Το σύνολο των πολιτών είναι παράνομο ή ημιπαράνομο, είτε το γνωρίζει είτε όχι. Του το λένε σε κάθε περίπτωση κατάμουτρα εν είδει απειλής και το επικυρώνουν στα μάτια των δανειστών οι ίδιοι οι τρελοί κυβερνώντες. Ο μηχανισμός είσπραξης των κρατικών εσόδων μετατρέπεται σε φορολογική τρομοκρατία, η οποία μη διαχωρίζοντας ξεκάθαρα και με σαφήνεια την νομιμότητα από την παρανομία, προστατεύει πίσω από τα γυναικόπαιδα, τους πραγματικούς εγκληματίες.
του Γιώργου Γιαννούλη - Γιαννουλόπουλου*
Το 1494 ο Γερμανός θεολόγος συγγραφέας Sebastian Brant δημοσίευσε στην Βασιλεία της Ελβετίας, ένα σατιρικό βιβλίο βασισμένο σε παλιούς μεσαιωνικούς μύθους για τρελούς που μαζεύονταν σε παλιά καράβια και τους ξαπόστελναν ξάρμενους στ’ανοιχτά.
Το πλοίο των τρελών Hieronymus Bosch (1490-1500)
Ο Brant μιλά για ένα τέτοιο καράβι με 110 τρελούς που σαλπάρανε για τον παράδεισο. Το πλήρωμα ξεκινά από την Βασιλεία, το ατυχές και δύσμοιρο ταξίδι του. Χάνονται όλοι σταδιακά κι αφανίζονται λόγω της αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς τους. Το πλοίο στο οποίο αναφέρεται ο συγγραφέας ήταν το καράβι του διεφθαρμένου και οπισθοδρομικού μεσαιωνικού κλήρου.
Το κείμενο του Brant ταξίδεψε πολύ στα αφρισμένα κύματα της μεταρρύθμισης.
Ως το 1509 μεταφράστηκε στα λατινικά στα γαλλικά και στα αγγλικά. Πολλές από τις αρχικές του ξυλοτυπίες πιστεύεται ότι σκαλίστηκαν από τον ίδιο τον Durer. Συνδέθηκε με σημαντικά έργα της εποχής και των εποχών που ακολούθησαν, το ομώνυμο αλληγορικό έργο του Hieronymus Bosch (1490-1500) μέχρι και με σημαντικούς καλλιτέχνες του 20ου αιώνα, ανάμεσα στους οποίους οι Art Hazelwood, Dusan Kallay, Istvan Orosz, Brian Williams. Επηρέασε μεγάλους στοχαστές από την αναγέννηση ως τον MIchel Foucault στον 20ο αιώνα.
Ετσι το πλοίο των τρελών έφτασε αρμενίζοντας αλλοπαρμένο ως τις μέρες μας, στην ακρινή αυτή γωνιά της Ευρώπης όπου η Βαλκανική χερσόνησος σβήνει τις οροσειρές της στην Μεσόγεια θάλασσα, στους δρόμους της Ασίας και της Αφρικής, έναν τόπο που μετεωρίζεται ανάμεσα στο μέλλον και σε ένα παρελθόν που παλεύει να ξαναγίνει μέλλον. Μιας ουτοπικής γης στην καρδιά της αγοράς των συλλογικών ονείρων της Δύσης που έχουν τις ρίζες τους στην εποχή που έζησε και ονειρεύτηκε ο σπουδαίος Sebastian Brant.
Τριάντα τρία χρόνια μεσοπέλαγα
Mετά από τριάντα τυχερά χρόνια αναισθητικής μπουνάτσας, σε τρία χρόνια στη θύελλα η ελληνική οικονομία έχει συρρικνωθεί κατά 25% καθώς οι τρελοί συνεχίζουν να κουμαντάρουν το γέρικο σκαρί στον δρόμο για τον Παράδεισο. Οι καθαρές ετήσιες απολαβές των εργαζομένων μειώθηκαν κατά μέσο όρο πάνω από 40% στον ιδιωτικό τομέα και κατά 20% περίπου στον δημόσιο τομέα (οι ασφαλιστικές εισφορές όμως ως ποσοστό παραμένουν ίδιες ή μάλλον αυξήθηκαν αναλογικά με το εισόδημα σε μέσους όρους). Αντίστοιχα μειώθηκε και το ύψος των συντάξεων οριζόντια καθώς φυσικά δεν μπορούσαν πλέον να τροφοδοτούνται από τους λιγότερους και χαμηλότερα πληρωμένους μισθωτούς. Οι στρεβλές όμως συντάξεις των ευγενών ταμείων που χρηματοδοτούνται από τον προϋπολογισμό ανά συνταξιούχο πολύ περισσότερο από τους συνταξιούχους του ΙΚΑ, και πληρώνονται και από τους περίφημους «κοινωνικούς πόρους», δηλαδή φόρους επί της οικονομικής δραστηριότητας που πληρώνουμε όλοι, παρέμειναν σχετικά ανέγγιχτες. Οπως και οι συντάξεις στα 40 και τα 50 και πολλές άλλες.
Οι φόροι επί του υπολοίπου διαθέσιμου εισοδήματος αυξήθηκαν σημαντικά και δυσανάλογα με την αγοραστική δύναμη που απέμεινε στους εργαζόμενους, Πέρα από τις αστειότητες της εστίασης όπου ανεβοκατεβαίνει, ο ΦΠΑ ανέβηκε στο 23%, ο φόρος εισοδήματος πλήττει σχεδόν από το πρώτο ευρώ τους μισθωτούς, ελεύθερους επαγγελματίες και συνταξιούχους. Ακόμη χειρότερα, φόροι οι οποίοι δεν σχετίζονται με το εισόδημα αλλά με την περιουσιακή κατάσταση επιβλήθηκαν σε ποσοστά δυσανάλογα, ποσοστά δήμευσης.Τεκμήρια που προκύπτουν από την κατοχή κινητών και ακινήτων περιουσιακών στοιχείων, φόροι και τέλη ακινήτων, φόροι που προσδιορίζονται από την κατοχή ακινήτων, τέλη αυτοκινήτων, σκαφών και ό,τι άλλο νεο-οθωμανικό μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους.
Η ομηρεία των πολιτών επεκτάθηκε με την ψήφιση δεκάδων φορολογικών αλληλοαναιρούμενων νόμων μέσα στην περίοδο αυτή, που προστέθηκαν στα προηγούμενα δημιουργώντας νέες αντιφάσεις και γκρίζες ζώνες. Ετσι το άγιο δισκοπότηρο του πολιτικού μας συστήματος, η λύση για κάθε νόσο και κάθε μαλακία, η περίφημη «μάχη κατά της φοροδιαφυγής», μετατρέπεται σε πόλεμο κατά του συνόλου του πληθυσμού. Η μείωση της υπερτιμημένης συγκριτικά με άλλες χώρες ανεπίσημης οικονομίας στα μέσα επίπεδα της Ευρώπης (από 27 % του ΑΕΠ στο 20-22% περίπου) προϋποθέτει μια στοχευμένη πολιτική φορολογικής δικαιοσύνης. Η επιβολή της νομιμότητας για να είναι επιτυχής και ηθική οφείλει να είναι απολύτως στοχευμένη στους πολίτες εκείνους οι οποίοι συνειδητά και από πρόθεση παρανομούν και φοροκλέπτουν και όχι από αδυναμία συμμόρφωσης. Πρέπει να δίνουν όμως ταυτόχρονα σε όλους τους υπόλοιπους μια απόλυτη αίσθηση ασφάλειας, ότι εάν πληρώνεις τους φόρους σου (οι οποίοι είναι σαφείς, ξεκάθαροι και δεν αλλάζουν αναδρομικά σε σχέση με τις προγενέστερες οικονομικές αποφάσεις των πολιτών) δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να σε ενοχλήσει κανείς. Αν έτσι κι αλλιώς απειλείσαι, αν έτσι κι αλλιώς θα στα πάρουν αν τους λείπουν, έχεις το κύριο κίνητρο να φοροδιαφύγεις.
Το σύνολο των πολιτών είναι παράνομο ή ημιπαράνομο, είτε το γνωρίζει είτε όχι. Του το λένε σε κάθε περίπτωση κατάμουτρα εν είδει απειλής και το επικυρώνουν στα μάτια των δανειστών οι ίδιοι οι τρελοί κυβερνώντες. Ο μηχανισμός είσπραξης των κρατικών εσόδων μετατρέπεται σε φορολογική τρομοκρατία, η οποία μη διαχωρίζοντας ξεκάθαρα και με σαφήνεια την νομιμότητα από την παρανομία, προστατεύει ...
