Η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει... #το δρεπανηφόρο άρμα του "σκεπτόμενου αντιλαϊκισμού"

αυτοενοχοποίηση...

Απόψεις που εξηγούν 
πως επιβιώνει ακόμη 
αυτή η κυβέρνηση...

Ο Κωστής Παπαϊωάννου στις 26 Νοεμβρίου 2014*

Πέστροφα ποταμίσια μεταπολιτική

"Η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει". Ο στίχος από το υπέροχο «Σαράβαλο» του Γ. Αγγελάκα έρχεται στον νου όποτε ακούω κάποιον να μας μαλώνει όλους για την κρίση. Μετά το εμβληματικό "μαζί τα φάγαμε" του Θ. Πάγκαλου ήρθε και η Ελ. Κούρκουλα: "Μη σας φανεί ακραίο, αλλά μήπως ο κάθε Έλληνας δεν ήταν ένας μικρός Τσοχατζόπουλος; Δήλωσε κανείς την πραγματική αξία του σπιτιού που αγόρασε;". Κυνική εξίσωση της συστηματικής καταλήστευσης δημόσιου πλούτου με τη φοροδιαφυγή. Ωμή καθολίκευση του χαρακτηρισμού του μεγαλοαπατεώνα για έναν ολόκληρο λαό. Διαθέτουν όντως απύθμενο θράσος κάποια αποσυρμένα ή αζήτητα στελέχη του πολιτικού προσωπικού.

Προφανής και χιλιοειπωμένη η λειτουργία τέτοιων δηλώσεων: χρησιμοποιούν την αυθαίρετη γενίκευση και την υπεραπλούστευση σαν βόμβες διασποράς που σκορπίζουν αίσθημα συλλογικής ενοχής. Παρ’ όλα αυτά, πιο διαβρωτική είναι η ενοχοποίηση που δεν διεγείρει ευθέως τα αντανακλαστικά των πολλών. Εκείνη που προκύπτει σαν αβίαστος καρπός τάχα από το πάντρεμα της κοινής λογικής με τη λογιοσύνη. Πρόκειται για λόγο όπου κυριαρχεί ένα υπέροχα καθηλωτικό, ήπιο και σκεπτόμενο «εμείς». 

Έτσι, η ενόχληση που ευλόγως προκαλεί στον ακροατή η αφ’ υψηλού στηλίτευση υποχωρεί μπροστά στη «γενναία» συμπερίληψη του ομιλητή στο σύνολο που αυτομαστιγώνεται. 

Με όπλο την πρόταξη του μετανοούντος συλλογικού υποκειμένου, ο μονόφθαλμος προφήτης των δεινών μαζεύει τους τυφλούς γύρω του, διεκτραγωδεί την παρακμή, εντοπίζει τη συλλογική ευθύνη της τύφλωσης και δείχνει το δρόμο προς τη σωτηρία.

"Ζούμε σε μια κοινωνία που μαραίνεται διαρκώς, γιατί δεν έχει τρόπο να ποτιστεί στις ρίζες της. Οι δεσμοί αίματος, τα σόγια, από τα οποία περνάει κάθε εκλογική επιτυχία, οδηγούν το μερικό να κυριαρχεί του κοινού συμφέροντος. Ζούμε σε ένα τοξικό νέφος, σε ένα πνιγηρό παρόν", είπε ο Στ. Ράμφος στην πολυδιαφημισμένη εκδήλωση του Ποταμιού. 

Εύστοχα σχολιάστηκε πως το σκηνικό θύμιζε κήρυγμα τηλευαγγελιστή. 

Φοβάμαι πως και το περιεχόμενο εκεί παρέπεμπε. "Η παλιά Ελλάδα θριαμβεύει, γιατί ο τόπος της παλιάς Ελλάδας είναι το καφενείο". Όμως και τούτες οι κουβέντες με θρίαμβο του καφενείου μοιάζουν: η ελληνική γλώσσα που πεθαίνει, οι νέοι που βυθίζονται στην αμάθεια, οι Έλληνες που δεν μπορούν να συνεννοηθούν για τα βασικά. 

Και βέβαια, πάγια κορωνίδα το ανάθεμα στη στρεβλή νοοτροπία μας: "αν το χρέος εξαφανιζόταν με ένα μαγικό ραβδί, εμείς θα συνεχίζαμε να έχουμε την ίδια νοοτροπία".

Ο Δ. Σαββόπουλος, διανύοντας μακρά περίοδο αυτάρεσκης μεταμέλειας και αποκήρυξης του παρελθόντος (του), τραγουδούσε: "Ένας κόσμος που κρύβει το δράμα με μια δήθεν στηλίτευση". Πρόκειται όντως για μια ιδιότυπη ηδονή της στηλίτευσης. 

Το σηκωμένο δάχτυλο της καθολικής επίπληξης. 

Το δρεπανηφόρο άρμα του "σκεπτόμενου αντιλαϊκισμού". 

Η νέα θεότητα είναι η παντοδύναμη "κοινή λογική" που καταδικάζει το ακόλαστο παρελθόν.

Όποιος κοιτάζει πίσω κινδυνεύει να μείνει στήλη άλατος. Η φτώχεια, απελευθερωμένη από διεκδικήσεις και απολαβές αμαρτωλές, φρόνιμη πια, ωθείται να αγκαλιάσει το νέο: την αλλαγή νοοτροπίας, την ανάδειξη των αρίστων. 

Καλεί ο Στ. Ράμφος –σαν άλλος Πάουλο Κοέλιο- τη φρόνιμη φτώχεια να "αποκτήσει καλή ψυχολογία". Με ανάταση ψυχής να προσευχηθεί στο ευχολόγιο της καθαρτήριας κοινοτοπίας, να ορκιστεί στο τέλος της αμαρτωλής μεταπολίτευσης. 

Τέσσερις δεκαετίες διαγράφονται. 

Ελάτε λοιπόν να γυρίσουμε πίσω στο 1974, τότε που η δικτατορία άφησε μηδέν δημόσιο χρέος (πάλι κατά τον Στ. Ράμφο, κι αφήστε τα στοιχεία να λένε άλλα). Τότε που δεν υπήρχαν κόμματα, γιατί, αν υπήρχαν, το Πολυτεχνείο δε θα γινόταν, όπως είπε κι ο Στ. Θεοδωράκης.

Πρόκειται για ογκώδη άγνοια; 

Φυσικά όχι. Πρόκειται για την επέλαση της μεταπολιτικής. 

Το δόγμα του αυτονόητου πρέπει να επικρατήσει. 

Οι αντιθέσεις να κατασιγάσουν διότι κρύβουν εγωισμό. 

Τα κόμματα να πάψουν γιατί θυμίζουν την παλιά Ελλάδα. 

Οι ποταπές κοινωνικές διεκδικήσεις να πάνε στο χτες γιατί εκεί ανήκουν. 

Οι ιδεολογικές αποχρώσεις να ξεβάψουν και να στρατευτούν πίσω απ’ το «λευκότερο λευκό» λάβαρο της συναίνεσης. 

Και εντέλει, γι’ αυτό υπάρχουν οι φωτισμένοι, οι "άριστοι των Ελλήνων", για να μας δείξουν τον δρόμο: 

πιο πίσω και απ’ το πίσω… 

*Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, 26/11

  πηγή αντίφωνο

Στέλιος Ράμφος: να αναδιαπραγματευτούμε το μνημόνιο με τον εαυτό μας

Η συνέντευξη του Στέλιου Ράμφου στο ΒΗΜΑ TV

"η αντιπολίτευση στην ευρωπαϊκή προοπτική μας είναι που νομιμοποιεί το δικομματικό σύστημα της ανομίας να παραμένει και να εμφανίζεται ξανά διεκδικώντας εξουσία"
"η αριστερά είναι πια μόνο αντιδραστική και καταστροφική"
"η έλλειψη αυτοσυνειδησίας μας οδηγεί να κάνουμε πάντα μόνο την πρώτη σκέψη... η δεύτερη λείπει!"
...και πολλά άλλα πολύ ενδιαφέροντα από έναν από τους τελευταίους διανοητές μας.

Με τα µυαλά που φτάσαµε στην κρίση δεν µπορούµε να βγούµε από αυτήν

Ο Στέλιος Ράμφος σε συνέντευξη  στον Ι.Ν.Μπασκόζο στο ΒΗΜΑ

«Με τα παλιά µυαλά και τις παλιές σκέψεις» δεν µπορούµε να βγούµε από την κρίση, υποστηρίζει ο φιλόσοφος Στέλιος Ράµφος. Τον βρίσκουµε σκεπτικό αλλά αισιόδοξο. 

Πιστεύει ότι πρέπει να ξαναβρούµε τις έννοιες που θα δώσουν νόηµα στην πραγµατικότητά µας για να βγούµε από την κρίση. Κατά τον Στ. Ράµφο, φτάσαµε σε µια ζωή που στηρίζεται στην «άρνηση του νοήµατος», η οποία δηµιούργησε «µια αίσθηση ζωής και ένα είδος ηθικής ουδετερότητας, που έκανε τους διαχειριστές του πλούτου αδιάφορους για τις κοινωνικές προεκτάσεις του προβλήµατος».

Βάση της κρίσης, όπως υποστηρίζει ο Στέλιος Ράµφος, είναι η «κρίση της µετανεωτερικότητας», η διάσταση της σηµασίας από την πραγµατικότητα. 

Όπως λέει:

«Μετά το ‘70, οπότε αποσυνδέθηκε το χρήµα από τη ρήτρα χρυσού, άρχισε το χρηµατοπιστωτικό σύστηµα να αναπτύσσεται χωρίς να έχει εξάρτηση από την πραγµατικότητα. Μετά το ‘89, µε την πτώση του “υπαρκτού” σοσιαλισµού και τη ραγδαία ανάπτυξη των επικοινωνιών, δόθηκε η δυνατότητα µιας κυριαρχικής επιβολής του στοιχείου της ταχύτητας, οι επενδύσεις γίνονται γρήγορα, οπουδήποτε στον κόσµο, δηµιουργώνταςένα χρηµατοπιστωτικό σύστηµα που αναγνωρίζει ως µοναδική πραγµατικότητα τον χρόνο».

Ετσι, συµπληρώνει, είχαµε ως συνέπεια «ανάλογα µε τις ταχύτητες να δηµιουργούνται και οι αξίες. ∆ηλαδή η ταχύτητα µπορεί να προλάβει την πραγµατικότητα, να δηµιουργήσει µιανέα δική της πραγµατικότητα, µε πλαστή αξία, δηλαδή ενδεχοµένως µια φούσκα. Αυτές οιταχύτητες κινούµενες τυφλά δηµιούργησαν στον σύγχρονο κόσµο συγκέντρωση υπερβολικού πλούτου από τη µία µεριά και µεγάλη φτώχεια από την άλλη».

Ευκαιρία η κρίση!

Ορισµένοι υποστηρίζουν ότι όπως µετά το βαθύ σκοτάδι έρχεται το ξηµέρωµα έτσι και κάθε κρίση µπορεί να κρύβει κάτι θετικό. Ο Στ. Ράµφος υποστηρίζει ότι «κάθε κρίση είναι µια ευκαιρία, αλλά εξαρτάται από εσένα, το άτοµο. Στο βάθος κάθε κρίση σού ζητάει να σκεφτείς περισσότερο από ό,τι σκεφτόσουν. Τα ίδια µυαλά, µε τις ίδιες σκέψεις που δηµιούργησαν την κρίση, δεν µπορούν να σε βγάλουν από αυτήν».

Βέβαια η δική µας κρίση έχει οµοιότητες αλλά και διαφέρει από τις άλλες. 

«Εξωτερικά είναι δηµοσιονοµική κρίση, αλλά κατά βάθος πρόκειται για κρίση σχέσεων κοινωνίας - κράτους, ενώ διεθνώς είναι χρηµατοπιστωτικές οι κρίσεις. 

Από το 1821 η ελληνική κοινωνία δεν έχει οµαλές σχέσεις µε το κράτος. ∆εν αποδεχθήκαµε ποτέ την έννοια του κράτους, είµαστε σταθερά προσηλωµένοι στην οικογένεια, στην εντοπιότητα, στη συντεχνία.

Χρησιµοποιήσαµε το κράτος, που είναι ο πολιτικός εγγυητής της κοινωνικής συνοχής και όχι ο µπαµπούλας, µε έναν τρόπο αθέµιτο και παραπλανητικό. Το θέλαµε σαν βιτρίνα για να µας δίνουν δάνεια οι ξένοι, ενώ ταυτόχρονα οι Μαυροµιχαλαίοι έφτιαχναν τελωνεία για να εισπράττουν αυτοί τους φόρους. 

Οι δεσµοί αίµατος και τόπου είναι για τον Ελληνα πάνω από τους θεσµούς και το κράτος. Αυτή είναι η µόνιµη βάση της κρίσεως στην ελληνική κοινωνία. Εξ ου και ύψιστη έκφραση της αντιθέσεως κράτους - κοινωνίας είναι η φοροδιαφυγή. 

Είναι βαθύτερες νοοτροπίες που εµποδίζουν την αποδοχή του άγνωστου “άλλου”. Εδώ θα βοηθούσε πολύ µια σωστή παιδεία».

Τα παθήµατά µας είναι το τίµηµα των διαιρέσεών µας

Ο Στ. Ράµφος έχει πολλές φορές υποστηρίξει ότι υπάρχει ένας διχασµός που διατρέχει την ελληνική κοινωνία. 

«Πρέπει να καταλάβουµε ότι τα παθήµατά µας είναι το τίµηµα των διαιρέσεών µας» λέει. «Οταν περί το 1200 στην Ευρώπη άρχισε να ωριµάζει η ατοµικότητα, ο άνθρωπος, δηλαδή, να µπορεί να επιβιώσει εσωτερικά, ανεξάρτητα από το τι λένε οι άλλοι, η ανατολική χριστιανοσύνη δεν το δέχτηκε και έτσι η ατοµικότητά µας έµεινε ανώριµη. 

Η αναγνώριση έρχεται από τους άλλους, οπότε πρέπει να µην υστερούµε για να την έχουµε. Ετσι οι άλλοι γίνονται απειλή, αν δεν είναι κατώτεροι. 

Η ανασφάλεια µας κάνει να είµαστε αιωνίως διχασµένοι, να µην εµπιστευόµαστε κανέναν, να µη λέµε καλό λόγο για τον φίλο µας όταν δεν είναι παρών. 

Σε αυτή την ανωριµότητα πατάει ένα ολόκληρο σύστηµα».

Μοντέλο αλλαγής

Ποιο είναι το µοντέλο που θα µας κάνει να αλλάξουµε; 

To έχουµε στα χέρια µας, θα πει ο Στ. Ράµφος, είναι «το πώς προκόβουµε όταν πηγαίνουµε στο εξωτερικό. 

Μπορεί να µεταφέρουµε στα ξένα µαζί µε τα προτερήµατα και τα ελαττώµατά µας, αλλά εκεί υπάρχουν θεσµοί, υπάρχει κράτος που είµαστε υποχρεωµένοι να σεβόµαστε και ναυπακούσουµε στους νόµους του αναπτύσσοντας στα πλαίσιά τους τις δεξιότητές µας. 

Αντίθετα, στην Ελλάδα, δηµιουργώντας ένα κράτος-φάντασµα, τα ιδιωτικά συµφέροντα το έκοψαν στα µέτρα τους και το χρησιµοποίησαν για ίδιον όφελος. Εξ ου και οι νόµοι µε τα παραθυράκια. 

∆εν µπορεί να υπάρξει κράτος νόµου µε τον νόµο περί ευθύνης υπουργών που ισχύει, µε την ατιµωρησία του ποινικού µας συστήµατος, µε µια δικαστική εξουσία η οποία εξαρτάται από το υπουργείο. Το κράτος υπηρετεί το γενικό συµφέρον · η κοινωνία τα επί µέρους συµφέροντα. 

Με τις πελατειακές σχέσεις του πολιτικού συστήµατος δηµιουργήθηκε ένα διεστραµµένο κράτος που εξυπηρετεί τα επί µέρους συµφέροντα. Εκεί βρίσκεται η καρδιά του προβλήµατος».

Τον πολιτικό Ράµφο τον απασχολεί και η δυνατότητα συναίνεσης, την οποία θεωρεί «ακρογωνιαίο λίθο για κάθε πρόοδο». 

Υποστηρίζει ότι πρέπει να ξεπεράσουµε το παρελθόν και επισηµαίνει τη θεµελιώδη παθογένειά µας: «µπερδεύουµε τα αισθήµατά µας µε την πραγµατικότητα» . 

Και επεξηγεί: 

«Οταν ο λαός µπερδεύει τα συναισθήµατα µε την πραγµατικότητα, οδηγείται σε παρανοϊκές καταστάσεις. 

Είµαστε λαός µε ισχυρές εµµονές, όπως η συνωµοσιολογική µανία, από την οποία δεν εννοούµε να βγούµε. Επίσης αγνοούµε τον χρόνο και είµαστε δεµένοι περισσότερο µε τον χώρο, που σηµαίνει µε τα ακίνητα περιουσιακά στοιχεία. 

∆εν έχουµε τον εσωτερικό δυναµισµό που θα µας οδηγήσει στην παραγωγικότητα. 

Η κρίση µπορεί να βοηθήσει, αρκεί να υπάρξει συναίνεση».

Το δραματικό έλλειμμα αυτογνωσίας μας στην σημερινή κρίση και οι ιστορικές του ρίζες

Επίκαιρη συνέντευξη του Στέλιου Ράμφου στον Αντώνη Παγκράτη

[από το ιστολόγιο Στέλιος Ράμφος]

Πώς φτάσαμε στα σκαλοπάτια μιας ακόμη πτώχευσης; Είναι αποτέλεσμα μιας διεργασίας των τελευταίων 20-30 ετών; Ή μιας συλλογικής νοοτροπίας που αρνούμαστε να κοιτάξουμε κατάματα εδώ και 190 χρόνια; Το δεύτερο υποστηρίζει ο Στέλιος Ράμφος και ξετυλίγει το νήμα της εθνικής μας κακοδαιμονίας από τις απαρχές του νεότερου ελληνικού κράτους, οπότε ξεκινά το εθνικό – υπαρξιακό μας ζήτημα, έως τις μέρες μας. Ποιο είναι; Ντύσαμε με το ζόρι Δύση μια χώρα που ζούσε στον δικό της γαλαξία. Το αποτέλεσμα, μια μασκαράτα που κοροϊδεύει και την κοροϊδεύουν. Πώς το αντιμετωπίζεις; Αναζητώντας την αληθινή σου ταυτότητα. Η κρίση του μνημονίου είναι μια ευκαιρία. Η εθνική ενηλικίωση, ίσως, το αποτέλεσμά της.

Bιώνουμε άλλη μία κρίση οικονομική, κοινωνική, πολιτική και ατομική. Μάλιστα, συνοδεύεται από τέτοια απογοήτευση που φαίνεται να οδηγούμαστε σε αδιέξοδο. Δηλαδή, δεν διαγράφεται μέλλον. Είναι αυτή μία ειλικρινής δήλωση αδιεξόδου ή ένα υποκριτικό τέχνασμα με σκοπό την άφεση των αμαρτιών μας από αυτούς που ανέκαθεν θεωρούσαμε υπεύθυνους της κακιάς μας μοίρας, δηλαδή τους Aγγλους, τους Αμερικανούς και τώρα τους Γερμανούς; Με λιγότερα λόγια, θα μπορέσουμε να συγκροτήσουμε έναν υπεύθυνο εαυτό για να πορευτούμε στο μέλλον ή θα εξακολουθήσουμε να ενεργούμε σαν παιδιά, ζητώντας την βοήθεια των μεγαλυτέρων; 

 «Ναι, μόνο που τώρα δεν έχουμε να κάνουμε εμείς με την παρέα μας. Τώρα έχουμε να κάνουμε με Γερμανούς, οι οποίοι δεν είναι διατεθειμένοι να λυπηθούν κανέναν. Αλλά, πάνω από όλα, δεν έχουμε δήλωση αδιεξόδου, έχουμε αίσθημα αδιεξόδου. Αισθανόμαστε σε αδιέξοδο; Οτι το δηλώνουμε είναι δευτερεύον».


Το έχουμε καταλάβει ακριβώς ή για άλλη μια φορά κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας;


«Το νιώθουμε, το εισπράττουμε, το πληρώνουμε. Δεν είναι βέβαιο, όμως, ότι το έχουμε καταλάβει ακριβώς. Και δεν το έχουμε καταλάβει ακριβώς επειδή το αντιμετωπίζουμε σαν γεγονός που συμβαίνει τώρα και που υπάρχει εδώ και είκοσι χρόνια. Oμως, στην πραγματικότητα, είναι μια αλήθεια που αρχίζει, τουλάχιστον, από το 1821, δηλαδή, εδώ και 190 χρόνια και, εάν τα πράγματα πάνε καλά, θα λήξει μετά τα 200 χρόνια του νεοελληνικού κράτους».


Ας το κάνουμε πιο συγκεκριμένο, τονίζοντας ότι εδώ και τουλάχιστον 190 χρόνια έχει ξεκινήσει αυτό το πρόβλημα, αν υποθέσουμε ότι δεν είναι ακόμα παλαιότερο. Ποιο ακριβώς είναι αυτό το πρόβλημα και ώς πού απλώνονται οι ρίζες του;


«Οι ρίζες του προβλήματος, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι πήγαμε να φτιάξουμε ένα νεωτερικό κράτος κρατώντας τον παλιό μας εαυτό. Ο οποίος συνίσταται στο γεγονός ότι οι νόμοι που διέπουν τις σχέσεις της οικογενείας, του σιναφιού, της συντεχνίας, της τοπικότητος κ.τ.λ. υπερισχύουν των νόμων του κράτους. Αυτός είναι ο πρώτος κανόνας για την διαφθορά. Δηλαδή, το αίσθημά μου για τον γιο μου, τον κουμπάρο, τον μπατζανάκη μου είναι ισχυρότερο από ό,τι επιτάσσει ο νόμος. Επομένως θα καταστρατηγήσω το Α.Σ.Ε.Π. για να τον διορίσω. Φτιάξαμε ένα σύγχρονο κράτος για να κοροϊδεύουμε, υποτίθεται, τους “Φράγκους”, αλλά το αιμοδοτήσαμε με την παλιά μας νοοτροπία. Σύμφωνα με την παλιά νοοτροπία τα στοιχεία του αίματος και του τόπου καθορίζουν τις όποιες μας επιλογές. Το βλέπουμε το 1821, οπότε εκδηλώνεται για καλά η σύγκρουση των στρατιωτικών με τους πολιτικούς, που ήθελαν να φτιάξουν κράτος. Το 1823 έχουμε κιόλας εμφύλιο πόλεμο!»


Δεν είναι παλαιότερο, δηλαδή, το πρόβλημα;


«Επειδή δεν είχαμε κράτος δεν είναι παλαιότερο. Παλαιότερη, όμως, είναι η νοοτροπία. Για να βγουν οι Ρωμιοί από την Οθωμανική Αυτοκρατορία έπρεπε να γίνουν κράτος. Για να γίνουν κράτος έπρεπε να δημιουργήσουν κράτος δικαίου όπως τα ευρωπαϊκά κράτη εκείνης της εποχής. Δηλαδή, μετά την Γαλλική Επανάσταση τα προηγμένα κράτη ήταν έννομες τάξεις. Δεν είχαν υπηκόους, είχαν πολίτες. Οι υπήκοοι βρίσκονταν σε συντηρητικές μοναρχίες στην Ευρώπη, αλλά και αυτές άλλαζαν. Εμείς δεν θέλαμε υπηκόους, αλλά πολίτες. Και την ώρα που πήγαμε να φτιάξουμε αυτό το κράτος για να υποστηρίξουν οι ξένοι τον αγώνα για την απελευθέρωσή μας, την ίδια εκείνη ώρα κάθε οπλαρχηγός ήθελε την εξουσία του, πράγμα που οδήγησε σε σύγκρουση».

Μια εσωτερική ματιά στην κρίση: η πολιτισμική της διάσταση

Οι δύσκολες αλήθειες
Στέλιος Ράμφος: πως, νοοτροπία και παράδοση, μας καθιστούν πνευματικά νωθρούς και ενάντιους στην καινοτομία... 

(ή αλλιώς, γιατί οι Έλληνες προκόβουμε και καινοτομούμε στο εξωτερικό αλλά όχι και στην ίδια μας την χώρα)
Το μεσαιωνικό πελατειακό πολιτικό μας σύστημα και ο Διαφωτισμός που δεν πρόκανε...

ΥΓ  Ενδεικτικό της βασιμότητας όσων αναπτύσσει ο Στέλιος Ράμφος είναι και ένα πρόσφατο γεγονός που πέρασε απαρατήρητο μέσα στην ταραχή των ημερών: ο Δημήτρης Νανόπουλος, επίσημος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο CERN και μεταξύ των 5 σημαντικότερων ενεργών θεωρητικών φυσικών στον κόσμο, ενημερώθηκε με ένα τυπικό fax κάποιας γραμματείας για την ...μη ανανέωση της συμμετοχής του στην αντιπροσωπία κι ενώ ήταν στο CERN, παρακολουθώντας την εξέλιξη του πειράματος για τα "σωματίδια του θεού". 

Η κα Διαμαντοπούλου και ο υπεύθυνος του τομέα Αχιλλέας Μητσός δεν ένοιωσαν την ανάγκη να επικοινωνήσουν καν με τον διακεκριμένο επιστήμονα που το έργο του περιποιεί τιμή για την χώρα μας παγκοσμίως. 

Να το θεωρήσουμε δείγμα γραφής για την μεταρρύθμιση στην παιδεία που ευαγγελίζονται στο υπουργείο; 

Ή συνέχεια της παράδοσης της πελατειακής εναντίωσης στην πρόοδο που αναφέρει ο Στέλιος Ράμφος;