Αιχμές Ενότητας - Υπάρχω πολιτικά γιατί συνθέτω, όχι γιατί διαφέρω (#2οΣυνέδριοΔΗΜΑΡ)

 Αναδημοσιεύουμε με άπειρο σεβασμό: (ΑΣ) 

Στην τελευταία ΚΕ της ΔΗΜΑΡ, 2-11-13, χαρακτήρισα την ολιγόλεπτη ομιλία μου σαν το τρέιλερ ταινίας μεγάλου μήκους με τίτλο “Αιχμές Ενότητας” την οποία υποσχέθηκα να κοινοποιήσω στις οθόνες συντρόφων και φίλων προσεχώς.Αυτή την υπόσχεση εκπληρώνω σήμερα, 5000 λέξεις, απόσταγμα 40 χρόνων εμπειρίας ενός ενεργού πολίτη που συνεχώς απορούσε με τα ρούχα του γυμνού Βασιλιά. Ελπίζω να φανεί χρήσιμη στον τόπο μου, στη ΔΗΜΑΡ και στη ΜΙΑ ΚΡΗΤΗ, την ανεξάρτητη Περιφερειακή Κίνηση που με τιμά με την εμπιστοσύνη της.Μπορείτε να την βρείτε εδώ https://www.icloud.com/iw/#pages/BAIOqDmo_laQjafqbs2BLOZJ1Zljwh9_8IiE/Αιχμές_Ενότητας

του Αντώνη Ανηψητάκη

Τούτες οι γραμμές προέκυψαν απ’ την τόλμη που μου χάρισε η δική μου Αγία Τριάδα, ο σιτιζόμενος στους κάδους συμπολίτης, η αφαιμαγμένη από τους γονείς της γενιά των παιδιών μου και η κινδυνεύουσα διπλή μου πατρίδα, η Ελλάδα και ο πλανήτης. Το τριπλό χρέος σ’ αυτή την Τριάδα υπηρετώ καταθέτοντας τον πολιτικό οβολό μου, απόσταγμα 40 χρόνων. Αφορμή το Β’ συνέδριο της ΔΗΜΑΡ, η στόχευση όμως γενικότερη, υπερβαίνει τη συγκυρία του συνεδρίου και των προσεχών εκλογών. 

—-

Ι.      ΔΗΜΑΡ και Κρίση, ΔΗΜΑΡ εν Κρίσει

Η ΔΗΜΑΡ γεννήθηκε πριν 3,5 χρόνια, σχεδόν ταυτόχρονα με το ξέσπασμα της Ελληνικής Κρίσης, με τη φιλοδοξία να γίνει το άλλο κόμμα - καταλύτης, που θα συνέβαλε στην υπέρβαση της κρίσης. Στη σύντομη διαδρομή της, κατέγραψε επιτυχίες, συσπείρωσε αξιόλογους ανένταχτους, συνέβαλε στη νίκη των Καμίνη - Μπουτάρη στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010, συνδιαμόρφωσε την πρώτη μεταπολιτευτική τρικομματική προγραμματική συμφωνία, ένα εκσυγχρονιστικό βήμα που αδικήθηκε στην υλοποίησή του, ανέλαβε κυβερνητικές ευθύνες.

Η μονοετής κυβερνητική εμπειρία της ΔΗΜΑΡ έληξε προ εξαμήνου πυροδοτώντας μια εσωκομματική κρίση, που την απειλεί με συρρίκνωση. Προσομοιάζει, όλο και περισσότερο, με άλλο ένα κόμμα, μέρος της κρίσης του πολιτικού συστήματος, παρά με το άλλο κόμμα που φιλοδοξούσε να το ανασυνθέσει. Ιδιαίτερα μοιάζει με ρεπλίκα του τριτασικού ΣΥΝ. 

Στο εσωτερικό της καταγράφεται η "δεξιά" πτέρυγα που θεωρεί λάθος την αποχώρηση από την κυβέρνηση και επιδιώκει σύμπραξη με μια συνιστώσα, όχι πια αριστερίστικη, αλλά των ελίτ, προξενήτρα ενός συμφεροντολογικού γάμου με το ΠΑΣΟΚ, στο όνομα της μεγάλης κεντροαριστεράς, αλλά με προφανές άμεσο συμφέρον την εκλογική επιβίωση στις προσεχείς εκλογικές αναμετρήσεις και μεσοπρόθεσμο τη συμμετοχή με όρους περιζήτητου μπαλαντέρ σε μια νέα, δικομματική πια, συγκυβέρνηση, πιθανότερο με τη ΝΔ παρά με το ΣΥΡΙΖΑ. 

Καταγράφεται επίσης η "αριστερή" πτέρυγα, "δίκτυο" πια, όχι "ρεύμα", που θεωρεί εαυτήν δικαιωμένη με την έξοδο από την κυβέρνηση, αφού εξ αρχής διαφωνούσε με την κυβερνητική συμμετοχή, αποκηρύσσει κάθε ιδέα νέας συνεργασίας με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, βλέπει καχύποπτα τους 58 και θετικά την επαναπροσέγγιση με το ΣΥΡΙΖΑ. 

Καταγράφεται τέλος, κυρίαρχη πάντοτε, μια άτυπη προεδρική συνιστώσα, χωρίς ο Πρόεδρος να ενέχεται στη συγκρότησή της, άλλοτε συμμαχούσα με την δεξιά πτέρυγα, στην κυβερνητική επιλογή, τώρα συμμαχούσα με την αριστερή στην κυβερνητική έξοδο, έχοντας διαρκώς δίκιο, σωστά μπήκε, σωστά βγήκε.

Φαίνεται πως και τις εσωκομματικές ιστορίες τις γράφουν οι νικητές, ως τροποποιούμενες χρηστικές αφηγήσεις δικαιολόγησης των τρεχουσών επιλογών. Έτσι μια ακόμα νίκη, αδιάφορη στους πολλούς, έρχεται να προστεθεί στις εκατοντάδες μικρές νίκες που καταγράφηκαν στο εσωτερικό των κομμάτων μεταπολιτευτικά, μικρές εσωκομματικές νίκες που όλες μαζί συνέβαλλαν στην μεγάλη ήττα του πολιτικού συστήματος. 

Η ΔΗΜΑΡ τείνει να γίνει μέρος της κρίσης, γιατί η κρίση την υπερβαίνει ως πολιτικό μέγεθος, γιατί τα θετικά που συνεισέφερε, την πολιτική τόλμη να βάλει αριστερή κυβερνητική ωμοπλάτη, τον Φώτη Κουβέλη, ως νουνεχή, ευπρεπή, άφθαρτο ηγέτη, τα ικανά νέα πρόσωπα που ανέδειξε στο δημόσιο βίο, αποδείχτηκαν τελικά λίγα για να σηκώσουν τόσο βάρος. Η κοινωνία κατανόησε το σύνθημά της και αποδέχτηκε το συνεπαγόμενο κόστος, προκειμένου να σταθεί όρθια, γονάτισε όμως και μας χρεώνει, όχι για υποκρισία ή κακές προθέσεις, ακόμη και το απαράδεκτο λάθος του αναξιοκρατικού 4-2-1 νομίζω παραβλέπει, αλλά γιατί δεν είχαμε ούτε και μεις το σχέδιο που θα τη βοηθούσε να σταθεί όρθια. Της λείπουμε ενδεχομένως από ...