Τα όρια της αριστερής σκέψης
from blog www.aformi.wordpress.com on Vimeo
Έχω βαρεθεί να ακούω ωραίες αναλύσεις από αριστερούς που καταλήγουν σε αυθαίρετα συμπεράσματα. Τι συμβαίνει ρε σύντροφοι;
Φταίει η πολυετής μαθητεία μας στην σχολή σκέψης του ΚΚΕ; Είναι ο δογματισμός και η αλαζονεία στοιχείο του αριστερού DNA μετά από δεκαετίες τυπολατρείας και μονολιθικότητας; Ή ακόμα δεν συνήλθαμε από το σοκ της πτώσης αλλά και την κρυφή νοσταλγία του υπαρκτού;
Σε κάθε περίπτωση, ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου είναι ένας σοβαρός αναλυτής και συγγραφέας αξιόλογων βιβλίων καθώς και στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ.
Η ανάλυσή του για την κρίση είναι γοητευτική και χειμαρρώδης κι όμως δεν μπορεί και αυτός (όπως τόσοι άλλοι αριστεροί αναλυτές των ημερών μας) να ολοκληρώσει ομαλά την ανάλυσή του σε λογικά συμπεράσματα αλλά ξάφνου πηδάει στο πουθενά.
Γιατί τι σχέση έχει η όμορφη ανάλυσή του με τα συμπεράσματά του για το τι πρέπει να γίνει;
Ξεκάρφωτα εμφανίζονται ταυτίσεις του αριστερού μεταρρυθμισμού με το σύστημα, του κατ' όνομα αντικαπιταλισμού όσων επιλέγουν τίτλο πριν αρθρώσουν πολιτική με κάποια κατά φαντασία επαναστατική διαδικασία.
Επιλέγονται πολιτικές όπως η απειλή στάσης πληρωμών για αναδιαπραγμάτευση του χρέους ως το απόλυτο και μοναδικό μέσο ανατροπής του προγράμματος στήριξης για κάθε ώρα και στιγμή, χωρίς ιδιαίτερη αναφορά στο "σύντομο (δίχρονο κατά τον ίδιο) διάστημα" των συνεπειών της πτώχευσης στο λαϊκό εισόδημα.
Απονέμεται αυθαίρετα το χρίσμα του οδηγητή μέσα στις περίπλοκες αυτές συνθήκες στον χώρο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (αν δεν παινέψεις το σπίτι σου...) και δεν αναλογίζεται καν για την επάρκεια των αυτόκλητων καθοδηγητών την ώρα που η κρίση σοβεί στην αριστερά και οι προτάσεις των σοβαρότερων αναλυτών προσαρμόζονται καθημερινά από την εξέλιξη των γεγονότων την ώρα που τα στελέχη της έχει καταλάβει η εγωπάθεια και οι προσωπικοί ανταγωνισμοί...
Με λίγα λόγια εμφανίζεται ξανά το φαινόμενο των ορίων της αριστερής σκέψης: ο δογματισμός, τα λογικά άλματα, τα προαποφασισμένα συμπεράσματα. Το πάει καλά μέχρι ένα σημείο, πολύ καλά μάλιστα, και μετά απογειώνεται στους ουρανούς της υποκειμενικότητας.
Ακόμα και οι καλύτεροι αναλυτές μας, φαίνεται ότι δεν μπορούν να ξεφύγουν από την παιδεία της μονολιθικότητας, του κατόχου της μοναδικής αλήθειας και των εύκολων και προκάτ απαντήσεων.
Η ανανέωση του τρόπου σκέψης της αριστεράς παρουσιάζει ακόμη μεγάλη δυσκολία...
Δείτε το πάντως και ...διορθώστε με αν κάνω λάθος.
