Φιλελεύθεροι υπέρ Δραγασάκη για παράλληλο τραπεζικό σύστημα. Φιλελέδες ΝΔ ΠΑΣΟΚ Ποτάμι ...παντελώς άσχετοι!

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης
εξέθεσε ανεπανόρθωτα την αντιπολίτευση
με το…«παράλληλο τραπεζικό σύστημα».
«Σάλος» έγραφαν οι γνωστοί ιστότοποι
από την δήλωση Δραγασάκη.
Η Νέα Δημοκρατία έκανε λόγο για δήλωση άγνοιας,
καθώς τέτοιο σύστημα (παράλληλο τραπεζικό)
δεν μπορεί να υπάρξει, λόγω του ότι
είναι ξένο προς τα ευρωπαϊκά δεδομένα.
Και κάπου εκεί, λοιπόν, αργά το βράδυ του Σαββάτου,
o αντιπρόεδρος της κυβέρνησης «φορτώνει»
στο twitter του έναν πολύ ενδιαφέροντα σύνδεσμο
με μια μελέτη του ινστιτούτου Bruegel που λέει
ότι η Γερμανία έχει το μεγαλύτερο δίκτυο
μη συστημικών τραπεζών 
ή "παράλληλο τραπεζικό σύστημα"
πηγή altsantiri

"Παράλληλο" τραπεζικό σύστημα! Προς τι η αντίδραση;

του Θανάση Μαυρίδη, διευθυντή του liberal.gr 

Ο πιο σύντομος δρόμος για την Κόλαση είναι εκείνος των εύκολων λύσεων και των καλών προθέσεων. Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις και οι καλές προθέσεις δεν είναι κριτήριο επιβίωσης στο μέτωπο του πολέμου. Εκείνο που σκοτώνει είναι η άγνοια. Κάπως έτσι πέσαμε να φάμε ζωντανό τον κ. Δραγασάκη για το παράλληλο τραπεζικό σύστημα.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι ότι οι τέσσερις συστημικές τράπεζες βλάπτουν σοβαρά τον ανταγωνισμό. Οι τέσσερις αυτές τράπεζες μοιάζουν σαν να είναι το όριο που πίστευαν κάποτε οι άνθρωποι ότι υπήρχε στην άκρη του ωκεανού. Μας λένε, λοιπόν, ότι αν επιδιώξει κάποιος να πάει πιο πέρα θα πέσει στο κενό, επειδή η γη είναι επίπεδη και ότι από ένα σημείο και πέρα σταματάει η γη και η θάλασσα και ερχόμαστε αντιμέτωποι με το χάος της αβύσσου. Η αλήθεια, πάντως, είναι πολύ διαφορετική. Έπειτα από χρόνια σκοταδισμού αποδείχτηκε αυτό που οι άνθρωποι γνώριζαν και πριν τον μεσαίωνα, ότι η γη δεν είναι επίπεδη. Κατά τον ίδιο τρόπο θα αποδειχτεί μία ημέρα ότι η οικονομική ζωή του τόπου δεν μπορεί να ξεκινάει και να σταματάει στις τέσσερις συστημικές τράπεζες.

Οι τέσσερις τράπεζες έχουν συνθλίψει οποιαδήποτε έννοια ανταγωνισμού. Με την υπογραφή και την βούλα της “φιλελεύθερης Ευρώπης” δημιουργήθηκε στην Ελλάδα ένα ολιγοπωλιακό καθεστώς. Κι επειδή ακριβώς αυτό το ολιγοπώλιο βρίσκεται το ίδιο σε βαθιά κρίση, βυθίζει αντίστοιχα σε μία αυτοτροφοδοτούμενη ύφεση ολόκληρη την Οικονομία. Στην Ελλάδα η κρίση δεν ξεκίνησε από τις τράπεζες, αλλά ένα υγιές τραπεζικό σύστημα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να πάρει και πάλι μπροστά η Οικονομία.

Ότι υπάρχει θέμα ολιγοπωλίου είναι αυταπόδειχτο. Ότι αυτό αποτελεί στρέβλωση της αγοράς είναι επίσης φανερό. Ότι αυτό αποτελεί ταυτόχρονα και ευκαιρία για όποιον θέλει να εκμεταλλευτεί την αδυναμία των... συστημικών να κάνουν την δουλειά τους, αποδεικνύεται από τις προσπάθειες των Γερμανών να φέρουν στην Ελλάδα το δικό τους Ταμιευτήριο.

Η “πρόταση” του κ. Δραγασάκη για ένα παράλληλο τραπεζικό σύστημα σε σχέση με το υπάρχον των τεσσάρων συστημικών τραπεζών αντιμετωπίστηκε με χλευασμό. Ας είμαστε, όμως, πιο προσεχτικοί. 

Αν την πρόταση αυτή την έκανε κάποιος από τους αλλοδαπούς συμβούλους που χρησιμοποίησε στο παρελθόν ο Γεώργιος Παπανδρέου, ίσως και να είχε θεωρηθεί μεγάλη σοφία. Αν εκφράζεται αμφιβολία για την ικανότητα της σημερινής κυβέρνησης να φέρει σε πέρας ένα τέτοιο έργο, αυτό είναι κάτι που μπορούμε πράγματι να το συζητήσουμε. Αλλά αυτό απέχει πολύ από το να θεωρούμε ότι δεν υπάρχουν λύσεις πέραν από εκείνες που μας παρουσιάζονται ως προφανείς.

Δεν είναι η Ελλάδα το μόνο μέρος του πλανήτη που υπήρξε κρίση. Σε άλλα μέρη, όμως, οι άνθρωποι προσπάθησαν να δώσουν λύσεις. Καινοτόμησαν, τόλμησαν να κάνουν καινούργια πράγματα. Εδώ δεν τολμούμε να κάνουμε ούτε τα αυτονόητα.

Το τραπεζικό σύστημα είναι η καρδιά της λειτουργίας μιας Οικονομίας. Αν οι τράπεζες δεν μπορούν να λειτουργήσουν, αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να τις ακολουθήσουμε στην Κόλαση. Στην ζωή δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αδιέξοδη είναι η σημερινή κατάσταση.

Αν κάποιος θεωρεί ότι όλα όσα λέμε είναι παράλογα, ας μας απαντήσει πως εξυπηρετείται ο ελεύθερος ανταγωνισμός με την υπάρχουσα κατάσταση στο τραπεζικό σύστημα. Κι αν του φαίνονται παράλογες οι προτάσεις για την δημιουργία άλλων τραπεζών, ας μας πει ποια είναι η εναλλακτική του πρόταση.

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι δεν εμπιστεύεται την σημερινή κυβέρνηση ότι θα δημιουργήσει κάτι που θα είναι πραγματικά αναπτυξιακό. Κι αυτό διότι η μέχρι σήμερα τακτική τους δεν πείθει ότι ενδιαφέρονται πραγματικά για κάτι περισσότερο από την εξασφάλιση των κομματικών τους φίλων. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να τεθεί στο τραπέζι. Οτιδήποτε άλλο μοιάζει με τον καθηγητή που κατηγορούσε έναν μαθητή, επειδή ο τελευταίος κατασκεύασε ένα ρομπότ και απειλούσε, σύμφωνα με τον καθηγητή, το μελλοντικό δικαίωμα της εργασίας των συμμαθητών του.

Θανάσης Μαυρίδης

Ό,τι θέμε κάνουμε! (#στις τριτοκοσμικές χώρες)

Παραγράφονται: 

Λίστα Λαγκάρντ,  

Eυθύνες Παπανδρέου-Παπαδήμου για Mνημόνιο,  

Eυθύνες για εξοπλιστικά-υποβρύχια 

Δεν θα συζητηθούν: 

Yπόθεση Mπαλτάκου-Kασιδιάρη, 

Δικογραφία Mιχελάκη 

Στα θερινά τμήματα: 

Tα νέα μέτρα,

O αιγιαλός, 

Mνημονιακά νομοσχέδια

Ο Νόμος είναι για όλους!

του Θανάση Μαυρίδη* 

Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά μιας Δημοκρατίας δυτικού τύπου είναι ο σεβασμός στην Δικαιοσύνη. Οι Νόμοι ισχύουν για όλους και αυτό αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο των κοινωνιών αυτών που θαυμάζουμε. Αντίθετα, στις τριτοκοσμικές χώρες η εξουσία και η οικονομική ελίτ περιφρονούν την ισονομία και χρησιμοποιούν τον Νόμο για να περιφρουρήσουν τα συμφέροντά τους. 

Το κακό είναι ότι στην τριτοκοσμική Ελλάδα αναγκάστηκε να "συμβιβαστεί" ακόμη και η "ηθικολάγνος" τρόικα. Εκτός κι αν ο καυγάς περί ολιγαρχών είχε να κάνει με το ποιοί θα ήταν τελικά οι "εκλεκτοί".

Υπάρχουν δύο περιστατικά που χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής. 

Το ένα είναι αυτό με τις καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομίας. Η κυβέρνηση αποφάσισε να απολύσει τις καθαρίστριες. Για έναν - δύο - τρεις λόγους. Δεν είναι αυτό σήμερα το θέμα μας. Κι ήρθε ένα Δικαστήριο και τις δικαίωσε. Πως αντέδρασε το ελληνικό δημόσιο; Αναζήτησε επιχειρήματα για να μην εφαρμόσει την απόφαση! Το ίδιο το κράτος περιφρόνησε τον Νόμο!

Μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι τα Δικαστήρια γέρνουν υπερβολικά την πλάστιγγα υπέρ των εργαζομένων. Μπορεί να ισχυριστεί ότι υπάρχουν περιπτώσεις που οι αποφάσεις πάσχουν νομικά. Μπορεί να ισχυριστεί ό,τι θέλει, αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να μην εφαρμόζει τις αποφάσεις των Δικαστηρίων.

Το άλλο περιστατικό είναι η απόφαση του ΣτΕ για το Mall. Δεν συζητάμε για μία πρωτόδικη απόφαση, αλλά για απόφαση του ΣτΕ. Και τι έκανε η κυβέρνηση; 

Έσπευσε να δώσει αναδρομική κάλυψη στον θιγόμενο επιχειρηματία, βαπτίζοντας το εμπορικό κέντρο fast track και δίνοντάς του το δικαίωμα να πάρει και πόρους από το ΕΣΠΑ. 

Θέλανε να δώσουν λύση στο πρόβλημα του Mall; Μπορούσαν να δώσουν μία λύση που να προστάτευε την επένδυση και ταυτόχρονα να ικανοποιούσε και την αίσθηση του κοινού για Δικαιοσύνη. Να πλήρωνε ο επιχειρηματίας, όπως θα πλήρωνε αντίστοιχα σε μία άλλη περίπτωση ένας κοινός θνητός.

Μιλάμε για θεσμούς. 

Για την ακρίβεια μιλάμε για έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους της Δημοκρατίας, την Δικαιοσύνη. Οι Έλληνες είχαμε πάντα μία ...

Η αγανάκτηση στην κάλπη (#θα τρίβουν τα μάτια τους)

Η μεγάλη έκπληξη αυτών των εκλογών!

του Θανάση Μαυρίδη από το capital.gr

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Το 2012 οι δημοσκόποι και οι σύμβουλοι επικοινωνίας ανησύχησαν σοβαρά ότι πλησίαζε η ώρα να αλλάξουν επάγγελμα. Το 2014 μπορεί να αποδειχτεί ότι έχουν ήδη καθυστερήσει πολύ σε αυτή τους την απόφαση. Το πιο πιθανό σενάριο στις επικείμενες ευρωεκλογές είναι να διαψευστούν πανηγυρικά όλα τα σενάρια! Θα είναι ο θρίαμβος ενός κινήματος διαμαρτυρίας που ξεκίνησε την επομένη του Καστελλόριζου...

Προσέξτε το αποτέλεσμα της "ψηφοφορίας" του Capital.gr για τις ευρωεκλογές. Το 41% των αναγνωστών απαντά ότι το βασικό του κριτήριο για την επιλογή του στην κάλπη είναι η... αποδόμηση της κυβερνητικής σταθερότητας! Τι σημαίνει αυτό; Ότι 4 στους δέκα συμπολίτες μας σκέφτονται πως θα κάνουν ζημιά στο σύστημα. Είναι τόσο θυμωμένοι με όσα τους έχουν συμβεί που δεν τους ενδιαφέρει κάτι άλλο.

Η ψηφοφορία του Capital.gr δεν είναι ένας επιστημονικός τρόπος μέτρησης. Δείχνει όμως τάσεις. Για παράδειγμα, πριν τις εκλογές του 2012 οι αντίστοιχες ψηφοφορίες έδειχναν την καθίζηση των παραδοσιακών κομμάτων και την ανάδειξη νέων δυνάμεων, όπως η Χρυσή Αυγή.

Ότι ο κόσμος είναι θυμωμένος είναι γνωστό. Αυτό που ίσως δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί εκεί στις παρυφές της εξουσίας είναι το πόσο θυμωμένος είναι. Και μέχρι που είναι αποφασισμένος να φτάσει για να εκφράσει αυτή του την οργή.

Δεν είμαστε από εκείνους που υποστηρίζουν ότι ο λαός έχει πάντα δίκιο. Από την άλλη πλευρά, μας κάνει εντύπωση το γεγονός ότι οι άνθρωποι που μιλούν στο κοινοβούλιο εξ ονόματος των πολιτών δεν εκφράζουν στο ελάχιστο τον προβληματισμό που αναπτύσσεται στην κοινωνία. Είναι απίστευτο, αλλά φαίνεται να μιλάμε για δύο παράλληλους κόσμους. Υπό αυτές τις συνθήκες είναι φυσικό να σημειωθούν μεγάλες "εκπλήξεις" στην κάλπη.

Το σημαντικό σε σχέση με το παρελθόν είναι ότι ο κόσμος είναι απελευθερωμένος από διλήμματα του τύπου δεξιά - αριστερά. Επίσης, δεν αντιλαμβάνεται εύκολα την έννοια του εθνικού συμφέροντος, από την ώρα που η ίδια η πολιτεία συμπεριφέρεται στους πολίτες ως εχθρικός στρατός κατοχής.

Για παράδειγμα ας πάρουμε το πρόβλημα του ΟΑΕΕ. Περισσότεροι από 300.000 συμπολίτες μας είναι όμηροι της σκληρής γραφειοκρατίας των κρατιστών. Απειλούνται ακόμη και με φυλακή, επειδή βρέθηκαν σε προφανή αδυναμία να εκπληρώσουν τις ασφαλιστικές τους υποχρεώσεις. Είναι καταχρεωμένοι, δίχως ελπίδα άμεσης επαγγελματικής αποκατάστασης και δίχως ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Κι όμως! Ο νόμος της σιωπής έχει πνίξει το δίκιο τους. 

Μιλάμε για 300.000 - 800.000 ψήφους. Αυτοί από μόνοι τους είναι πιθανόν να μας κάνουν να τρίβουμε τα μάτια μας από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών.

Θέλετε άλλο παράδειγμα; Δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας προσθέτονται κάθε μήνα στον μακρύ κατάλογο εκείνων που αδυνατούν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους στην εφορία. Ανήκουν κατά κανόνα στον λεγόμενο αστικό χώρο. Η κυβέρνηση στήριξε την πολιτική της για το πρωτογενές πλεόνασμα στην δική τους πλάτη. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά οι κρατικοί φορείς τους αντιμετώπισαν σαν να επρόκειτο για εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου.

Γιατί; Διότι πολλοί απ΄ αυτούς δεν μπόρεσαν να σηκώσουν το δυσβάστακτο φορτίο που τους επέβαλλαν. Δεν άντεξαν τα γαϊδούρια και έσκασαν στην διαδρομή. Τόσο απλά! Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι που για ολόκληρες δεκαετίες πότισαν με τον ιδρώτα τους και τους φόρους τους την μηχανή της ελληνικής Οικονομίας, σήμερα έχουν καταδικαστεί ως απόκληροι. Γιατί; Μήπως διότι έκλεψαν; Ή θεωρήθηκαν υπαίτιοι της σημερινής μας δυστυχίας; 

Όχι! Καταδικάστηκαν σε θάνατο διότι δεν μπόρεσαν να δώσουν άλλο. Τιμωρούνται εξαιτίας της αδυναμίας τους. Πως λέτε να αντιδράσουν αυτοί οι άνθρωποι στην κάλπη;

Πηγή: www.capital.gr

Πιο κοντά στον μεγάλο συνασπισμό;

του Θανάση Μαυρίδη*

Δεν κτυπάνε καμπανάκια. Κοντεύουν να σπάσουν οι πολυέλαιοι στις εκκλησίες. 

Καμπάνες ηχούν δαιμονισμένα, προειδοποιώντας για το ανεπάντεχο: Η Ευρώπη δεν πρόκειται να ελαφρύνει άμεσα το ελληνικό χρέος και θα πορευτούμε στο άμεσο μέλλον με ό,τι διαθέτουμε. Οι μόνοι που δεν ακούν το παραμικρό και νομίζουν ότι ο ελληνικός λαός τους ετοιμάζει αψίδα θριάμβου, είναι ο τσάρος της Οικονομίας και τα φιλαράκια του.

Ετοιμαστείτε τώρα για την επόμενη πράξη του δράματος. Όταν οι δικοί μας θα δηλώνουν εξαπατημένοι από τους μοχθηρούς Ευρωπαίους και θα αναζητούν τι έφταιξε και ψόφησε ο γάιδαρος. Δηλαδή η μεσαία τάξη που θα πέσει μέχρις ενός, αδυνατώντας να πληρώσει τις εναπομείνασες δόσεις των νέων φόρων.

Και να ήταν μόνο αυτό! Συζητήστε με έναν φοροτεχνικό. Θα σας πει ότι οι τελευταίοι των ελευθέρων επαγγελματιών ετοιμάζονται να δηλώσουν παραίτηση και να στείλουν εκατοντάδες χιλιάδες μηδενικές δηλώσεις στον Χάρη Θεοχάρη.

Αλλά είπαμε! Οι Έλληνες δεν είναι υπερφορολογημένοι κι αυτά που βλέπουμε είναι εικονική πραγματικότητα. Σε διαφορετική περίπτωση θα πρέπει να εξηγήσουν ποιά άλλη εναλλακτική πολιτική έχουν και σε αυτό το σημείο τα πράγματα αρχίζουν πραγματικά και γίνονται δύσκολα.

Το αδιέξοδο είναι κάτι περισσότερο από φανερό. Κάνει μπαμ από χιλιόμετρα. Μόνο αν αποδειχτούν αληθινά τα δισεκατομμύρια του Πατρινού μεγιστάνα ή αν κατέβουν οι Ελ στο κοσμοδρόμιο της Καλαμάτας με τόνους χρυσού στις αποσκευές τους έχουμε ελπίδες.

Στο παρασκήνιο κάποιοι επεξεργάζονται ιδέες που έχουν στόχο την παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Βλέπετε, τα δημοσιεύματα που ξεφύτρωσαν στα ξαφνικά σαν τα μανιτάρια δεν είναι τυχαία. Κάποιον ρόλο έχουν να παίξουν. Πιθανότατα να ενισχύσουν το σενάριο της μεγάλης συμμαχίας, με την συμμετοχή και του ΣΥΡΙΖΑ ή έστω του... ευρωπαϊκού του κομματιού.

Ανεξάρτητα απ΄ όλα αυτά, υπάρχει ένα θέμα ουσίας που σίγουρα θα απασχολήσει τους ιστορικούς του μέλλοντος: Τι ήταν εκείνο που τελικά απέτρεψε τον ελληνικό πολιτικό κόσμο να αναζητήσει μία κοινή λύση για την κοινή μας πατρίδα και αντί γι’ αυτό επέλεξε να διχάσει τον λαό με την ανούσια αντιπαράθεση μνημονίου - αντιμνημονίου. 

Δεν ξέρουμε αν ο μεγάλος συνασπισμός θα γίνει τελικά ή όχι. Αν πάντως γίνει, αυτό θα είναι το πραγματικό τέλος της μεταπολίτευσης. Κι ίσως μία νέα αρχή για μία χώρα που την χρειάζεται και την προσδοκά.

Γιατί αυτή η κυβέρνηση σκοτώνει την επιχειρηματικότητα; (#Κρατισμός Über Alles)

Η είδηση: 

Νέα δεδομένα στην επιχειρηματικότητα οδηγεί η απόφαση που υπογράφει ο γενικός γραμματέας εσόδων, Χ. Θεοχάρης.
Ειδικότερα, όπως  προκύπτει από την Απόφαση με τίτλο "Διαδικασία διάκρισης ληξιπροθέσμων οφειλών προς το Δημόσιο σε εισπράξιμες και ανεπίδεκτες είσπραξης − Εκχώρηση αρμοδιοτήτων Γενικού Γραμματέα Δημοσίων Εσόδων και καθορισμός αρμοδίων οργάνων" (ΦΕΚ Β' 3119/09-12-2013), σε όσες περιπτώσεις θα προκύπτει κατόπιν ενδελεχούς ελέγχου ότι η οφειλή είναι ανεπίδεκτη είσπραξης, επειδή δεν υπάρχουν περιουσιακά στοιχεία, κινητή ή ακίνητη περιουσία, είτε του υπόχρεου είτε των συνυπόχρεων, τότε η οφειλή θα καταχωρείται στο Βιβλίο των ανεπίδεκτων είσπραξης και θα παραμένει εκεί για 10 χρόνια.
Σε αυτό το χρονικό διάστημα ο οφειλέτης δεν θα μπορεί να λαμβάνει φορολογική ενημερότητα, γεγονός που συνεπάγεται ότι κάτι ακόμα κι αν βρει ιδιωτικά κεφάλαια για να κάνει μια νέα αρχή, έτσι ώστε να μπορέσει να εξοφλήσει και τα χρέη του προς το Δημόσιο, το υπουργείο Οικονομικών του το απαγορεύει για μια ολόκληρη δεκαετία.
Όπως αναφέρουν σε κατ ιδίαν συζητήσεις τους  στελέχη του υπουργείου, το πρόβλημα είναι ότι στην ελληνική νομοθεσία δεν υπάρχει διαδικασία πτώχευσης για φυσικά πρόσωπα όπως πχ. στις ΗΠΑ, έτσι πολύ απλά ακόμα κι αν κάποιος είχε θεωρητικά μια ευκαιρία να σταθεί εκ νέου στα πόδια του, το υπουργείο Οικονομικών τον βάζει εκτός αγοράς για μια δεκαετία. (emea.gr)

Επικίνδυνο φάουλ από τον Χάρη Θεοχάρη!

του Θανάση Μαυρίδη* 

Τα έχεις χάσει όλα, δουλειά, σπίτι, οικογένεια, φίλους. Χρωστάς στην εφορία και σε όποιον μιλά ελληνικά. Δεν ξέρεις αν αύριο θα κοιμάσαι σε σπίτι ή στο παγκάκι. Κι έρχεται ο Χάρης Θεοχάρης και λέει: "Αφού δεν πληρώνεις κάτσε για δέκα χρόνια στην γωνία τιμωρία. Δίχως φορολογική ενημερότητα, δίχως ελπίδα να μπεις και πάλι στην παραγωγική διαδικασία". 

Προς Θεού, κύριε Θεοχάρη. Πατήστε, επιτέλους, στη γη και καταλάβετε τι συμβαίνει γύρω σας! 

Θέλεις να κάνεις μία ημέρα ανακωχή με την γκρίνια και δεν σε αφήνουν. Λες και το κάνουν επίτηδες! Αλήθεια, το ίδιο συμβαίνει σε μία οποιαδήποτε άλλη χώρα με τους ανθρώπους που χρεοκοπούν; Τους αφαιρούν όλο το οξυγόνο, κάθε πιθανότητα να ορθοποδήσουν στο μέλλον; Δεν νομίζω... 

Στην πράξη, κύριε Θεοχάρη, αποκλείεται τον άνθρωπο αυτόν από την προοπτική της επανένταξης. Τον καταδικάζετε να μείνει μόνιμα στο περιθώριο. Στην καλύτερη των περιπτώσεων του ζητάτε να στραφεί στην παραοικονομία. Τι άλλο του μένει αν δεν έχει φορολογική ενημερότητα και είναι αποκλεισμένος και από το τραπεζικό σύστημα για δέκα ολόκληρα χρόνια; Μόνο η παρανομία! 

Αν είχατε σκοπό να πάρετε αυτά που νομίζετε ότι μπορείτε να του πάρετε, χάσατε. Όχι γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί δεν έχει. Και τώρα τον περνάτε για τα καλά στο "απέναντι πεζοδρόμιο". Είναι πλέον ένας περιθωριακός αντίπαλος του κράτους, επειδή εσείς τον εξορίσατε.

Ο τρόπος με τον οποίον λειτουργεί η συγκεκριμένη υπηρεσία δεν ελέγχεται απόλυτα από την κυβέρνηση. Για την ακρίβεια, δεν ελέγχεται στο ελάχιστο. Έχει αυτονομία, όπως και οι ανεξάρτητες αρχές. Ο κ. Θεοχάρης αποφασίζει και εκτελεί. Ο κ. Σαμαράς, όμως, εισπράττει το πολιτικό κόστος. Αυτές οι πρακτικές έχουν απίστευτο κόστος. Ακριβώς διότι στοχεύουν στην καρδιά των ψηφοφόρων της συντηρητικής παράταξης. 

Αλήθεια, ποιόν λόγο έχει κάποιος να υπερασπιστεί την αστική δημοκρατία αν στο μεταξύ έχει χάσει όλα εκείνα που τον τοποθετούσαν στην αστική τάξη; Γιατί ο καταδικασμένος σε φορολογική ανυπαρξία πρώην αστός να συνεχίζει να στηρίζει το καθεστώς που τον ...

Το οικονομικό αδιέξοδο και το ενδεχόμενο του μεγάλου συνασπισμού (στην Ελλάδα)

Εισαγωγή στο κείμενο του Θανάση Μαυρίδη*:

Αυτό που φαντάζει αδιανόητο, μετά και την χθεσινή "άγρια" κόντρα στην Βουλή, είναι και το πιο αναγκαίο. Ο ελληνικός ιστορικός συμβιβασμός - ο ελληνικός μεγάλος συνασπισμός. 

Όπως έχει ήδη εξηγηθεί διορατικά εδώ, ("τόσο η "Σαμαρική ασκητική "όσο και η "Συριζαϊκή υπόσχεση" εξελίσσονται σε οιονεί κεντρώα πολιτικά σχέδια που συγκλίνουν ταχύτατα") η ΝΔ εξελίσσεται αντικειμενικά σε πολυσυλλεκτικό κεντροδεξιό κόμμα και ο ΣΥΡΙΖΑ σε πολυσυλλεκτικό κεντροαριστερό (ή και σοσιαλδημοκρατικό) κόμμα, όσο κι αν οι λέξεις αυτές σοκάρουν πολλούς, ένθεν κακείθεν... 

Το ζήτημα της διαχείρισης της ελληνικής κρίσης δεν είναι αστείο - δεν μπορεί να εξαντληθεί στην μάχη του Σαμαρά να αγκιστρωθεί στην εξουσία ή στην μάχη του ΣΥΡΙΖΑ να τον αντικαταστήσει σε αυτήν. 

Και τα δυο σχέδια καταναλώνουν ενέργεια πολύτιμη για την ανάκαμψη της χώρας που βυθίζεται στην διεθνή κινούμενη άμμο της κρίσης, αδύναμη να αντιδράσει με δικό της εθνικό σχέδιο: γιατί κάτι τέτοιο απαιτεί όλες τις γνώσεις, τις προτάσεις και την ευφυΐα που κρύβεται στις τάξεις των δυο ιστορικά διαμορφωμένων ελληνικών πολιτικών παρατάξεων που έχουν ξεφύγει πια από τα ιδεολογικά δεσμά του εμφυλίου. 

Τα πιο καθυστερημένα τμήματά τους κοιτάζουν στο παρελθόν και βλέπουν στον ρεβανσισμό την λύση - τα πιο προωθημένα, ελπίζουν στον ιστορικό συμβιβασμό με σκοπό την έξοδο από το σπιράλ του θανάτου.

Δεν είναι τυχαίο ότι η ανάγκη του μεσαίου χώρου να εκφραστεί πολιτικά και να συγκροτηθεί οργανωτικά, αποτυγχάνει επανειλημμένα: δεν είναι θέμα βούλησης, είναι θέμα συγκυρίας και ιεράρχησης πολιτικών αναγκών. Τα απομεινάρια της παραδοσιακής κεντροαριστεράς και οι συσπειρώσεις των κεντρώων φιλελευθέρων, άδικα όπως φαίνεται προσπαθούν να γίνουν μεγάλα κόμματα ή συνασπισμοί. 

Όχι γιατί δεν υπάρχει ανάγκη τρίτου πόλου του μεσαίου χώρου - αλλά γιατί η συνειδητοποίησή της είναι ετεροχρονισμένη. Ήταν άλλη η στιγμή που θα μπορούσε κάτι τέτοιο να υλοποιηθεί με επιτυχία. Και είναι πάλι ξανά στο μέλλον που μπορεί κάτι τέτοιο να επαναληφθεί ως εγχείρημα.

Σήμερα το κέντρο έχει πρακτικά απορροφηθεί από ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Ως απαίτηση της ίδιας της κρίσης. Ανεξαρτήτως υποκειμενικών προθέσεων.

Τα μικρά κόμματα του μεσαίου χώρου μπορούν να πετύχουν το πολύ, μια χρήσιμη σε εναλλακτικά σενάρια, κοινοβουλευτική παρουσία - τίποτα παραπάνω. 

Είναι ήδη δορυφόροι των δύο μεγάλων, ακόμη κι αν δεν το συνειδητοποιούν, σε ενδεχόμενες αθροίσεις ή συγκρούσεις για την εξουσία. Αλλά το ζητούμενο δεν είναι τι θα κάνουν αυτά, αλλά τι θα απογίνει η χώρα: κι αυτό απαιτεί επειγόντως συνεργασία των βασικών παικτών. 

Στο μεταξύ ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Δράση κλπ έχουν τον χρόνο να ολοκληρώσουν την ιστορική τους διαδρομή και να αντιμετωπίσουν τα υπαρξιακά τους προβλήματα που δεν κατάφεραν να λύσουν όταν το ρεύμα ήταν υπέρ τους. Και δεν χρειάζεται να πασχίζουν - πάλι για υπαρξιακούς λόγους που επιβάλλουν σχεδόν με το ζόρι σε μια αδιάφορη κοινωνία - να δημιουργούν αναχώματα στην "επικοινωνία" των δύο υπαρκτών πολιτικών σχεδίων: 

Αντίθετα πρέπει να γίνουν γέφυρες εθνικής συνεννόησης με την ψυχραιμία που εκ φύσεως τους προσδίδει η "ιδεολογία" τους, του τρίτου ή μέσου δρόμου και οι χωρίς (επίσης ιδεολογικές) αγκυλώσεις προτάσεις τους. 

Γι αυτό και κινήσεις ή εκκλήσεις για δημιουργία τρίτου πόλου -όπως των 32, των 58 ή των 75 που προσπαθούν να ξαναβάλουν στο παιχνίδι δυνάμεις που έχουν -στην συγκυρία- εξαντλήσει τον ιστορικό τους ρόλο, είναι καταδικασμένες σε αποτυχία και συμβάλλουν περισσότερο ως "εμπόδια" "μπαίνοντας στην μέση", κλίνοντας το μάτι ή δαιμονοποιώντας  τον ένα ή τον άλλο πόλο και καθυστερώντας την επείγουσα συνεννόησή τους. Αντί να λειτουργήσουν ως think tank μιας εθνικής συνεννόησης.

Κάθε κίνηση ωρίμανσης του ενός ή του άλλου πόλου, απαλλαγής τους από φονταμενταλιστικές λογικές καθαρότητας και κάθε βήμα προσέγγισης κεντρώων, ριζοσπαστικών και μεταρρυθμιστικών λογικών εκ μέρους τους, πρέπει να γίνονται δεκτές με ενθουσιασμό, όχι με λοιδορίες και μικροπολιτική νοοτροπία. Η θεωρία των δυο άκρων της ρεβανσιστικής δεξιάς και η αριστερή δογματική του κράτους-πατερούλη και της "γενικής απεργίας" σε μιαν οικονομία χωρίς επιχειρήσεις, πρέπει να απομονωθούν και να ανοίξει ο δρόμος στους φορείς της κοινής λογικής και των δυνάμεων του ρεαλιστικού συμβιβασμού: η επικράτηση επί του αντιπάλου δεν είναι της στιγμής ούτε και των επομένων λίγων ετών - θα ξοδέψει όλο το απαραίτητο δυναμικό και ο όποιος νικητής θα είναι εξαντλημένος και αδύναμος να διαχειριστεί την επείγουσα εθνική μεταρρύθμιση/αναγέννηση. (ΑΣ)

Το οικονομικό αδιέξοδο και το ενδεχόμενο του μεγάλου συνασπισμού

του Θανάση Μαυρίδη*

Οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες πιστεύουν ότι η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να βγει στις αγορές ούτε το 2014 κι ότι θα χρειαστεί νέο δάνειο. Δηλαδή, νέο μνημόνιο. Η άποψή τους μοιάζει να είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα, σε σχέση με τα μαθηματικά του κ. Στουρνάρα, αν και θα ευχόμασταν να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Αυτό που είναι προφανές είναι το αδιέξοδο. Τα νούμερα δεν βγαίνουν...

Θα χρειαστεί νέος δανεισμός και νέο μνημόνιο. Το ότι θα χρειαστεί δεν σημαίνει ότι και θα μας τον δώσουν. Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουν πολλοί, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν βρίσκεται στα μέτρα που θα υποχρεωθούμε να πάρουμε στο μέλλον, αλλά στα μέτρα που δεν υλοποιήσαμε στο παρελθόν. Γενικώς τα πράγματα δεν έχουν εξελιχτεί καλά και όλοι προσπαθούν τώρα να βγάλουν απ’ έξω την ουρά τους.

Σε ένα τόσο αβέβαιο περιβάλλον είναι φυσικό οι βασικοί παίκτες στην πολιτική σκακιέρα να προσπαθούν να κερδίσουν πολιτικό χρόνο. Μπροστά μας ...

Αυτόν θα στείλετε φυλακή;

του Θανάση Μαυρίδη*

Είναι πενηντάρης και επί τριάντα χρόνια έβγαζε το ψωμί του από ένα μικρό εμπορικό κατάστημα. Η κρίση τον ανάγκασε να κλείσει το μαγαζί και να ψάχνει τώρα για εργασία. Το λουκέτο του άφησε ανοικτές πληγές. Κυρίως μία οφειλή στο ασφαλιστικό του ταμείο της τάξης των 8.000 ευρώ. Τον απειλούν να βγάλουν το σπίτι του στο σφυρί. Το ότι δεν έχει ασφάλεια σε αυτή την ηλικία ίσως τον βοηθήσει να λύσει τα προβλήματα του μια και καλή. Αλήθεια! Αυτόν τον άνθρωπο ετοιμάζονται να στείλουν στην φυλακή;

Κάποιοι από εσάς το βιώνετε και είναι αρκετά σκληρό. Κάποιοι άλλοι φοβάστε ότι θα φτάσετε εκεί αρκετά σύντομα και οι φόβοι σας έχουν μία πραγματική αφετηρία. Μπορεί να διαλυθούν όλα τα ασφαλιστικά ταμεία, αλλά στην περίπτωση του ΟΑΕΕ υπάρχει μία σημαντική διαφορά: Ο ασφαλισμένος πληρώνει μόνος του τις εισφορές του. 

Αν λοιπόν βρεθεί σε οικονομική αδυναμία δεν χάνει μόνο την ασφάλειά του, την ιατροφαρμακευτική του περίθαλψη, όπως όλοι οι άλλοι, αλλά βρίσκεται στο τέλος και υπόλογος γι΄ αυτό! Το ασφαλιστικό του ταμείο του ζητά εξηγήσεις γιατί βρέθηκε σε οικονομική δυσπραγία και δεν πλήρωσε τις εισφορές του. Όχι μόνο δεν του προσφέρει κάλυψη σε μία κρίσιμη ηλικία, αλλά τον απειλεί ότι θα του πάρει και το σπίτι επειδή δεν βρήκε τα λεφτά να πληρώσει τις εισφορές του.

Να πληρώνει κάποιος επί τριάντα χρόνια και να τα χάσει όλα σε μία στιγμή; Δικαιούται, τουλάχιστον αυτό, να αισθάνεται αδικημένος. Αυτός πληρώνει για τριάντα χρόνια, όταν άλλοι δεν πλήρωσαν ούτε για μία ημέρα και βγήκαν στην σύνταξη στα 30, στα 40 ή στα 50 τους. Το βρίσκετε δίκαιο; Σίγουρα όχι.

Το πρόβλημα είναι υπαρκτό και μεγάλο. Μιλάμε για χιλιάδες πρώην ασφαλισμένους που σήμερα βρίσκονται σε καθεστώς δίωξης από τον πρώην ασφαλιστικό τους φορέα. Πρέπει να βρεθεί άμεσα λύση. Πρέπει κάποιος να ασχοληθεί με αυτούς τους ανθρώπους. Είναι εξοργιστικό να βλέπει κανείς την κυβέρνηση να είναι έτοιμη να ανοίξει πόλεμο με την τρόικα (τρόπος του λέγειν) για μερικές εκατοντάδες δημοσίους υπαλλήλους στην υπερχρεωμένη πολεμική βιομηχανία και να μην ασχολείται ούτε ένας με το πρόβλημα των εκατοντάδων χιλιάδων κατεστραμμένων ανθρώπων.

Υπάρχει λύση; Αν επρόκειτο για δημοσίους υπαλλήλους θα είχαν ήδη ανακαλύψει τρόπους για την πρόωρη συνταξιοδότησή τους. Αλλά και οι ίδιοι δεν θα ήθελαν ίσως μία τέτοια λύση, η οποία είναι στο τέλος σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας. 

Διαβάζουμε διάφορες προτάσεις, όπως να παγώσουν τα χρέη και οι προσαυξήσεις προς τον ΟΑΕΕ και να παρακρατηθούν από τις συντάξεις, όταν οι ασφαλισμένοι συμπληρώσουν τις απαιτούμενες προϋποθέσεις. 

Είναι μία λογική πρόταση. Όπως και άλλες. 

Ας καθίσει, λοιπόν, κάποιος να κουβεντιάσει μαζί τους. Είναι άνθρωποι που στην ζωή τους έχουν εργαστεί, έχουν προσπαθήσει σκληρά. Δεν τους αξίζει ούτε η περιφρόνηση, ούτε η απαράδεκτη τακτική της διοίκησης του ΟΑΕΕ, με τις απειλές και τις φοβέρες.

*Πηγή:www.capital.gr

Στάση πληρωμών από εκατοντάδες χιλιάδες. Τι δεν καταλαβαίνουν;

του Θανάση Μαυρίδη*

Πανηγυρίζουν για το γεγονός ότι το δημόσιο έπιασε, λέει, τους στόχους του και συγκέντρωσε περισσότερους φόρους σε σχέση με πέρυσι. 

Την ίδια στιγμή ανακοινώνουν ότι 343.000 φορολογούμενοι κήρυξαν στάση πληρωμών τον Σεπτέμβριο. Δεν πλήρωσαν την εφορία. Ξέρετε πόσο έχουν φτάσει σήμερα τα ληξιπρόθεσμα ιδιωτών και εταιρειών; Εξήντα δύο δισ. ευρώ. Αν όλα αυτά είναι για πανηγυρισμούς, τότε σηκώνουμε τα χέρια ψηλά.

Αλήθεια, τι σημαίνει ότι έπιασαν τους στόχους τους; Ποιοί είναι οι στόχοι κάθε φορά; Ήταν οι ίδιοι που ήταν τον προηγούμενο και τον πιο προηγούμενο μήνα ή αλλάζουν κατά το πως διαμορφώνονται οι συνθήκες; Ας πούμε, όμως, ότι όλα γίνονται με έναν τρόπο που να μην τραυματίζεται η κοινή λογική και κύρια και πάνω απ΄ όλα η εμπιστοσύνη μας στους αριθμούς. Τότε, πως μπορούμε να ερμηνεύσουμε από την μία το ρεκόρ στην είσπραξη και από την άλλη το ρεκόρ στα κανόνια;

Τις προάλλες ακούγαμε σύμβουλο του υπουργού να λέει ότι είναι απόλυτα λογικό να χρεώνεις τους πολίτες με φόρους για τα ακίνητα ύψους 3,6 δισ. ευρώ και να περιμένεις ότι θα εισπράξεις 2,850 δισ. ευρώ. 

Αυτό, λοιπόν, που οι κύριοι αυτοί βρίσκουν λογικό είναι το συστατικό εκείνο που δηλητηριάζει καθημερινά την ζωή μας. Αυτό το 20% που ο τεχνοκράτης περιμένει ότι δεν θα εισπραχτεί είναι που δημιουργεί νέες στρατιές ανέργων. Νέα κύματα πεινασμένων. Αλλά ποιός ενδιαφέρεται;

Το κράτος με την υπερφορολόγηση των πολιτών και των επιχειρήσεων στερεί από την αγορά και τις τελευταίες σταγόνες ρευστότητας. Ξέρουν ότι αυτή η πολιτική είναι αδιέξοδη και καταστροφική. Αλλά επιμένουν να την ακολουθούν, ελπίζοντας ότι στο μεταξύ ο Θεός θα βρέξει μερικά δισεκατομμύρια από τον ουρανό. Κάποιος πρέπει να τους ειδοποιήσει ότι δεν γίνονται θαύματα στις μέρες μας.

Μία επίσης σημαντική λεπτομέρεια: 

Το ελληνικό κράτος οφείλει χρήματα στους πολίτες του. 

Χρήματα περισσότερα από αυτά που θα διαμόρφωναν το λεγόμενο πρωτογενές πλεόνασμα. 

Αλλά κι αυτή είναι μία λεπτομέρεια για τους μανδαρίνους...

Ξέρετε τι θα σας πουν αν τους πείτε όλα αυτά που έχουμε ήδη πει; Ότι εκείνοι αγωνίζονται για την σωτηρία της πατρίδας. Να μας συγχωρέσουν, αλλά εμείς έχουμε μία διαφορετική εικόνα! 

Εκείνοι αγωνίζονται για να διορίσουν όσο το δυνατόν περισσότερους φίλους τους σε διάφορες κομβικές θέσεις. Αγωνίζονται, αλλά όχι για μας. Για πάρτη τους το ...

Τα νούμερα δεν βγαίνουν και εφόσον το ιππικό δεν εμφανισθεί προς βοήθεια, τότε οι εκλογές είναι μονόδρομος

Κι όμως, "ήξεραν από την αρχή ότι οι θυσίες δεν είχαν νόημα δίχως τις μεταρρυθμίσεις..."

Αυτή την φορά δεν είναι μπλόφα!

του Θανάση Μαυρίδη*

Ο περισσότερος κόσμος πιστεύει ότι οι δραματικές εκκλήσεις προς την τρόικα είναι ένα ακόμη επικοινωνιακό παιγνίδι, σαν κι αυτά που κατά καιρούς εμπνέεται ο κ. Χρύσανθος Λαζαρίδης. Πολύ φοβόμαστε, όμως, ότι σε αυτή την περίπτωση πρόκειται για κάτι περισσότερο: Τα νούμερα δεν βγαίνουν και εφόσον το ιππικό δεν εμφανισθεί προς βοήθεια, τότε οι εκλογές είναι μονόδρομος.

Το κακό είναι ότι οι διαρροές που γίνονται προς τον Τύπο δεν μπορούν να απαντηθούν. Τις τελευταίες ημέρες, λοιπόν, γίνεται μία συστηματική προσπάθεια να φορτωθούν όλες οι ευθύνες στην τρόικα. Κάτι που σαφώς περιέχει στοιχεία αληθείας, αλλά και ο τρόπος που γίνεται δείχνει ταυτόχρονα έναν τυχοδιωκτικό χαρακτήρα που είναι αδύνατον να φέρει στο τέλος θετικά αποτελέσματα. 

Για παράδειγμα, η τρόικα έχει μεγάλη ευθύνη για το άνοιγμα στα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς η ίδια πίεσε για τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις. Κι είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι η Κομισιόν δεν έχει απαντήσει ακόμη στις σχετικές και επίμονες ερωτήσεις ευρωβουλευτών! Από την άλλη, είναι εντελώς παράλογο να κατηγορεί κανείς την τρόικα για το γεγονός ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν (ακόμη χειρότερα) να προχωρήσουν τις μεταρρυθμίσεις.

Διαβάζουμε στα "πολεμικά ανακοινωθέντα" των ημερών ότι η Ελλάδα δεν θα πάρει νέο δάνειο, αν αυτό συνοδεύεται με την απαίτηση νέων μέτρων. Κοιτάξτε να δείτε πόσα πράγματα μαθαίνει κανείς μέσα από μία έντεχνη κυβερνητική διαρροή: Ότι η χώρα θα χρειαστεί νέα κεφάλαια και ότι αυτό σημαίνει ένα ακόμη μνημόνιο...

Η αλήθεια είναι ότι φέτος η κατάσταση στην ελληνική Οικονομία δεν μοιάζει με την περσινή. Το κλίμα έχει αλλάξει σημαντικά στις διεθνείς αγορές και κάτω από ορισμένες συνθήκες μπορεί να δούμε μία άλλη εξέλιξη από εκείνη της συνεχούς ύφεσης που έχουμε συνηθίσει. Πολύ φοβόμαστε, όμως, ότι κάποιοι βιάζονται και μάλιστα υπερβολικά, με κίνδυνο να τινάξουν τα πάντα στον αέρα.

Είναι οι ίδιοι που βιαζόντουσαν πριν λίγο καιρό να παρουσιάσουν ένα πλεόνασμα που δεν υπήρχε. Έχουν χαράξει μία στρατηγική και έχουν παρασύρει τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση σε ένα παιγνίδι που θα κριθεί στην κυριολεξία σε μία ζαριά. Είναι κρίμα, διότι έχει γίνει μία μεγάλη και σοβαρή προσπάθεια μέχρι σήμερα για να σπαταληθεί στον τζόγο.

Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν πρέπει να μας ξενίζει. Υπάρχει ολόκληρη σχολή στην Ευρώπη που έχει και μαθητές της στην Ελλάδα. Σχολή που έχει ποντάρει στο παρελθόν στην δημιουργική λογιστική και πιο πρόσφατα στην δράση των κερδοσκοπικών funds. Αλίμονο, αν στην περίπτωση της Ελλάδας τα ζάρια δεν φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αλίμονο για μας. Διότι τα ντόπια μέλη του club μπορούν να συνεχίσουν την καριέρα τους στο εξωτερικό δίνοντας διαλέξεις και λέγοντας εξυπνάδες σε συνέδρια.

Το κακό είναι ότι τα τελευταία χρόνια κι ενώ η μάχη θα έπρεπε να δοθεί για να στείλουμε στην ανακύκλωση τα παλιά και φθαρμένα υλικά, σπαταλήσαμε τον χρόνο μας στην ψεύτικη αντιπαράθεση "μνημόνιο - αντιμνημόνιο".

Λαϊκιστές πολιτικοί κατόρθωσαν να πείσουν μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού ότι όλα γίνονται καλώς και ότι για τα δεινά μας φταίνε οι ξένοι. Έφτασαν στο σημείο να πούνε ότι για την κρίση φταίει το μνημόνιο, λες και δεν ήταν η κρίση που έφερε το μνημόνιο. Την ίδια ώρα δεν παρουσίασαν ούτε μία πρόταση, πέρα από το μην πληρώσουμε τους ομολογιούχους. Στην πράξη οι λαϊκιστές έχουν κερδίσει και μάλιστα κατά κράτος. Ίσως επειδή εκείνοι που κλήθηκαν να υπηρετήσουν την πολιτική των μεταρρυθμίσεων δεν την πίστεψαν και την είδαν απλώς ως μία ακόμη σημαία ευκαιρίας. Γι΄ αυτό και επέμεναν μόνο στις θυσίες του ελληνικού λαού. Κι ας ήξεραν από την αρχή ότι οι θυσίες δεν είχαν νόημα δίχως τις μεταρρυθμίσεις...


*Πηγή:www.capital.gr