά νικημένη ελληνική νυν κυβέρνηση».

Ο κ. Ζουράρις με «οδηγό» τον… Ελύτη εκφράζει τη χειρότερη άποψη για τη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ για τη συγκρουσιακή κοινοβουλευτική συζήτηση του νέου νόμου που ψηφίστηκε και απαγορεύει τη συμμετοχή πολιτικών προσώπων σε εταιρίες offshore, υπογραμμίζει ότι η Ν.Δ. «δεν έπραξε το αυτονόητο, να καταθέσει δικό της σχέδιο νόμου» και διερωτάται «γιατί απεχώρησε ως δυνητικά ένοχη;».

Αναλυτικά η συνέντευξη έχει ως εξής:

* Η πρώτη αριστερή κυβέρνηση – με δεξιά στήριξη – στην Ελλάδα, εξαπάτησε πολιτικά τους Έλληνες όπως την κατηγορεί η αντιπολίτευση;

– Η αντιπολίτευση χρησιμοποιώντας τη λέξη «εξαπάτησε», ενδεχομένως για αντιπολιτευτικούς λόγους, δείχνει ανεπαρκή γνώση της ελληνικής γλώσσας! Η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεν εξαπάτησε τους Έλληνες… Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση νικήθηκε κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων του περασμένου Ιουλίου! Ηττήθηκε λόγω ετεροβαρούς συσχετισμού ισχύος! Ως γνωστόν στην πολιτική συνύπαρξη μεταξύ συστημάτων ισχύος υπάρχει πάντοτε και η ήττα…

ΨΗΦΙΣΑΜΕ ΜΕΤΡΑ ΩΣ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ

* Για τα πολλά αντιλαϊκά και υφεσιακά μέτρα που ψήφισε, πήρε το ανάλογο αντίτιμο από τους δανειστές με τη συμφωνία στο Γιούρογκρουπ της 24ηςΜαΐου;

– Στα χαρτιά το πήρε! Ξέρουμε ότι από 15 Ιουνίου θα ξεκινήσουν χρηματορροές ύψους 700 εκατ. ευρώ κάθε μήνα μέχρι να συμπληρωθεί το κονδύλι των 9 δισ. ευρώ της οφειλόμενης δόσης. Επιπλέον, πέτυχε να μην αυξηθεί από το 13% στο 23% ο ΦΠΑ στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος και του νερού, αλλά η αύξηση να μοιραστεί από 0,5% και 1% σε 72 προϊόντα. Ακόμη, εξαιρέθηκε η πρώτη κατοικία στους πλειστηριασμούς των «κόκκινων δανείων», δεν υπάρχει μείωση των αμυντικών δαπανών, επιτεύχθηκε η επιβολή προστίμου στις χώρες μέλη της Ε.Ε. που δεν τηρούν τη συμφωνία για τη φιλοξενία προσφύγων κ.α.! Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα σκληρών διαπραγματεύσεων που απαιτούσαν χρόνο καθότι οι δανειστές επέμεναν στις απαιτήσεις τους για άμεση απόδοση εσόδων με τον πιο εύκολο και αντικοινωνικό τρόπο! Δηλαδή τον οριζόντιο και μη αναλογικό φόρο.

* Ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ και υπουργός Άμυνας κ. Π. Καμμένος χαρακτήρισε «εγκληματική» και «αντισυνταγματική» την αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά μετά την ψήφισή της από το κόμμα του με το οποίο συνεργάζεστε! Πώς εξηγείτε αυτή την τοποθέτηση που γενικά εξέπληξε;

– Το συναμφότερον… Και τα δυο είναι σωστά! Το μέτρο πράγματι είναι «εγκληματικό» και το ψηφίσαμε βέβαια ως νικημένοι! Θα σας δώσω ένα διάσημο παράδειγμα… Ο Λένιν στις 3 Μαρτίου του 1918, εξακολουθούσε να είναι στην εξουσία με την κυβέρνηση των Μπολσεβίκων και να κυβερνούν την Ρωσία οι κομμουνιστές; Ναι! Τότε λοιπόν ο Λένιν υπέγραψε ταπεινωτική συνθήκη με τη Γερμανία και την Αυστρία, αναγκαζόμενος να δώσει 5 δισ. μάρκα ως πολεμική αποζημίωση στους Γερμανούς, να αφοπλίσει τον στόλο και να δώσει τα πετρέλαια της Κασπίας σε ποιους; Στην Τουρκία! Τον Λένιν και την επανάσταση των Μπολσεβίκων έσωσαν οι δυο ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, η Γαλλία και η Αγγλία, που έξι μήνες μετά νικήσαν την άλλη ιμπεριαλιστική δύναμη, τη Γερμανία! Έτσι είναι η ετερογονία των σκοπών! Ο Λένιν εξακολουθούσε και μετά την ήττα του να είναι αριστερός ή όχι; Υπάρχει αναμφισβήτητα έλλειμμα διαλεκτικής λογικής (λόγω ίσως συμφέροντος) στους φωνασκούντας περί «εξαπατήσεως» και «δεξιάς» κωλοτούμπας από την πάντοτε αριστερή, αλλά νικημένη ελληνική νυν κυβέρνηση. Προσωρινοί ίσως νικητές οι αποικιοκράτες χρηματοκοπρίτες των Βρυξελλών.

ΔΕΣΜΕΥΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

* Συμμερίζεστε την αισιοδοξία του κ. Καμμένου, αλλά και της κυβέρνησης για γρήγορη έξοδο της Ελλάδας από τα δεσμά των μνημονίων και για «εκτίναξη» της ανάπτυξης τους επόμενους μήνες;

– Ανάπτυξη μικρή θα υπάρξει εάν βεβαίως μειωθεί η υποχρέωση του πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ, αρχίσουν οι χρηματορροές και αρθούν σιγά σιγά τα capital controls! Όμως η Ελλάδα θα είναι δεσμευμένη με τις υποχρεώσεις του μνημονίου για τα επόμενα 40 ή 50 χρόνια, ασχέτως των όποιων επιμηκύνσεων και μειώσεων επιτοκίων εφαρμοστούν. Σκεφτείτε ότι τα δάνεια που πήραμε μετά τον διεθνή οικονομικό έλεγχο του 1897, δηλαδή μετά το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χ. Τρικούπη, αποπληρώθηκαν το 1970! Πάρα ταύτα βέβαια, 15 χρόνια μετά την τότε χρεοκοπία, η Ελλάδα διεξήγαγε το 1912, νικηφόρο πόλεμο με την Τουρκία (απελευθέρωση της Μακεδονίας, Θράκης και των μεγάλων νήσων του Αιγαίου).

* Ποια είναι η άποψή σας για το λεγόμενο «υπέρ-ταμείο» που βάσει του ιδρυτικού του νόμου, υποθηκεύει τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια και ουσιαστικά ολοκληρώνει την μνημονιακή απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας;

– Την εθνική της κυριαρχία η Ελλάδα την έχασε τον Δεκέμβρη του 1944 όταν ο Αγγλικός ιμπεριαλισμός αψήφησε την πραγματικότητα και λόγω των λαθών του Κομμουνιστικού Κόμματος που υπήγαγε τον ΕΛ.Α.Σ. στο στρατηγείο της Μέσης Ανατολής και επέτρεψε στον Άγγλο στρατηγό Σκόμπι να στείλει εδώ στρατεύματα προκαλώντας το εμφύλιο πόλεμο! Με το ταμείο αξιοποίησης της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου, το 40% των εισπράξεων θα είναι στη διάθεση της κυβέρνησης που θα μπορεί να υλοποιεί οποιαδήποτε αναπτυξιακή δράση για τη χώρα. Από το υπόλοιπο 60%, το 30% θα διατίθεται για την εξυπηρέτηση των χρεών και το άλλο 30% για την αντιμετώπιση πιθανών μελλοντικών «ανοιγμάτων» του προϋπολογισμού. Επίσης, το ελληνικό κράτος θα έχει τη συνιδιοκτησία για παράδειγμα των δυο λιμανιών μας, εάν αυτά δοθούν σε επενδυτές για εκμετάλλευση. Δηλαδή, εκτός του τιμήματος της υπενοικίασης για 99 χρόνια, η χώρα θα λαμβάνει κάθε χρόνο και 30% επί των κερδών.

*  Γιατί άραγε παραχώρηση για 99 και όχι για 98 ή 100 χρόνια;

– Έτσι γίνεται πάντα στις εμπορικές συναλλαγές! Και η Κίνα είχε παραχωρήσει το Χονγκ Κονγκ για 99 χρόνια και είδαμε την τελετή που έγινε πριν από 15 χρόνια όπου οι Κινέζοι δεν απένειμαν τιμές στην αγγλική σημαία. Έτσι αναγκάστηκε ο επικεφαλής Άγγλος αποικιοκράτης να την τυλίξει κλαίγοντας και να φύγει στον αγύριστο!

ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΗ Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

* Πώς ερμηνεύετε τη στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσηςτο χρονικό διάστημα των διαπραγματεύσεων; Ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο τον Αύγουστο του 2015 και στη συνέχεια εξαπέλυαν μύδρους εναντίον της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό, το φορολογικό και τα άλλα μέτρα που καταψήφισαν στη Βουλή, παρότι αποτελούσαν προαπαιτούμενα των δανειστών μας!

– Είναι αντιφατική η στάση τους! Για παράδειγμα, στη συζήτηση για το ασφαλιστικό, η Νέα Δημοκρατία και σε μεγαλύτερο ποσοστό η Δημοκρατική Συμπαράταξη (το πρώην ΠΑΣΟΚ), ψήφισαν περίπου το 40% των άρθρων! Δεν δέχτηκαν την ψήφιση του νόμου επί της αρχής, αλλά στην κατ’ άρθρο συζήτηση ψήφισαν το 40% αυτών! Είναι αντιπολίτευση και… πρέπει να κάνουν αντιπολίτευση! Τέτοιου είδους ενδεχομένως!

* Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση του νόμου για την απαγόρευση συμμετοχής πολιτικών προσώπων σε offshore;

– Αυτός ο νόμος αποτελεί ευρωπαϊκή υποχρέωσή μας στο πλαίσιο της εναρμόνισης του κοινοτικού δικαίου με το εθνικό μας δίκαιο και προήλθε από τον Όμιλο που έχει ιδρύσει η Ε.Ε. για τον έλεγχο της διαφθοράς στις τραπεζικές συναλλαγές. Ήδη ψηφίστηκε νέος νόμος που απαγορεύει τη συμμετοχή πολιτικών προσώπων στις εταιρίες αυτές… Αλλά και με τον παλιό, οι ένοχοι αποκρύψεως συμμετοχής, άρα ψευδούς δηλώσεως, παραπέμπονταν για κακούργημα! Άρα υπήρξε πρόνοια. Η δε μείζων αντιπολίτευση δεν έπραξε το αυτονόητο, δηλαδή να καταθέσει δικό της σχέδιο νόμου! Γιατί λοιπόν απεχώρησε ως δυνητικώς ένοχη;

* Η Ελλάδα ήταν απροετοίμαστη να διαχειριστεί τις συνεχείς μεταναστευτικές ροές και δημιουργήθηκαν σοβαρά προβλήματα τύπου Ειδομένης;

– Βεβαίως η χώρα μας δεν ήταν έτοιμη, όπως φυσικά και η Ιταλία! Καμία χώρα δεν θα μπορούσε να είναι έτοιμη! Δεχθήκαμε περίπου 1,2 εκατομμύριο πρόσφυγες μέσα σε δυο χρόνια και άλλο 1,5 εκατομμύριο η Ιταλία, η οποία είναι σήμερα η 6η οικονομική δύναμη στον κόσμο με 65 εκατομμύρια κατοίκους, ενώ η Ελλάδα είναι η Ψωροκώσταινα των 11 εκατομμυρίων! Χρειαζόμασταν ένα χρονικό διάστημα για να αντιμετωπίσουμε αυτό το πολύ σοβαρό ζήτημα που είχε και μεγάλο ενδιαφέρον από υγειονομικής άποψης, δεδομένου ότι κανείς από τους πρόσφυγες δεν είχε μαζί του (αν διέθετε φυσικά) τον ιατρικό του φάκελο! Πλέον, όπως βλέπω και στη Θεσσαλονίκη, όσοι απέμειναν ζουν και στεγάζονται ευπρεπώς, σιγά-σιγά δηλαδή, από τον Νοέμβριο που διογκώθηκε η έλευσή τους. Άρα πολύ γρήγορα! Εύγε στην Ελλάδα!

Ο Ε.Ε. ΚΑΤΑ ΤΟΝ… ΕΛΥΤΗ

* Ποια είναι η γνώμη σας για τη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση και τους «θεσμούς» της;

– Η χειρότερη δυνατή! Είναι απότοκο της παλιάς ληστρικής, αποικιοκρατικής τους παράδοσης! Απάντηση στο ερώτημά σας αποτελεί μια υπέροχη φράση του Οδυσσέα Ελύτη… Είναι από την «Επιστροφή εις την παρ’ ολίγον Ελλάδα» από το «Εν Λευκώ», στην τυποποιημένη έκδοση του Ικάρου, στη σελίδα 473. Η φράση έχει ως εξής: «Στο συντομότατο διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα σε πέντε στίχους του Ίβυκου και άλλους τόσους του Κάλβου, πρόφτασε να αφυπνιστεί από τον πρωτογονισμό και την ωμοφαγία της η ομάς των λαών που επέτυχε στην συνέχεια να συγκροτήσει τα κράτη της Ευρώπης, όπως τα γνωρίζουμε σήμερα. Βουτηγμένα στο συμφέρον, όπως οι ποντικοί στο λάδι, και για ένα διάστημα τόσο χαμηλής μετατρεψιμότητας που και ο τελευταίος φθόγγος της φωνής τους να ΄χει σταθεί ανάμεσα στην ρίνα και τον λάρυγγα. Δόξα να ΄χει ο Θεός που εις την κορυφή του Ομήρου εστάθηκαν της θαλάσσης ο θρούς και των ανοιχτών φωνηέντων το πάφλασμα»… Είναι από τα μεγαλύτερα κείμενα της Ελληνικής Γραμματείας όλων των εποχών! «Βουτηγμένα στο συμφέρον» (οι χώρες της Ευρώπης), «όπως οι ποντικοί στο λάδι» γιατί δεν πρόλαβαν να βγουν από τον πρωτογονισμό και την ωμοφαγία τους! Δείτε τον Σόϊμπλε και τον Ντάισεμπλουμ πώς συμπεριφέρθηκαν αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα και έχετε οπτική εικόνα αυτού του πρωτογονισμού και της ωμοφαγίας στο σωματότυπό τους!

ΕΠΙΚΕΙΤΑΙ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

* Οι δεσμευτικές συμφωνίες και τα τεράστια δάνεια που έχει συνάψει η χώρα μας της αφήνουν περιθώρια αλλαγής πορείας προς μία αντιμνημονιακή κατεύθυνση;

– Εάν οι Δυτικοί «ωμοφάγοι» και «ποντικοί του λαδιού» που λέει και ο Ελύτης, τηρήσουν τα συμπεφωνημένα του Ιουλίου 2015, στις αρχές του 2018 θα ξεκινήσει η συζήτηση για περικοπή και όχι για επιμήκυνση του 40% ή 50% του ελληνικού χρέους το οποίο πλέον όλοι θεωρούν ότι δεν είναι διαχειρίσιμο (ομιλώντας ελληνικά) και όχι «βιώσιμο», όπως… αλαμπουρνέζικα (!) λέγεται στην τηλεόραση! Διότι θα ήμασταν πανευτυχείς εάν το χρέος δεν ήταν βιώσιμο και… ψοφούσε!

Με το ισχύον εκλογικό σύστημα – ακόμη και αν υπάρξουν μικροαλλαγές όπως η μείωση των βουλευτικών εδρών του λεγόμενου «μπόνους» από +50 που είναι σήμερα, στο +20 ή +30 – σε επόμενες εθνικές εκλογές βλέπω να προκύπτει δικομματική η τρικομματική κυβέρνηση, άρα το νέο πολιτικό μίγμα θα είναι ανίσχυρο και αμήχανο έναντι των μνημονίων που θα λειτουργούν υπό μορφή πάλι συνεχών διαπραγματεύσεων. Δεν βλέπω κάποια συνταρακτική πολιτική αλλαγή, συν του ότι μετά από δυο χρόνια θα υπάρξουν ευνοϊκές εξελίξεις για την Ελλάδα με την περικοπή – επαναλαμβάνω – του χρέους και όχι απλώς την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και τη μείωση των επιτοκίων… Αυτό που έγινε δηλαδή το 1953 (μας εξανάγκασαν βέβαια οι Αμερικάνοι, μαζί με τις άλλες 27 χώρες λόγω του ψυχρού πολέμου) με τη διαγραφή του χρέους της Γερμανίας η οποία σημειωτέον είχε κατασφάξει τους λαούς των χωρών που στη συνέχεια την ευεργέτησαν! Εμείς δεν πειράξαμε κανέναν! Εμείς αποτύχαμε οικονομικά στη χώρα μας, ενώ τους σφαγείς του πλανήτη, τους απήλλαξαν από την υποχρέωσή τους! Έκοψαν το 56% του χρέους συμπεριλαμβανομένων και των πολεμικών αποζημιώσεων! Δεν υπήρχε τότε κάποια οικονομική συναλλαγή, οι εγκληματίες έπρεπε να πληρώσουν τους νεκρούς μας, τα 3.000 χωριά που είχαν κάψει στην Ελλάδα! Κι, όμως είπαν επιπλέον στους Γερμανούς ότι η αποπληρωμή του υπολειπόμενου προς τους σφαγμένους λαούς θα γίνει μόνο όταν εξασφαλίζεται ένα 4% παραπάνω ετήσια ανάπτυξή τους!

* Υπάρχει πιθανότητα να πληρώσουν οι Γερμανοί στην Ελλάδα τις οφειλόμενες πολεμικές αποζημιώσεις;

– Το κατοχικό δάνειο θα αναγκαστούν να το δώσουν! Ακόμη και σε Επιτροπές της Γερμανίας όπου συμμετέχουν επιστήμονες διεθνούς κύρους και με μεγάλη επιρροή, μιλάνε γι’ αυτή την υποχρέωση. Όμως θα υπάρξει βεβαίως και συζήτηση για τις αποζημιώσεις. Τα μοναδικά χρήματα που πήραμε το 1956, όταν ήρθε στην Ελλάδα ο Έρχαρτ, τότε υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, ήταν ένα γελοίο ποσό της τάξης των 215 εκατ. μάρκων το οποίο μάλιστα δόθηκε ως δάνειο στην Ελλάδα!

ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΟ PLAN B ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ

* Αποτελούσε μια αξιόπιστη διέξοδος από την οικονομική «μέγγενη» ΕΚΤ, ΕΕ και ΔΝΤ το plan B του πρώην υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη;

– Ένα μεγάλο τμήμα αυτών των προτάσεων (του plan B Βαρουφάκη) που ήταν γενικές, εφαρμόζονται εμπειρικά βλέπω από τις τροπολογίες που ψηφίζουμε! Δηλαδή ενσωματώνονται στα επιμέρους σχέδια νόμου… Παράδειγμα η διασπορά του ΦΠΑ που προείπαμε, ο οποίος αντί να αυξηθεί μόνο σε ηλεκτρικό ρεύμα και νερό, μοιράστηκε σε 72 προϊόντα! Και κυρίως όπως ξέρουμε από τον διεθνή οικονομικό έλεγχο του 1897, για σχετικά ζητήματα – εξαρτάται από την εξέλιξη των δανειστριών χωρών και της δικής μας περίπτωσης βέβαια – κάθε τόσο γίνονται συζητήσεις ξανά και ξανά και μετά από μήνες, ή πολλά χρόνια επαναλαμβάνονται οι διαπραγματεύσεις.

* Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα μπορέσει να υλοποιήσει τα σκληρά μέτρα που ψήφισε, αλλά και να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις που εγείρουν συνεχώς οι εταίροι και δανειστές μας;

– Την τελευταία χιλιετία, όλοι αυτοί οι βάρβαροι Βησιγότθοι, Γότθοι, Αλαμανοί κλπ τα ίδια κάνουν! Από αυτή την άποψη, δεν υπάρχει τουλάχιστον κανένας αιφνιδιασμός προς την πλευρά μας! Ξέρουμε ότι είναι μπαταχτσήδες, ότι είναι ληστρικές νομάδες και κάνουν συνεχώς τα ίδια… Οι τελευταίες υποχωρήσεις τους όμως γίνονται διότι ζορίζονται από την επικείμενη κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση στην Ισπανία την οποία δεν περίμεναν, αλλά και το δημοψήφισμα για το Brexit! Ο Ραχόι έχει βγει στο περιθώριο και με μια νέα κυβέρνηση τύπου Τσίπρα η Ευρωζώνη θα αντιμετωπίσει μεγάλες δυσκολίες! Πιστεύω ότι οι Άγγλοι τελικά θα ψηφίσουν υπέρ της παραμονής στην Ε.Ε. ωστόσο έχει πλέον δημιουργηθεί τεράστια αναστάτωση, ενώ επιτέλους κινήθηκε και η αγαπημένη μου Γαλλία, η οποία θα στείλει τον άθλιο αντεργατικό νόμο της «σοσιαλίστριας» υπουργού Έλ Κομρί στο πυρ το εξώτερον! Η Αλίκη Βουγιουκλάκη στην ομώνυμη ταινία ήταν πιο σοσιαλίστρια από τον Ολάντ…

πηγή eleftheria.gr

Η ολοκλήρωση της αξιολόγησης έναντι του χρέους ως τρόπου ζωής

 Στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Σλαβόι Ζίζεκ "Προβλήματα στον παράδεισο", που κυκλοφόρησαν οι εκδόσεις Μεταίχμιο, υπάρχει ένα κείμενο με τον χαρακτηριστικό τίτλο 'Το χρέος ως τρόπος ζωής". Σε αυτό αναπτύσσει την πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα ότι το χρέος δεν είναι ένα απλό χαρακτηριστικό ή κυρίαρχο συμβάν της αδυναμίας της σημερινής φάσης του καπιταλισμού να πραγματοποιήσει "οικονομική μεγέθυνση" αλλά ένα συνειδητό εργαλείο με το οποίο κάθε πλευρά της ζωής των ανθρώπων και κάθε επιλογή ζωής τους αποτιμάται σαν καλή ή κακή επένδυση του προσωπικού κεφαλαίου του καθενός καθεμιάς μας που κάποτε οριζόταν ως εργατική δύναμη. 

Το χρέος ως τρόπος ζωής είναι το πείραμα που πραγματοποιεί μέσω του ΔΝΤ ο διεθνής νεοφιλελευθερισμός και η χώρα μας, δεν είναι παρά ένα καλό πειραματόζωο: εφόσον οι διεφθαρμένες πολιτικές ελίτ της που κυβέρνησαν τα σαράντα χρόνια της μεταπολίτευσης ως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, κατάφεραν να την εκθέσουν σε ένα τεράστιο χρέος καταστρέφοντας ταυτόχρονα με την συνειδητή διάλυση του παραγωγικού της ιστού κάθε δυνατότητα ενδογενούς δυναμικής αντίδρασης. 

Παρέδωσαν δλδ στο ΔΝΤ, ένα ιδανικό πειραματόζωο με μεγάλη έκθεση στο χρέος (αυτό υπάρχει και αλλού) αλλά και ταυτόχρονα, ελάχιστη ικανότητα ενδογενούς, αυτόνομης, ανεξάρτητης - στα πάνω κάτω του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου - παραγωγικής αντίδρασης! 
Πραγματικά ΝΔ και ΠΑΣΟΚ παρέδωσαν την Ελλάδα δεμένη πισθάγκωνα όμηρο στα πειράματα του ΔΝΤ...

Με αυτά δεδομένα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ-Οικολόγων πραγματοποιεί ένα τιτάνιο έργο. 

- Το δημοψήφισμα και το Όχι ενός ολόκληρου λαού δεν ήταν αρκετό σε μια τέτοια κατάσταση - η δυνατότητα παραγωγικής ανασυγκρότησης με ένα πελατειακό δημόσιο και κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, πρακτικά δεν είχε καμιά πιθανότητα σε περίπτωση ρήξης με μια Ευρώπη χαλιναγωγημένη από τον γερμανικό οικονομικό εθνικισμό που για τον δικό του σχεδιασμό έκανε παράλληλες σκέψεις με το ΔΝΤ για την τύχη τουλάχιστον του ευρωπαϊκού νότου.

- Η ανάληψη της εφαρμογής από την Αριστερά ενός ήπιου 3ου μνημονίου με ρήτρα αναδιάρθρωσης του χρέους ήταν η μόνη εναλλακτική για την χώρα αλλά και για μια αριστερά που ωρίμασε σε ρεαλισμό μέσα σε λίγους μήνες και ίσως και σε μερικά βράδια περίσκεψης και αγωνιώδους αυτογνωσίας όσο δεν ωρίμασε τα σαράντα χρόνια της μεταπολίτευσης. 

- Η αξιολόγηση είναι το εισιτήριο για την αναδιάρθρωση του χρέους - και η αναδιάρθρωση το εισιτήριο για την έξοδο, έστω και σε μερικά χρόνια, από το χρέος ως οριστικού τρόπου ζωής για την χώρα και τους ανθρώπους της. 

Το ότι την πολεμούν ΔΝΤ, Σόιμπλε και ΝΔ δείχνει ποιοι συμμετέχουν στο "πείραμα" - ποιοι ετοίμασαν ή έσπρωξαν την χώρα σε κατάσταση σοκ για να την βρουν χωρίς άμυνες και να περάσει η "ανάγκη" του ΔΝΤ. 

Και δείχνει επίσης ότι η ΝΔ αλλά και τα συνοδά μορφώματα του σημερινού ΠΑΣΟΚ, του Ποταμιού κλπ εκφράζουν τις δυνάμεις της εξάρτησης της χώρας, το μεταπρατικό "ξενόδουλο" κεφάλαιο και όχι κάποια αστική τάξη που κερδίζει από την παραγωγική διαδικασία και έχει εθνικό προσανατολισμό. 

Κρατικοδίαιτοι μεταπράτες  - μια ιδιομορφία της ελληνικής αστικής τάξης. Παντού υπάρχουν τέτοιοι αλλά στην Ελλάδα είναι πλειοψηφία εξαιτίας του δωσιλογισμού των προγόνων τους και της κατάκτησης του κράτους ως λαφύρου με τον καταστροφικό εμφύλιο. Η χώρα ουδέποτε ανέκαμψε πραγματικά, η αποβιομηχάνιση είναι έργο των μεταπρατών και η πολιτική ανωμαλία του κράτους της δεξιάς, της χούντας και της ελεγχόμενης πελατειακά μεταπολίτευσης εργαλείο τους - με αποκορύφωμα την χρεοκοπία και την μνημονιακή εξάρτηση-συγκυβέρνηση.

Η κυβέρνηση της Αριστεράς βαδίζει σε συμπληγάδες 

Προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό τον κόσμο της χώρας σε ένα ναρκοθετημένο και υπονομευμένο έδαφος της "αριστερής παρένθεσης" που είχαν ετοιμάσει οι τρόικες εσωτερικού και εξωτερικού για να μην πέσουν με αιματοχυσία από τον απελπισμένο λαό σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Την ίδια στιγμή βάλλεται από ΔΝΤ, Σόιμπλε και το ΔΝΤ εσωτερικού της ΝΔ και των συμμάχων της με οριακή δυνατότητα αντίδρασης. 

Όμως έχει καταφέρει πολλά: πληροφόρησε τον κόσμο διεθνώς για την αλήθεια, εξέθεσε το ΔΝΤ με τις συνεχείς αποτυχίες προβλέψεών του, διέσπασε την τρόικα και τους ευρωπαίους σοσιαλδημοκράτες αποκτώντας ισχυρούς συμμάχους απέναντι στην Γερμανία αλλά και μέσα στην Γερμανία, και κατάφερε να εφαρμόσει με επιτυχία τις δικές της προβλέψεις και δεσμεύσεις με την βούλα μάλιστα της eurostat προκαλώντας την στήριξη και των πρακτικών αμερικανών όσον αφορά την βιωσιμότητα του χρέους μέσω αναδιάρθωσης.

Περπατώντας σε τεντωμένο σκοινί και παρά την απειρία της, η αριστερά μαζί με το κομμάτι της εθνικής (και όχι εθνικιστικής) αστικής κεντροδεξιάς και άλλες δυνάμεις της ενδογενούς παραγωγικότητας, είναι πολύ κοντά στην αρχή της εξόδου από το σπιράλ του χρέους - από το χρέος ως τρόπου ζωής στον οποίο μας καταδίκασαν οι δυνάμεις των πολιτικών παρασίτων της χώρας. 

Είναι η ώρα για την μεγαλύτερη συσπείρωση και προσοχή όλων όσων θέλουν μια Ελλάδα της παραγωγής, με δυνατότητες αυτονομίας απέναντι στην παγκοσμιοποίηση και όχι μια Ελλάδα μόνιμη στο εξής αποικία χρέους. 

Αν επιθυμούμε ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση, η αναδιάρθρωση του χρέους είναι εκ των ων ουκ άνευ. 
Και η ολοκλήρωση της αξιολόγησης, έστω και με μηχανισμό προσαρμογής/κόφτη των δημοσίων δαπανών σε περίπτωση κακών αποτελεσμάτων το ΄18, είναι η προϋπόθεση για το επόμενο βήμα, την αναδιάρθρωση του χρέους.

Γιώργος Παπασπυρόπουλος


υγ Σε κάθε άλλη περίπτωση, το μέλλον μας περιγράφεται σαφώς στα παρακάτω αποσπάσματα από το βιβλίο του Σλαβόι Ζίζεκ και το σχετικό κεφάλαιο:

Τίποτα περισσότερο από κρατικοδίαιτα αρπαχτικά οι πολιτικές ελίτ της μεταπολίτευσης

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Δεν είμαστε έκπληκτοι-ες πια...
Χορτάσαμε διαπλοκή.

Ιστορικό συγκρότημα του Τύπου κυλιέται στο βούρκο που το ίδιο δημιούργησε και τα βάζει για αντιπερισπασμό ακόμη και με τις νεανικές φορολογικές δηλώσεις του πρωθυπουργού, την ώρα που αποκαλύπτεται η πολλαπλή σχέση του συγκροτήματος με την Κόπρο του Αυγεία... 

Πρώην πρωθυπουργοί και συνεργάτες τους εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα (ακόμη χειρότερα!) με τις λίστες των φοροφυγάδων και τους παραδείσους της απάτης... 

Πολιτικές οικογένειες προσπαθούν να σβήσουν τα ίχνη τους σε παράξενες υποθέσεις που βρωμούν παρασιτισμό διατηρώντας ή αυξάνοντας την επιρροή τους σε ΝΔ ΠΑΣΟΚ...

Η ελληνική μεταπολίτευση δημιούργησε ένα τέρας: το λέμε σήμερα διαπλοκή αλλά είναι κάτι περισσότερο - ένα κρατικοδίαιτο παράσιτο που απομυζούσε τον πλούτο της χώρας διορίζοντας κομματικά στοκ κρατικό μηχανισμό για ψήφους και συνενοχή και σβήνοντας από τον χάρτη τους παραγωγούς και την ενδογενή επιχειρηματικότητα για να μιζάρουν δικαιώματα σε ξένες πολυεθνικές. Μεταπράτες διαπλεκόμενοι, όχι αστική τάξη και κυρίως με τίποτα εθνική όπως διαθέτουν οι περισσότεροι εταίροι μας στην Ευρώπη. Οικονομικά παράσιτα που δεν έχουν προσθέσει ούτε ένα ευρώ προστιθέμενη αξία στην ελληνική οικονομία, αντίθετα την απομυζούν συστηματικά από κάθε θέση που ενεχειρίζονται....

Οι "αφανείς" Καραμανλής και Σημίτης σιωπούν ως Πόντιοι Πιλάτοι: δεν ξέρουν-δεν είδαν τι γινόταν γύρω τους στην "ισχυρή Ελλάδα" των ομολόγων, του χρηματιστηρίου, της μη ευθύνης υπουργών, της ρεμούλας... ο Ανδρέας άφησε επιγόνους τον Τζοχατζόπουλο, τον Βενιζέλο και τα άλλα τα παιδιά... 

Οι λίστες Λαγκάρντ μιλούν πια, μόνο και μόνο επειδή η σημερινή κυβέρνηση άνοιξε το κουτί της πανδώρας και την ίδια στιγμή ο πολιτικός αρχηγός της ΝΔ, κατά τύχη της γνωστής κρατικοδίαιτης πολιτικής οικογένειας, ζητά εκλογές με το καλημέρα, μήπως και το "κακό" σταματήσει...

Αυτή είναι η Ελλάδα όπως έλεγε και ο ...Σημίτης. 
Όχι η Ελλάδα μας όμως - η Ελλάδα τους. 

Αυτή που κληρονόμησαν στην νέα γενιά και στην νέα κυβέρνηση: χρεοκοπημένη από την διαπλοκή και την διαφθορά, από τον συστηματικό παρασιτισμό και τον πολιτικό λαϊκισμό. Λεηλατημένη, εξευτελισμένη στους εταίρους μας, εξαρτημένη από τα δάνεια, χωρίς επενδύσεις και παραγωγική μηχανή. Με μια χυδαία καθημερινή προπαγάνδα από πρώην κρατικοδίαιτα παρασιτικά ΜΜΕ που προσπαθούν να κάνουν το μαύρο άσπρο και να ρίξουν την κυβέρνηση σωτηρίας που έχουν ήδη δεσμεύσει με χρέη και διεθνή επιτροπεία.

Ο μόνος δρόμος εξόδου, όπως ο καθένας και η καθεμιά μας καταλαβαίνει, είναι η έξοδος της διαπλοκής και της πολιτικής διαφθοράς από το σώμα της ελληνικής δημοκρατίας. Και ταυτόχρονα η ενδογενής αποκατάσταση της παραγωγής και η προσέλκυση επενδύσεων από την πραγματική οικονομία και την πραγματική επιχειρηματικότητα, εσωτερικού και εξωτερικού.

Όσοι καθυστερούν τις αποφάσεις για την αναδιάρθρωση του χρέους δεν είναι απλά πολιτικοί αντίπαλοι μιας κυβέρνησης  - είναι ενεργούμενα του παλιού καθεστώτος της ρεμούλας και του παρασιτισμού των ημετέρων που χάνουν θέσεις και προνόμια και σύρονται ενώπιον της δικαιοσύνης. Όσοι προσπαθούν να δημιουργήσουν την πιο κρίσιμη στιγμή της διαπραγμάτευσης χάος και κλίμα εκλογών δεν είναι απλά οπαδοί μιας άλλης άποψης - είναι προβοκάτορες και καθόλου δεν τους απασχολεί ούτε η τύχη των προσφύγων, ούτε η φορολογική ή ασφαλιστική τύχη των μικρομεσαίων ελεύθερων επαγγελματιών (είδαμε άλλωστε επί των ημερών τους πόσο νοιάζονταν).

Ένα πράγμα τους απασχολεί: η αριστερή παρένθεση που είχαν προετοιμάσει μαζί με τον Τόμσεν και τον Σόιμπλε και όλους-όλες όσους κρύβονται στις λίστες της φοροδιαφυγής και του παρασιτισμού. Να μην προλάβει αυτή η κυβέρνηση να ρυθμίσει το χρέος και την ανάπτυξη, να ανοίξει τις λίστες, να κλείσει τα παρασιτικά ΜΜΕ της διαπλοκής, να ολοκληρώσει τις μεταρρυθμίσεις στο Δημόσιο και την Παιδεία. Να επιπλεύσουν και να σωθούν. Κι αν ακόμη δεν μπορέσουν πολιτικά να επιστρέψουν στην εξουσία, να έχουν πρόσβαση σε αυτήν μέσω μιας οικουμενικής κυβέρνησης, μιας κυβέρνησης συνεργασίας με το παλιό πολιτικό σύστημα, ενόχων και αθώων μαζί σε ένα πολτό ανίκανο να ορθώσει ανάστημα στην διαπλοκή και την διαφθορά...

Το "έγκλημα" αυτής της κυβέρνησης ήταν ότι δεν συναίνεσε να πάρει τα ποσοστά της και να αφήσει ήσυχη την διαπλοκή. 

Δεν συναίνεσε ως άλλη ΔΗΜΑΡ να συμμετέχει στο 3-2-1 ή όποιο άλλο ποσοστό συνδιαχείρισης της αθλιότητας.  

Και τώρα όλοι-όλες οι αδικημένοι συνωθούνται σε σχήματα και πρωτοβουλίες "ενότητας" του παλιού υπό νέες ονομασίες και ταμπέλες - λες κι ο κόσμος δεν καταλαβαίνει τι τους ενώνει.

Το "έγκλημα" αυτό καλό είναι να συνεχιστεί και επιταχυνθεί. Γιατί όσο δύσκολο είναι να εξυγιάνεις ένα κρατικό μηχανισμό 40 χρόνια στα χέρια του πελατειακού κράτους και άλλα πόσα στα χέρια του εμφυλιοπολεμικού κράτους της δεξιάς και της χούντας, άλλο τόσο δύσκολο είναι να επαναλάβεις την προσπάθεια στο μέλλον: με μια έννοια, ή τώρα ή ποτέ!

Οι μεταρρυθμιστικές προοδευτικές δυνάμεις της χώρας είχαν την ευκαιρία τους με την λαϊκή συναίνεση σε τέσσερις στη σειρά και σχεδόν απόλυτα διλημματικές εκλογικές αναμετρήσεις - η επιτυχία τους στην παραγωγική ανασυγκρότηση και την κατεδάφιση της διαπλοκής ως κράτους εν κράτει κρίνεται ως καθοριστική για το μέλλον της χώρας.

Ως το ελάχιστο αποτέλεσμα του περάσματός τους από την εξουσία σε συνθήκες απόλυτα δυσμενείς για την χώρα λόγω της κληρονομιάς των μνημονίων αλλά και ως το εναλλακτικό παραγωγικό υπόδειγμα μιας ενδογενούς και όχι εξαρτημένης ανάπτυξης της οικονομίας.

Που μόνο οι δυνάμεις της εργασίας και της παραγωγής μπορούν να προσφέρουν απέναντι στο διαχρονικό παρασιτισμό από τις δυνάμεις του ελληνικού νεοφιλελευθερισμού.

Χίλια συγγνώμη για το παράλληλο πρόγραμμα

Βιβλιάρια ασφάλισης: Εικόνες επιστημονικής φαντασίας μέχρι χθες για την πλειοψηφία των ελλήνων...

Οι φτωχοί, ανασφάλιστοι συμπολίτες μας θα δικαιούνται πλέον δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και δεν θα πηγαίνουν σαν το σκυλί στ' αμπέλι. Το ακούσατε – διαβάσατε πουθενά;

του Νίκου Μωραΐτη*

Χίλια συγγνώμη που θα χαλάσω την ωραία ατμόσφαιρα. Την ατμόσφαιρα κατατρομοκράτησης από τα κανάλια με όργια φημών για το ασφαλιστικό, το αγροτικό, το μεταναστευτικό – κάθε μέρα κι άλλα, κάθε μέρα και αυτοδιαψευόμενα.

Χίλια συγγνώμη που θα χαλάσω την ωραία ατμόσφαιρα πρωτοσέλιδων όπως των ΝΕΩΝ για «φορο-πυρετό 39,9%» με τον πρόστυχο υπότιτλο «ποιοι θα πληρώσουν την έκτακτη εισφορά», έτσι ώστε να νομίζεις ότι θα σου επιβάλουν 39,9% έκτακτη εισφορά, ενώ το κείμενο αναφέρεται σε έκθεση για την υπάρχουσα φορολογία στην Ελλάδα! «Υπάρχουσα» σημαίνει όχι διαμορφωμένη το τελευταίο έτος της… επάρατου Αριστεράς, αφού η επάρατος δεν πρόλαβε να αυξήσει τους φόρους.

Χίλια συγγνώμη που θα χαλάσω και την ωραία ατμόσφαιρα των πανηγυρικών δημοσκοπήσεων όπως της MRB, που φέρνει πρώτη μακράν τη ΝΔ, καταλληλότερο πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη και όλη η Ελλάδα είναι μπλε, είναι μπλε, είναι μπλε. Μόνο που για την MRB του κυρίου Μαύρου όλη η Ελλάδα ήταν μπλε, ήταν μπλε, ήταν μπλε και το Σεπτέμβριο, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε με 7,5 μονάδες διαφορά. Και έβγαινε μετά ο κύριος Μαύρος να ζητάει συγγνώμη από τους πολίτες για τις μπλε προβλέψεις των δημοσκόπων, αλλά επειδή ο Μαύρος Μαύρος θα παραμείνει και το σαπούνι σου χαλάς, ξαναδείχνει τώρα όλη την Ελλάδα μπλε. Ε, και τι έγινε; Άμα γίνουν εκλογές, το πολύ πολύ να ξαναζητάει συγγνώμη – τζάμπα είναι, του Θεού.

Χίλια συγγνώμη λοιπόν που θα χαλάσω την ωραία ατμόσφαιρα της απανταχού διαπλοκής για να θυμίσω ότι ψηφίστηκε στη Βουλή το παράλληλο πρόγραμμα. 

Τα κανάλια μάς έδειξαν τις αψιμαχίες των πολιτικών αρχηγών, αλλά κανένα δεν μας είπε τι τελοσπάντων περιλαμβάνει αυτό το παράλληλο πρόγραμμα.

Από σήμερα λοιπόν οι φτωχοί, ανασφάλιστοι συμπολίτες μας θα δικαιούνται δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και δεν θα πηγαίνουν σαν το σκυλί στ' αμπέλι. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης βέβαια προσπάθησε να θολώσει τα νερά, άρχισε αυτά τα ωραία τα μητσοτακικά, του πατέρα του, λέγοντας ότι και τώρα οι πολίτες αυτοί δικαιούνται ιατροφαρμακευτική περίθαλψη δωρεάν. Μέγα ψέμα – καθώς είναι αναρτημένη η σχετική ανακοίνωση σε όλα τα νοσοκομεία και αν ο ανασφάλιστος δεν έχει να πληρώσει επιτόπου, εξετάζεται μεν, αλλά του έρχεται ο λογαριασμός πακέτο με τη φορολογική δήλωση.

Της κυρίας Γεννηματά της ξέφυγε, λέγοντας «κόβετε από τους φτωχούς για να δώσετε στους φτωχότερους», αλλα έτσι γίνεται δυστυχώς σε μία χώρα φτωχοποιημένη (και) από το κόμμα της, όπου υπάρχει κόσμος που τρώει από τα σκουπίδια: ο φτωχότερος προηγείται του φτωχού και ο φτωχός του μεσαίου. Ο πλούσιος, βλέπεις, τα χρήματά του τα έβγαλε έξω και τώρα φωνάζει για τη Ναιυρώπη και τα capital control.

Ζητώ και πάλι χίλια συγγνώμη που χάλασα τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα της «λαίλαπας ΣΥΡΙΖΑ που κατέστρεψε τη χώρα», αλλά καινούργια εβδομάδα ξεκίνησε, μπορείτε να ανοίξετε ένα κανάλι ώστε να επανέλθει το ph της προπαγάνδας στα κανονικά για τη χώρα επίπεδα.


πηγή altsantiri

ΜΜΕ: Το καρτέλ των βαρώνων της διαπλοκής δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα επωάζοντας το αυγό του φιδιού

Γιάννης Δερμεντζόγλου / tvxs

Η διαπλοκή, κέντρο καθοδήγησης και ιδεολογικού αμπαλάζ του δεξιοαριστερού αντικυβερνητικού κινήματος κατσαρόλας με γενικό τίτλο "να μην αλλάξει τίποτα"

Το αμπαλάζ της κατσαρόλας

του Δημήτρη Τρίμη*

Τον εθνικό ύμνο ψέλνουν οι επιτροπές γνησίων Ελλήνων «ενάντια στις νέες ταυτότητες του σατανά» και υποθέτουμε και κατά κάθε ηλεκτρονικής τραπεζικής συναλλαγής που θα μπορούσε να ελέγξει την τεράστια φοροδιαφυγή. Τον εθνικό ύμνο τραγουδούν κι ορισμένοι Κώοι μαζί με τους τοπικούς άρχοντες και τους ναζί βουλευτές τους κατά των κέντρων φιλοξενίας προσφύγων, που «θα μολύνουν» το DNA και τον τουρισμό τους.

Τον εθνικό ύμνο τραγουδούν σε κάποια μπλόκα αγρότες ενάντια σε οποιαδήποτε αλλαγή στο βολικό σύστημα άδικων εισφορών του χρεοκοπημένου ΟΓΑ, αν και με την πρόταση της κυβέρνησης για τους αγρότες προβλέπονται λίγο μεγαλύτερες συντάξεις, παραμένουν οι δωρεάν οικονομικές ενισχύσεις και οι πολλές φοροαπαλλαγές και δίνεται η δυνατότητα άμεσης ασφάλισης της μισθωτής γεωργικοκτηνοτροφικής εργασίας που θα αυξήσει την απασχόληση, τα μεροκάματα και τα έσοδα της Κοινωνικής Ασφάλισης.

Αν δεν υπήρχε η εξωραϊστική μεσολάβηση των ΜΜΕ οι πολλοί ύμνοι και τα μεγάλα λόγια για πατρίδες, κομμούνια, ανθέλληνες και προδότες δεν θα μπορούσαν να πείσουν το κοινωνικό σώμα για το ανιδιοτελές νόημα αυτής της ...εξέγερσης της κατσαρόλας. Χωρίς τη σκηνοθετική μεσολάβηση των ΜΜΕ και των έμπειρων σχολιαστών τους, θα ήταν αδύνατον να ...θαυμάζεται η περιφρόνηση του διαλόγου, η αυθαιρεσία, η τυφλή άρνηση και ο ανορθόδοξος τσαμπουκάς.

Τα ΜΜΕ που ως πρόσφατα έσκουζαν για τους θρασείς εργατοπατέρες, τους προνομιούχους του Δημοσίου και τις καλοβολεμένες συντεχνίες που κλείνουν δρόμους, σαμποτάρουν την οικονομία της χώρας, και τη δυσφημούν στο εξωτερικό, έχουν μετατραπεί σε μηχανές αντικυβερνητκής προπαγάνδας, αδιαφορώντας για τα πάντα -αρκεί να πέσει η «ανήθικη» κυβέρνηση της αριστεράς και μάλιστα από αυτή τη Βουλή, χωρίς εκλογές.

Η διαπλοκή είναι το κέντρο καθοδήγησης και ιδεολογικού αμπαλάζ του δεξιοαριστερού αντικυβερνητικού κινήματος κατσαρόλας με γενικό τίτλο «να μην αλλάξει τίποτα», έχοντας παράλληλα αποσιωπηθεί συνειδητά η μεγάλη είδηση: ότι δηλαδή η κυβέρνηση Τσίπρα μάχεται με τους νεοφιλελεύθερους Θεσμούς ώστε να παραμείνουν οι σημερινές συντάξεις στο ύψος τους. Κρύβουν ή διαστρέφουν μια αλήθεια που εκ των πραγμάτων ενδιαφέρει (και ανακουφίζει) 2,7 εκατομμυρία συνταξιούχους και τουλάχιστον άλλα τόσα εκατομμύρια προστατευόμενα μέλη των οικογενειών τους και ποιος ξέρει πόσες χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις που ζουν από την έστω και μικρή καταναλωτική ικανότητα όλων των προηγούμενων.

Τα ΜΜΕ τερατολογούν για τις δυσμενείς δήθεν επιπτώσεις που θα έχει η αλλαγή του τρόπου υπολογισμού των ασφαλιστικών εισφορών (ως ποσοστού πλέον επί του καθαρού εισοδήματός τους) στην επιβίωση των υποαπασχολούμενων νέων και των φτωχότερων αυτοαπασχολούμενων στρωμάτων, δηλαδή της πλειονότητας των επιστημόνων και των άλλων ελευθέρων επαγγελματιών και μικρών επιχειρηματιών. Αναπαράγουν τη ρητορική του νεοφιλελευθερισμού: των μεγάλων ευκαιριών ευημερίας με «λιγότερες εισφορές», «λιγότερο κράτος», «λιγότερους μισθωτούς», «λιγότερες συντάξεις» στους απόμαχους και στους παλιούς ασφαλισμένους για να εξισωθούν με τις χαμηλότερες αμοιβές και τις μικρότερες προσδοκόμενες συντάξεις των επόμενων αυτοαπασχολούμενων γενιών. Κι όποιος έχει λεφτά να πηγαίνει στην ...ανταποδοτική ιδιωτική ασφάλιση και στα malls της υγείας.

Δεξιά και αριστερή αντιπολίτευση διαφωνούν με την ενοποίηση του ασφαλιστικού συστήματος. Επιδιώκουν την απόλυτη αυτοτέλεια των ...ειδικών συστημάτων, αποστρέφονται την ιδέα του κοινού τρόπου υπολογισμού των εισφορών, τη διαμόρφωση ίδιων κανόνων και δίκαιων παροχών του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης, καθώς όπως φαίνεται βολεύονται με την ισχύουσα κουρελού των πολλαπλών αδικιών και των εξαιρέσεων που χαρακτηρίζει το σημερινό ελλειμματικό ασφαλιστικό σύστημα το οποίο ωστόσο πρέπει επειγόντως να βρεi χρηματοδότηση. Αλλά επ' αυτού, μας επαναλαμβάνουν το εποικοδομητικό επιχείρημα ... «να κόψει το λαιμό της η κυβέρνηση».

Κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, όλοι αυτοί οι μεγάλοι μεταρρυθμιστές (οπαδοί του ορθού ευρωπαϊκού λόγου) και οι εκ του ασφαλούς ρηξικέλευθοι, ότι με τη σημερινή ανεργία, την αθέατη απασχόληση, την ελαστικοποίηση της δουλειάς, την απεργία επενδυτικού κεφαλαίου, τον ανοιχτό χρηματοδοτικό εκβιασμό των Θεσμών και την κάθετη πτώση των μισθών, είναι αδύνατον χωρίς εισφορές και φόρους να σταθεί οποιοδήποτε διανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και αξιοπρεπών συντάξεων για όλους. Προφανώς δεν τους ενδιαφέρει το κοινωνικό κράτος, ακολουθούν πιστά την πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης, αγωνίζονται για τις μειώσεις όλων των συντάξεων, υπέρ διεύρυνσης των ανισοτήτων.

Ακόμα και την είδηση της κατάθεσης του νομοσχεδίου για την υγειονομική κάλυψη από το Δημόσιο Σύστημα Υγείας όλων των ανασφάλιστων (που πολλαπλασιάστηκαν ανατριχιαστικά την εποχή της χρεοκοπίας της χώρας), αποκρύπτουν. Κι όμως «οι εκατομμύρια ανασφάλιστοι θα μπορούν στο εξής με τον αριθμό ΑΜΚΑ και μόνο να έχουν κανονική πρόσβαση σε συνταγογραφία φαρμάκων, εξετάσεων και νοσηλεία», δηλώνει ο ο υπουργός Υγείας, Ανδρέας Ξανθός, αλλά δεν ...ακούγεται από το καρτέλ των βαρόνων της διαπλοκής.

Κάθε ανάλογη είδηση προστασίας των φτωχότερων συμπολιτών μας (κάρτες σίτισης, επίδομα ενοικίου, δωρεάν μεταφορές, νερό και ρεύμα, προστασία πρώτης κατοικίας από τις τράπεζες κ.ά), χάνεται μέσα στην εξώφθαλμη αντιΣΥΡΙΖΑ σκοπιμότητα, μέσα στον ορυμαγδό πληροφοριών και εικόνων παραπλάνησης, διόγκωσης, υιοθέτησης και ανάδειξης κάθε πιθανής και απίθανης διαμαρτυρίας. Κι όποτε οι Θεσμοί καθυστερούν ή απαγορεύουν ένα μέτρο του λεγόμενου παράλληλου προγράματος της κυβέρνησης, η δεξιοαριστερή μιντιακή μηχανή δεν θα ντραπεί να πανηγυρίσει και να αποδώσει την ευθύνη αποκλειστικά στον «ανίκανο και κωλοτούμπα» ΣΥΡΙΖΑ -και ποτέ στην αναλγησία και τους εκβιασμούς των δανειστών και των εγχώριων συμμάχων τους.

Ποτέ τόσοι μεταρρυθμιστές και ρηξικέλευθοι πολιτικοί, οικονομολόγοι, συνδικαλιστές ηγέτες, δεν είχαν υποστηρίξει τόσο αποφασιστικά να μην αλλάξει τίποτα σε μια ολοφάνερα προβληματική και άδικη χώρα.

πηγή efsyn