Η μετατροπή ενός δημοσιονομικού προβλήματος σε μηχανισμό αφαίρεσης εθνικής κυριαρχίας και μακροχρόνιας δανειακής εξάρτησης

...το κόλπο δεν ήταν αυτό που έκανε ο Γεωργίου -αν το έκανε. Ήταν η μετατροπή ενός δημοσιονομικού προβλήματος σε μηχανισμό αφαίρεσης εθνικής κυριαρχίας και μακροχρόνιας δανειακής εξάρτησης...

του Γ. Λακόπουλου

Η υπόθεση Γεωργίου  φέρνει διαρκώς  στο προσκήνιο μια συζήτηση που όλο γίνεται και όλο ημιτελής μένει: τη συζήτηση για τα δημοσιονομικά δεδομένα της χώρας την κρίσιμη διετία  2009-10 και την τροπή που έδωσε  στην πορεία της χώρας.  Είναι κάτι σαν το αυγό του Κολόμβου:  το έλλειμμα του 2009  οδήγησε στο Μνημόνιο, ή χρησιμοποιήθηκε  σαν  τεχνητός μονόδρομος για μπει η χώρα σε διεθνή οικονομικό  έλεγχο;

Αν εξαιρεθεί ο πρώην Πρωθυπουργός  Κ. Καραμανλής  – που δεν  έχει ανοίξει ακόμη τα χαρτιά του  σ’ αυτή  την υπόθεση  -και αρκετοί μάλλον εύχονται να μην το κάνει ποτέ-  όσοι μιλούν το κάνουν με προφανή επιδίωξη να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους. Να  μεταφέρουν  σε άλλους την ευθύνη   για μια εξέλιξη που  τελεί πάντως υπό το βασανιστικό ερώτημα: θα μπορούσε να αποτραπεί;

Για πολλούς  και εγκύρους παράγοντες το  Μνημόνιο δεν ήταν νομοτέλεια, όπως προσπαθεί να πλασάρει ο  Γ. Παπανδρέου  ως  φυσικός  αυτουργός  ενός  -προμελετημένος ή όχι;- εγκλήματος.  Ήταν πολιτική επιλογή που, αν μη τι άλλο, επιβλήθηκε στη χώρα από μια κυβέρνηση χωρίς καμία εξουσιοδότηση γι’ αυτήν καθώς εξελέγη με εντελώς διαφορετικό πρόγραμμα.

Μια ακραία δημοσιονομική εξέλιξη μπορεί να θεραπευτεί και με άλλα μέσα; Γιατί όχι;  Π.χ.το 1985 , όταν  το δημόσιο ταμείο έφτασε να μην μπορεί να πληρώσει μισθούς την επόμενη, ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν πήγε στο ΔΝΤ.  Κατέθεσε ένα περιοριστικό πρόγραμμα και σε δυο χρόνια  βγήκε από το πρόβλημα.

Δηλαδή το κόλπο δεν ήταν αυτό που έκανε ο Γεωργίου -αν το έκανε. Ήταν η μετατροπή ενός δημοσιονομικού προβλήματος σε μηχανισμό  αφαίρεσης εθνικής κυριαρχίας και  μακροχρόνιας δανειακής  εξάρτησης.

Θα μπορούσε να γίνει και το 2009;  Το πρότεινε, ως Πρωθυπουργός ακόμη,  ο Κ. Καραμανλής. Προκύπτει   από  πολιτικές εκτιμήσεις και επιστημονικές αναλύσεις. Και το δέχθηκαν δημοσίως και   πολιτικοί αντίπαλοι του Κ. Καραμανλή, όπως η πρώην επίτροπος Άννα  Διαμαντοπούλου, ο Γιάννης Στουρνάρας και άλλοι. Άλλωστε αν το Μνημόνιο ήταν αμετάκλητη συνέπεια της δημοσιονομικής διαχείρισης Καραμανλή θα  προέκυπτε την επόμενη της πολιτικής αλλαγής του 2009, όχι.., οκτώ μήνες αργότερα.

Επιπλέον, αν δεν υπήρχε άλλος δρόμος γιατί να μην προσφύγει ο ίδιος ο Καραμανλής στο ΔΝΤ , που θα ήταν φυσιολογικότερο από το να το κάνει ένα κόμμα σαν το ΠΑΣΟΚ που είχε ιδεολογικά και  ιστορικά ασυμβίβαστα  αυτή τη ιδέα;  Από πότε μια χώρα διαλέξει το χειρότερο χωρίς να δοκιμάσει το ηπιότερο;

Η κυβέρνηση Παπανδρέου παρέλαβε  όντως δημοσιονομική εκτροπή-  στην οποία είχε συμβάλει ως αντιπολίτευση και πάντως την αγνόησε προεκλογικά προκειμένου να επικρατήσει. Από πολλές πλευρές όμως προκύπτει ότι είχε και άλλες λύσεις  από τη,-χειρότερη,   που επέλεξε -και κατ’ άλλους οργάνωσε -τελικά. Η ίδια η πολιτική που ακολούθησε  η κυβέρνηση Παπανδρέου  επόμενη των εκλογών ήταν από μόνη της μια άλλη λύση. Άσχετα αν από ενδοκυβερνητική ανικανότητα και εσωκομματικές αντιθέσεις έφτασε σε αδιέξοδο.

Τα προγράμματα που απέρριπτε η Ευρώπη για οκτώ μήνες μετά τις εκλογές   εκπονούσε ο Παπακωνσταντίνου, όχι οι υπουργοί του Καραμανλή. Για «πιστόλι πάνω στο  τραπέζι»  μιλούσε ο Παπανδρέου- που έλεγε ως τον Μάρτιο του 2010: «Δεν θέλουμε λεπτά  θέλουμε  στήριξη». Δεν υπήρχε ως εκείνη την στιγμή  «ευθύνη του Καραμανλή  για τη χρεοκοπία»;

Εδώ κάτι δεν κολλάει. Χωρίς να αναφερθούμε στα , παρουσιασμένα ήδη στοιχεία  από τα  οποία προκύπτει η παγίδα που είχαν στήσει οι κυβερνήσεις Σημίτη στην επόμενη κυβέρνηση όποια και αν ήταν- μεταφέροντας  στο μέλλον υποχρεώσεις και δανειακά βάρη  που δημιουργήθηκαν επι «εκσυγχρονισμού».

Τίνος επιλογή ήταν το  Μνημόνιο και από πότε;

Τα τελευταία χρόνια  τα απομεινάρια του νεοπαπανδρεϊσμού  και οι σταθεροί πολέμιοι του Καραμανλή στο σύστημα διαπλοκής  πλασάρουν, αδέξια, ότι το  Μνημόνιο προέκυψε αναγκαστικά  από τη δημοσιονομική κληρονομιά  των κυβερνήσεων  του- στις οποίες φορτώνουν και απόπειρα » εξαπάτησης» των κοινοτικών υπηρεσιών. Εδώ σηκώνει κουβέντα. Ουδέν ανακριβέστερο. 

Φωτό: ΑΠΕ

Οι ευθύνες της περιόδου Καραμανλή για την δημοσιονομική εκτροπή  είναι αυταπόδεικτες.  Τις ανέλαβε ο Καραμανλης ως εν ενεργεία Πρωθυπουργός  ζητώντας με τις πρόωρες εκλογές του 2009  την λαϊκή εξουσιοδότηση να επιχειρρήσει τη θεραπεία ενός προβλήματος που αναδείχθηκε επί των ημερών του, αλλά στα πλαίσια της  διεθνούς κρίσης.Βαρύνει τις κυβερνήσεις του, αλλά  έχει βαθύτερες ρίζες και προγενέστερες ευθύνες.

Αυξάνονται διαρκώς όσοι πιστεύουν ότι το πρόγραμμα  λιτότητας που κατέθεσε ο ίδιος  από τη Θεσσαλονίκη  μπορούσε να αποτελέσει επαρκή θεραπεία στο πρόβλημα, αν ο Γ. Παπανδρέου  -που επικράτησε στις εκλογές  υποσχόμενος τα πάντα με τη διαβεβαίωση «λεφτά υπάρχουν» – το έθετε σε εφαρμογή, χωρίς το παραμικρό πολιτικό κόστος και χωρίς καμία αντίσταση από την ηττημένη  ΝΔ.

Ο Γεωργίου δεν συνέβαλε στο να πάμε στο Μνημόνιο. Όσοι τον έφεραν όμως  θα μπορούσαν να το έχουν κάνει. Αυτό είναι το θέμα.  Με άλλα λόγια  η υπόθεση Γεωργίου  φράζει την αναζήτηση της αλήθειας  για όσα έγιναν  εκείνη την περίοδο- πριν και μετά τις εκλογές του 2009.  

Αποτελεί έλλειψη σε κάθε  ανάλυση να υποτιμάται  ότι ο Γ. Παπανδρέου έκανε ό,τι μπορούσε ως αντιπολίτευση για να  διογκωθεί το πρόβλημα – αρχής γενομένης από την άρνηση αναζήτησης συναινετικής λύσης στο ασφαλιστικό. Πως είναι δυνατόν κάποιος που θέλει να αναλάβει την κυβέρνηση  να φροντίζει να έχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο δημοσιονομικό πρόβλημα μπροστά του;.

Εδώ κρύβεται το κρίσιμο στοιχείο αυτής της συζήτησης. Η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε τρεις μήνες στη διάθεση της  ως το  τέλος του 2009 για να ολοκληρώσει το δημοσιονομικό προφίλ της χώρας  και πέντε μήνες  ως το τέλος Φεβρουάριου του 2010 για να ανακοινώσει τα οριστικά στοιχεία.  Αλλά , σχεδόν από την επομένη των εκλογών έσπευσε να … διατυμπανίσει τη διόγκωση του ελλείμματος. Αν φρόντισε να διογκωθεί και περαιτέρω είναι άλλη υπόθεση  -τμήμα της  οποίας αποτελεί η περίπτωση Γεωργίου.

Η ουσία είναι ότι όσο Γ. Παπανδρέου, με εμφανώς περιορισμένη αντίληψη της οικονομικής δυναμικής της χώρας και των όρων διαμόρφωσης του δημοσιονομικού προφίλ της – και καθοδηγούμενος από αυτό από έναν νεόκοπο και φιλόδοξο εξωκοινοβουλευτικό υπουργό-  αντί  να επιχειρήσει λύση του πραγματικού προβλήματος που παρέλαβε- και να χρεώσει το πολιτικό κόστος στον προκάτοχό του- φρόντισε να το διογκώσει αφήνοντας το χρόνο να περνάει.

Αυτό δεν θα απάλλασσε τις κυβερνήσεις  Καραμανλή  από ευθύνες που τους είχαν ήδη αποδοθεί από το εκλογικό σώμα. Αλλά δεν θα καταδίκαζε τη  χώρα στα Μνημόνια. Αυτή την έννοια είχαν οι εκλογές του 2009. Να λύσουν το πρόβλημα, όχι να το μετατρέψουν σε καρμανιόλα. Πολλά στοιχεία δείχνουν  προσχεδιασμένη  επέλαση του ΔΝΤ με το οποίο  ο Παπανδρέου είχε επαφή από την προεκλογική περίοδο ακόμη -πλασάροντας στο ΠΑΣΟΚ τον Ντομίνικ Στρος Καν σαν στρατηγικό σύμμαχο της χώρας.

Πώς μια πρόβλεψη έγινε αποτέλεσμα

Το κλειδί για να ερμηνευθούν οι μετεκλογικές εξελίξεις που οδήγησαν στο Μνημόνιο είναι η συμπεριφορά της κυβέρνησης  Παπανδρέου ως φορέα που  δεν επιχείρησε να λύσει εσωτερικά το πρόβλημα, αλλά το ανάδειξε και το παράτεινε μέχρι που έδειχνε άλυτο, ενώ δεν είναι βέβαιο ότι ήταν στην αρχή. Το αντίθετο.

Παρέλαβε μια εκτίμηση  για το έλλειμμα εμφανώς λανθασμένη, αλλά εκτίμηση.  Το   6% – και σιωπηρά 8%-που αναγνώριζε η κυβέρνηση Καραμανλή ήταν έτσι κι αλλιώς πρόβλημα για τη χώρα αφού υπερέβαινε το 3% των κανόνων της Ευρωζώνης.  Πρόβλημα που βαρύνει τις κυβερνήσεις Καραμανλή.

Γιατί  ο Παπανδρέου  και ο υπουργός Οικονομικών Παπακωνσταντίνου  σπεύδουν στο Γιούρογκρουπ να… καταγγείλουν …θριαμβευτικά την προηγουμένη κυβέρνηση; Ο μόνος  ΄λόγος θα ήταν για να πάρουν αμέσως μέτρα. Όχι μόνο δεν το κάνουν αλλά … κάνουν παροχές και διαβιώνουν ότι «το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ είναι αδιαπραγμάτευτο»!

Ότι ήταν λάθος η εκτίμηση  το είχε ήδη επισημάνει με ευθύνη  ο Γιώργος Προβόπουλος προεκλογικά. Αλλά ήταν πρόβλεψη- ΔΕΝ ήταν αποτέλεσμα. Μια νέα κυβέρνηση  το πρώτο που θα έκανε θα ήταν  εκτονώσει  αυτή συζήτηση, να κάνει ό,τι μπορεί  για να περιορίσει  το  τελικό αποτέλεσμα –  κατά τις εκτιμήσεις πολλών αλλά και με τα στοιχεία που παρέθεσε ο Γιάννης Παπαθανασίου ως τελευταίος υπουργός του Καραμανλή μπορούσε να μείνει  μονοψήφιο-  και να πάρει  δραστικά μέτρα ανάστροφης της κατάστασης.

Η χώρα εκείνη τη στιγμή και ως τον επόμενο Φεβρουάριου μπορεί να δανείζεται άνετα και τα σπρεντς κινούνται γύρω από τις 130 μονάδες. Γιατί ο Παπανδρέου  και ο υπουργός Οικονομικών Παπακωνσταντίνου σπεύδουν στο Γιούρογκρουπ να… καταγγείλουν …θριαμβευτικά την προηγουμένη κυβέρνηση;  Γιατί διατυμπανίζουν την κακή δημοσιονομική κατάσταση της χώρας ; Ο μόνος  λόγος θα ήταν για να πάρουν αμέσως μέτρα. Όχι μόνο δεν το κάνουν αλλά … κάνουν παροχές και διαβιώνουν ότι «το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ είναι αδιαπραγμάτευτο»!

Πολλοί ειδικοί  σημαίνουν ότι με άμεσες δημοσιονομικές  παρεμβάσεις  και με ένα πρόγραμμα περιορισμών, μεταρρυθμίσεων και  ιδιωτικοποιήσεων,  οι αγορές θα παρέμειναν ήρεμες και το δημοσιονομικό πρόβλημα υπό έλεγχο.  Αυτό θα έδινε το δικαίωμα στην κυβέρνηση Παπανδρέου να εκθέσει την κυβέρνηση Καραμανλή που δεν το έκανε, όχι τη …χώρα. Γιατί   η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έκανε το αντίθετο; Γιατί  άφησε το χρόνο να περνάει και το πρόβλημα να επιδεινώνεται, χωρίς  να κάνει το προφανές.;

Αντί για απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα  ο Παπανδρέου  και όσοι  προσπαθούν να πεισθούν ότι άλλος οδήγησε τη χώρα στο Μνημόνιο άλλος ευθύνεται, εμφανίζονται ως … σωτήρες και μνημονεύουν το περίφημο  the game is over του Γιούνγκερ ή  μιλούν για δημοσιονομική «απάτη» της Κυβέρνησης Καραμανλή, επικαλούμενοι  έκθεση της Κομισιόν. Η πραγματικότητα και σ’ αυτό το σημείο είναι διαφορετική.

Ο Γιούνγκερ δεν αναφέρεται αποκλειστικά στην κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά σε μια  διαρκή υπόνοια που έχει η Κομισιόν και η Γιουροστάτ για τα ελληνικά στοιχεία,-  από την εποχή της προετοιμασία για το Ευρώ ακόμη. Πχ το φθινόπωρο του 2003 ο τότε επίτροπος Σόλμπες αμφισβητεί δημοσίως τις εκτιμήσεις της κυβέρνησης Σημίτη για το 2004 –  και όλοι γνωρίζουν ότι η Κομισιόν  θα απαιτήσει από την νέα κυβέρνηση απογραφή, όπως και έγινε τελικά.

Αλλα και η περίφημη έκθεση της Κομισιόν το 2010, κατά παραγγελία του Γιούρογκρουπ αναφέρει:  ότι «η Ελλάδα υπέβαλλε αναξιόπιστα στοιχεία καθ’ όλη την περίοδο 1997-2009, κατά την οποία η Eurostat δεν είχε τη δικαιοδοσία να παρέμβει στην ουσία του θέματος». Το πρόβλημα της αξιοπιστίας λοιπόν είναι παλιό.

Την  ακατανόητη σπουδή της κυβέρνησης Παπανδρέου να  προβάλει ως  αποτέλεσμα μια πρόβλεψη, χωρις  την παραμικρή απόπειρα να τη διορθώσει  ακολουθήσε το σλάλομ των αριθμών για το έλλειμμα. Απέληξε τελικά στο 13,6%  τον  Απρίλιο του 2010 και μετά τον Αύγουστο του 2010, που  ανέλαβε πρόεδρος της -ανεξάρτητης πλέον- ΕΛΣΤΑΤ ο Ανδρέας Γεωργίου, πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, σε 15,4% του ΑΕΠ. Περίεργες εξελίξεις.

Ο ρόλος του Γεωργίου

Έκτοτε το  κρίσιμο ερώτημα  για πολλούς είναι αν  η αναθεώρηση Γεωργίου ήταν η τελευταία πράξη ενός σχεδιασμού που  δια των παραλείψεων και των ετεροχρονισμών καθιστούσε αναπόφευκτο το ΔΝΤ και τον διεθνή  οικονομικό έλεγχο – που επιβλήθηκε με το πρώτο Μνημόνιο και παρατάθηκε με πιο  σκληρούς ορούς με το δεύτερο, το οποίο δεν  θα ήταν αναγκαίο με μικρότερο  έλλειμμα. Γι’ αυτό  κατηγορείται ο Γεωργίου-όχι από κάποιους άσχετους αλλά από μέλη της ιδίας της ΕΛΣΤΑΤ που ήταν σε θέση να ξέρουν. Αλλά  η ουσία   σ’ αυτή την υπόθεση είναι πολιτική και όχι τεχνικού χαρακτήρα.

Μια άστοχη πρόβλεψη για μια κακή έτσι κι αλλιώς δημοσιονομική  χρονιά χρησιμοποιήθηκε για να  τεθεί η χώρα υπό έλεγχο; Δηλαδή το κόλπο δεν ήταν αυτό που έκανε ο Γεωργίου -αν το έκανε. Ήταν η μετατροπή ενός δημοσιονομικού προβλήματος σε μηχανισμό  αφαίρεσης εθνικής κυριαρχίας και  μακροχρόνιας δανειακής  εξάρτησης.

Οι  υπερασπιστές της θεωρίας για το αναπόφευκτο των Μνημονίων – και ανάμεσά τους δακτυλοδεικτούμενα πρόσωπα όπως η Μιράντα  Ξαφά που  δείχνει  ιδιαίτερη σχέση με τις θεωρίες που  έχουν καταθέσει οι Παπανδρέου  και  Παπακωνσταντίνου-  προτάσσουν ότι ήταν αποτέλεσμα της δημοσιονομικής εκτροπής και όχι μαγειρέματος στοιχείων. Παραδόξως οι ίδιοι μπλέκουν  και τη σημερινή κυβέρνηση  που δεν είχε καμία εμπλοκή  στην κατηγορία ότι  η   προσφυγή σε δανεισμό από τον «επίσημο» τομέα (ΕΕ-ΔΝΤ) δεν ήταν αποτέλεσμα του δημοσιονομικού εκτροχιασμού και της απώλειας πρόσβασης στις αγορές αλλά του «φουσκώματος» του ελλείμματος από την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Οι  δικηγόροι του Γεωργίου  μάλιστα προσθέτουν σοφιστείες του τύπου: αν η Ελλάδα πήρε δάνεια με βάση τις αλχημείες του Γεωργίου και καταδικαστεί ο Γεωργίου,  πρέπει να … επιστραφούν τα δάνεια! Αν βαρύνεται με κάτι η σημερινή κυβέρνηση είναι ότι τσιμπάει το τυράκι και δεν αντιλαμβάνεται τον αποπροσανατολισμό. Στην υπόθεση Γεωργίου είναι εντυπωσιακό πόσοι και ποιοι σπεύδουν να   υπερασπιστούν έναν τυπικό γραφειοκράτη. Έτσι όμως, δημιουργούν υπόνοιες για τη μεταφορά της συζήτησης από τις πολιτικές επιλογές που ενδεχομένως προηγήθηκαν, στις τεχνικές διευθετήσεις που την «δικαιολογούν».

Ο Γεωργίου δεν συνέβαλε στο να πάμε στο Μνημόνιο. Όσοι τον έφεραν όμως  θα μπορούσαν να το έχουν κάνει. Αυτό είναι το θέμα.  Με άλλα λόγια  η υπόθεση Γεωργίου  φράζει την αναζήτηση της αλήθειας  για όσα έγιναν  εκείνη την περίοδο- πριν και μετά τις εκλογές του 2009.   Αυτή η αλήθεια αρχίζει από την ζητούμενη απάντηση στο προφανές: μια άστοχη πρόβλεψη για μια κακή έτσι κι αλλιώς δημοσιονομική  χρονιά χρησιμοποιήθηκε για να  τεθεί η χώρα υπό έλεγχο; Δηλαδή το κόλπο δεν ήταν αυτό που έκανε ο Γεωργίου -αν το έκανε. Ήταν η μετατροπή ενός δημοσιονομικού προβλήματος σε μηχανισμό  αφαίρεσης εθνικής κυριαρχίας και  μακροχρόνιας δανειακής  εξάρτησης.

Οποιαδήποτε σοβαρή έρευνα από αυτό το σημείο πρέπει να αρχίσει. Ο Γεωργίου ήταν μια εργαλειακή παρένθεση,  με μικρότερη σημασία  από όση του αποδίδουν.

πηγή Ανοιχτό Παράθυρο

Ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να ετοιμάζεται για την δεύτερη πιο σκληρή μάχη της θητείας του μετά το καλοκαίρι του 2015

του Τάσου Αναστασίου

Το plan B του Αλέξη Τσίπρα στη μάχη για το χρέος

της Νικόλ Λειβαδάρη

Η αντίστροφη μέτρηση ενός καυτού 15ήμερου ξεκινά σήμερα για την κυβέρνηση, ο υπέρ πάντων στόχος – και μαζί και ο έσχατος ανεκτός συμβιβασμός – ορίζεται στο "καθαρό σήμα" που θα διασφαλίζει την έξοδο στις αγορές και θα αίρει κάθε απειλή 4ου Μνημονίου, και τα μηνύματα από Βερολίνο και Ουάσιγκτον εξακολουθούν να δείχνουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να ετοιμάζεται για την δεύτερη πιο σκληρή μάχη της θητείας του μετά το καλοκαίρι του 2015.

Σόιμπλε και ΔΝΤ ανταλλάσουν αλλεπάλληλα τελεσίγραφα ακαμψίας, το Βερολίνο αποκρούει την πίεση για προσδιορισμό των μέτρων ελάφρυνσης του χρέους πετώντας ξανά το "μπαλάκι" στην Ελλάδα, κι ο γερμανοκρατούμενος ESM – δια στόματος Νικολα Τζιαμαρόλι και συνεπικουρούμενος και από τον, σταθερά "πρόθυμο", Γερούν Ντάισελμπλουμ – θυμάται αιφνιδίως ότι το πρώτο ζητούμενο είναι η περαιτέρω προώθηση των μεταρρυθμίσεων από την Αθήνα και όχι η ρύθμιση του χρέους.

Ενώπιον αυτού του μετώπου η κυβέρνηση καταγράφει συσχετισμούς, ξαναμετρά συμμάχους και πιθανές διεξόδους και ετοιμάζεται να κινηθεί σε δύο επίπεδα με πρώτο σταθμό το Eurogroup της 15ης Ιουνίου και δεύτερο την σύνοδο κορυφής στις 22 του μήνα. Κι εάν στον βασικό σχεδιασμό η διέξοδος κι ο συμβιβασμός αναζητούνται στις συμμαχίες με Μακρόν, Γιούνκερ και Ντράγκι, το Plan B περιλαμβάνει και αναζήτηση συμμαχιών σε εσωτερικό και εθνικό επίπεδο.

Το Plan A του "ανεκτού συμβιβασμού"

Σε πρώτο χρόνο, η διαπραγματευτική γραμμή της κυβέρνησης παραμένει προσανατολισμένη στην επίτευξη "ανεκτού συμβιβασμού" στο Eurogroup της 15ης Ιουνίου, έστω και στη βάση μιας βελτιωμένης εκδοχής του απορριφθέντος σχεδίου Σόιμπλε. Το δε στίγμα αυτού του "ανεκτού συμβιβασμού" έδωσε ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας χθες το βράδυ με την ομιλία του στην γενική συνέλευση του ΣΕΒ λέγοντας: 

"Η Ελλάδα", είπε, "όπως έχω καταστήσει σαφές, θα κάνει αποδεκτή μονάχα λύση που θα εγγυάται την έξοδο της χώρας στις αγορές, άμεσα και με βιώσιμους όρους".

Προς προώθηση αυτής της θέσης επιχειρείται να κινητοποιηθεί κάθε δυνατό μέσο σε προσκήνιο και παρασκήνιο: Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είχε χθες, σύμφωνα με τις πληροφορίες του tvxs.gr, συνάντηση με τον Μάριο Ντράγκι στο περιθώριο του συνεδρίου του Economist στη Φραγκφούρτη ζητώντας του ένταξη της Ελλάδας στο QE ακόμη και χωρίς έκθεση βιωσιμότητας του ΔΝΤ, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ έχει αναλάβει ξανά προσωπικά ο ίδιος διαμεσολαβητικό ρόλο μεταξύ Σόιμπλε και ΔΝΤ παρακάμπτοντας και τον Πιερ Μοσκοβισί, και η Αθήνα τελεί σε διαρκή ανοιχτό δίαυλο με εκείνον που θεωρεί τον μεγαλύτερο αυτή τη στιγμή σύμμαχό της, τον γάλλο πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν.

Το σχέδιο συμβιβασμού του Μακρόν

Όπως αποκαλύπτει, άλλωστε, η Handelsblatt το τελευταίο σχέδιο συμβιβασμού που έχει πέσει στο τραπέζι αποτελεί πρόταση Μακρόν – μια πρόταση, που προβλέπει ελάφρυνση χρέους με "ρήτρα ανάπτυξης" και παραπέμπει στο μοντέλο "κουρέματος" του γερμανικού χρέους του 1953.

Συγκεκριμένα, ο γάλλος πρόεδρος προτείνει να συνδεθεί η ρύθμιση του χρέους με τον κύκλο ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας – ήτοι, εάν η οικονομία εμφανίζει ικανοποιητικούς ρυθμούς ανάπτυξης το χρέος να αποπληρώνεται κανονικά κι εάν όχι να επιμηκύνονται οι χρόνοι αποπληρωμής. Με την πρότασή του, ο Εμμανουέλ Μακρόν επιχειρεί στην πράξη να παρακάμψει τη διαφωνία Σόιμπλε και ΔΝΤ για την απόδοση της ελληνικής οικονομίας την επόμενη 40ετία, σύμφωνα όμως με την Handelsblatt το Βερολίνο βλέπει επιφυλακτικά και αυτό το σχέδιο.

Το Plan B και το "εθνικό μέτωπο"

Στην κυβέρνηση προσμετράται πλέον σοβαρά το ενδεχόμενο οι εν λόγω "επιφυλάξεις" να διατηρηθούν μέχρι τέλους και να οδηγήσουν σε αδιέξοδο και το Eurogroup της 15ης Ιουνίου. Σ’ αυτή την περίπτωση, ο πρωθυπουργός φέρεται αποφασισμένος να μεταφέρει το θέμα – "διεκδικητικά πλέον, και όχι αιτούμενος", όπως λέει χαρακτηριστικά κυβερνητικός παράγοντας – στη σύνοδο κορυφής της 22ας Ιουνίου.

Και το βασικό σενάριο που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο τραπέζι του Μαξίμου λέει ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα πρέπει να πάει σ’ αυτή τη διεκδίκηση μόνος, αλλά κομίζοντας "εθνική γραμμή" και εκπροσωπώντας "εθνικό μέτωπο" - ήτοι, έχοντας ζητήσει την στήριξη και την κοινή θέση όλων των πολιτικών αρχηγών για το χρέος.

Πρόκειται για μια προοπτική που άνοιξε πρώτος δημοσίως ο Δημήτρης Παπαδημούλης προχθές, δεν την έκλεισε ερμητικά και σε βάθος χρόνου το Μαξίμου και έδειξε να μην την αποκλείει χθες και ο Αλέξης Τσίπρας: 

"Οι υγιείς δυνάμεις της χώρας θα πρέπει να συμβάλουν για την έξοδο από την κρίση και τα μνημόνια… Ας προσέλθουμε σ' ένα διάλογο, παρά τις γνωστές διαφωνίες και απόψεις μας, με αμοιβαίο σεβασμό στον συνομιλητή και τις βασικές αξίες της δημοκρατίας", 

είπε ο πρωθυπουργός στον ΣΕΒ, αφήνοντας ανοιχτές ερμηνείες για πιθανές πολιτικές του πρωτοβουλίες εάν τις υπαγορεύσουν οι εξελίξεις…

πηγή tvxs

Τι ξέχασε να πει ο Σόιμπλε στον Τσίπρα για το Γερμανικό χρέος του 1953 και 1990;

του Κωνσταντίνου Βέργου*

Η συζήτηση για το δημόσιο χρέος έχει δύο πλευρές. Η μια είναι τα χρέη της Ελλάδος προς τους δανειστές. Η άλλη είναι τα χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Αλήθεια, οφείλει κάτι η Γερμανία του κυρίου Σόιμπλε προς την Ελλάδα, και αν ναι, σε τι αποτιμάται; Ποιος είναι τελικά ο μεγάλος "μπαταχτσής" της Ε.Ε., η Ελλάς ή η Γερμανία;

Υπάρχουν δύο θέματα σε σχέση με την «ατζέντα του γερμανικού χρέους».

Πρώτο, το γερμανικό χρέος, το 1953, όπου και υπεγράφη η συμφωνία του Λονδίνου, διεγράφη 50% και το υπόλοιπο καταβλήθηκε σε… 30 ισόποσες ετήσιες δόσεις. Ο σημαντικότερος όρος της συμφωνίας του 1953 ήταν ότι οι αποπληρωμές θα γίνονταν μόνο όταν η Γερμανία θα είχε εμπορικό πλεόνασμα και οι αποπληρωμές αυτές δεν θα ξεπερνούσαν σε κανένα έτος το 3% των εξαγωγών. Με τη συνθήκη του Λονδίνου το 1953, η Ελλάς χάρισε χρέος στη Γερμανία και της επέτρεψε ανάπτυξη, σε μια στιγμή που η Ελλάς χρειάζονταν πολύ πιο επιτακτικά ανάπτυξη! Αν και η Ελλάς που χάρισε στη Γερμανία το χρέος το 1953 ήτο τότε φτωχή χώρα, ενώ σήμερα η Γερμανία πλούσια, Ο Έλλην πρωθυπουργός δεν πρέπει στις διαπραγματεύσεις να ζητήσει τίποτα άλλο, παρά το πολύ απλό, να ισχύσουν για την Ελλάδα οι ίδιοι «κακοί» όροι που ίσχυσαν για τη Γερμανία το 1953!

Νέες πραγματικότητες: Κινηματική κυβέρνηση και Αριστερά του αποτελέσματος

Όταν η αριστερά κυβερνά υπό καθεστώς επιτροπείας 

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Στα κινήματα, όπως ευφυώς αναφέρει ο Ν Μπελαβίλας με αφορμή το Ελληνικό και τους Ολυμπιακούς του 2004, παρουσιάζεται συχνά το δίλημμα "όλα ή τίποτα" ή "σώζουμε ότι σώζεται". Κι αυτό είναι ένα γενικότερο δίλημμα στην πολιτική που ξεχωρίζει τους ενσωματωμένους στην πραγματικότητα που δουλεύουν βάσει των συσχετισμών από εκείνους που θεωρούν ότι οποιοσδήποτε συμβιβασμός είναι προδοσία. 

Με λίγα λόγια ο διαχωρισμός επέρχεται από την διαχείριση της ήττας. Στην σπάνια διαχείριση της νίκης τα πράγματα παραμένουν θολά με συχνά καταστροφικά "υπαρκτά" αποτελέσματα.

Στις δυσκολίες της καθημερινής μας ζωής, όλοι και όλες δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με αυτό το δίλημμα. Με βασικό κριτήριο την επιβίωση φροντίζουμε πάντοτε να διασώσουμε ότι σώζεται, να πετύχουμε κάποιον θετικό ή λογικό έστω συμβιβασμό από το να τα χάσουμε όλα, όταν τα πράγματα πάνε όχι όπως θα θέλαμε αλλά όπως μπορέσαμε. 

Στην πολιτική/κινηματική ζωή τα πράγματα συχνά θολώνουν. 

Το δίκιο και το άδικο συγκρούονται τόσο πολύ σε αφηρημένο και φραστικό επίπεδο ώστε ανοίγει πολύς χώρος για δημαγωγία και ηρωισμό. Ξεχνάμε εύκολα τα συμφέροντα της κοινωνίας και επίσης εύκολα κάνουμε τους/τις ασυμβίβαστες ακόμη και όταν έχουμε φανερά αρνητικούς συσχετισμούς που σημαίνουν καθαρή ήττα. Εκεί ακούγεται η έκκληση "να πέσουμε ηρωικά" - δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανευθυνότητα από αυτήν την επιλογή για ηγεμονεύοντες των κινημάτων. 

Ως ατομική επιλογή είναι συχνά μια ώριμη και αναγκαία στάση - μια στάση που βάζει υποθήκες, αναδεικνύει αξίες και ενισχύει τον ιδεαλισμό, και τα οράματα μιας κοινωνίας δικαιοσύνης: τέτοια πχ ήταν η στάση του Τσε Γκεβάρα. Αλλά ως επιλογή της ηγεσίας ενός κινήματος είναι αυτοκτονική. Όπως είναι για την αριστερά ο αριστερισμός ή ο αναρχισμός  - μονίμως ηττημένοι. 

Είναι μήπως λύση η παράδοση; Όχι φυσικά, αυτή είναι η ιδεολογική φύση των δεξιών και συντηρητικών κινημάτων. Είναι η άποψη "δεν γίνεται τίποτα, δεν αλλάζει τίποτα". Αυτή η μεγάλη χοάνη της πλήρους ενσωμάτωσης που κατάπιε την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία τις τελευταίες δεκαετίες. 

Η λύση της αριστεράς είναι "ο αγώνας συνεχίζεται". 

Από όπου είναι δυνατόν καλύτερα. 

Γι αυτό και η αριστερά στην Ελλάδα δεν παραιτήθηκε από την διακυβέρνηση κι ας ηττήθηκε στην κόντρα της με τους δανειστές. Γιατί η πραγματικότητα λέει ότι μπορεί να κάνει τεράστιες αλλαγές ακόμη και υπό αυτό το καθεστώς. Μπορεί να βάλει τις βάσεις για μια έξοδο πραγματική κάποια στιγμή από την εξάρτηση, όπως και αν εκφράζεται αυτή ενδυναμώνοντας το εσωτερικό μέτωπο και διευρύνοντας εξωτερικές συμμαχίες. Γιατί οι συσχετισμοί αλλάζουν με κοπιώδη προσπάθεια. Αντίθετα η επιστροφή στην αντιπολίτευση δεν αλλάζει τίποτα - όσο και το να βγεις στο βουνό, επιλογή που έκανε η αριστερά το 1945-49 αυτοκτονώντας και εγκαταλείποντας την μεγάλη της επιρροή στην ελληνική μεταπολεμική κοινωνία με τα γνωστά αποτελέσματα.

Η σημερινή αριστερή κυβέρνηση είναι μια κινηματική κυβέρνηση. 

Προστατεύει τον ελλαδικό πληθυσμό από την οικονομική, οικολογική, παραγωγική συντριβή που αποπειράθηκε να επιφέρει ο νεοφιλελευθερισμός κάνοντάς την πειραματόζωο των νέων αναζητήσεών του. Διέσπασε το αρραγές μέτωπό του με τους σοσιαλδημοκράτες, υπονόμευσε τις απορρυθμιστικές πολιτικές των μνημονίων με ισχυρότατη διαπραγμάτευση και διαρκή προσκόμματα και εναλλακτικές δημοσιονομικές προτάσεις, διεθνοποίησε το πρόβλημα και το αίτημα για διευθέτηση του χρέους. 

Είναι το φίλτρο μέσω του οποίου τα μέτρα θανάτου των μνημονίων μεταμορφώνονται σε χλιαρές καταιγίδες. 

Είναι η ομπρέλα που προστατεύει από την πύρινη βροχή της απόλυτης φτώχειας όσους περισσότερους πολίτες είναι δυνατόν. 

Είναι το εμπόδιο στην οριστική διάλυση του παραγωγικού ιστού και η "υπόγεια" προετοιμασία της παραγωγικής ανασυγκρότησης. 

Ναι, αυτή είναι η πραγματικότητα, φοβερά δύσκολη  - και αυτή είναι η αριστερά που την κληρονόμησε αναλαμβάνοντας τις ευθύνες διαχείρισής της όπως ήθελε ο λαός. 
Και σε μια τέτοια κατάσταση, η ήττες είναι πολλές - τουλάχιστον στην αρχή. 

Και είναι εύκολο για εντόπιες δυνάμεις νεοφιλελεύθερες και ξενόδουλες να σε χτυπούν αλύπητα την ώρα που γονατίζεις από το βάρος, ενώ οι ίδιες σε έχουν παγιδεύσει στο αδιέξοδό τους, στο χρέος τους και στην κρίση τους. Και να τα βάζεις την ίδια στιγμή με όλη την διαπλοκή στην επικοινωνία, να μην μπορείς να διαδόσεις την αλήθεια όπως είναι και να μην προλαβαίνεις να δεις τα μέτρα σου όχι να αποδίδουν αλλά καν να εξηγούνται.

Αλλά αυτή είναι η φύση των κινημάτων, του αγώνα για ζωή και δικαιοσύνη. 

Βήμα το βήμα, συμμαχία την συμμαχία, αλλαγή την αλλαγή, συμβιβασμό τον συμβιβασμό, νέα διεκδίκηση, βήμα το βήμα κοκ... 

Κι αυτή είναι η αριστερά. Γι αυτό υπάρχει. 

Ούτε για να αυτοκτονεί με εμφυλίους ούτε για να προδίδει προσχωρώντας στο στρατόπεδο του αντιπάλου όπως έκανε σε αυτήν την κρίση στην χώρα μας η σοσιαλδημοκρατία ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και ΔΗΜΑΡ. 

Η πράξη και το αποτέλεσμα είναι ό,τι έχει να προσφέρει η κινηματική αυτή κυβερνώσα αριστερά. 

Μπορεί να φαίνεται σαν νεολογισμός το "κινηματική κυβέρνηση" αλλά όποιος θέλει, καταλαβαίνει. Για όποιον δεν θέλει υπάρχει ο εύκολος δρόμος: η επίκληση της προδοσίας, η γκρίνια, η απολυτότητες - και για τους εχθρούς, η αλητεία, η ρουφιανιά και η υπονόμευση των λίγων επιλογών που πραγματικά έχει η χώρα. 

Η ιστορία σίγουρα θα κρίνει θετικά την προσπάθεια αυτής της αριστεράς - αλλά εμάς τους ακόμη ζωντανούς και ζωντανές  μας συμφέρει και να επιβιώσουμε στο πολύ συγκεκριμένο σήμερα. Να βγούμε όρθιοι και όρθιες από αυτήν την περιπέτεια, ισοδύναμη με πόλεμο και κατοχή, που μας έριξε η σαραντάχρονη διακυβέρνηση από ΝΔ ΠΑΣΟΚ, κάνοντάς μας το πρώτο και πιο ευάλωτο θύμα της τελευταίας διεθνούς οικονομικής κρίσης. 

Γιατί η αριστερά δεν είναι κάτι το αφηρημένο, δεν έχει ιερά βιβλία και δόγματα ούτε σοσιαλιστικούς παραδείσους - αυτά είναι για τους θρησκευόμενους.  Η αριστερά είναι απλά ο αιώνιος αγώνας να μην παρασιτούν οι λίγοι τους πολλούς, να μην τους φορτώνουν τις κρίσεις και τα αδιέξοδα των συστημάτων τους - ο παντοτινός αγώνας για γη και ελευθερία, για δικαιοσύνη. 

Κι αυτή ήταν μια προσπάθεια παρουσίασης της "αριστεράς του αποτελέσματος" του Αλέξη Τσίπρα, της αριστεράς της πολύ συγκεκριμένης εποχής μας δλδ της χτεσινής μέρας, της σημερινής και της αυριανής. 

*δημοσιεύτηκε στο tvxs

Πολ Κρούγκμαν: Δεν έχουμε κρίση χρέους και ποτέ δεν είχαμε

Paul Krugman: An Imaginary Budget and Debt Crisis

Μια κατά φαντασίαν κρίση προϋπολογισμού
και χρέους

Ακόμη και εντός της Ευρώπης η σοβαρότητα της κρίσης του χρέους μειώθηκε γρήγορα με το που η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα άρχισε να κάνει τη δουλειά της, καθιστώντας σαφές ότι θα κάνει "ό,τι χρειαστεί".

του Πολ Κρούγκμαν* 
The New York Times
 
Για ένα μεγάλο μέρος των τελευταίων πέντε ετών οι αναγνώστες της πολιτικής και της οικονομικής επικαιρότητας έμεναν χωρίς πολλές αμφιβολίες για το ότι τα ελλείμματα του προϋπολογισμού και το αυξανόμενο χρέος ήταν το πιο σημαντικό θέμα που αντιμετώπιζε η Αμερική. Σοβαροί άνθρωποι εξέδιδαν συνεχώς τρομερές προειδοποιήσεις ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες κινδύνευαν να μετατραπούν σε μια άλλη Ελλάδα ανά πάσα στιγμή. Ο πρόεδρος Ομπάμα διόρισε ειδική διακομματική επιτροπή για να προτείνει λύσεις για την υποτιθέμενη δημοσιονομική κρίση και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της πρώτης θητείας του προσπαθώντας να διαπραγματευτεί έναν Μεγάλο Διακανονισμό για τον προϋπολογισμό με τους Ρεπουμπλικανούς.

Αυτός ο διακανονισμός δεν έγινε ποτέ, γιατί οι Ρεπουμπλικανοί αρνήθηκαν να εξετάσουν οποιαδήποτε συμφωνία που θα αύξανε τους φόρους. Παρ' όλα αυτά, το χρέος και τα ελλείμματα έχουν ξεθωριάσει από τις ειδήσεις. Και υπάρχει ένας καλός λόγος γι' αυτή την πράξη εξαφάνισης: Το όλο θέμα αποδεικνύεται ότι ήταν από την αρχή ένας άνευ λόγου και αιτίας συναγερμός.

Δεν είμαι σίγουρος αν οι περισσότεροι αναγνώστες συνειδητοποιούν πόσο πολύ αυτός ο μεγάλος δημοσιονομικός πανικός έχει πια ξεθυμάνει -την ίδια στιγμή που οι γκρινιάρηδες για το έλλειμμα, φυσικά, εξακολουθούν να γκρινιάζουν. Μέχρι που προσπαθούν ακόμα και να μεθερμηνεύσουν τις τελευταίες μακροπρόθεσμες προβλέψεις από το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου -προβλέψεις που είναι σαφώς μη ανησυχητικές - ως κατά κάποιο τρόπο επιβεβαίωση των προηγούμενων τακτικών εκφοβισμού που οι ίδιοι είχαν επιχειρήσει. Άρα, αυτή εδώ φαίνεται να είναι μια καλή στιγμή για να κάνουμε μια ενημερωτική αναφορά σχετικά με την καταστροφή του χρέους που δεν ήρθε ποτέ.

Σχετικά με τις προβλέψεις αυτές: Το Γραφείο του Προϋπολογισμού προβλέπει ότι το ομοσπονδιακό φετινό έλλειμμα θα είναι μόλις 2,8 % του ΑΕΠ, άρα κάτω από το 9,8 % του 2009. Είναι αλήθεια ότι το γεγονός πως είμαστε ακόμα με έλλειμμα σημαίνει ότι το ομοσπονδιακό χρέος σε όρους δολαρίου συνεχίζει να αυξάνεται - αλλά η οικονομία αυξάνεται επίσης, τόσο που το Γραφείο Προϋπολογισμού αναμένει την κρίσιμη αναλογία του χρέους προς το ΑΕΠ να παραμένει περισσότερο ή λιγότερο ακίνητη για την επόμενη δεκαετία.

Τα πράγματα αναμένεται να επιδεινωθούν μετά από αυτό, κυρίως λόγω των επιπτώσεων της γήρανσης του πληθυσμού σχετικά με το Medicare και τις κοινωνικές ασφαλίσεις. Αλλά υπήρξε μια δραματική επιβράδυνση του ρυθμού αύξησης του κόστους της υγειονομικής περίθαλψης, το οποίο χρησιμοποιείται για να παίξει μεγάλο ρόλο στα σενάρια τρόμου για τον προϋπολογισμό. 

Ως εκ τούτου, παρά τη γήρανση, το χρέος το 2039 -ένα τέταρτο του αιώνα από τώρα!- προβλέπεται να είναι όχι μεγαλύτερο, ως ποσοστό του ΑΕΠ, από το χρέος που η Αμερική είχε στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ή εκείνο που η Βρετανία είχε για μεγάλο μέρος του 20ού αιώνα. 

Α ναι, και το Γραφείο Προϋπολογισμού αναμένει τώρα τα επιτόκια να παραμείνουν αρκετά χαμηλά, όχι πολύ υψηλότερο από τον ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας. Αυτό με τη σειρά του αποδυναμώνει -για την ακρίβεια, σχεδόν εκμηδενίζει- τον κίνδυνο ενός φαύλου κύκλου του χρέους, το κόστος εξυπηρέτησης χρέους εξωθεί το χρέος ακόμη υψηλότερα.

Παρ' όλα αυτά, η αύξηση του χρέους δεν είναι καλό. Λοιπόν, τι θα χρειαζόταν για να αποφύγει κανείς τυχόν άνοδο του δείκτη του χρέους; Παραδόξως λίγα. 

Το Γραφείο του Προϋπολογισμού εκτιμά ότι η σταθεροποίηση του δείκτη του χρέους προς το ΑΕΠ στο σημερινό του επίπεδο θα απαιτήσει περικοπές δαπανών ή / και φορολογικές αυξήσεις επιπέδου 1,2 % του ΑΕΠ, αν ξεκινήσετε τώρα, ή 1,5% του ΑΕΠ, αν περιμένουμε μέχρι το 2020. Πολιτικά αυτό θα είναι δύσκολο δεδομένης της συνολικής αντίθεσης των Ρεπουμπλικανών προς οτιδήποτε ένας πρόεδρος Δημοκρατικός θα μπορούσε να προτείνει, αλλά από οικονομική άποψη δεν θα ήταν μεγάλη υπόθεση και δεν θα απαιτούσε καμία ουσιαστική αλλαγή στα κρίσιμα κοινωνικά προγράμματά μας.

Εν ολίγοις, η βιβλικών διαστάσεων καταστροφή από το χρέος έχει αναβληθεί για αργότερα.

Μισό λεπτό - και με τον κίνδυνο μιας κρίσης εμπιστοσύνης; Έχουν υπάρξει πολλές προειδοποιήσεις ότι μια τέτοια κρίση ήταν επικείμενη, μερικές από αυτές σε συνδυασμό με εκπληκτικά ειλικρινείς ομολογίες απογοήτευσης ότι δεν είχε συμβεί ακόμα. Για παράδειγμα, ο Alan Greenspan προειδοποιούσε για ένα "ελληνικό ανάλογο" και δήλωνε ότι ...

Γ. Βαρουφάκης: Κούρεμα του χρέους και νέα ομόλογα με ρήτρα ανάπτυξης

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στην Αυγή και τον Σταύρο Καπάκο

Σε "καθεστώς χρεο-δουλοπαροικίας" οδηγεί τη χώρα η κυβέρνηση Σαμαρά με την πρόσδεσή της στη γραμμή της Μέρκελ δηλώνει σε συνέντευξή του στην "Αυγή" ο καθηγητής Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης. Η μόνη ουσιαστική συνεισφορά του πρωτογενούς πλεονάσματος, υποστηρίζει, είναι να χρησιμοποιηθεί "ως απειλή μη συμμόρφωσης με το Μνημόνιο έως ότου αρχίσουν διαπραγματεύσεις περί ουσιαστικής και ριζικής αλλαγής του". "Χωρίς ριζική αλλαγή της δανειακής συμφωνίας"- του Μνημονίου, δεν μπορεί να σταθεροποιηθεί η οικονομία, τονίζει ο Γιάνης Βαρουφάκης και προτείνει κούρεμα του χρέους, ανταλλαγή των ομολόγων με νέα ειδικά ομόλογα με ρήτρα ανάπτυξης και μεταφορά των 40 δισ. ευρώ που δόθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών στον ESM.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις θα λειτουργούν υπό την μόνιμη απειλή ότι, αν «δεν κάτσουν καλά», θα τους ζητηθεί να πληρώνουν τα αρχικά συμφωνημένα τοκοχρεολύσια, ενώ, αν «κάτσουν καλά», τα επιτόκια θα παραμένουν κοντά στο μηδέν και τα χρεολύσια θα παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδες

Η συνέντευξη:

* Η κυβέρνηση Σαμαρά επικαλείται την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος για να υποστηρίξει ότι είναι στον σωστό δρόμο κι ότι υπάρχει "success story"από φέτος. Πόσο βάση έχει αυτό; Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για την σταθεροποίηση και της ανάπτυξη της οικονομίας;

Πρώτον, το πρωτογενές πλεόνασμα, από μόνο του, εν καιρώ κρίσης μάλιστα, μπορεί κάλλιστα να αποτελεί αποσταθεροποιητικό παράγοντα σε μια οικονομία. Από το 1936 ο Κέινς προειδοποιεί τις κυβερνήσεις γι' αυτό.

Δεύτερον, ας μην ξεχνάμε ότι μια πυρηνική βόμβα που εξαφανίζει έναν λαό, ένα κράτος, εξαφανίζει και το πρωτογενές έλλειμμα - μια σκέψη που είναι βέβαια τραβηγμένη, η οποία όμως χρησιμεύει «παιδαγωγικά» καθώς μας θυμίζει ότι το πρωτογενές πλεόνασμα είναι απολύτως συμβατό με την καταστροφή.

Τρίτον, εντός μιας Ευρωζώνης η οποία έχει επιβάλει στη χώρα την αποπνικτική λιτότητα, η οποία επανατροφοδοτεί την κρίση, αναγκαία συνθήκη για την σταθεροποίηση της οικονομίας είναι η ριζική αλλαγή της δανειακής συμφωνίας - του Μνημονίου. Σε αυτό το πλαίσιο, η μόνη ουσιαστική συνεισφορά του πρωτογενούς πλεονάσματος (είτε είναι πραγματικό είτε κύημα της φαντασίας του υπουργείου Οικονομικών) είναι να χρησιμοποιηθεί ως απειλή μη συμμόρφωσης με το Μνημόνιο (καθώς και με άλλες παθογένειες της Ε.Ε.) έως ότου αρχίσουν διαπραγματεύσεις περί ουσιαστικής και ριζικής αλλαγής του. Μόνο μέσα από αυτή τη διαπραγματευτική διαδικασία υπάρχει πιθανότητα σταθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας.

* Η γραμμή της διευθέτησης του χρέους, που ακολουθεί η κυβέρνηση Σαμαρά, επικαλούμενη τη συμφωνία του Eurogroup, μπορεί να αποτελέσει γραμμή διαπραγμάτευσης, που θα καταστήσει το χρέος βιώσιμο, ή διαιωνίζει το πρόβλημα κρατώντας σε διαρκή ομηρεία τη χώρα;

-Η κυβέρνηση Σαμαρά δεν ακολουθεί καμία γραμμή «διευθέτησης» του ελληνικού χρέους. Απλώς, παπαγαλίζει αυτά που θεωρεί ότι θέλει να ακούσει η γερμανική πλευρά. Έτσι κι αλλιώς, όπως μάθαμε την περασμένη εβδομάδα, οι υπουργοί Οικονομικών των ισχυρών συναντιούνται για να συζητήσουν το θέμα αυτό χωρίς να προσκαλούν καν τον κ. Στουρνάρα. Οπότε καλύτερα να μιλήσουμε για τη γραμμή «διευθέτησης» που η κυβέρνηση Σαμαρά φαντάζεται πως θα επιλέξει το Βερολίνο. Τι θα σημάνει για τη χώρα; Μόνιμο, σταθερό καθεστώς χρεο-δουλοπαροικίας. Το χρέος θα παραμένει σε επίπεδα που εγγυώνται ότι είναι αδύνατον να εξυπηρετηθεί από το ελληνικό κράτος. Έτσι οι ελληνικές κυβερνήσεις θα λειτουργούν υπό την μόνιμη απειλή ότι, αν ...

Η Δύση, τα Δάνεια και ο Επιδέξιος Οικονομολόγος

Η ναυμαχία του Ναυαρίνου (1927), από τον Ambroise-Louis Garneray (1783–1857)

 του Πάνου Ευαγγελόπουλου*

"Ου πολύ προ του θανάτου του Λόρδου Βύρωνος, ο Λόρδος συχνά επανελάμβανεν ότι, με τον Ναπιέ στρατηγούντα και σχηματίζοντα τακτικούς στρατούς, με τον Άστιγξ εξοπλίζοντα και κυβερνώντα ατμόπλοιον, και με ένα δεξιόν οικονομολόγον, η Ελλάς θα ήτο βεβαία περί της νίκης...
Ο Λόρδος Βύρων εφοβείτο μήπως τα χρήματα του δανείου σπαταληθώσιν από εν κόμμα, και το δάνειον αυτό ακυρωθή δι' άλλου δανείου...
Ο Μπάϋρων ήτο εντούτοις πολύ συνετώτερος σύμβουλος και αν επέζη, θα συνετέλει πολύ προς χαλιναγώγησιν της φατριαστικής μανίας και της αναισχύντου σπατάλης, ήτις κατέστησε τα Αγγλικά δάνεια γέρας και έρμαιον δύο εμφυλίων πολέμων...

Οι δανεισταί ερριψοκινδύνευσαν τα χρήματα των προς απελευθέρωσιν της Ελλάδος, και δεν έλαβον ποτέ εν σελλίνι τόκον, ή μίαν λέξιν ευγνωμοσύνης από τας χιλιάδας ανθρώπων τους οποίους το χρυσίον των έσωσε κ' επλούτισε...Και όμως, με όλην την γνώσιν ταύτην, έθεσαν τον απόλυτον έλεγχον ποσού ίσου σχεδόν  προς τα έσοδα τετραετίας εις τας χείρας μιας φατρίας διατελούσης εις εμφύλιον πόλεμον. Οι ξένοι ηπόρησαν επί τη αποδείξει ταύτη χρηματιστικής φρενοβλαβείας, εκ μέρους του Χρηματιστηρίου του Λονδίνου. Τα μέλλοντα έτη απέδειξαν ότι η νόσος επανέρχεται εις περιοδικούς παροξυσμούς, δυναμένους μόνον να ιαθώσι δι' αφθόνου αφαιμάξεως...

Ουδείς ξένος εξετίμησε τον χαρακτήρα των Ελλήνων ορθότερον του Λόρδου Βύρωνος. 

Εν Κεφαλληνία ευρισκόμενος ο Λόρδος Βύρων, προ της ελεύσεως του εν Ελλάδι, εμειδία κάποτε επί τω ενθουσιασμώ του Σιρ Καρόλου Νάπιερ , και έδιδε νύξεις όπου η ζέσις του στρατιώτου εφαίνετο ν' αποπλανά την κρίσιν του.
Παρατηρητέον όμως ότι εις ουδένα άλλον απεκάλυψαν ποτέ οι Έλληνες την ιδιοτέλειαν των και την αυταπάτην των τόσον αφελώς. 

Σχεδόν έκαστος διακεκριμένος πολιτικός και στρατηγός του έστειλε γράμματα επιζητών την εύνοιαν, την υποστηρίξιν του, ή τα χρήματα του. 

Κι όμως, το πελατειακό κράτος θα συνεχίσει να δανείζεται, να ξεπουλά και να επιβιώνει...

Η Αριστερά των Διαπιστώσεων και των Χρησμών ( εδώ, Αλέκος Εν Εκστάσει )

Εφόσον δεν αντιμετωπιστεί καθαρά και στοχευμένα από ένα μεταρρυθμιστικό μέτωπο σωτηρίας και ανασυγκρότησης, ναι, το παρασιτικό καθεστώς της μεταπολίτευσης που μας οδήγησε εδώ, θα συνεχίσει... 

Τεράστιες είναι αυτές τις ώρες οι ευθύνες της ανανεωτικής και δημοκρατικής, της έλλογης αριστεράς αλλά και του ανεξάρτητου κινήματος πολιτών - η έλλειψη αυτογνωσίας και εγρήγορσης, τώρα, όπου το "σύστημα" της μεταπολίτευσης αναζητά σανίδα σωτηρίας, και είναι σχετικά ευάλωτο θα αποδειχτεί το λιγότερο εγκληματική. Το μόνο αποτέλεσμα θα είναι το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, οι κρατικοδίαιτοι θα συνεχίσουν να παρασιτούν όντας στο απυρόβλητο, και η χρεοκοπία θα παγιωθεί σαν μόνιμο χαρακτηριστικό μιας φτωχής χώρας σε διαρκή κηδεμονία. Αυτό θέλουμε; Ή η κρίση να γίνει ευκαιρία;

Κι όλα αυτά επειδή απλά ο ευρωπαϊκός Βορράς τρέμει την ύπαρξη των τοξικών πια, ελληνικών ομολόγων στις τράπεζές του... και θέλει να "κλείσει" όπως όπως, αλλά και με το αζημίωτο, το ελληνικό μέτωπο.
Διαβάστε τι γράφει στο παρακάτω άρθρο η sofokleous10 :

"Δεν νομίζω ότι από τον χώρο (;) που προαναφέρατε (...ούτε το όνομα δεν τολμάς να προφέρεις, Αλέξη;) θα είχαμε να ακούσουμε κάτι διαφορετικό"

από το ΒΗΜΑ: 

( Αποστάσεις Λαφοντέν από την γραμμή Τσίπρα - Ο γερμανός σοσιαλδημοκράτης εκτίμησε ότι στις Βρυξέλλες "έγιναν μικρά σωστά βήματα": άρθρο για το συνέδριο του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς στην Αθήνα για το χρέος που διοργάνωσε ο Συνασπισμός )

(..) 

Ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς δεν είχε προσκληθεί να μετάσχει στις εργασίες του συνεδρίου. Όταν ο κ. Τσίπρας ρωτήθηκε από το ραδιόφωνο του 9,84 - με δεδομένο ότι είναι "νωπές οι πληγές" από την αποχώρηση των ανανεωτικών του ΣΥΝ - εκείνος σημείωσε σχετικά με τη Δημοκρατική Αριστερά: 

"δεν νομίζω ότι από τον χώρο που προαναφέρατε θα είχαμε να ακούσουμε κάτι διαφορετικό. 
Δεν έχουμε ακούσει κάποια διαφορετική πρόταση σε σχέση με τα ζητήματα του χρέους, σε σχέση μ΄ αυτά που ακούστηκαν. Ενδεχομένως να ακούγαμε το ότι ήταν θετική εξέλιξη η εξέλιξη των Βρυξελλών". 

Υπογράμμισε επίσης ότι δεν αποκλείστηκαν απόψεις από το συνέδριο και εξήγησε ότι "ήταν κυρίως επιστημονικό και λιγότερο πολιτικό".

(..)

Συνηγορία για την μετατροπή μέρους του δημοσίου χρέους σε ιδιωτικό έναντι της επιλογής της χρεοκοπίας

του Βασίλη Βιλιάρδου*

(...) 

Είναι πραγματικά απίστευτο, δεν είναι εύκολο δηλαδή να κατανοήσει κανείς το πώς κατάφερε η Πολιτική μίας τόσο πλούσιας χώρας, όπως η Ελλάδα, να την οδηγήσει στην αδυναμία πληρωμών των οφειλών της - από εκεί, αμέσως μετά, χωρίς ουσιαστικά την παραμικρή προσπάθεια αντιμετώπισης της κρίσης δανεισμού (την οποία μόνοι μας προκαλέσαμε), στα νύχια του ΔΝΤ. Πόσο μάλλον όταν η "διαχείριση" του ελάχιστου συγκριτικά συνολικού χρέους της, δημοσίου και ιδιωτικού, ήταν κάτι παραπάνω από εφικτή – όπως έχει πρόσφατα επισημάνει ακόμη και η τράπεζα των τραπεζών. 

Είναι εμφανές λοιπόν ότι, η Ελλάδα έχει, από δεκαετίες τώρα, ένα τεράστιο "έλλειμμα διακυβέρνησης", το οποίο δεν περιορίζεται στα στενά πλαίσια της εκάστοτε ηγετικής της ομάδας. Για παράδειγμα, η Εθνική Τράπεζα, όπως πολλές άλλες εταιρείες και χώρες, ανεξάρτητα από τον όποιο διευθύνοντα σύμβουλο της, επιτυγχάνει συνήθως τα καλύτερα αποτελέσματα - συγκριτικά με τα υπόλοιπα Ελληνικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Αυτό οφείλεται προφανώς στο υγιές ευρύτερο στελεχιακό δυναμικό της, το οποίο λειτουργεί από μόνο του εξαιρετικά επιτυχημένα. Δυστυχώς, εδώ ακριβώς αποτυγχάνει διαχρονικά η χώρα μας, η οποία, κατά τα φαινόμενα, δεν διαθέτει ανάλογο "κρατικό μηχανισμό" - γεγονός που μας οδηγεί στο "οδυνηρό συμπέρασμα" ότι, μόνο η "δημιουργική καταστροφή" του υφιστάμενου μηχανισμού, ενδεχομένως με τη βοήθεια της "χρεοκοπίας", θα μπορούσε να "επιφέρει" την απαιτούμενη αλλαγή του. 

Ειδικότερα, όπως έχουμε ήδη αναλύσει, η Ελλάδα θα μπορούσε να επιλύσει σχετικά εύκολα τα προβλήματα της, εάν η ηγεσία της είχε αντιληφθεί έγκαιρα τους κινδύνους (ίσως ακόμη δεν είναι πολύ αργά), με την εξής απλή "διαδικασία":

Με τις προβλέψεις 2010 (Πίνακας Ι), το δημόσιο χρέος θα ήταν περίπου 129% του ΑΕΠ - οπότε το ιδιωτικό 123% του ΑΕΠ (240 δις € ΑΕΠ). Εάν λοιπόν οι Έλληνες επιχειρηματίες (τράπεζες κλπ) επένδυαν το 40% του ΑΕΠ σε κρατικά περιουσιακά στοιχεία, τότε το δημόσιο χρέος θα περιοριζόταν στο 89% του ΑΕΠ - ενώ το ιδιωτικό θα αυξανόταν στα 163% του ΑΕΠ (στα επίπεδα του Καναδά).


ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συνολικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό – Προβλέψεις 2010

Πηγή: Συνδυασμός στοιχείων από Κομισιόν, McKinsey Global Institute και μελέτη της Deutsche Bank, σύμφωνα με την οποία το ιδιωτικό χρέος της Ελλάδας είναι 123% του ΑΕΠ, ενώ της Πορτογαλίας 239% 

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος 

* Δημόσιο και ιδιωτικό, εσωτερικό και εξωτερικό 

** Πρόβλεψη 2010, από τις αρχές του έτους 

Σημείωση: Στον ιδιωτικό τομέα, σε αντίθεση με το δημόσιο, η αξία των παγίων περιουσιακών στοιχείων προσμετρείται στο ενεργητικό, "μειώνοντας" το παθητικό – οπότε το συγκριτικό με την Ελλάδα συνολικό χρέος άλλων κρατών είναι πρακτικά μεγαλύτερο, από αυτό που φαίνεται στον Πίνακα Ι.

Σε μία τέτοια περίπτωση, η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας θα ήταν σχετικά ικανοποιητική, χωρίς καμία ουσιαστική διαφοροποίηση, οπότε η πιστοληπτική της ικανότητα (αξιολόγηση) θα παρέμενε σε φυσιολογικά επίπεδα. Επομένως, δεν θα είχε κανένα πρόβλημα δανεισμού ή "εμπλοκής" του ΔΝΤ στα εσωτερικά της – πόσο μάλλον εάν απευθυνόταν για δανεισμό σε νέες «πηγές» (Κίνα, Ρωσία, Αραβία κλπ), ως όφειλε, αν μη τι άλλο για τη διασπορά των κινδύνων.

Η ανάληψη βέβαια χρέους (επενδύσεις, ανάπτυξη) εκ μέρους του ιδιωτικού τομέα, προϋποθέτει την εμπιστοσύνη του απέναντι στο κράτος – όπως διαπιστώνεται από τη Γαλλία, όπου το ιδιωτικό χρέος είναι τριπλάσιο του δημοσίου (στην Ελλάδα, το ιδιωτικό χρέος είναι χαμηλότερο του δημοσίου). Η εμπιστοσύνη όμως αυτή δεν υπάρχει στη χώρα μας (κρίση εμπιστοσύνης), με την αποκατάσταση της να αποτελεί τη μεγαλύτερη φροντίδα όποιας κυβέρνησης θα επιθυμούσε πραγματικά να οδηγήσει την Ελλάδα στη θέση που της αξίζει. 

Δυστυχώς τίποτα από όλα αυτά δεν συνέβη και η Ελλάδα οδηγήθηκε στο ΔΝΤ χωρίς καν να ερωτηθούν οι Πολίτες της, καθώς επίσης χωρίς να ενημερωθούν προηγουμένως για τις "εγκληματικές" τακτικές του – οι οποίες συνήθως οδηγούν σε έναν θανατηφόρο στασιμοπληθωρισμό, σε απώλεια της Εθνικής κυριαρχίας και σε πολλά άλλα "δεινά". Κατ’ επέκταση, είναι "φύσει" αδύνατον να εμπιστευθεί κανείς ένα "σύστημα εξουσίας" το οποίο, παρά το ότι ψηφίζεται με κριτήριο το υποβληθέν πρόγραμμα διακυβέρνησης, είναι τόσο «αντιδημοκρατικό», τόσο υπερβολικά απολυταρχικό καλύτερα, που δεν τηρεί ούτε στο ελάχιστο τις προεκλογικές του δεσμεύσεις – "υπεξαιρώντας" εμφανώς την ψήφο των Πολιτών της χώρας του, καθώς επίσης τη στήριξη των στελεχών του. 

(...)

*από την sofokleous10. Ολόκληρο το άρθρο: "Η επιλογή της χρεοκοπίας", εδώ.


Δείτε σχετικά: Ποια είναι η εναλλακτική πολιτική για την κρίση; Μα να μεγαλώσει το "μικρό ιδιωτικό χρέος"

Ο παλιός πολιτικός κόσμος μάς οδηγεί σε ναυάγιο και η παρωχημένη αριστερά πλέει σε πελάγη μακαριότητας - είναι η ώρα της κοινωνίας των πολιτών

το ελληνικό ποδήλατο: σύμβολο ανάκαμψης και ακτιβισμού - Προσεχώς...

Ο νέος προϋπολογισμός αντικατοπτρίζει απλά την ομηρεία της χώρας μας στο παλιό πολιτικό σύστημα που φροντίζει με όλα τα μέσα για την διάσωσή του παρά το προαναγγελθέν ναυάγιο.

Μια στοιχειώδης αντίδραση της κοινωνίας των πολιτών θα στόχευε να περισώσει ό,τι είναι δυνατόν να περισωθεί, επιβάλλοντας κάποια έκτακτα μέτρα μεν στην σωστή κατεύθυνση δε:

1. Πολιτικό σύστημα: Άμεση κατάργηση με συνοπτικές διαδικασίες του Νόμου περί (μη) ευθύνης υπουργών, περικοπή των μισθών και αποζημιώσεων βουλευτών και κυβερνητικών αξιωματούχων, συμβούλων κλπ κατά 50% (συμβολικά αναγκαία για την κοινωνική συνοχή) και επίσης συνοπτική απόδοση δικαιοσύνης έναντι όσων έχουν βλάψει το δημόσιο βάσει στοιχείων για παράνομο πλουτισμό τους (αδικαιολόγητο επίπεδο διαβίωσης) με άγρια φορολόγηση των παράνομων εισοδημάτων.

2. Εξοπλισμοί: Άμεση παύση όλων των εξοπλιστικών προγραμμάτων και παύση πληρωμών στους προμηθευτές. Επιστροφές ή μεταπώληση επιθετικών όπλων, υποβρυχίων που γέρνουν, απάτσι χωρίς εξοπλισμό.

Αποδοχή της πρότασης Ερντογάν για αμοιβαία μείωση αμυντικών δαπανών κατά 20%.

Εγγύηση των συνόρων από το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και ανάθεση της άμυνας της χώρας στην ευρωπαϊκή δύναμη, επιστροφή στρατιωτικών δυνάμεων από Αφγανιστάν, παύση των ανόητων και πανάκριβων αναχαιτίσεων στο Αιγαίο και προσφυγή στην Χάγη για οριοθέτηση εκκρεμών ζητημάτων με Τουρκία.

Συνομιλίες για ποσοστά συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου. Μπορεί και να τα βρούμε...

3. Εκκλησία: Άμεσος οικονομικός διαχωρισμός εκκλησίας κράτους.

Παύση καταβολής μισθών στους ιερωμένους και το προσωπικό της εκκλησίας - δεν είναι δυνατόν η εκκλησία να λειτουργεί σαν ανώνυμη εταιρεία που όμως τους εργαζόμενούς της τους πληρώνει το κράτος!

Ας κρατήσουν τα έσοδα και την περιουσία τους όπου μπορούν να τα υπερασπίσουν νομικά και ας αποδώσουν κανονικούς φόρους στο κράτος και μισθούς στο προσωπικό τους.

4. Μικρή επιχειρηματικότητα: Μείωση υπέρογκων εισφορών στον ΟΑΕΕ, φορολογική περίοδος χάριτος για νέες μικρές επιχειρήσεις και εφαρμογές καινοτομιών, μείωση απαραίτητων ενσήμων στα 100 για ανανέωση παραμονής των νόμιμων μεταναστών (απαραίτητο τεχνικό προσωπικό), προβολή ελληνικών προϊόντων και επιβράβευση παραγωγικών προσπαθειών με επιδότηση της παραγωγής και όχι της κατανάλωσης.

Τα παραπάνω (εν μέσω άλλων πολλών) είναι τα στοιχειώδη σε μια συνεργασία ανάκαμψης και κοινωνικής συνοχής όσων δυνάμεων το επιθυμούν.

Το παλιό πολιτικό προσωπικό πρέπει να πάρει το μήνυμα ότι δεν μπορεί να διαχειρίζεται πια μια οικονομία που υπονόμευσε.

Οι σοβαρές οικονομίες που θα προκύψουν επιτρέπουν την παραμονή των συμβασιούχων στο έργο τους ( είναι οι μόνοι που δουλεύουν στην δημόσια διοίκηση), την ανακούφιση των συνταξιούχων και μια μεταφορά πόρων στην ανάπτυξη

- είναι οι μόνες που μας δίνουν χρόνο να αντιδράσουμε, μαζί με την προώθηση όσων μεταρρυθμίσεων βρίσκονται σε σωστή τροχιά (όπως το ξερίζωμα του καρκινώματος των υψηλόμισθων του πελατειακού κράτους στις ΔΕΚΟ).

Έξω από τις κομματικές γραμμές, μέσα στην κοινωνία.

Αυτή είναι η επανάσταση του αυτονόητου κι όχι η μη απονομή δικαιοσύνης, η δυσλειτουργία της διοίκησης και η ανοχή στο πελατειακό σύστημα φοροδιαφυγής και προμηθειών. Αν δεν είναι τώρα η ώρα για κάτι τέτοιο πότε είναι;

Και οι κινηματικές δυνάμεις της αριστεράς ας δράσουν συντεταγμένα απαιτώντας με καθημερινή πίεση πέντε βασικά πράγματα για την προοπτική εξόδου από την κρίση (την ελληνική, όχι του ...καπιταλισμού) αντί να παραφιλολογούν με θεωρητικές απογειώσεις για τον παράδεισο της "λαϊκής εξουσίας".

Τίποτα δεν είναι μοιραίο αν δεν το αποδεχτούμε σαν τέτοιο (παράδειγμα η ανατροπές Καμίνη, Μπουτάρη).

Που είναι τώρα που την χρειαζόμαστε η Αριστερά του Συγκεκριμένου;