Για το ίδιο εισόδημα, ο ελεύθερος επαγγελματίας πληρώνει φέτος 163,9% παραπάνω φόρο, σε σχέση με τον μισθωτό! (#επιχειρηματικότητα ώρα μηδέν)

Αυξημένος φόρος έως και κατά 163,9% στους ελεύθερους επαγγελματίες, 
για το ίδιο εισόδημα!

από τους  Έλληνες Φορολογούμενους

Η Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες στην Ευρώπη όπου, ο φόρος που πληρώνουν οι πολίτες διαφοροποιείται ανάλογα με το επάγγελμά τους. Αυτό, πέραν του ότι συνιστά μία κατάφορη παραβίαση του Συντάγματος (*) και μία εξαιρετικά μεγάλη αδικία, πέραν από την προσβολή των πολιτών, έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της φορολογικής συνείδησης και την ένταση της φοροδιαφυγής.

Στη μελέτη που ακολουθεί αποδεικνύουμε ότι:
α) Σε αρκετές περιόδους κατά τη διάρκεια των τελευταίων 50 ετών, υπάρχει μία διαφορετική αντιμετώπιση των φορολογούμενων πολιτών, ανάλογα με το επάγγελμά τους.
β) Αυτή η αντιμετώπιση προκαλεί μία διαφοροποίηση στη φορολογική επιβάρυνση μεταξύ πολιτών με το ίδιο εισόδημα. Σε ορισμένες περιόδους, η διαφοροποίηση αυτή είναι μικρή, ενώ σε άλλες είναι τεράστια. Κατά την τρέχουσα περίοδο, η διαφορά έχει φθάσει σε όρια υπερβολής, αφού για το ίδιο εισόδημα, ο ελεύθερος επαγγελματίας πληρώνει 163,9% παραπάνω φόρο, σε σχέση με τον μισθωτό.

Η μελέτη βασίστηκε πάνω σε έρευνα πάνω στην τελική φορολόγηση μισθωτών και ελεύθερων επαγγελματιών που έχουν ως εισόδημα το “μέσο εισόδημα” (όπως το υπολογίζει η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία έως τη δεκαετία του 1990 και η Eurostat στα χρόνια που ακολούθησαν), για την περίοδο 1964 – 2013.

Το κίνημα πολιτών “Έλληνες Φορολογούμενοι” θα αντιδράσει και θα αντισταθεί με όλα τα μέσα κατά αυτής της αδικίας. Θα ενημερώσει την κοινωνία για την αδικία που συντελείται και -κατά τις προσεχείς μέρες- θα καλέσει τους πολίτες που αδικούνται να συσπειρωθούν μαζί του για την προσφυγή τους στη Δικαιοσύνη, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό.

 Η φορολόγηση του “μέσου” εισοδήματος στην Ελλάδα
         Μελέτη για την περίοδο 1964-2013           

(Η μελέτη εκπονήθηκε από την Ομάδα Επιστημονικών Μελετών
του πολιτικού κόμματος "Έλληνες Φορολογούμενοι" τον Ιούνιο του 2014)

• Ποιά ήταν η εξέλιξη της φορολογικής επιβάρυνσης του “μέσου εισοδήματος” στην τελευταία 50ετία (περίοδος 1964-2013) στην Ελλάδα, για τους μισθωτούς και τους ελεύθερους επαγγελματίες;  
• Υφίσταται υπερφορολόγηση για την κατηγορία των ελεύθερων επαγγελματιών, σε σχέση με τους μισθωτούς και αν υφίσταται, πώς εξελίχθηκε αυτή κατά το εξεταζόμενο χρονικό διάστημα;

Αυτά είναι δύο από τα ζητήματα που εξετάζει μελέτη του πολιτικού κόμματος “Έλληνες Φορολογούμενοι” με τίτλο “Η Φορολογία Εισοδήματος στην Ελλάδα”.

Το συγκεκριμένο τμήμα της μελέτης βασίστηκε στον “μέσο ετήσιο μισθό”, όπως αυτός υπολογίζεται από τις υπηρεσίες της Eurostat. Για τον υπολογισμό του “καθαρού μέσου ετήσιου μισθού”, λήφθηκαν υπ' όψη οι δαπάνες κοινωνικής ασφάλισης, όπως αυτές ίσχυαν κάθε έτος της εξεταζόμενης περιόδου. Το φορολογητέο εισόδημα και ο καταλογιζόμενος φόρος προσδιορίστηκαν με βάση την εκάστοτε ισχύουσα νομοθεσία και τις ισχύουσες φορολογικές κλίμακες.

Υποθέσεις εργασίας:
1) Στο παράδειγμά μας, συγκρίνουμε έναν μισθωτό που, μετά την αφαίρεση των ασφαλιστικών εισφορών, έχει ακριβώς το ίδιο (καθαρό) εισόδημα με έναν ελεύθερο επαγγελματία, από το εισόδημα του οποίου έχουν επίσης αφαιρεθεί οι ασφαλιστικές εισφορές προς το ταμείο στο οποίο ανήκει.
2) Θεωρούμε ότι ο εργαζόμενος είναι έγγαμος, με ένα παιδί και αμείβεται με το “μέσο” μισθό.
3) Θεωρούμε ότι πέραν από τις βασικές φοροελαφρύνσεις (φοροελάφρυνση ή απαλλαγή φόρου για το φορολογούμενο, τη σύζυγο και το παιδί και δαπάνες για αγορές βασικών αγαθών) δεν υπάρχουν άλλου είδους ελαφρύνσεις απ' αυτές που συχνά προβλέπει ο νόμος. Καθ' ότι όμως η υπόθεση αυτή είναι αρκετά απλουστευτική, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι, στην πραγματικότητα, σε μερικά από τα χρόνια που εξετάζουμε, η τελική φορολογική επιβάρυνση να είναι ελαφρά χαμηλότερη.
4) Λαμβάνουμε υπ' όψη μας το “τέλος επιτηδεύματος” (για την περίοδο 2011-2013) και τον θεωρούμε ως φόρο που καταβάλλουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες, με την αντίστοιχη επίπτωση στη φορολογική επιβάρυνσή τους.
5) Δε λαμβάνουμε υπ’ όψη μας την προκαταβολή του φόρου εισοδήματος, η οποία ισχύει για τα φυσικά πρόσωπα κατά τα τελευταία χρόνια.

Η εξέλιξη της φορολογικής επιβάρυνσης μέσα στο χρόνο:  

Η φορολογική επιβάρυνση του εισοδήματος εξελίχθηκε σημαντικά στα τελευταία 50 χρόνια.

• Έως και το 1975 κινείται σε πολύ χαμηλά επίπεδα (0,1% έως 0,9% για τους μισθωτούς και 0,3% έως 2,0% για τους ελεύθερους επαγγελματίες). Αυτό είναι φυσιολογικό, αφού τα εισοδήματα της εργασίας, στο σύνολο της οικονομίας, είναι ακόμη χαμηλά, ενώ η φορολογική πολιτική του κράτους εξακολουθεί να βασίζεται κυρίως στους έμμεσους φόρους (φόρους κατανάλωσης, φόρους πολυτελείας, έσοδα τελωνείων κλπ). Άλλωστε, την περίοδο εκείνη, τα έσοδα από τη φορολογία εισοδήματος ήταν μόλις το 10% έως 13% των συνολικών εσόδων του Προϋπολογισμού. Από το 1975 ξεκινάει η φάση αύξησης της φορολογικής επιβάρυνσης. Στην περιόδο 1976-1980, η επιβάρυνση κυμαίνεται μεταξύ 1,5% και 5,7% για τους μισθωτούς και μεταξύ 3,0% και 10,5% για τους ελεύθερους επαγγελματίες.
• Η φορολογική επιβάρυνση μεταβλήθηκε σημαντικά και σταθεροποιήθηκε σε πολύ υψηλότερα επίπεδα, καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, όταν ο πληθωρισμός, η επέκταση του Κράτους και η ελλειμματικότητα των Προϋπολογισμών επέβαλλαν την αύξηση της φορολόγησης. Κατά τη δεκαετία αυτή, η φορολογική επιβάρυνση του μέσου εισοδήματος έφθασε στο 8,0% για τους μισθωτούς και σε 15,4% για τους ελεύθερους επαγγελματίες.
  - Παρά τα μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα εκείνης της περιόδου, οι φορολογικοί συντελεστές μειώθηκαν σημαντικά από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 και διατηρήθηκαν χαμηλοί καθ' όλη τη διάρκειά της. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, η φορολογική επβάρυνση του μέσου εισοδήματος έφθασε στο 3,4% για τους μισθωτούς και στο 4,1% για τους ελεύθερους επαγγελματίες.
• Καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000 διατηρήθηκαν σε επίπεδα πάνω από το 10%, χωρίς έντονες αυξομειώσεις, ενώ δεν παρατηρήθηκε σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ της φορολογίας μισθωτών και της φορολογίας των ελευθέρων επαγγελματιών. Στην περίοδο αυτή, η φορολογική επιβάρυνση του μέσου εισοδήματος έφθασε στο 10,4% για τους μισθωτούς και στο 11,4% για τους ελεύθερους επαγγελματίες.
• Η φορολογία “εκτοξεύθηκε” σε δυσθεώρητα ύψη μεταξύ των ετών 2011 και 2013, ενώ επανέρχεται η διαφοροποίηση στη φορολογική επιβάρυνση μεταξύ μισθωτών ελευθέρων επαγγελματιών (η μέση φορολογική επιβάρυνση φθάνει στο 13,9% για τους μισθωτούς και στο 21,5% για τους ελεύθερους επαγγελματίες).

Σημείωση: Η μέση φορολογική επιβάρυνση υπολογίζεται με βάση το μέσο όρο
του εισοδήματος και του αναλογούντος φόρου κάθε περιόδου.

Μισθωτοί – Ελεύθεροι Επαγγελματίες: Εξέλιξη της διαφοράς της φορολογικής επιβάρυνσης:
 
Με τη σχέση αυτή μετράμε το ποσοστό κατά το οποίο οι ελεύθεροι επαγγελματίες πληρώνουν αυξημένους φόρους σε σχέση με τους μισθωτούς, για ισόποσο εισόδημα.

• Κατά το μεγαλύτερο μέρος της περιόδου 1964-2013, παρατηρείται μία σημαντική διαφορά στη φορολογική επιβάρυνση μισθωτών και ελευθέρων επαγγελματιών, η οποία μερικές φορές υπερβαίνει και το 200%.
• Στην περίοδο 1974-1970, ο μέσος όρος της διαφοράς βρίσκεται στο ...

Πολ Κρούγκμαν: μείωση των φόρων στους πλουσιότερους και αύξησή τους στους φτωχότερους με παράλληλη μείωση κοινωνικών επιδομάτων; Η μέθοδος του τσαρλατάνου στην οικονομία!

Οι συνέπειες από τη φορολόγηση των "λάθος" ανθρώπων 
 
από την Καθημερινή
 
Charlatans, Cranks and Kansas / The New York Times*

Πριν από δύο χρόνια, η πολιτεία του Κάνσας προχώρησε σε ένα αξιοπερίεργο δημοσιονομικό πείραμα. Μείωσε ραγδαία τους φόρους εισοδήματος χωρίς να έχει ιδέα περί του πώς θα αντικαθιστούσε τα έσοδα που θα έχανε. Ο κυβερνήτης Σαμ Μπράουνμπακ, έπειτα από διαβούλευση με τον οικονομολόγο Αρθουρ Λάφερ, προέβλεψε πως η μείωση των φόρων θα οδηγούσε την οικονομία του Κάνσας σε ανάπτυξη. Κάτι που, όμως, δεν έγινε.

Αντιθέτως το Κάνσας έχει μείνει πίσω σε σχέση με τις γειτονικές πολιτείες και το σύνολο της Αμερικής, ενώ ο προϋπολογισμός του είναι ελλειμματικός με αποτέλεσμα να το υποβαθμίσει η Moody’s. Είναι σαφές ότι οι μειώσεις φόρων δεν έχουν καμία μαγική δύναμη, αλλά αυτό το γνωρίζαμε. 

Εκείνο που μας διδάσκει η περίπτωση του Κάνσας είναι πόση ισχύ έχουν οι εσφαλμενες απόψεις όταν εξυπηρετούν τα συμφέροντα των κατάλληλων ανθρώπων. Γιατί να πιστέψει κανείς ότι οι μειώσεις φόρων τονώνουν τόσο την οικονομία, ώστε σε μεγάλο βαθμό, αν όχι πλήρως, αναπληρώνουν τη μείωση των εσόδων; 

Η άποψη αυτή κατέρρευσε πριν από δύο δεκαετίες, όταν σχεδόν όλοι οι δεξιοί προέβλεπαν πως η αύξηση των φόρων στους πλούσιους που αποφάσισε ο Μπιλ Κλίντον θα προκαλούσε ύφεση αν όχι βαθύτατη οικονομική κρίση. Αυτό που προκάλεσε στην πράξη ήταν μια θεαματική οικονομική ανάπτυξη.

Το 1998 ο οικονομολόγος του Χάρβαρντ Γκρέγκορι Μανκίβ, γνωστός Ρεπουμπλικανός, έγραφε στο βιβλίο του για τη ζημία που έχουν προκαλέσει οι «τσαρλατάνοι». Αναφερόταν σε «μια μικρή ομάδα οικονομολόγων» που έπεισαν τον υποψήφιο πρόεδρο Ρόναλντ Ρέιγκαν ότι «μια οριζόντια μείωση στους συντελεστές των φόρων εισοδήματος θα οδηγούσε σε αύξηση των φορολογικών εσόδων».

Επικεφαλης αυτής της ομάδας ήταν ο Αρθουρ Λάφερ. Ποτέ δεν επιβεβαιώθηκαν αυτοί οι οικονομολόγοι. Πέντε χρόνια από τότε που ο κ. Λάφερ προειδοποιούσε τους Αμερικανούς ότι «θα δούμε να αυξάνονται ραγδαία οι τιμές και τα επιτόκια τα επόμενα τέσσερα - πέντε χρόνια» και συμφωνούσαν μαζί του όλοι οι ομοϊδεάτες του, δεν έχουμε παρά χαμηλό πληθωρισμό και επιτόκια σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα.

Επομένως πώς κατάφεραν οι τσαρλατάνοι να υπαγορεύσουν πολιτική στο Κάνσας και σε μικρότερο βαθμό σε άλλες πολιτείες; 

Η απάντηση βρίσκεται εκεί όπου βρίσκεται και το χρήμα. Οι μειώσεις φόρων δεν έπεσαν από τον ουρανό. Τις πρότεινε ένας όμιλος ονόματι ALEC όπως και μια σειρά άλλων οικονομικών μελετών που στοχεύουν στο να αποδείξουν ότι οι μειώσεις φόρων στις επιχειρήσεις και στους πλούσιους θα προωθήσουν τη ραγδαία οικονομική ανάπτυξη. 

Σε ό,τι αφορά τον όμιλο ALEC είναι διαφανής, χρηματοδοτείται από μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους και εκπονεί προτάσεις νόμου για συντηρητικούς πολιτικούς. Και οι περισσότερες από τις προτάσεις του προωθούν τις ιδιωτικοποιήσεις, την απορρύθμιση και τις μειώσεις φόρων για τις επιχειρήσεις και για τους πλούσιους.

Ενώ υποστηρίζει τις μειώσεις φόρων για τα υψηλά εισοδήματα, ζητεί αυξήσεις σε φόρους όπως ο ΦΠΑ που επιβαρύνουν κυρίως τα νοικοκυριά χαμηλού εισοδήματος και μειώσεις στα προερχόμενα από τους φόρους επιδόματα των νοικοκυριών. 

Εν ολίγοις υποστηρίζει τη μείωση των φόρων στους πλουσιότερους και την αύξησή τους στους φτωχότερους με παράλληλη μείωση κοινωνικών επιδομάτων. 

Μα πώς μπορεί να δικαιολογήσει κανείς το να κάνει κάποιος πλουσιότερους όσους είναι ήδη πλούσιοι και να δυσχεραίνει τη ζωή όσων δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα; Χρειάζεται μια οικονομική θεωρία που να υποστηρίζει πως η πολιτική αυτή είναι το κλειδί για την ευημερία όλων.


*ολόκληρο το πρωτότυπο κείμενο στα αγγλικά με τις παραπομπές του:  http://www.nytimes.com/2014/06/30/opinion/paul-krugman-charlatans-cranks-and-kansas.html?_r=0

Αριστερά και επιχειρηματικότητα (οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ)

Η σχέση της αριστεράς με την επιχειρηματικότητα έχει περάσει από πολλά κύματα. Εξ αιτίας της δογματικής ανάγνωσης του μαρξισμού και της επιρροής των "ορθόδοξων" κρατικιστικών ιδεών του υπαρκτού σοσιαλισμού, η αριστερά υπήρξε ανέκαθεν καχύποπτη απέναντι στην επιχειρηματικότητα και την ιδιωτική πρωτοβουλία. Ακόμη και όταν κατέρρευσε το πείραμα του κρατικού μονοπωλίου και η έννοια της αγοράς και του ανταγωνισμού έγιναν αναγκαστικά αποδεκτές με την βοήθεια της ανανεωτικής/μεταρρυθμιστικής αριστεράς που επανέκαμψε (οι παλιοί ρεφορμιστές), η καχυποψία έμεινε. Ο εργοδότης είναι ακόμη κατ΄αρχήν ύποπτος ως προς τα κίνητρά του ακόμη κι όταν προσφέρει δουλειές με τις επιχειρηματικές του πρωτοβουλίες, η έννοια του κέρδους οριακά ανεκτή  ενώ ο εργαζόμενος έχει όλα τα δίκια του κόσμου ακόμη κι όταν αποτυγχάνει σε μια αντικειμενική αξιολόγηση ή απλά κατακρατά μια θέση για την οποία δεν έχει καν τα ουσιαστικά προσόντα: ποιος παράγει τελικά τον πλούτο; Όσο κι αν η απάντηση βρίσκεται όπως συνήθως στην μέση, είναι δηλαδή ζήτημα σύνθεσης και αρμονίας, το ζήτημα συνεχίζει να διαχωρίζει "παραδοσιακά" τις αντιλήψεις φιλελευθέρων και αριστερών όπως για το κράτος και την αγορά. 

Η κρίση στις ΜμεΕπιχειρήσεις όμως αφορά πλέον τους πάντες και δεν σηκώνει γενικότητες και αοριστίες - είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για εκατοντάδες χιλιάδες ελεύθερους επαγγελματίες αλλά και την ίδια την ελληνική οικονομία. Έτσι χθες είχαμε δυο ταυτόχρονες ημερίδες για το ίδιο θέμα: χοντρικά, "Αριστερά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις - ο ρόλος της βιωσιμότητας των ΜμεΕ στην ανάπτυξη" ή απλούστερα "Αριστερά και Επιχειρηματικότητα". Η μία ήταν της ΔΗΜΑΡ η άλλη του ΣΥΡΙΖΑ. 

Για την πρώτη δεν έχουμε ακόμη τις θέσεις που διατυπώθηκαν.Στην χθεσινή ημερίδα που διοργάνωσε ο ΣΥΡΙΖΑ/Τμήμα ΜμεΕ, ανακοινώθηκαν πολύ ενδιαφέρουσες θέσεις για την επιχειρηματικότητα και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, για την υποστήριξη της επιβίωσης όσων υπάρχουν ακόμη και όσων νέων δυναμικών και καινοτόμων θα αποπειραθούν να εμφανιστούν σε ένα τόσο αρνητικό υφεσιακό περιβάλλον. Οι θέσεις αυτές όπως ανακοίνωσαν ο Γ Δραγασάκης, υπεύθυνος προγράμματος και ο Γ Σταθάκης υπεύθυνος του τομέα ανάπτυξης, στοχεύουν σε ευρύτερη διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους σε μια συνεχή διαδικασία "συνδιαμόρφωσης". Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο όπως ακριβώς δόθηκε στους συμμετέχοντες στην ημερίδα:

ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ & ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΒΑΣΙΚΟΙ ΑΞΟΝΕΣ  ΤΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ  ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ   2014

1.  ΕΙΣΑΓΩΓΗ.

2.  ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ-ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ.

3.  ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

4.  ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΩΝ ΜμΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ- ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΚΑΙ  ΜμΕ.

5.  ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΜμΕ

6.   ΑΞΟΝΕΣ ΑΜΕΣΩΝ ΜΕΤΡΩΝ

1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Σκοπός του παρόντος κειμένου,  είναι  να συμβάλλει στην αναγκαία ευρύτερη διαβούλευση του ΣΥΡΙΖΑ,  με όλους όσους  δραστηριοποιούνται   και «επιχειρούν» μέσα από πολύ μικρές ,μικρές  ή μεσαίες  επιχειρήσεις (ΜμΕ) . Επίσης με τους κοινωνικούς φορείς που τους εκπροσωπούν σε τοπικό , περιφερειακό ή Εθνικό  επίπεδο.

Συγχρόνως   η παραπάνω διαδικασία  εντάσσεται  στη γενικότερη προσπάθεια  διαρκούς  εμβάθυνσης  και εξειδίκευσης  του Προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ.  Ξεπερνά τα «παραδοσιακά όρια» του μέχρι σήμερα εννοούμενου ως  χώρου των μικρομεσαίων,  εντάσσοντας   τους νέους κλάδους και τομείς, όπου τα τελευταία  χρόνια αναπτύσσονται  πολύ μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις.  Όπως για παράδειγμα, των νέων τεχνολογιών, βιολογικών προϊόντων, αγροτουρισμού, ΑΠΕ κ.α)

Ιδιαίτερη επιδίωξη, είναι η διαβούλευση και παράλληλη  έκφραση  των  νέων  μικρομεσαίων  επιχειρηματιών, οι οποίοι κατά κανόνα διαθέτουν γνώσεις και τυπικά προσόντα ανώτερου ή ανώτατου επιπέδου και  δραστηριοποιούνται επιχειρηματικά, με μικρές επιχειρήσεις   υψηλού βαθμού  καινοτομίας στα προϊόντα και στη μορφή λειτουργίας τους.

Τελικός σκοπός μας  είναι, η διατύπωση των  βασικών διαπιστώσεων για την υφιστάμενη κατάσταση στις μικρομεσαίες  επιχειρήσεις, η χάραξη στρατηγικής για το ρόλο τους σε μια οικονομία που υπηρετεί πρώτα απ’ όλα τις κοινωνικές ανάγκες. Στα πλαίσια  αυτά,  καταγράφονται οι βασικοί   άξονες και  τ’ άμεσα μέτρα πολιτικής,  για  ανακοπή της οικονομικής και παραγωγικής καταστροφής . 

Όλα τα παραπάνω, εναρμονίζονται και  εμπλουτίζουν το κεντρικό  σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και ιδιαίτερα, οι άξονες άμεσων ...

Το «παραθυράκι» της φοροδιαφυγής και η ανεργία στην Θεσ/νίκη

Το Σχόλιο του ΚΟΑΝ

Πρωί-πρωί, άκουγα στο ΜΕΓΚΑ, ότι για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, ο αριθμός των επιχειρήσεων που κλείσαν αυτό το τρίμηνο, ήταν μικρότερος από τον αριθμό αυτών που ανοίξαν.

Με μια πρώτη ματιά, θα έλεγε κανείς ότι έχουμε το πρώτο δείγμα αναστροφής της ύφεσης.

Είναι όμως έτσι και αν όχι τι γίνεται;

Απλά είναι τα πράγματα.

Το φορολογικό νομοσχέδιο που ψηφίστηκε με την απαίτηση της Τρόικας, ανέβασε τους φορολογικούς συντελεστές στους ελεύθερους επαγγελματίες στο 45%, αλλά στις ομόρρυθμες εταιρείες, το όρισε γύρω στο 8%.

Έτσι όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες, σπεύδουν να ιδρύσουν ομόρρυθμες εταιρείες, για να ξανασπρώξουν τα φορολογικά βάρη στα συνήθη φορολογικά υποζύγια.

Αυτοί είναι το ένα μέρος των «νέων επιχειρήσεων».

Το άλλο μέρος είναι «επιχειρήσεις που άνοιξαν άνθρωποι που απολύθηκαν από τις δουλειές τους και δεν βρίσκουν πουθενά δουλειά.

Βάζουν τα αποθέματά τους και ανοίγουν ένα μαγαζάκι, για να βρούν δουλειά οι ίδιοι.

Επιμένω ότι στην Ελλάδα, το προλεταριάτο, είναι οι επιχειρηματίες της «αποφυγής της ανεργίας», οι μικροί και μεσαίοι και ότι η Αριστερά πρέπει να στηρίξει τον αγώνα τους, με νύχια και με δόντια.

Το βιομηχανικό προλεταριάτο, είναι στα δόγματα της φαντασίας της και όσο δεν το παραδέχεται αυτό, δεν θα μπορεί να κάνει πραγματική αριστερή πολιτική.

Θα ζεί αποκομμένη στον κόσμο της.

Είναι επείγουσα ανάγκη να το συνειδητοποιήσει, ειδικά η Δημοκρατική Αριστερά και χωρίς αναστολές να αρθρώσει λόγο, αν θέλει να έχει παρέμβαση στην κρίση, αλλιώς θα περάσει κι αυτή στο περιθώριο.

Η κοινωνία δεν έχει πολλά περιθώρια υπομονής πλέον.

Θέλει απαντήσεις και η πρώτη απάντηση, δεν μπορεί να είναι άλλη από το να θέσουμε τις «ερωτήσεις της».