Παραμένοντας μέσα στο ευρωπαϊκό σύστημα, η Ελλάδα διαχειρίζεται το θέμα πιο αποτελεσματικά από την Αργεντινή, αυτό είναι ξεκάθαρο

Η ομιλία του ALAIN LIPIETZ στην Αθήνα για την κρίση χρέους της Ελλάδας
από την Μελίττα Γκουρτσογιάννη

Καλεσμένος από το ΠΡΑΣΙΝΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ο Alain Lipietz , έδωσε ομιλία στην Αθήνα, σε εκδήλωση με θέμα “Ευημερία χωρίς ανάπτυξη” με ομιλητές εκτός από τον ίδιο και τον Τιμ Τζάκσον, συγγραφέα του ομώνυμου βιβλίου και τον Ρενώ Βιβιάν .
Ο Αλαίν Λιπιέτς, οικονομολόγος και μηχανικός, συγγραφέας πολλών βιβλίων, ιδιαίτερα πάνω στην κοινωνικο-οικονομική γεωγραφία, την οικονομία της γεωπροσόδου, της οικονομίας των χωρών του τρίτου κόσμου, καθώς και για το παρόν και το μέλλον της πολιτικής οικολογίας, είναι ιδρυτικό στέλχος των Γάλλων Πρασίνων και του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος, πολλές φορές βουλευτής και ευρωβουλευτής.Παρακάτω η απομαγνητοφωνημένη ομιλία
(πηγή http://www.livestream.com/ecogreenstv/video?clipId=pla_e1a2de14-e655-4f68-bc5e-c753d4aa9172&utm_source=lslibrary&utm_medium=ui-thumb )

H μεγάλη δυσκολία που αντιμετωπίζει η Ελλάδα θα έλεγα ότι αφορά και όλη την Ευρώπη και ίσως και ένα μέρος της Αμερικής - και κάποια στιγμή ίσως θα πρέπει ν’ αναρωτηθούμε και για την Κίνα. 

Το προβλημα λοιπόν είναι ότι εισερχόμαστε σε μια τεράστια κρίση και όλοι οι παρεμβαινοντες είπαν ότι η κρίση δεν ήταν μόνο χρηματοοικονομική. Είναι όμως γεγονός ότι η σημερινή χρηματοοικονομική κρίση μπλοκάρει την προοπτική για το πως θα λύσουμε το πρόβλημα. 

Συμφωνούμε όλοι ότι είναι ένα μεγάλο πρόβλημα πολιτισμού, ότι αύριο θα πρέπει να χτίσουμε έναν καινούργιο κόσμο, πολύ πιο οικολογικό, πολύ πιο αλληλέγγυο. 

Αλλά στις εκλογές που θα έχετε εσείς τον Φεβρουάριο-Μάρτιο, εμείς τον Απρίλιο και οι Γερμανοί έναν χρόνο αργότερα, το ερώτημα που θα τεθεί θα είναι, τι κάνουμε για να ξεφύγουμε από το χρέος. 

Και αυτό το ερώτημα δεν είναι κάτι δευτερεύον, γιατί είναι προφανές ότι θα πρέπει να λύσουμε αυτή την κρίση, την κρίση χρέους. Αφ’ ετέρου, διότι το χρέος ως παρελθούσες δαπάνες που δεν μπορούμε να αποπληρώσουμε σήμερα, δείχνει την αποτυχία, τη μη βιωσιμότητα του προηγούμενου οικονομικού μοντέλου. 

Ταυτοχρόνως δε, θέτει το ερώτημα: αφού δεν έχουμε λεφτά, πώς θα χρηματοδοτήσουμε το όποιο νέο μοντέλο;