 |
| Μια "ένωση σταθερότητας" και για ποιον; |
Και είναι αποτέλεσμα των "απαρχαιωμένων κύκλων συνόδων κορυφής των ηγετών και των υπουργών Οικονομικών της ΕΕ", που "δεν συνέβαλαν με τις μεσοβέζικες αποφάσεις τους για να αυξηθεί η εμπιστοσύνη στην ικανότητα επίλυσης των προβλημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης". Εξ αιτίας του επιβεβλημένου από την ισχυρή Γερμανία, στόχου, για "ένωση σταθερότητας" αντί για κανονική δημοσιονομική ένωση με δημοκρατικά νομιμοποιημένες διαδικασίες και έλεγχο της τρόικας από τα ευρωπαϊκά όργανα και το ευρωκοινοβούλιο. Η αποτυχία αυτού του στόχου και του δρόμου της λιτότητας είναι πια φανερή όσο και "το ότι η ζώνη του ευρώ δεν είχε διαλυθεί το 2012, αυτό οφείλεται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με την τολμηρή αλλά λειτουργική δήλωση του Προέδρου της, του Mario Draghi, ότι θα κάνει τα πάντα για να διατηρηθεί η νομισματική ένωση."
Τι πρέπει λοιπόν τώρα να γίνει;
Ας εγκαταλείψουμε επιτέλους τις εικονικές μάχες!
του Δημήτρη Γουμάγια,
τέως Δημοτικού Συμβούλου Βερολίνου (1999-2011),
μέλους των Πράσινων της Γερμανίας (Bündnis 90/Die Grünen)*
Μετά τις ευρωπαϊκές εκλογές οι τομείς που ενδιαφέρουν είναι οι επενδύσεις, η κοινωνική ισορροπία και περισσότερη δημοκρατία
Πολλοί παρατηρητές ισχυρίζονται ότι από τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών είναι σε θέση να διακρίνουν μια θεμελιώδη κόπωση των πολιτών σε ότι αφορά την ευρωπαϊκή ιδέα. Η άκρως επιτυχημένη εκστρατεία, σε ορισμένες χώρες, ευρώ-σκεπτικιστικών κομμάτων είναι επομένως, κατά την γνώμη τους, μόνο η εμπροσθοφυλακή από ένα πλατύ μέτωπο που απορρίπτει, δήθεν, μια μεγάλη συγκέντρωση από υπευθυνότητες στην αρμοδιότητα της ΕΕ.
μέλους των Πράσινων της Γερμανίας (Bündnis 90/Die Grünen)*
Μετά τις ευρωπαϊκές εκλογές οι τομείς που ενδιαφέρουν είναι οι επενδύσεις, η κοινωνική ισορροπία και περισσότερη δημοκρατία
Πολλοί παρατηρητές ισχυρίζονται ότι από τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών είναι σε θέση να διακρίνουν μια θεμελιώδη κόπωση των πολιτών σε ότι αφορά την ευρωπαϊκή ιδέα. Η άκρως επιτυχημένη εκστρατεία, σε ορισμένες χώρες, ευρώ-σκεπτικιστικών κομμάτων είναι επομένως, κατά την γνώμη τους, μόνο η εμπροσθοφυλακή από ένα πλατύ μέτωπο που απορρίπτει, δήθεν, μια μεγάλη συγκέντρωση από υπευθυνότητες στην αρμοδιότητα της ΕΕ.
Είναι άραγε αλήθεια αυτό;
Το χταπόδι των Βρυξελλών που διαρκώς διογκώνεται;
Κατά τα τελευταία πέντε χρόνια έχει υπάρξει, λόγω της κρίσης, στην πραγματικότητα μια αύξηση στις αρμοδιότητες των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων.
Αλλά αυτό σχεδιάστηκε πολύ ποικιλόμορφα.
Αυξημένη περιεκτικότητα απέκτησε πχ. το θέμα γύρω από τον κεντρικό έλεγχο των δημοσιονομικών πολιτικών των κρατών μελών με μερική καθοδήγηση και την επιβολή κυρώσεων. Πιο καθαρά διακρίνεται αυτό στα προ-υποθετικά συστήματα αλληλεγγύης της ΕΕ, του EFSF και του ΕSM, που προσφέρουν φρέσκα δάνεια μόνο σε αντάλλαγμα με μέτρα λιτότητας και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.
Όμως και στο πλαίσιο της νέας δομής της οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ (το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο), υπάρχει πρόβλεψη με το αναμορφωμένο Σύμφωνο Σταθερότητας, το Δημοσιονομικό Σύμφωνο και το Σύμφωνο Ευρώ+, για συστάσεις της ΕΕ πάνω σε όλες τις πιθανές πολιτικές των κρατών μελών. Για να εκπληρωθούν οι δημοσιονομικές υποχρεώσεις, τουλάχιστον των μελών του Ευρώ, διατυπώνονται στις Βρυξέλλες όλο και περισσότερες απαιτήσεις να διαμορφωθούν άλλες πολιτικές στους τομείς των οικονομικών, της αγοράς εργασίας, την κοινωνική και μισθολογική πολιτική.
Άρα λοιπόν αληθεύει η άποψη για το "τέρας των Βρυξελλών", το χταπόδι, του οποίου τα πλοκάμια αρπάζουν τις πιο ευαίσθητες περιοχές του κυρίαρχου κράτους;
Κατά τα τελευταία πέντε χρόνια έχει υπάρξει, λόγω της κρίσης, στην πραγματικότητα μια αύξηση στις αρμοδιότητες των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων.
Αλλά αυτό σχεδιάστηκε πολύ ποικιλόμορφα.
Αυξημένη περιεκτικότητα απέκτησε πχ. το θέμα γύρω από τον κεντρικό έλεγχο των δημοσιονομικών πολιτικών των κρατών μελών με μερική καθοδήγηση και την επιβολή κυρώσεων. Πιο καθαρά διακρίνεται αυτό στα προ-υποθετικά συστήματα αλληλεγγύης της ΕΕ, του EFSF και του ΕSM, που προσφέρουν φρέσκα δάνεια μόνο σε αντάλλαγμα με μέτρα λιτότητας και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.
Όμως και στο πλαίσιο της νέας δομής της οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ (το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο), υπάρχει πρόβλεψη με το αναμορφωμένο Σύμφωνο Σταθερότητας, το Δημοσιονομικό Σύμφωνο και το Σύμφωνο Ευρώ+, για συστάσεις της ΕΕ πάνω σε όλες τις πιθανές πολιτικές των κρατών μελών. Για να εκπληρωθούν οι δημοσιονομικές υποχρεώσεις, τουλάχιστον των μελών του Ευρώ, διατυπώνονται στις Βρυξέλλες όλο και περισσότερες απαιτήσεις να διαμορφωθούν άλλες πολιτικές στους τομείς των οικονομικών, της αγοράς εργασίας, την κοινωνική και μισθολογική πολιτική.
Άρα λοιπόν αληθεύει η άποψη για το "τέρας των Βρυξελλών", το χταπόδι, του οποίου τα πλοκάμια αρπάζουν τις πιο ευαίσθητες περιοχές του κυρίαρχου κράτους;
Μια στιγμή όμως!
Ποιος ακριβώς έχει κερδίσει σε αρμοδιότητες στην ΕΕ;
Πρώτον και κύριον, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το Συμβούλιο των Υπουργών και η Ευρώ-ομάδα. Διότι από αυτούς προέρχεται ο νέος ευρωπαϊκός παρεμβατισμός. Οι εκπρόσωποι των ίδιων των κρατών μελών λοιπόν είναι, που αποφασίζουν για τις επιχορηγήσεις και τα προγράμματα προσαρμογής για τις χώρες που βρίσκονται σε κρίση, που τελικά αποφασίζουν σχετικά με τις συστάσεις για μεταρρυθμίσεις και κυρώσεις.
Η Επιτροπή εφαρμόζει τις σχετικές αποφάσεις, για παράδειγμα στα πλαίσια των αποστολών της τρόικα, και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συμμετέχει τακτικά σε λίγες μόνο διαδικασίες. Στην περίπτωση για το Σύμφωνο Ευρώ+ και το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, τα κράτη κατέφυγαν ακόμη και σε εντελώς νέες δομές που έχουν δημιουργηθεί εκτός των ευρωπαϊκών συνθηκών.
Ήδη στις πολυάριθμες Συνεδριάσεις Κορυφής για την κρίση των περασμένων ετών, έγινε σαφές το πόσο διακυβερνητικό είναι το σχήμα της διαχείρισης των κρίσεων μέσα από πραγματικά νεοσύστατες δομές. Εν ολίγοις, η ΕΕ έχει αποκτήσει κατά τη διάρκεια της κρίσης επιπλέον διαχειριστικές υπευθυνότητες κατά κύριο λόγο στον τομέα του ελέγχου του προϋπολογισμού.
Αλλά είναι κυρίως οι κυβερνήσεις των ίδιων των κρατών μελών που ασκούν ή καθοδηγούν αυτές τις αρμοδιότητες, στις θεσμικές τους συναντήσεις στις ...
