Τρια χρόνια μετά, οι μαφίες συνεχίζουν να αλωνίζουν

Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί σχετικά άνετα μετά από αυτά τα τρία χρόνια ότι "τα Μνημόνια δεν βγαίνουν και αποτελούν εμμονή στο λάθος". Τι είναι αυτό που "δεν βγαίνει" όμως; 

από την Τσούγδω

Πέρασαν κιόλας τρια χρόνια από τη μέρα που ο Γιώργος Παπανδρέου ανήγγειλε από το Καστελόριζο την ένταξή μας στον μηχανισμό στήριξης. Την αναγγελία της είδησης την δεχθήκαμε αν όχι με εχθρικότητα, τουλάχιστον με έντονο σκεπτικισμό. Τρια χρόνια μετά υπάρχουν άπειρες διαψευσμένες προβλέψεις, πράγματα που δεν εφαρμόστηκαν ποτέ, δεκάδες αναπάντητα ερωτήματα και εντυπωσιακές αλλαγές στην κοινωνία.

Το κλίμα που επικρατούσε τότε διεθνώς ήταν οτι η Ελλάδα "έπεσε έξω", είχε ξεγελάσει με τα ψευδή στοιχεία που έδινε για το έλλειμμα και οι αγορές έκλειναν. Όσο κι αν προσπαθούσαν κάποιοι να τονίσουν οτι το πρόβλημα δεν είναι τοπικό, αλλά ευρωπαϊκό, φαινόταν σαν να προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Η ίδια η Ευρώπη δεν ήταν έτοιμη να δεχθεί μία τέτοια άποψη. Το βάθος του προβλήματος άρχισε να διαφαίνεται σιγά σιγά, όταν την Ελλάδα ακολούθησε σειρά άλλων χωρών. Πλέον όλοι αποδέχονται οτι οι ρίζες του προβλήματος είναι βαθιές, μιλάμε για τεράστιο χάσμα Ευρωπαϊκού Νότου και Ευρωπαϊκού Βορρά. Προς το παρόν έχουμε μείνει σε αυτή τη διαπίστωση και αναμένουμε να ληφθεί κάποιου είδους απόφαση από όλες τις χώρες για το τι μέλλει γενέσθαι...

Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί σχετικά άνετα μετά από αυτά τα τρία χρόνια ότι "τα Μνημόνια δεν βγαίνουν και αποτελούν εμμονή στο λάθος". Τι είναι αυτό που "δεν βγαίνει" όμως; 

Κάθε φορά συζητάμε όλο και αγριότερα, όλο και αγριότερα μέτρα, απότοκο της μη εφαρμογής ήδη ψηφισμένων, των απωλειών στα έσοδα, της μη επαρκούς δημοσιονομικής προσαρμογής. Όλοι συνομολογούμε ότι κάποια στιγμή πρέπει σαν κοινωνία και σαν χώρα να πούμε ένα: φτάνει, ως εδώ ήταν οι αντοχές μας. Και για να πούμε αυτό το "φτάνει" σημαίνει ότι θα έχουμε κάνει τα πάντα, θα βλέπουμε ότι ζητούνται κι άλλα και δεν θα τα κάνουμε.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα: Τι έχουμε κάνει τα τρία αυτά χρόνια σαν χώρα και σαν κοινωνία; Σε ποιους τομείς έχουμε βελτιωθεί, τι θυσίες έχουμε κάνει; Ποια είναι τα γενναία βήματα που έχει κάνει το πολιτικό μας σύστημα;

Σαν κοινωνία έχουμε κάνει θαυμαστή υπομονή. Η ταραγμένη περίοδος που πέρασε η χώρα από το καλοκαίρι του 2011, μέχρι τον Νοέμβρη του 2011, έχει παρέλθει αφήνοντας στο πέρασμά της τέρατα. Έχουμε υπομείνει σχετικά στωικά περικοπές μισθών, επιδομάτων, συντάξεων, παρατηρούμε την όλο και αυξανόμενη ανεργία, έχουμε δεχθεί το ξεχαρβάλωμα των εργασιακών σχέσεων, εν ολίγοις έχουμε υπομείνει όλα εκείνα τα δημοσιονομικά μέτρα που προέβλεπε το Μνημόνιο.

Παρ' όλα αυτά 3 χρόνια τώρα, με 4 κυβερνήσεις (αν μετράω σωστά) να έχουν εναλλαχθεί στην εξουσία υπάρχουν τομείς εντυπωσιακά στάσιμοι, ενδεικτικά:

• Δεν έχει προχωρήσει η αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων
• Δεν έχει γίνει σχεδόν καμία μεταρρύθμιση από την πτώση της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου και μετά
• Δεν έχει εκπονηθεί κανένα σοβαρό αναπτυξιακό πλάνο
• Δεν έχει προσδιοριστεί το είδος των επενδύσεων που θέλουμε να προσελκύσουμε.
• Δεν έχει γίνει τίποτα για την πάταξη της γραφειοκρατίας
• Δεν έχει ακουμπήσει κανείς τις διάφορες εγχώριες μαφίες

Τρία χρόνια μετά, αυτό που η Ελληνική κοινωνία ζητά σε σύγκριση με αυτό που (κατά την άποψή μου) η Ελληνική κοινωνία χρειάζεται, είναι ριζικά διαφορετικό. Η Ελληνική κοινωνία λοιπόν ...