Οι γυναίκες ενάντια στον Τραμπ

της Λίνας Φιλοπούλου

Οι πρόσφατες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες και η ανάδειξη του Ντόναλντ Τραμπ σε Πρόεδρο προκάλεσαν αυθόρμητες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας χιλιάδων διαδηλωτών σε πολλές πόλεις με κεντρικό σύνθημα "not my president", θέλοντας να διαχωρίσουν τη θέση τους και να σταθούν απέναντι στην επιθετική προεκλογική ρητορική του και στις ρατσιστικές, σεξιστικές και ξενοφοβικές απόψεις του. Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ απέδειξε πόσο πραγματική είναι η απειλή των συλλογικών δικαιωμάτων των γυναικών και των ελευθεριών τους καθώς η προεκλογική του εκστρατεία των τελευταίων εβδομάδων επικεντρώθηκε στο μισογυνισμό και τη μισαλλοδοξία.

Αυτό που ξεκίνησε ως αυθόρμητη αντίδραση αμέσως μετά την εκλογή Τραμπ, παίρνει πλέον οργανωτική μορφή στις 21 Ιανουαρίου, όταν χιλιάδες γυναίκες θα ενώσουν τις φωνές τους στην Ουάσιγκτον, στην Πορεία Γυναικών, διεκδικώντας την προστασία των δικαιωμάτων τους, ασφάλεια, υγεία για τις ίδιες και τις οικογένειές τους. Εκατοντάδες συγκεντρώσεις, μάλιστα, διοργανώνονται στις 21 Ιανουαρίου σε όλον τον κόσμο στο πλαίσιο του καλέσματος της Πορείας Γυναικών στην Ουάσινγκτον (Womens’ March Washington), η οποία αναμένεται να είναι η ιστορικά μεγαλύτερη αντι-συγκέντρωση που διοργανώνεται στο πλαίσιο ορκωμοσίας Προέδρου των ΗΠΑ. 

Όπως τονίζουν οι διοργανώτριες, η ρητορική των τελευταίων εκλογών προσέβαλε, δαιμονοποίησε και απείλησε πολλές κατηγορίες γυναικών – μετανάστριες, γυναίκες με διαφορετική θρησκεία, ιδιαίτερα τις μουσουλμάνες, LGBTQIA άτομα, ιθαγενείς και αυτόχθονες, αφροαμερικάνες, άτομα με αναπηρία, φτωχές και επιβιώσασες σεξουαλικής βίας.

Όλες αυτές οι γυναίκες, καθώς και άντρες σύμμαχοί τους, θα ενώσουν τις διαφορετικές τους ταυτότητες υπερασπιζόμενες τα ανθρώπινα δικαιώματα, την αξιοπρέπεια, τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη σε μια μεγαλειώδη συγκέντρωση που δύσκολα θα μπορέσει να αγνοήσει η καινούρια κυβέρνηση. 

Σύμφωνα με την προκήρυξη που έχει κυκλοφορήσει η πορεία αυτή τοποθετείται στο πλαίσιο παλιότερων αλλά και σύγχρονων κινημάτων για την ισότητα, τιμώντας με αυτόν τον τρόπο την κληρονομιά κινημάτων, όπως οι Σουφραζέτες και το κίνημα για την κατάργηση της δουλείας, το Κίνημα για τα Αστικά Δικαιώματα, το φεμινιστικό κίνημα, το Κίνημα των Ινδιάνων της Αμερικής, το Occupy Wall Street, το κίνημα για την Ισότητα στο Γάμο, το Black Lives Matter, κ.α. Δεν παραλείπει να αναφέρει επίσης μια σειρά ηγετικών μορφών του φεμινιστικού κινήματος, συμπεριλαμβανομένων των Angela Davis, Harriet Tubman, Gloria Steinem, Audre Lorde, Malala Yousafzai, Dolores Huerta, από το αγροτικό κίνημα, Wilma Mankiller, πρώην αρχηγός της φυλής των Τσερόκι, και Sylvia Rivera, η τρανς αγωνίστρια της εξέγερσης του Stonewall, κ.α. Όλες αυτές οι γυναίκες είναι ο λόγος για τον οποίο σήμερα μπορούμε όλες εμείς να συνεχίσουμε τον αγώνα για την ισότητα.

Οι συμμετέχουσες θα φτάσουν στην Ουάσινγκτον από όλη τη χώρα με πούλμαν. Σύμφωνα με τις διοργανώτριες, πρωταρχικός σκοπός της κινητοποίησης είναι η διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων για τις γυναίκες και η υπεράσπιση των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Επιπλέον επιδιώκουν η Πορεία Γυναικών στην Ουάσινγκτον να στείλει αφενός ένα ηχηρό μήνυμα προς τη νέα κυβέρνηση από την πρώτη κιόλας μέρα και αφετέρου, προς τον κόσμο, ότι τα δικαιώματα των γυναικών είναι ανθρώπινα δικαιώματα. 

Περισσότερες από 200 οργανώσεις έχουν δηλώσει ότι θα συμμετέχουν στην πορεία, συμπεριλαμβανομένων των Planned Parenthood, Define American και United We Dream, την NARAL Pro-Choice America – θέτοντας στην ατζέντα και το δικαίωμα στην έκτρωση –, την NAACP, τον Εθνικό Οργανισμό για τις Γυναίκες και το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, την Ένωση Μουσουλμάνων Γυναικών, των Girls Who Code και Black Girls Rock, προσωπικότητες από τον καλλιτεχνικό κόσμο, ενώ δεκάδες είναι οι ομιλήτριες και ομιλητές σε αυτή την εκδήλωση. Πρόκειται επίσης για μια πορεία που στόχο έχει να αναδείξει τα θετικά στοιχεία της αντίστασης και κυρίως να ενδυναμώσει τις γυναίκες, να δυναμώσει την αλληλεγγύη.

Η πολιτική αναταραχή και η προκλητική τέχνη συναντήθηκαν επίσης στον απόηχο της νίκης του Ντόναλντ Τραμπ. Πριν καν προλάβει να ορκιστεί η νέα κυβέρνηση, ένα νέο κίνημα διαμαρτυρίας γυναικών καλλιτέχνιδων έκανε ήδη την εμφάνισή του με την έκθεση "Nasty Woman" στη Νέα Υόρκη. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν συγκλονιστική. Το πρότζεκτ Pussyhat, που ξεκίνησε από τις Krista Suh και Jayna Zweiman στο Λος Άντζελες λίγες εβδομάδες μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου, έχει κάνει πάταγο. Γυναίκες πλέκουν σκουφάκια με αυτιά γάτας από ροζ νήμα για τις ίδιες και για τις εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες, άνδρες, και γενικά τους υποστηρικτές των δικαιωμάτων των γυναικών που αναμένεται να συμμετάσχουν στην πορεία στην Ουάσιγκτον. Το όνομα τους προέκυψε μετά την διαρροή video του 2005 με τον Trump να λέει για τις γυναίκες “grab them by the pussy”, που ελληνικά πάει να πει ότι ο τωρινός Πρόεδρος των Η.Π.Α. κοκορευόταν πως άρπαζε τις γυναίκες από το μουνί αφού στα αγγλικά η λέξη γατούλα-pussy χρησιμοποείται στην αργκώ και για το αιδοίο.

Οι γυναίκες δεν σιωπούμε και δεν θα ησυχάσουμε μέχρι να κερδίσουμε ισοτιμία και ισότητα. Οι γυναίκες δεν θα επιτρέψουμε να υποβιβαστούν τα δικαιώματά μας χωρίς μάχη. Την ίδια μέρα διοργανώνονται συγκεντρώσεις σε πολλές άλλες χώρες σε ένδειξη αλληλεγγύης και με επίκεντρο την προάσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών. Δημιουργείται μια δυνατότητα μέσα σε αυτήν την αντίσταση, με οργανωμένες κινητοποιήσεις τη μέρα της ορκωμοσίας. Η εμφάνιση στο δρόμο ενός ριζοσπαστικού κινήματος αντίστασης στον Τραμπ, από την ημέρα της ορκωμοσίας κιόλας, είναι μια πολύ αισιόδοξη αρχή για τους αγώνες που θα ακολουθήσουν και η ενδεχόμενη επιτυχία του θα αποτελέσει σημαντική επίδειξη ενότητας σε ένδειξη διαμαρτυρίας και μηδενικής ανοχής στον νέο πρόεδρο.

Γυναίκες, ετοιμαστείτε να διαδηλώσουμε!

Μπορείτε να δείτε σε ποια μέρη διοργανώνονται συγκεντρώσεις εδώ

Περισσότερες πληροφορίες για την Πορεία Γυναικών στην Ουάσινγκτον μπορείτε να βρείτε:

Eventbrite, Official Website, Twitter, Instagram,

Βίντεο: #WhyIMarch #WhyWeMarch on January 21st εδώ και εδώ

Λίστα με βιβλία που πρέπει να διαβάσεις αν σκοπεύεις να συμμετάσχεις στην πορεία διαμαρτυρίας ενάντια στον Τραμπ εδώ

#ResistTrump #OccupyInauguration #BlackLivesMatter #Taxtherich #healthcareforall

πηγή φύλο συκής

Ναι είσαι σεξιστής, όχι δεν είσαι ήρωας

Γιατί συνεχίζει να παίζει στις οθόνες μας το προσβλητικό σεξιστικό σποτάκι του Εθνικού Κέντρου Αιμοδοσίας ΕΚΕΑ;

της Δήμητρας Σπανού*

Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντικής Αιμοδοσίας σήμερα (14/6) και το διαβόητο σποτ του Ε.ΚΕ.Α έπαιζε τις προηγούμενες μέρες στην τηλεόραση ως μια προσπάθεια να προωθήσει υποτίθεται ακριβώς αυτό, την εθελοντική αιμοδοσία. 

Στο «Μπορείς και εσύ να γίνεις ήρωας» παρελαύνουν ξανθιές νοσηλεύτριες με το αντίστοιχο βαθύ ντεκολτέ, υπερφίαλοι και ατσαλάκωτοι γιατροί, ναυαγοσώστες-μοντέλα που σώζουν ζωές μοντέλων μπροστά σε μοντέλα-λουόμενες και μάλιστα με μια σχεδόν μια πορνογραφική αισθητική ενώ ο ηθοποιός Μάκης Παπαδημητρίου ως ο μέσος άνθρωπος παρακολουθεί ψάχνοντας την ευκαιρία να γίνει και αυτός ήρωας. 

Οι αντιδράσεις στο σποτ υπήρξαν άμεσες και από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία, την Ένωση Εργαζομένων του Βενιζέλειου Νοσοκομείου, την Ένωση Νοσηλευτών Ελλάδας με εξώδικα, δελτία τύπου κ.ά. Αλλά και στα social media αντίστοιχα υπήρξαν μαζικά επικριτικά σχόλια χαρακτηρίζοντας το βίντεο ως άκρως φτηνό, σεξιστικό και κατάπτυστο. Ουσιαστικά το σποτ φαίνεται να απευθύνεται αποκλειστικά σε αιμοδότες και να αποκλείει τις αιμοδότριες. 

Αυτό που μάλλον αδυνατεί να καταλάβει το Ε.ΚΕ.Α είναι ότι η αναπαραγωγή των στερεοτύπων αυτών δεν πολεμάει ούτε βοηθάει να αλλάξουν τα στερεότυπα αντίθετα τα επιβεβαιώνει ξανά και ξανά. Και ίσως το χειρότερο στερεότυπο που προβάλλεται στην προκειμένη περίπτωση είναι αυτό του ηρωικού άνδρα που στην προκειμένη περίπτωση είναι παχουλός, καραφλός μεσήλικας με ξελιγωμένο ύφος άρα κυριολεκτικά το πρότυπο του αντί-ήρωα δηλαδή αυτό που επιβεβαιώνει όμως ακριβώς ότι από την άλλη πλευρά υπάρχουν τα κλασσικά ηρωικά στερεότυπα π.χ. του μοντέλου ναυαγοσώστη. Στερεότυπα που στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν καταρρίπτονται αλλά προωθούνται.

Ωστόσο απ’ ότι φαίνεται όλες αυτές οι αντιδράσεις δεν είναι για το Ε.ΚΕ.Α παρά η παρερμηνεία της διαφήμισης από «ευτυχώς μια μειοψηφία της ελληνικής κοινής γνώμης» καθώς το 70% της κοινής γνώμης «έχει αντιληφθεί τη διαχωριστική γραμμή» ανάμεσα στη σάτιρα και την πραγματικότητα». 

Αδυνατούμε να καταλάβουμε πώς σε δύο μέρες το Ε.ΚΕ.Α έβγαλε μια τέτοια στατιστική αφενός και αφετέρου ότι εξακολουθεί και μετά όλες αυτές τις αντιδράσεις να υπερασπίζεται το σποτ αυτό με ένα δελτίο τύπου το οποίο κατά κάποιο τρόπο είναι πιο προσβλητικό και αλαζονικό και από το ίδιο το σποτ! Όσες δεν έχουμε αντιληφθεί αυτή τη διαχωριστική γραμμή προφανώς δεν έχουμε αίσθηση του χιούμορ. 

Επιπλέον το Ε.ΚΕ.Α δεν φαίνεται να προβληματίζεται από αυτή την «κοινή γνώμη» και τα εμετικά ΜΜΕ που αναφέρονται στο σποτ ως «οι καυτές και σέξι νοσοκόμες του Ε.ΚΕ.Α που γίνονται viral». Η αποδόμηση, την οποία επικαλείται με πάθος το Ε.ΚΕ.Α είναι στην πραγματικότητα επιφανειακή και ψευδής αφού η προβολή των στερεοτύπων είναι και η αποδοχή ότι τελικά εκεί έξω υπάρχουν οι σέξι νοσηλεύτριες και οι damsels in distress, αλλά ακόμη και αν δεν ανήκεις σε αυτές τις κατηγορίες και είσαι παχουλός με φαλάκρα μπορείς να γίνεις και εσύ ήρωας με το να δώσεις αίμα και να σώσεις το κορίτσι, να γίνεις και εσύ σαν όλους τους άνδρες δηλαδή που φαντάζεσαι. 

Το σποτ αυτό όχι μόνο απαξιώνει και προσβάλλει αλλά καταφέρνει να αποπροσανατολίσει τελείως την κοινή γνώμη σχετικά με την εθελοντική αιμοδοσία και την 14η Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντικής Αιμοδοσίας. Αυτό που θα πρέπει να αναρωτηθεί το Ε.ΚΕ.Α είναι αν τελικά αυτό το σποτ προωθεί όντως την εθελοντική αιμοδοσία ή το μότο «το σεξ πουλάει».

*πηγή fylosykis

Η “τυχαία” δολοφονία της Τζο Κοξ

Γράφει η Σίσσυ Βωβού*

Δεν είναι πλέον στην επικαιρότητα, ο φόνος της βουλεύτριας του Εργατικού Κόμματος του Ηνωμένου Βασιλείου Τζο Κοξ, μια και τελείωσε και το δημοψήφισμα που ήταν και η αιτία της δολοφονίας της. “Πρώτα η Βρετανία” φέρεται να φώναξε ο δολοφόνος της, κατά την αποτρόπαια πράξη του. Υπάρχουν πάντως σημαντικά στοιχεία τα οποία δεν παρουσιάστηκαν, τουλάχιστον στον ελληνικό τύπο, απ’ όσο παρακολουθήσαμε.

«Η δολοφονία της Τζο ήταν πολιτική. Ήταν μια τρομοκρατική ενέργεια σχεδιασμένη να προωθήσει την ατζέντα του μίσους εναντίον των άλλων» είπε ο Μπρένταν Κοξ μιλώντας στο «μνημόσυνο» που οργανώθηκε στην πλατεία Τραφάλγκαρ του Λονδίνου ανήμερα των γενεθλίων της βουλεύτριας του Εργατικού Κόμματος και συζύγου του, που δεν πρόλαβε να κλείσει τα 42 χρόνια της.

Σίγουρα ήταν πολιτική δολοφονία, όμως θύμα της ήταν μια από τις 191 συνολικά βουλεύτριες του Γουέσμίνστερ, και όχι ένας από τους 459 άντρες βουλευτές.

Τυχαίο; Όχι και τόσο, αφού οι απειλές εναντίον των βουλευτριών στη Βρετανία ήταν συχνότατες, κάτι που οδήγησε εδώ και λίγον καιρό αρκετές από αυτές να απευθυνθούν στις πολιτικές και αστυνομικές αρχές για ενίσχυση της ασφάλειάς τους. Η ίδια η Κοξ είχε απευθυνθεί στην αστυνομία για παρενόχληση σεξουαλικής φύσης, λίγες εβδομάδες πριν το φόνο της. Επίσης φίλες και φίλοι της αποκάλυψαν ότι συχνά μιλούσε για την “αυξανόμενη εχθρότητα και επιθετικότητα” προς τις βουλεύτριες.

Αποκαλύφθηκε ότι περισσότερες από 18 βουλεύτριες αντιμετώπισαν προσωπικές απειλές και υβρεολόγιο στα σόσιαλ μίντια κατά τους τελευταίους μήνες.

Αρκετές είχαν εκφράσει ανησυχία πριν το φόνο της Κοξ, λέγοντας ότι η ασφάλειά τους βρισκόταν σε κίνδυνο και προειδοποιούσαν ότι μπορεί να φονευόταν κάποιος πολιτικός ως αποτέλεσμα της αυξανόμενης εχθρότητας.
Μια από αυτές, έγραψε στον πρωθυπουργό και τις κοινοβουλευτικές αρχές πέρυσι τον Μάιο ζητώντας την αύξηση της ασφάλειας και λέγοντας ότι αν δεν βελτιωνόταν η ασφάλεια ιδιαίτερα στις εκλογικές περιφέρειες, θα ήταν πιθανό να υπάρξει κάποιο τραγικό γεγονός.

Την Παρασκευή 17 Ιουνίου, το πρωθυπουργικό γραφείο ανακοίνωσε ότι ο πρωθυπουργός είχε απαντήσει προσωπικά στη βουλεύτρια που του έγραψε εκφράζοντας “βαθιά ανησυχία”, και είχε παραπέμψει το θέμα στην υπουργό Εσωτερικών Τερέζα Μέι, η οποία έγραψε στην ηγεσία της αστυνομίας για τους φόβους της για την ασφάλεια των βουλευτριών.

«Συναντήθηκα με τον φρούραρχο της βουλής και τους επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ασφάλειας. Ο Φρούραρχος  ήταν πολύ καλός και κατανόησε της ανησυχίες μου. Αλλά ένιωθα κάπως ότι μερικοί από την κοινοβουλευτική ασφάλεια περιφρονούσαν την ανησυχία μου για την ασφάλεια στις εκλογικές περιφέρειες”…  “Το πίεζα συνέχεια και όλοι απλώς μιλούσαν για το πρωτόκολο και την ‘αναθεώρηση’ της κατάστασης. Η Τζο πέθανε ενώ αυτοί ‘αναθεωρούσαν’ την κατάσταση”…
Αποκαλύφθηκε αμέσως μετά το φόνο, ότι η κ. Κοξ λάμβανε “ανατριχιαστικά” μηνύματα στις αρχές του χρόνου, από έναν άντρα ο οποίος φαινόταν να είναι μανιακός γι’ αυτήν.
Έδωσε αυτά τα μηνύματα στη Μητροπολιτική Αστυνομία, η οποία αργότερα τον συνέλαβε για αποστολή “κακόβουλης επιστολογραφίας” και αυτός δέχθηκε περιοριστικά μέτρα. Δεν ήταν ο φονιάς της.

Η Diane Abbott, σκιώδης υπουργός ανάπτυξης, είπε: “Δεν μπορείς να αποφύγεις το συμπέρασμα ότι ο δηλητηριώδης μισογυνισμός τον οποίο υφίστανται πολλές γυναίκες πολιτικοί, θέτει το πλαίσιο στην δολοφονική επίθεση στην Τζο. 
“Έχει αποκαλυφθεί ότι η Τζο κατέφυγε στην αστυνομία σε πολλές περιπτώσεις για απειλές εναντίον της πριν το φόνο. Φαίνεται ότι τα νέα μίντια έχουν υποδαυλίσει την κουλτούρα του μισογυνισμού και των βίαιων απειλών”.

Ο φόνος αυτός οδήγησε πολλούς πολιτικούς παρατηρητές να υπογραμμίσουν την αύξηση της ακραίας κακομεταχείρισης την οποία υφίστανται οι βουλεύτριες, ιδιαίτερα στα σόσιαλ μίντια. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι στο Γουέστμίνστερ οι γυναίκες είναι λιγότερες από 30%. Ακόμα και στη χώρα των σουφραζετών, ο μισογυνισμός καλά κρατεί, όπως αποκαλύφθηκε τραγικά.

Ο φόνος

Ο φόνος έγινε στις 16 Ιουνίου, στην εκλογική περιφέρεια της Κοξ Batley, έξω από τη βιβλιοθήκη, μετά από ομιλία της. Προφανώς, ο φονιάς την περίμενε καλά οπλισμένος. Της κατάφερε τρεις μαχαιριές και την πυροβόλησε τρεις φορές, για να είναι απολύτως σίγουρος, φαίνεται, για το αποτέλεσμα. Δίπλα της βρισκόταν συνεργάτις της.

Ο Τόμας Μάιερ, 52 ετών, όπως ανακοίνωσε δύο ημέρες αργότερα η αστυνομία του Γιόρκσάιρ, κρατείται και κατηγορείται για

Είναι καιρός να ξεριζώσουμε την κουλτούρα του βιασμού

Βιασμός, σεξισμός & στρουθοκαμηλισμός

by IRINI GEORGI · SUNDAY, JUNE 12, 2016 (*)

Αυτό είναι ένα κείμενο που κανείς δεν θέλει να διαβάσει. Αλλά έπρεπε να το γράψω, κι ας άργησα. Μην αρχίσεις να διαμαρτύρεσαι καν. Ξέρεις πόσες φορές έχω ακούσει «μην μου πεις πάλι για φεμινισμό/ σεξισμό»; (Το ερώτημα είναι ρητορικό. Αλλά είναι πολλές). Τι να κάνω, απ’ όλα αυτά για τα οποία αξίζει να παλέψεις, εγώ τάχθηκα σ’ αυτό. 

Μέσα στην εβδομάδα έγινε μεγάλος ντόρος (κυρίως στα ξένα Μέσα) για την απόφαση της δίκης του Brock Turner, του βραβευμένου πολλά υποσχόμενου κολυμβητή που φοιτούσε στο Stanford, ο οποίος έτυχε να πιαστεί στα πράσα από δυο περαστικούς Σουηδούς, την ώρα που έχωνε τα δάχτυλά του στα γεννητικά όργανα ενός αναίσθητου κοριτσιού** πίσω από κάτι σκουπιδοτενεκέδες, έξω από ένα πάρτι. 

Οι Σουηδοί ήταν αυτόπτες μάρτυρες, τον κράτησαν μέχρι να έρθει η αστυνομία, η κοπέλα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο για όλες τις εξετάσεις, δεν υπήρχε αμφιβολία στη δίκη, ο Brock Turner καταδικάστηκε. Η ποινή του; 6 μήνες φυλάκιση. Θα εκτίσει τους 3. Δεν θέλω να πω εδώ ό,τι έχουν άλλοι ήδη πει, αλλά η υπόθεση είναι εμβληματική και αντιπροσωπεύει ακριβώς το πού βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή. Είναι μια στιγμή που έχει σημασία. 

Αλλά πρώτα θέλω να σκεφτείς. Να σκεφτείς αν με το που το διάβασες σου πέρασαν απ’ το μυαλό: «βραβευμένος κολυμβητής; τι βλάκας, δεν χρειαζόταν να το κάνει αυτό για να γαμήσει,» «και Stanford ε; κρίμα το παιδί» «ωχ, αναίσθητη; ανεπίτρεπτο -α, έξω από πάρτι, άρα θα είχε πιει», «μήπως φλέρταραν/ φασώθηκαν νωρίτερα;» «αυτή τι φορούσε;» «είχε πάει μόνη της εκεί;» «γκόμενο είχε ή ψαχνόταν;» 

Αν σκέφτηκες οτιδήποτε από τα παραπάνω, είσαι κι εσύ κομμάτι της κουλτούρας του βιασμού. Η κουλτούρα του βιασμού βασίζεται στο ότι όταν μια γυναίκα βιάζεται, είναι δική της ευθύνη. Ότι αυτή φταίει. Οι άντρες δεν μπορούν να τιθασεύσουν τις ορέξεις τους, είναι απόλυτα έρμαια των πρωτόγονων ενστίκτων τους και δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, άρα οι γυναίκες είναι που πρέπει να προσέχουν, να μην ντύνονται προκλητικά, να μην προκαλούν γενικά, να κάθονται φρόνιμα, να είναι πάντα σε εγρήγορση και να δρουν προληπτικά, αν θέλουν να αποφύγουν το βιασμό. Αν δεν τα κάνουν αυτά, σημαίνει ότι «τα θέλει ο κώλος τους», άρα δεν πρόκειται για βιασμό. Τέλειο; 

Είναι καιρός να ξεριζώσουμε αυτή την κουλτούρα 

Οι έρευνες λένε ότι 1 στις 5 γυναίκες πέφτουν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους. Η σεξουαλική κακοποίηση δεν είναι μόνο επίθεση και βιασμός από άγνωστο στο σκοτεινό δρομάκι, ενώ γυρνούσες από το φροντιστήριο, φορούσες φόρμα και είχες σακίδιο στην πλάτη. Δεν χρειάζεται να είσαι το «τέλειο θύμα», που δεν «προκάλεσε» με κανέναν τρόπο, και άρα άντε, πάει στο διάολο, το δέχεται η κοινωνία ότι βιάστηκες. Βιασμός είναι και πάρα-πάρα πολλά άλλα συμβάντα, που η κουλτούρα του βιασμού τα τοποθετεί σε γκρίζα περιοχή. Γι’ αυτό, οι περισσότερες δεν το αναφέρουν καν όταν συμβεί. Ακόμα κι αν δεν θέλουν να το σβήσουν απ’ τη μνήμη τους και να συνεχίσουν όπως-όπως τη ζωή τους σαν να μην είχε ποτέ συμβεί, ακόμα κι αν δεν ντρέπονται να το πουν, και πάλι σιωπούν. 

Γιατί ξέρουν ότι οι άλλοι θα τις αντιμετωπίσουν σαν να φταίνε και θα τις κατηγορούν. Ξέρουν ότι τα δικαστήρια θα προσπαθήσουν να αποδείξουν τα πάντα, εκτός του ότι για κάθε βιασμό, φταίει ο βιαστής. Και, στο τέλος, ο βιαστής μπορεί να μείνει ατιμώρητος. Γιατί τα δικαστήρια δικάζουν όχι τους βιαστές, αλλά τις γυναίκες που βιάστηκαν. 

Πάλι καλά, θα μου πεις. Στην Ινδία τις καίνε

Η υπόθεση του Brock Turner είναι σημείο-σταθμός. Είναι πολύ «μεγαλύτερη» από τον Brock Turner και από το κορίτσι που βίασε. Από τότε που ανακοινώθηκε η απόφαση, κάθε μέρα άνθρωποι φωνάζουν δημόσια, καταδικάζοντας την καταδίκη-κοροϊδία. Κάθε μέρα άνθρωποι μιλάνε, γράφουν, διαδηλώνουν, καταδικάζοντας την κουλτούρα του βιασμού. Όχι μόνο γυναίκες. Κι αυτό είναι σημαντικό. Άντρες, επιτέλους μιλάνε στους γιους τους όχι για το πώς θα «καταφέρουν» μια γκόμενα. Μιλάνε για συναίνεση. Επιτέλους, η συζήτηση έχει φτάσει στα προφανή. 

Ακόμα και porn site (το Xhamster) έβαλε φίλτρο στην αναζήτηση του keyword “rape” και λέει «δεν βρέθηκε βίντεο, αν θες να δεις βιασμό, μάλλον χρειάζεσαι ψυχολογική υποστήριξη, μπες σ’ αυτό το λινκ». Ισχύει βέβαια ότι ο βιασμός είναι πολύ ψηλά στις φαντασιώσεις του κόσμου και ότι ναι, πρόκειται μάλλον για διαφημιστικό κόλπο, αλλά και πάλι, είναι *κάτι*. Είναι μια αλλαγή. 

Πρόσφατα, στο Twitter, έγινε δημοφιλές το hashtag #WhenIwas. Το “when I was”, ακολουθούμενο από ηλικία, συγκέντρωσε τις ιστορίες χιλιάδων γυναικών που κακοποιήθηκαν με κάποιο τρόπο σεξουαλικά σε πολύ νεαρή ηλικία. Καταγράφηκαν μαρτυρίες από 6 χρονών. Αλλά εδώ μιλάω εγώ. 

Όταν εγώ ήμουν 9 ετών, λοιπόν, απέκτησα στήθος (και έμεινα κοντή). Στα 12 είχα το σώμα που τα σημερινά πρότυπα ομορφιάς θεωρούν τέλειο. Ακόμα λεπτό, ανέγγιχτο απ’ το χρόνο, ούτε ίχνος ραγάδας και κυτταρίτιδας, μέση δαχτυλίδι, στήθος μεγάλο αλλά στητό, οπίσθια που κοίταζαν τον ουρανό. Για ένα καλοκαίρι, σχεδόν κάθε φορά που έβγαινα από το σπίτι, μου μιλούσαν στο δρόμο, μου κόρναραν, μου αναβόσβηναν φώτα, με ακολουθούσαν. Μπορεί να μην έμοιαζα 12. Αλλά σίγουρα δεν έμοιαζα πάνω από 15. 

Στα 15 μου, ένας κύριος γύρω στα 60 με ρώτησε «πόσα θες;» Στα 16, ένα βράδυ γυρνούσα απ’ το Χαλάνδρι, είχα χάσει το τελευταίο λεωφορείο αλλά ήμουν με φίλους, είχα να περπατήσω μόνη μόνο 5-10 λεπτά, άλλες εποχές, ήσυχη γειτονιά, δεν φοβόμασταν, πάντως περπατούσα γρήγορα και δυναμικά, με το κεφάλι κάτω, όπως μου είχαν μάθει. Ήμουν στο δρόμο μου, λίγο πιο κάτω. Ένα αυτοκίνητο σταμάτησε δίπλα μου, κάποιος βγήκε κι άρχισε να περπατάει πλάι μου, ο οδηγός ήταν άλλος, το αυτοκίνητο συνέχιζε αργά, στο ρυθμό των βημάτων μας, με ανοιχτή την πίσω πόρτα, κι ο τύπος άρχισε να μου μιλάει. Δεν μιλούσα, δεν τον κοιτούσα, απλά περπατούσα. Άρχισε να μου λέει τι ωραία θα περάσουμε, να μου περιγράφει τι θα κάναμε, να μου λέει ότι τέτοια ώρα ένα κορίτσι έξω, κάτι θέλει. Η μισή είχα παγώσει και δεν μπορούσα να αντιδράσω, η άλλη μισή ντρεπόμουν να φωνάξω. Φτάσαμε σχεδόν έξω από την πολυκατοικία μου και είπε «μπορώ να σε ρίξω τώρα εδώ στο πίσω κάθισμα, και κανείς δεν θα το μάθει». Και τότε έτρεξα. Και η εξώπορτα ήταν ανοιχτή, και πρόλαβα και μπήκα. 

Ήμουν 24, νομίζω, σ’ ένα πάρτι στο Ακρωτήρι, δεν θυμάμαι πώς και τι, έπρεπε να φοράμε τιρκουάζ, και όλο το βράδυ, τα ποτά ήταν δωρεάν. Γνώρισα κάποιον, γνωστός γνωστών, είχα πιει, φιλιόμασταν, θυμάμαι την Αδερφή μου στο τέλος να με τραβάει να φύγουμε, ανταλλάξαμε τηλέφωνα, μιλήσαμε μες στην εβδομάδα, ήθελε να κανονίσουμε για Σάββατο βράδυ. Ήμουν μικρή. Είπε ότι το σπίτι φίλου του είναι άδειο κι έχει τα κλειδιά, είπε ότι ο ίδιος δεν θέλει να πιει πάλι, λέω προτιμώ να βγω, λέει αλήθεια είναι κομμάτια, να πάω ν’ αράξουμε, λέω ότι δεν θέλω καθόλου, επιμένει, επιμένω, λέει τότε ΟΚ, άλλη φορά, λέω εντάξει, δεν ήταν μακριά, θα πάω. Μένει κι αυτός κοντά, είπαμε, γνωστός γνωστών, έρχεται να με πάρει και πάμε. Και καθόμαστε στο ξένο σπίτι. Και δεν έχουμε τίποτα να πούμε. Και αρχίζει να με πιέζει να πηδηχτούμε. Προσπαθούσε να με πείσει για ώρες. Παρακαλούσα να μ’ αφήσει να φύγω, αλλά δεν ούρλιαζα. Δεν ήθελα να φανώ μη-πολιτισμένη. Κι ας με απείλησε ότι ή θα κάνω κάτι εγώ με τη θέλησή μου, ή θα μου το κάνει εκείνος. Κι έκανα. Με γύρισε σπίτι, είπε ότι θα με πάρει τηλέφωνο, κλείστηκα στο δωμάτιό μου κι έκλαιγα. –Και με πήρε τηλέφωνο λίγες μέρες μετά, να ξαναβγούμε. Δεν το πίστευα. 

[Μετά από εκείνη τη φορά ήταν που αποφάσισα πως δεν μπορώ να ξαναβρεθώ σε σπίτι μόνη με άντρα που δεν ξέρω πολλά χρόνια, εκτός κι αν είμαι σίγουρη ότι θέλω να κάνω σεξ μαζί του]. 

Στα… 33 μου, νομίζω, γνώρισα κάποιον στο γυμναστήριο. Δίδασκε πολεμικές τέχνες σε παιδάκια. Μετά από το μάθημα έκανε κι ο ίδιος γυμναστική, τότε ήταν που τον έβλεπα εγώ, είχαμε το ίδιο πρόγραμμα, 3 φορές την εβδομάδα βλεπόμασταν και λέγαμε μαλακίες, αλλά η σεζόν τέλειωνε, τα παιδάκια θα πήγαιναν διακοπές, θα έφευγε κι εκείνος και θα πήγαινε να δουλέψει αλλού. Μου είπε να βγούμε. Είπα ΟΚ. Και βγήκαμε. Και μετά πήγαμε σπίτι. Και με πονούσε. Και του είπα να σταματήσει. Και μου είπε να περιμένω. Και του φώναξα. Και τον παρακάλεσα. Είπε «δεν θα μου πάρει πολύ ακόμα, κάνε υπομονή». Και τι να κάνω, το υπέμεινα. Ένα τέταρτο μετά ζήτησε επανάληψη, κι ήταν η πρώτη φορά που είπα «σήκω φύγε», κατηγορηματικά. 

Το Νοέμβριο (αυτόν που πέρασε, το 2015), ήταν Κυριακή βράδυ, γύρω στη 1. Είχα φάει, έβλεπα ταινία, άβαφτη, με χνουδωτή ρόμπα, πάπλωμα, είχα πάρει και mesulid γιατί πονούσα από περίοδο. Μου μιλάει στο τσατ Αστείο Αγόρι, στο οποίο 5 χρόνια πριν είχα μεγάλη αδυναμία, βγαίναμε για 4 μήνες όσο «κανονικά» γινόταν ενώ τον περνούσα 11 χρόνια, με βόλτες, παρέες, χορό, ποτά, εκδρομές, γενικά μεγάλη χαρά. Από τότε είχαμε βγει αρκετές φορές ξανά, κυρίως φιλικά, του έχω δώσει πολλές συμβουλές για γκομενικά. Πλέον δεν τον γούσταρα αλλά ήταν παραπάνω από απλός φίλος, ήταν δικός μου άνθρωπος. Λέει θέλει να με δει. Του λέω να το ξεχάσει, μόνο ένα απ’ τα δεδομένα μου να ίσχυε και πάλι δεν θα ‘παιζε, και τέτοια ώρα Κυριακή, και άβαφτη, και αδιάθετη, και να έχω φάει ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει -δεν υπάρχει καμία περίπτωση. Επιμένει, δεν είναι καλά, θέλει να μου μιλήσει. Επιμένω κι εγώ, αποκλείεται, αν θέλει να πάρει τηλέφωνο να μου τα πει. Όχι, με παρακαλεί. Δεν είναι καλά, θέλει να με δει. 

Και σκέφτομαι εκείνη την ώρα τη ρημάδα την Ψυχοθεραπεύτρια: «Ειρήνη σου στερείς τα μικρά απολαυστικά πράγματα στη ζωή», «Ειρήνη δεν κάνεις ποτέ σου τίποτα αυθόρμητο», «Ειρήνη δεν αφήνεις κανέναν να σε πλησιάσει», «Ειρήνη πρέπει να επανεξετάσεις τα όριά σου, να γίνεις πιο ελαστική». «ΟΚ, του λέω, έλα». Μου λέει ότι σε δυο λεπτά θα είναι σπίτι μου, είναι δίπλα. Έβαλα φόρμα και μάζεψα τα ψίχουλα. Και ήρθε. Για μια ώρα με ρωτούσε τα δικά μου -που δεν είχα δικά μου, άρχισα να λέω για δουλειά, τέτοια κατάντια- και κάθε πέντε λεπτά του έλεγα να μου πει εκείνος τι τον απασχολεί. Όταν τέλειωσα τα δικά μου, ο Χρήστος ήρθε πάνω μου κι άρχισε να με φιλάει. Είπα «όχι». Με αγνόησε. Ξαναείπα «όχι, σταμάτα». Είπα «όχι» πάρα πολλές φορές. Δεν ούρλιαξα. Ήταν ο Χρήστος μου. Ήταν τρομερά οικείος. Μα ο Χρήστος μου είναι πολύ καλό παιδί, μου έλεγα. Τον λατρεύεις το Χρήστο σου. Αλλά έλεγα «όχι». Ξανά και ξανά. Και συνέχιζε. Του είπα να φύγει πάρα πολλές φορές, στο τέλος με άκουσε, είπε «συγγνώμη που δεν πέρασες καλά», κι έφυγε. 

[Μετά από εκείνη τη φορά ήταν που αποφάσισα πως δεν μπορώ να ξαναβρεθώ σε σπίτι μόνη με κανέναν άντρα γενικά, εκτός κι αν είμαι σίγουρη ότι θέλω να κάνω σεξ μαζί του. Ελπίζω, αν είσαι άντρας, αυτό να σε προσβάλλει. Ελπίζω να μην είσαι εντάξει με το να σε αντιμετωπίζουν σαν άγριο ζώο. Ελπίζω να θες να κάνεις ό,τι μπορείς για να αλλάξεις αυτή τη λάθος εντύπωση]. 

Θυμάμαι που το ίδιο βράδυ –που δεν προσπάθησα καν να πέσω να κοιμηθώ, ήταν αδύνατον- περιέγραψα σε κάποιον στο τσατ το σκηνικό. Μου είπε «έλα τώρα, τον φώναξες σπίτι σου 1 η ώρα τη νύχτα και ήταν πρώην σου, αποκλείεται να μην ήθελες». Με «πίστεψε» μόνο αφού περιέγραψα ότι ήμουν πρώτη μέρα αδιάθετη, ότι χρειάστηκε να πετάξω τα σεντόνια, ότι ακόμα κι οι τοίχοι και το πάτωμα ήταν γεμάτα αίματα. Μάλλον με πίστεψε επειδή εκείνος το έβρισκε πολύ αηδιαστικό και θεώρησε ότι αποκλείεται να μην το έβρισκα κι εγώ. 

Πάντως δεν με πίστεψε απλά επειδή του περιέγραψα έναν βιασμό

Ο πατέρας του Brock Turner παρακάλεσε το δικαστή να δείξει επιείκεια γιατί είναι κρίμα να αφήσουν να καταστραφεί η ζωή του πολλά υποσχόμενου παιδιού του για «20 λεπτά δράσης». Ούτε ο πατέρας ούτε ο ίδιος ο βιαστής έχουν καταλάβει ότι αυτό που έγινε είναι απαίσιο έγκλημα. Και δεν είναι οι μόνοι. Είναι πάρα πολλοί εκεί έξω που κακοποιούν γυναίκες σεξουαλικά και δεν συνειδητοποιούν τι κάνουν. Και είναι πάρα-πάρα-πάρα πολλές οι γυναίκες εκεί έξω που έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά και ή δεν έχουν μιλήσει ή δεν έχουν συνειδητοποιήσει ή δεν έχουν αποδεχτεί αυτό που τους έχει συμβεί. 

Κι αυτό είναι κομμάτι της κουλτούρας του βιασμού. Ο φόβος της ...

Φεμινισμός = αντιρατσισμός (ή, ο αγώνας για ισότητα των φύλων είναι εξίσου σημαντικός με τον αγώνα για φυλετική ισότητα)

Ο φεμινισμός μάχεται κατά της καταπίεσης, όπως ακριβώς και ο αντιρατσισμός!

της Esra Dogan*

Ζώντας ως μετανάστρια στην Αθήνα, έχω γίνει μάρτυρας εθνικών/γλωσσικών/θρησκευτικών διακρίσεων και έχω ζήσει με τον διαρκή φόβο του ρατσισμού, ειδικά λόγω της απειλητικής ανόδου/αποδοχής της Χρυσής Αυγής. Μέσα από τις εμπειρίες αυτές, άρχισα να αναγνωρίζω όλο και περισσότερο τη σημασία του αντιρατσιστικού αγώνα.

Ως γυναίκα, σε όλη μου τη ζωή είτε στην Τουρκία είτε στην Ελλάδα είτε αλλού, έχω έρθει αντιμέτωπη με τον σεξισμό και τα μειονεκτήματα του να μην είσαι «άντρας», όχι μόνο ως υποκείμενο στην κοινωνία αλλά και στις προσωπικές μου σχέσεις. Και μέσα από αυτό, έμαθα τη σημασία του φεμινιστικού αγώνα.

Τελικά συνειδητοποίησα ότι ο αγώνας για ισότητα των φύλων είναι εξίσου σημαντικός με τον αγώνα για φυλετική ισότητα. Πράγματι, οι δυο αυτοί αγώνες αλληλοσυνδέονται περισσότερο από όσο θα μπορούσατε να φανταστείτε.

Συγκεκριμένα, ο ρατσισμός βιώνεται διαφορετικά από άτομα διαφορετικού φύλου. Ομοίως, ο σεξισμός βιώνεται διαφορετικά ανάλογα με τη φυλή κάποιου, ενώ κάποιος που αντιμετωπίζει και ρατσισμό και σεξισμό έχει διαφορετική εμπειρία. Για παράδειγμα, ένας γκέι Αφγανός μετανάστης στην Ελλάδα μπορεί να βιώσει τον ρατσισμό με τρόπο αρκετά διαφορετικό από τους στρέιτ Αφγανούς μετανάστες. Θα βιώσει, επίσης, την ομοφοβία διαφορετικά από έναν Έλληνα γκέι.

Αυτή η διαπλοκή πολλαπλών μορφών διακρίσεων απαντάται στη βιβλιογραφία ως μελέτη της διαπλοκής ταυτοτικών χαρακτηριστικών (intersectionality ή «διαθεματικότητα»), η οποία επιχειρεί να σκιαγραφήσει την καταπίεση ως πολυδιάστατο κοινωνικό φαινόμενο. Η θεωρία της διαπλοκής ταυτοτικών χαρακτηριστικών υποστηρίζει ότι οι εκφάνσεις της καταπίεσης σε μια κοινωνία (όπως ο ρατσισμός, ο σεξισμός, η ομοφοβία, η τρανσφοβία κ.λπ.) δεν λειτουργούν ανεξάρτητα αλλά αλληλοσυνδέονται και διαμορφώνονται συνεχώς η μια βάσει της άλλης. Η κατανόηση της διαπλοκής αυτής είναι σημαντική, καθώς μας δείχνει γιατί ενδεχομένως να μην αρκεί μόνο η καταπολέμηση του ρατσισμού. Αντιθέτως, πρέπει να αγωνιστούμε ενάντια σε όλες τις μορφές καταπίεσης στην κοινωνία.

Ο ρατσισμός είναι η άποψη ότι τα μέλη κάθε φυλής διαθέτουν χαρακτηριστικά ή ικανότητες που αποδίδονται αποκλειστικά στη συγκεκριμένη φυλή, μια πεποίθηση που συντελεί στη λανθασμένη ιεράρχηση ων φυλών, θεωρώντας κάποιες «κατώτερες» και κάποιες «ανώτερες» σε σχέση με τις άλλες. Με αυτόν τον τρόπο, ο ρατσισμός λειτουργεί ως θεσμική εξουσία που ευνοεί τη λευκή φυλή. Η πατριαρχία δημιουργεί μια παρόμοια θεσμική εξουσία. Ωστόσο, σε αυτήν την περίπτωση δεν είναι η φυλή αλλά το φύλο που μετατρέπεται σε εργαλείο καταπίεσης – δημιουργώντας την επονομαζόμενη «ανωτερότητα του ανδρικού φύλου». Τόσο ο φεμινισμός όσο και ο αντιρατσισμός μάχονται για την κατάργηση των άδικων προνομίων που δημιουργούνται μέσα από τις εξουσιαστικές δομές της κοινωνίας.

Ωστόσο, αυτό που με ενοχλεί ως αντιρατσίστρια και φεμινίστρια που ζει στην Αθήνα είναι ότι ενώ ο αντιρατσιστικός ακτιβισμός μου είναι σε γενικές γραμμές καλοδεχούμενος, ο φεμινιστικός ακτιβισμός υπονομεύεται αρκετά. Συνεχώς παρατηρώ ή συμμετέχω σε ακτιβιστικά κινήματα στην Ελλάδα τα οποία σε μεγάλο βαθμό αποκλείουν το πρόβλημα των άλλων φύλων (γυναίκες, lgbtqi+) και είναι περιορισμένη η αναγνώριση του γεγονότος ότι τέτοιες συμπεριφορές δημιουργούν ασυνέπειες στον αγώνα για ισότητα και ελευθερία όλων.

Όταν λέω «είμαι φεμινίστρια», παίρνω απαντήσεις όπως «δεν είμαι φεμινίστρια αλλά ανθρωπίστρια. Για εμένα η κάθε ζωή μετράει». «Είμαι αντιφεμινιστής, επειδή είμαι υπέρ της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ισότητας για όλους, όχι μόνο για τις γυναίκες.» Όσοι υιοθετούν τέτοιες απόψεις είναι σαφές ότι δεν γνωρίζουν τι σημαίνει φεμινισμός στην πραγματικότητα. Πολύ απλά, φεμινισμός σημαίνει ισότητα για όλους!

Και όσοι ισχυρίζονται ότι είναι κατά του ρατσισμού/εθνικισμού, όσοι προωθούν τις ιδέες του κοινωνικού εξισωτισμού κ.λπ. τείνουν να υποτιμούν την ίδια την ύπαρξη των ανδροκρατούμενων εξουσιαστικών δομών που δημιουργεί η πατριαρχία.

Σε περίπτωση που δεν το έχετε καταλάβει: Το φύλο αποτελεί μια τάξη, μια κατηγορία όπως είναι το χρώμα και η εθνικότητα, η οποία δημιουργεί ανώτερους και προνομιακή μεταχείριση. Επιπλέον, η πατριαρχία κάνει διακρίσεις όχι μόνο κατά των γυναικών αλλά και κατά όλων των άλλων τύπων φύλων που τυχαίνει να μην εμπίπτουν στην κοινωνική τάξη του «αρρενωπού ετεροφυλόφιλου άνδρα».

Άρα, λοιπόν, γιατί οι ακτιβιστές που είναι τόσο ευαίσθητοι σε θέματα φυλετικών/εθνικών/θρησκευτικών προκαταλήψεων και κοινωνικοοοικονομικών διακρίσεων δεν ενσωματώνουν στο πρόγραμμά τους τα φεμινιστικά ιδεώδη και αξίες;

Η απάντηση βρίσκεται εκεί έξω. Το πατριαρχικό σύστημα είναι τόσο βαθιά ριζωμένο στην κοινωνική μάθηση και πολιτισμική συμπεριφορά που βρίσκεται παντού. Βρίσκεται στη γλώσσα μας, στις προσωπικές μας σχέσεις, στις εργασιακές επιλογές μας, στα παιχνίδια των παιδιών μας κ.λπ. Δεν χρειάζεται να πάτε μακριά. Έχετε πιθανότατα δει ανθρώπους που κάνουν σεξιστικά αστεία (π.χ. ξανθιές γυναίκες), που βάζουν ταμπέλες στις γυναίκες με βάση τη σεξουαλικότητά τους (π.χ. τσούλα). Ουσιαστικά όμως δεν υπάρχει καμιά διαφορά μεταξύ της κοροϊδίας ενός άντρα για το χρώμα/εθνικότητά του και μιας γυναίκας για το φύλο/σεξουαλικότητά της.

Το πρόβλημα έγκειται στο ότι η πλειονότητα των ανθρώπων θεωρεί δεδομένο το ανδρικό πλεονέκτημα – δεν νιώθει την ανάγκη να αμφισβητήσει την προνομιακή αυτή μεταχείριση. Η πατριαρχία του σήμερα μας κάνει να πιστεύουμε δυο μύθους ταυτόχρονα. Ο πρώτος μύθος είναι ότι άνδρες και γυναίκες δεν είναι «βιολογικά ίσοι», άρα λοιπόν οι άνδρες είναι προνομιούχοι λόγω των σωματικών τους χαρακτηριστικών. Να θυμίσω εδώ ότι, αν κοιτάξουμε την ιστορία, παρόμοια επιχειρήματα περί «βιολογικών διαφορών» χρησιμοποιήθηκαν και από τους λευκούς ενάντια στους μαύρους, καθώς οι λευκοί θεωρούνται διανοητικά ανώτεροι και άξιοι «να τους υπηρετούν» ενώ οι μαύροι σωματικά ικανοί «να υπηρετούν».

Ο δεύτερος μύθος είναι ότι υφίσταται ήδη ισότητα ως προς τα νομικά δικαιώματα και τις συνθήκες εργασίας, άρα «τι άλλο μπορεί να θέλει μια φεμινίστρια»; Ωστόσο, η νομοθεσία λέει επίσης ότι ούτε ο ρατσισμός γίνεται ανεκτός στην Ελλάδα (όπως και σε πολλές άλλες χώρες), πράγμα που φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ρατσισμός. Παρομοίως, το ζήτημα της πατριαρχίας και της ανισότητας των φύλων δεν λύνεται απλά διατυπώνοντας ότι οι «γυναίκες έχουν τα ίδια πολιτικά και κοινωνικοοικονομικά δικαιώματα». Εμείς, οι γυναίκες, μπορούμε να εργαστούμε, να ψηφίσουμε και να εκλεχθούμε. Αν το θέλαμε πραγματικά, θα μπορούσε κάποια από εμάς να είναι Πρόεδρος της Ελλάδας, της Τουρκίας, του ΗΒ κ.λπ. Σίγουρα!

Αναμφίβολα, σε κοινωνίες όπου τα μέσα ενημέρωσης είναι ακόμα ανδροκρατούμενα, όπως είναι και η κρατική διακυβέρνηση, το εκπαιδευτικό σύστημα και οι οικογενειακές δομές, δεν αποτελεί έκπληξη ότι ο φεμινισμός συνοδεύεται από «αρνητικές συνυποδηλώσεις», χάρη σε αβάσιμα επιχειρήματα και μύθους εναντίον του.

Πολλοί αντιφεμινιστές έχουν «επινοήσει» τα δικά τους παράλογα επιχειρήματα, με γενικεύσεις που προέρχονται από το πολύ ευρύ φεμινιστικό κίνημα και καλλιεργώντας παρανοήσεις για να υπονομεύσουν το φεμινιστικό κίνημα.

Ακολουθούν κάποιες από αυτές τις παρανοήσεις που ακούγονται συχνά: «Οι φεμινίστριες μισούν τους άντρες!» ή «Ο φεμινισμός στερεοτυπικά χαρακτηρίζει όλους τους άντρες ως σεξιστές» ή «Ο φεμινισμός είναι μόνο για τις γυναίκες» ή «Ακόμα και κάποιες γυναίκες λένε ότι ο φεμινισμός είναι κακός» ή «Οι φεμινίστριες είναι κατά του σεξ, του γάμου, της μητρότητας» κ.λπ. Έχω συναντήσει και ανθρώπους που πιστεύουν ειλικρινά ότι όλες οι φεμινίστριες είναι λεσβίες και θέλουν έναν κόσμο μόνο με γυναίκες! Χωρίς πλάκα τώρα.

Ο φεμινισμός δεν προωθεί το «μίσος» αλλά την «αγάπη» επί ίσοις όροις

Οι φεμινίστριες δεν μισούμε τους άντρες. Μισούμε τις ιδέες περί ανδρικής ανωτερότητας και τη συνέχιση της προαιώνιας δυσανάλογης εξουσίας που δίνεται στους άντρες. Δεν είμαστε κατά του σεξ αλλά κατά της σεξουαλικής υποδούλωσης και της πορνοποίησης του γυναικείου σώματος. Ο φεμινισμός δεν είναι κατά του γάμου και της μητρότητας αλλά κατά του γάμου όταν νοείται ως θεσμός καταπίεσης των γυναικών σε συγκεκριμένους «υποχρεωτικούς» ρόλους, όπως η φροντίδα των παιδιών και του νοικοκυριού, σε βαθμό αναντίστοιχο με τους άντρες. Συνεπώς, ο φεμινισμός δεν επιδιώκει την κατάργηση της οικογένειας αλλά τον επαναπροσδιορισμό της. Όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ των φύλων, ο φεμινισμός δεν προωθεί το «μίσος» αλλά την «αγάπη» επί ίσοις όροις.

Συνεπώς, γενικά ο φεμινισμός αγωνίζεται ενάντια στον σεξισμό – δηλαδή τη διάκριση βάση φύλου – καθώς και τους ρόλους φύλου που έχουν δημιουργηθεί εξαιτίας της θεσμικής εξουσίας που κατέχουν οι άντρες. Ο φεμινισμός αγωνίζεται ενάντια στον μισογυνισμό, ο οποίος μπορεί να εκδηλωθεί με την υποτίμηση των γυναικών, τη βία απέναντί τους, τη σεξουαλική αντικειμενοποίησή τους κ.λπ. Ως φεμινίστριες/-στές, θέλουμε να καταρρίψουμε το πατριαρχικό κοινωνικό σύστημα που καταπιέζει τις γυναίκες, τους διεμφυλικούς, τους παμφυλικούς κ.λπ.

Είσαι κατά του μισογυνισμού, της ομοφοβίας, της τρανσφοβίας; Πρέπει οι γυναίκες και οι LGBTQI+ να αισθάνονται ασφαλείς, ίσοι και ελεύθεροι στην κοινωνία; Πιστεύεις ότι όλοι ανεξαρτήτως φύλου πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες εκπαίδευσης και εργασίας, καθώς και ίση αμοιβή; Αν απάντησες «ναι», είσαι φεμινιστής/-στρια. Τελεία. Δεν υπάρχει «ναι, αλλά…».

Ναι, γνωρίζω ότι πολλοί γύρω μου είναι σκεπτικοί ως προς τον φεμινισμό λόγω του γεγονότος ότι ο λευκός φεμινισμός αγνοεί την ίδια την ύπαρξη του ρατσισμού. Αυτό που ενδεχομένως δεν γνωρίζετε εσείς είναι ότι ιστορικά οι φεμινίστριες που υποστηρίζουν τη θεωρία των πολλαπλών διακρίσεων προωθούν τη σημασία του αγώνα κατά του ρατσισμού, αμφισβητώντας τη στάση των Λευκών Φεμινιστριών.

Με τον όρο Λευκές Φεμινίστριες δεν εννοούμε φεμινίστριες από τη λευκή φυλή αλλά όσες ενστερνίζονται φεμινιστικές απόψεις ενώ ταυτόχρονα αγνοούν την ύπαρξη προνομίων για τους λευκούς. Κάποιες μοιάζουν κολλημένες στην τοξική άποψη ότι τα ζητήματα των εθνικών και ρατσιστικών διακρίσεων θα επιλυθούν αν διασφαλιστεί η ισότητα των φύλων.

Αυτή η στάση δεν διαφέρει πολύ από τη στάση εκείνων που αγνοούν τα προνόμια του αντρικού φύλου που εξασφαλίζει η πατριαρχική κοινωνία. Έτσι, λοιπόν, κάποιοι «αντιρατσιστές αλλά όχι φεμινιστές» – όπως αυτοαποκαλούνται – διαιωνίζουν την ύπαρξη δύο μέτρων και δύο σταθμών στη συζήτηση για τα ζητήματα φύλου.

Και οι δύο αυτές κατηγορίες ατόμων είναι υποκριτές!

Δεν έχει έρθει η ώρα να βγείτε από το καβούκι σας, να καταρρίψετε τα δύο μέτρα και δύο σταθμά και να αποδεχτείτε ότι δεν μπορούμε να αρνηθούμε τόσο την ύπαρξη των αντρικών προνομίων/της καταπίεσης βάσει φύλου όσο και την παράλληλη ύπαρξη των λευκών προνομίων/των φυλετικών και εθνικών διακρίσεων; Δεν έχει έρθει η ώρα να συνειδητοποιήσετε ότι ο φεμινισμός μάχεται κατά της καταπίεσης, όπως και ο αντιρατσισμός, και ότι η φεμινιστική αντίσταση είναι απαραίτητη για την ενίσχυση του αγώνα κατά του έμφυλου ρατσισμού που αντιμετωπίζει καθημερινά μια μετανάστρια σαν εμένα;

πηγή fylosykis