Η ευρωπαϊκή πολιτική δεν είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος

Γιατί η συζήτηση για τη μεταρρύθμιση της ΕΕ πρέπει τώρα να επικεντρωθεί στον προϋπολογισμό
 
του Δημήτρη Γουμάγια

τέως Δημοτικού Συμβούλου στο Βερολίνο (1999-2011), μέλους των Πράσινων της Γερμανίας (Bündnis 90/Die Grünen)

Στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 26-27 Ιουνίου οι ηγέτες των κρατών μελών για πρώτη φορά καθόρισαν μια στρατηγική ατζέντα για την μελλοντική Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Εν ολίγοις, μπορεί αυτή να αποδοθεί με δύο βασικές κεντρικές εισηγήσεις:

πρώτον, η ΕΕ θα πρέπει πλέον από εδώ και πέρα να περιορίζεται σε εκείνες τις δραστηριότητες με τις οποίες μπορεί πραγματικά να επηρεάσει κάτι και δεύτερον, η ΕΕ θα πρέπει να συνεχίσει να κάνει όλα αυτά που ήδη κάνει, αλλά βεβαίως σαφώς καλύτερα.

Δεν κάνει καμία τοποθέτηση όμως, η στρατηγική ατζέντα, για το πώς, δηλαδή τα μέσα με τα οποία οι στόχοι αυτοί μπορούν να επιτευχθούν. Παράλληλα θεωρείται δεδομένο ότι η θητεία της επόμενης Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα χαρακτηριστεί από μια νέα συζήτηση για τη μεταρρύθμιση. 

Ένα σημαντικό εργοτάξιο της μεταρρύθμισης θα πρέπει να είναι οπωσδήποτε ο προϋπολογισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για το τρέχον πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο (2014-2020) είναι προγραμματισμένη για το 2016, μια επανεξέταση.

Αν η Ευρώπη θέλει να έρθει πιο κοντά και καλύτερα με τους πολίτες, τότε αυτή η ευκαιρία θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να παρέχει περισσότερα αποτελέσματα, μεγαλύτερη διαφάνεια και μια καλύτερη κατανόηση της ευρωπαϊκής προστιθέμενης αξίας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει υποστεί αμέτρητες μεταρρυθμίσεις κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια. Ο προϋπολογισμός της ΕΕ και ειδικότερα το σύστημα του πολυετούς χρηματοδοτικού σχεδιασμού έχει αποδειχθεί, όλα αυτά τα χρόνια, σχεδόν ως καταφύγιο της σταθερότητας.
 

Από το 1988 τα επταετή οικονομικά πακέτα καθορίζουν το συνολικό ποσό και την κατανομή που καθορίζεται για τις βασικές κατηγορίες δαπανών. Με τη Συνθήκη της Λισαβόνας, το πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο έχει καθοριστεί, ακόμη και ως μέσο για τον δημοσιονομικό προγραμματισμό, βάσει σύμβασης. Με αυτό όμως υπάρχει βασική αιτία να υποψιαζόμαστε ότι, αυτή η ακαμψία του προϋπολογισμού της ΕΕ συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην έλλειψη κατανόησης των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Επίσης, πολλοί πολιτικοί φαίνεται να μην διαθέτουν την κατανόηση του πολύπλοκου δημοσιονομικού συστήματος. Έτσι, η πρόταση του Γάλλου Προέδρου, πριν λίγο καιρό, για ένα «New Deal» της Ευρώπης με το ποσό των 1.200 δισεκατομμυρίων €, μπορεί μόνο έκπληξη να προκαλέσει αν γνωρίζετε ότι αυτό είναι μόλις τρία δισεκατομμύρια περίπου περισσότερα από το σύνολο του προϋπολογισμού της ΕΕ για τα έτη 2014-2020, που μόλις συμφωνήθηκε. Εξίσου έκπληξη προκαλεί και η απόφαση των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων τον Ιούνιο του 2013, να προσφέρουν για την καταπολέμηση της ανεργίας των νέων 6 δις €, χωρίς όμως να εισρέουν περισσότερα χρήματα στον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όποιος είχε ποτέ να κάνει με ευρωπαϊκά προγράμματα ξέρει ότι μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα, μόνο απλά δεν μπορούν να λύσουν "έτσι στα γρήγορα" ένα πρόβλημα.

Αρχικά ήταν τα πολυετή δημοσιονομικά πλαίσια μια χρήσιμη καινοτομία για την ΕΕ (τότε ΕΚ), για να εξασφαλίσει την ικανότητα της να λειτουργήσει. Αφού η κατάθεση ενός νόμιμου κοινοτικού προϋπολογισμού από τα τέλη της δεκαετίας του '70 απέτυχε πολλές φορές, λόγω διαφορών μεταξύ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (ΕΚ) και του Συμβουλίου, προσέφερε η συμφωνία για ένα πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο έναν τρόπο για να περιοριστούν οι ετήσιες συγκρούσεις και δια μέσου ``λύσεις πακέτο`` να διευρυνθούν τα περιθώρια διαπραγματεύσεων. Συγχρόνως όμως αυτή η κατασκευή τροφοδότησε δύο τάσεις εξέλιξης οι οποίες αποδεικνύονται σαν κακή κληρονομιά.

Στενό πλαίσιο για μια ευέλικτη αντίδραση της ΕΕ

Κατά πρώτον αποδεικνύεται ότι το πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο είναι ένα στενό πλαίσιο για την ευέλικτη ανταπόκριση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκεί όπου σε εθνικό επίπεδο οι πολιτικές προτεραιότητες ορίζονται από την κυβέρνηση και το κοινοβούλιο και πάνω σε αυτήν την βάση σχεδιάζεται ο προϋπολογισμός, αντιμετωπίζει κάθε ευρωπαϊκή ώθηση το αργότερο στη χρηματοδότηση τα όριά του - βλέπε πρωτοβουλία κατά της ανεργίας των νέων. 

Επιπλέον, από την σύνδεση με την προσέγγιση του περιεχομένου (κυρίως στη γεωργική και διαρθρωτική πολιτική) με το πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο, εξελίχθηκε ένα σύστημα των κύκλων του προγράμματος στο οποίο κάθε επτά χρόνια ένα μεγάλο μέρος των χρηματοδοτούμενων από την ΕΕ έργων τίθεται σε μια νέα βάση. Όχι μόνο πολιτικά καθορίζονται νέες πτυχές αλλά και οι τεχνικές απαιτήσεις αλλάζουν. Μεταξύ του τέλους των παλιών και το ξεκίνημα των νέων κανόνων χρηματοδότησης θα πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης για ευρωπαϊκούς νομικούς κανόνες και σε όλα τα κράτη μέλη να δημιουργηθούν αντίστοιχα αρχεία εφαρμογής ή προγράμματα που έχουν εγκριθεί από την Επιτροπή. Θα πρέπει να αναπτυχθούν και εξηγηθούν νέες διαδικασίες εφαρμογών, και να γραφτούν και εγκριθούν αιτήσεις εφαρμογών.

Αυτό δημιουργεί αβεβαιότητα και παράλογη συμπεριφορά στους εμπλεκόμενους φορείς.

Για παράδειγμα σε μία μελέτη για τα κράτη της Βαλτικής διαπιστώθηκε ότι, πολλές εταιρείες από το δεύτερο εξάμηνο του 2013 είχαν αναβάλλει συνειδητά επενδύσεις για να περιμένουν την νέα προγραμματική περίοδο έτσι ώστε να ...

Αποτελέσματα ευρωεκλογών: που οφείλεται η σαφώς εκφρασθείσα δυσαρέσκεια για την σημερινή ΕΕ;

Μια "ένωση σταθερότητας" και για ποιον; 

Το άρθρο που ακολουθεί απαντά: η σαφώς εκφρασθείσα δυσαρέσκεια και η άνοδος του ευρωσκεπτικισμού οφείλονται στη μονομερή και λανθασμένη διαχείριση της κρίσης έξω από σαφώς κατανοητές και δημοκρατικά νόμιμες διαδικασίες.

Και είναι αποτέλεσμα των "απαρχαιωμένων κύκλων συνόδων κορυφής των ηγετών και των υπουργών Οικονομικών της ΕΕ", που "δεν συνέβαλαν με τις μεσοβέζικες αποφάσεις τους για να αυξηθεί η εμπιστοσύνη στην ικανότητα επίλυσης των προβλημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης". Εξ αιτίας του επιβεβλημένου από την ισχυρή Γερμανία, στόχου, για "ένωση σταθερότητας" αντί για κανονική δημοσιονομική ένωση με δημοκρατικά νομιμοποιημένες διαδικασίες και έλεγχο της τρόικας από τα ευρωπαϊκά όργανα και το ευρωκοινοβούλιο. Η αποτυχία αυτού του στόχου και του δρόμου της λιτότητας είναι πια φανερή όσο και "το ότι η ζώνη του ευρώ δεν είχε διαλυθεί το 2012, αυτό οφείλεται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με την τολμηρή αλλά λειτουργική δήλωση του Προέδρου της, του Mario Draghi, ότι θα κάνει τα πάντα για να διατηρηθεί η νομισματική ένωση."
Τι πρέπει λοιπόν τώρα να γίνει;

Ας εγκαταλείψουμε επιτέλους τις εικονικές μάχες!

του Δημήτρη Γουμάγια, 

τέως Δημοτικού Συμβούλου Βερολίνου (1999-2011), 
μέλους των Πράσινων της Γερμανίας (Bündnis 90/Die Grünen)*

Μετά τις ευρωπαϊκές εκλογές οι τομείς που ενδιαφέρουν είναι οι επενδύσεις, η κοινωνική ισορροπία και περισσότερη δημοκρατία

Πολλοί παρατηρητές ισχυρίζονται ότι από τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών είναι σε θέση να διακρίνουν μια θεμελιώδη κόπωση των πολιτών σε ότι αφορά την ευρωπαϊκή ιδέα. Η άκρως επιτυχημένη εκστρατεία, σε ορισμένες χώρες, ευρώ-σκεπτικιστικών κομμάτων είναι επομένως, κατά την γνώμη τους, μόνο η εμπροσθοφυλακή από ένα πλατύ μέτωπο που απορρίπτει, δήθεν, μια μεγάλη συγκέντρωση από υπευθυνότητες στην αρμοδιότητα της ΕΕ.

Είναι άραγε αλήθεια αυτό;

Το χταπόδι των Βρυξελλών που διαρκώς διογκώνεται;

Κατά τα τελευταία πέντε χρόνια έχει υπάρξει, λόγω της κρίσης, στην πραγματικότητα μια αύξηση στις αρμοδιότητες των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων.
Αλλά αυτό σχεδιάστηκε πολύ ποικιλόμορφα.

Αυξημένη περιεκτικότητα απέκτησε πχ. το θέμα γύρω από τον κεντρικό έλεγχο των δημοσιονομικών πολιτικών των κρατών μελών με μερική καθοδήγηση και την επιβολή κυρώσεων. Πιο καθαρά διακρίνεται αυτό στα προ-υποθετικά συστήματα αλληλεγγύης της ΕΕ, του EFSF και του ΕSM, που προσφέρουν φρέσκα δάνεια μόνο σε αντάλλαγμα με μέτρα λιτότητας και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.

Όμως και στο πλαίσιο της νέας δομής της οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ (το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο), υπάρχει πρόβλεψη με το αναμορφωμένο Σύμφωνο Σταθερότητας, το Δημοσιονομικό Σύμφωνο και το Σύμφωνο Ευρώ+, για συστάσεις της ΕΕ πάνω σε όλες τις πιθανές πολιτικές των κρατών μελών. Για να εκπληρωθούν οι δημοσιονομικές υποχρεώσεις, τουλάχιστον των μελών του Ευρώ, διατυπώνονται στις Βρυξέλλες όλο και περισσότερες απαιτήσεις να διαμορφωθούν άλλες πολιτικές στους τομείς των οικονομικών, της αγοράς εργασίας, την κοινωνική και μισθολογική πολιτική.

Άρα λοιπόν αληθεύει η άποψη για το "τέρας των Βρυξελλών", το χταπόδι, του οποίου τα πλοκάμια αρπάζουν τις πιο ευαίσθητες περιοχές του κυρίαρχου κράτους;

Μια στιγμή όμως! 

Ποιος ακριβώς έχει κερδίσει σε αρμοδιότητες στην ΕΕ; 

Πρώτον και κύριον, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το Συμβούλιο των Υπουργών και η Ευρώ-ομάδα. Διότι από αυτούς προέρχεται ο νέος ευρωπαϊκός παρεμβατισμός.

Οι εκπρόσωποι των ίδιων των κρατών μελών λοιπόν είναι, που αποφασίζουν για τις επιχορηγήσεις και τα προγράμματα προσαρμογής για τις χώρες που βρίσκονται σε κρίση, που τελικά αποφασίζουν σχετικά με τις συστάσεις για μεταρρυθμίσεις και κυρώσεις.

Η Επιτροπή εφαρμόζει τις σχετικές αποφάσεις, για παράδειγμα στα πλαίσια των αποστολών της τρόικα, και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συμμετέχει τακτικά σε λίγες μόνο διαδικασίες. Στην περίπτωση για το Σύμφωνο Ευρώ+ και το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, τα κράτη κατέφυγαν ακόμη και σε εντελώς νέες δομές που έχουν δημιουργηθεί εκτός των ευρωπαϊκών συνθηκών.

Ήδη στις πολυάριθμες Συνεδριάσεις Κορυφής για την κρίση των περασμένων ετών, έγινε σαφές το πόσο διακυβερνητικό είναι το σχήμα της διαχείρισης των κρίσεων μέσα από πραγματικά νεοσύστατες δομές. Εν ολίγοις, η ΕΕ έχει αποκτήσει κατά τη διάρκεια της κρίσης επιπλέον διαχειριστικές υπευθυνότητες κατά κύριο λόγο στον τομέα του ελέγχου του προϋπολογισμού.

Αλλά είναι κυρίως οι κυβερνήσεις των ίδιων των κρατών μελών που ασκούν ή καθοδηγούν αυτές τις αρμοδιότητες, στις θεσμικές τους συναντήσεις στις ...

Ένα New Deal για την Ευρώπη!

Μια Πρωτοβουλία Ευρωπαίων Πολιτών που απαιτεί από την ευρωπαϊκή ηγεσία έξοδο από την κρίση, με εφαρμογή ενός New Deal - βασισμένου σε δημόσιες επενδύσεις και δημιουργία θέσεων εργασίας, ιδιαίτερα για τους νέους, σε τομείς βιώσιμης και αειφόρου ανάπτυξης - και που υποστηρίζεται από τους 3 από τους 5 διεκδικητές της Προεδρίας της Κομισιόν.  (José Bové, Ska Keller, Alexis Tsipras, Guy Verhofstadt have subscribed the manifesto and signed the ECI. Martin Schulz didn't sign it but he strongly supports the proposals of the initiative. Claude Juncker didn't reply.)

Δείτε εδώ το manifesto-for-a-european-plan-for-sustainable-development-and-employment  και υπογράψτε, εάν συμφωνείτε:

We, European citizens request that the European Commission propose a special plan for sustainable development and employment, which would boost the European economy and help create new jobs.

WE DEMAND A NEW DEAL FOR EUROPE

The text of our European Citizens' Initiative:

Title: NEW DEAL 4 EUROPE - FOR A EUROPEAN SPECIAL PLAN FOR SUSTAINABLE DEVELOPMENT AND EMPLOYMENT

Subject-matter: A public investment plan to help Europe get out of the crisis through the development of knowledge society and the creation of new jobs especially for youth.

Main objectives:

• a EU special program of public investments for the production and financing of European public goods (renewable energy, research and innovation, infrastructural networks, ecological agriculture, protection of the environment and cultural heritage);

• a special European Solidarity Fund to create new jobs especially for young people;

• increasing the own resources of the European budget through a financial transactions tax and

a carbon tax.

LET'S SIGN!

The project of European unification has been very important for our countries. It brought peace and prosperity on an impoverished continent that had been ravaged by two world wars. However, today the European Union is no longer up the tasks which it has to tackle. A change is needed.

We are no longer willing to accept this kind of Europe which produces: ...

Τι περιμένει η Ευρώπη από τους Έλληνες, σύμφωνα με τον Μαζάουερ

του Μάκη Ανδρονόπουλου*

Στις 29 Ιουνίου 2011, την εποχή που άρχιζε η άγρια λιτότητα για συνταξιούχους και μισθωτούς και το GREXIT, οι New York Times δημοσίευσαν άρθρο του Βρετανού ιστορικού Μαρκ Μαζάουερ με τίτλο «Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη», στο οποίο επεσήμαινε ότι «τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης». Υπονοούσε σαφώς ότι οι Ευρωπαίοι περιμένουν να δουν τι θα πράξουν οι Έλληνες για να κινηθούν αναλόγως. 

Στο χθεσινό eurodebate, o Αλέξης Τσίπρας της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, αλλά και η οικολόγος Σκα Κέλερ σκιαγράφησαν μια άλλη Ευρώπη, πέρα από την Ευρώπη των τραπεζιτών και της λιτότητας των εργαζομένων. Η ανατροπή των συσχετισμών είναι στο χέρι μας. Αξίζει να θυμηθούμε το άρθρο του Μαζάουερ που έχει ως εξής:

«Χθες, όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την Ελλάδα καθώς το κοινοβούλιό της ψήφισε ένα διχαστικό πακέτο μέτρων λιτότητας το οποίο θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ίσως προκαλεί έκπληξη που αυτή η μικρή άκρη της χερσονήσου των Βαλκανίων συγκεντρώνει τόση προσοχή. Σκεφτόμαστε συνήθως την Ελλάδα ως την πατρίδα του Πλάτωνα και του Περικλή, με την πραγματική της σημασία να βρίσκεται βαθιά στην αρχαιότητα. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που για να κατανοήσεις το μέλλον της Ευρώπης χρειάζεται να στραφείς μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να κοιτάξεις προσεκτικά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης.

Στη δεκαετία του 1820, στη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία από την οθωμανική αυτοκρατορία, η Ελλάδα έγινε ένα πρώιμο σύμβολο δραπέτευσης από τη φυλακή της αυτοκρατορίας. Για τους φιλέλληνες, η παλιγγενεσία της αποτελούσε τον πιο ευγενή αγώνα. "Στο μεγάλο πρωινό του κόσμου", έγραψε ο Σέλεϊ στο ποίημα του "Ελλάς", "το μεγαλείο της Ελευθερίας τινάχθηκε και έλαμψε! " Η νίκη θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο επί των Τούρκων αλλά και επί όλων των δυναστών που κρατούσαν υπόδουλους τόσο πολλούς ευρωπαίους. Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Αμερικανοί έτρεξαν να πολεμήσουν υπό την γαλανόλευκη σημαία της Ελλάδας για χάρη της δημοκρατίας. Και μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα κέρδισε την ελευθερία της.

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα ο ριζοσπαστικός νέος συνδυασμός της συνταγματικής δημοκρατίας και του εθνικισμού που ενσάρκωσε η Ελλάδα εξαπλώθηκε στην ήπειρο και κορυφώθηκε στην "ειρήνη που τερμάτισε κάθε ειρήνη" στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τρεις αυτοκρατορίες, η οθωμανική , εκείνη των Αψβούργων και η ρωσική, κατέρρευσαν και αντικαταστάθηκαν από έθνη-κράτη.

Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα άνοιξε και πάλι τον δρόμο για το μέλλον της Ευρώπης. Μόνο που τώρα ήταν η σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας που βγήκε στο προσκήνιο. Σε έναν κόσμο εθνικών κρατών, εθνοτικές μειονότητες όπως ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ελλάδας και οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας ήταν μια συνταγή για διεθνή αστάθεια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, έλληνες και τούρκοι ηγέτες αποφάσισαν να ανταλλάξουν τους μειονοτικούς πληθυσμούς τους, εκτοπίζοντας περί τα δύο εκατομμύρια χριστιανούς και μουσουλμάνους προς χάριν της εθνικής ομοιογένειας.

Η ελληνο - τουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν η μεγαλύτερη ...

Οι πιο ουσιαστικές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις βρίσκονται στο χώρο της ευρύτερης αριστεράς και της οικολογίας

Απειλές κατά της δημοκρατίας στο δρόμο προς τις ευρωεκλογές

του Μάκη Ανδρονόπουλου*

"Η λέξη "ευρωομόλογο" είναι απαγορευμένη, 
κυριάρχησε η γερμανική γραμμή του "σκληρού ευρώ""
(γελοιογραφία του Βαγγέλη Παπαβασιλείου)

Η ευρωπαϊκή κρίση έχει πάψει να είναι απλά μια μεγάλη χρηματο-οικονομική κρίση, έχει υπερβεί τη φάση της κρίσης του χρέους και εξελίσσεται ταχύτατα σε μια βαθύτατα διαρθρωτική κρίση, κοινωνική, αξιακή, δημοκρατίας και ενδεχομένως και ασφάλειας. Η διοίκηση της ΕΕ από τις συντηρητικές και σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις απέτυχε σε όλα τα πεδία. Απέτυχε να χρησιμοποιήσει το ευρώ ως μείζον εργαλείο δημιουργίας της ενιαίας ευρωπαϊκής συνείδησης, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην προχωρήσει η εμβάθυνση και η πολιτική ολοκλήρωση, αλλά αντίθετα χρησιμοποίησε το ευρώ ως εργαλείο μεγέθυνσης των ταξικών και εθνικών ανισοτήτων. Οι ευθύνες του γαλλογερμανικού άξονα είναι εγκληματικές, όπως άλλωστε και ο απομονωτισμός του Λονδίνου.

To blog EXTRAPOLATION προσκλήθηκε και συμμετείχε στις 30 Απριλίου σε συζήτηση που οργάνωσε η Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Αθήνα με θέμα «Απειλές κατά της δημοκρατίας στο δρόμο προς τις ευρωεκλογές: Η αναζήτηση μιας νέας αφήγησης για την Ευρώπη». Στόχος της Αντιπροσωπείας είναι να αναδείξει το φλέγον ζήτημα της ανόδου ακραίων κι ευρωφοβικών πολιτικών σχημάτων ενόψει των Ευρωεκλογών του Μαΐου και να προτάξει ιδέες, ανησυχίες και πιθανές λύσεις, αναφορικά με τους τρόπους διαχείρισης του φαινομένου ώστε να μειωθούν οι απειλές κατά των δημοκρατικών αρχών στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Οι βασικές θέσεις που διετύπωσα ήταν οι ακόλουθες:

1. Ξαφνικά οι κυρίαρχες δυνάμεις του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, νεοφιλελεύθερη δεξιά και σοσιαλδημοκράτες, αλλά και οι επικυρίαρχες χώρες όπως η Γερμανία, ανησυχούν για την επικείμενη άνοδο των "ακραίων και ευρωφοβικών πολιτικών σχημάτων" που ενδέχεται να φτάσουν το 30% στις ευρωεκλογές και να σχηματίσουν πολιτική ομάδα, εξέλιξη που μπορεί να διαταράξει το μονοδιάστατο των αποφάσεων. Έτσι βλέπουν "απειλές" κατά της δημοκρατίας και αναζητούν μια νέα αφήγηση για την Ευρώπη.

2. Όλος αυτός ο προβληματισμός και οι δήθεν απειλές για τη δημοκρατία είναι το λιγότερο υποκριτική. Κι αυτό γιατί η πραγματική απειλή για το ευρωπαϊκό δημοκρατικό κεκτημένο και την ευρωπαϊκή προοπτική δεν είναι τα δηλωμένα ακροδεξιά κόμματα, αλλά οι προαναφερθείσες κυρίαρχες δυνάμεις, οι οποίες με τις πολιτικές που εφαρμόζουν από την επομένη της γέννησης του ευρώ μόχλευσαν τις ταξικές ανισότητες, ιδιωτικοποιούν τα δημόσια αγαθά και τις κρατικές λειτουργίες, καταργούν συστηματικά το κοινωνικό κράτος.

3. Η χρηματοοικονομική κρίση και η κρίση χρέους της ευρωζώνης ήρθαν να αποκαλύψουν την καταστροφικότητα των εφαρμοζόμενων πολιτικών. Οι κυρίαρχες δυνάμεις θεσμοθετούν και διοικούν σε καθεστώς εξαίρεσης (πχ δημοσιονομικό σύμφωνο).

4. Οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν επί το πλείστον θεσμική θωράκιση έναντι του δηλωμένου ναζισμού και φασισμού.

5. Το πραγματικό πρόβλημα της Ευρώπης είναι η μετάλλαξη του φασιστικού ιού που ενδύεται τη λεοντή του politically correct για να εφαρμόσει ακραίες μορφές βιοπολιτικής εξουσίας που αφαιρούν ανθρώπινα, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Η διαχείριση της ελληνική κρίσης προκάλεσε ανθρωπιστική κρίση (1,5 εκατ. άνεργοι, 3 εκατ. ανασφάλιστοι, 1 εκατ. απλήρωτοι εργαζόμενοι, 4000 αυτοκτονίες κ.ο.κ.) και εκθεμελίωσε μεγάλο μέρος του παραγωγικού ιστού της χώρας.

6. Οι κυρίαρχες δυνάμεις της ΕΕ επιχειρούν να μοχλεύσουν φοβίες στους Ευρωπαίους ψηφοφόρους για να καλύψουν την πολιτική τους χρεοκοπία. Ουδείς αποτολμά να μιλήσει επίσημα για τη γερμανοποίηση της Ευρώπης και την επιβολή του οργανωτικο-οικονομικού μοντέλου της, με την ίδια βιαιότητα που το επέβαλε στην Ανατολική Γερμανία με τα γνωστά αποτελέσματα…

7. Η Γαλλία δεν φοράει πια τα παντελόνια, ο γαλλογερμανικός άξονας έχει ξεπεραστεί και η Συνθήκη των Ιλισίων είναι πλέον έναcout de theater, που μπορούσε να το παίζει ο Σαρκοζί, αλλά όχι ο Φρανσουά Ολάντ. Και ο Κάμερον, αυτός που ήθελε να κατεβάσει το ίντερνετ και το στρατό όταν κάποιοι πιτσιρικάδες έκαψαν ένα κτίριο στο Λονδίνο, το μόνο που διεκδικεί είναι η διάσωση του City.

8. Είπε ο Υβ Μπερτοντσίνι της Notre Europe πως αν οι ευρωσκεπτικιστές πιάσουν 30%, οι υπόλοιποι θα είμαστε 70%!... Ξεχνά πως ο Αδόλφος Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία με 33%.

9. Την Ευρώπη θα την σώσουν οι Ευρωπαίοι πολίτες σταδιακά, με πολύ πόνο και ελπίζουμε χωρίς αίμα. Στη Γαλλική Επανάσταση πήρε 80 χρόνια για να ισορροπήσει στην Τρίτη Δημοκρατία…

10. Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία δεν μπορεί να συγκροτηθεί με τον γερμανικό οικονομικό εθνικισμό σε έξαρση. Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία θα υπάρξει όταν δεν θα υπάρχουν επικυρίαρχες δυνάμεις, δηλαδή όταν τα γερμανικά λάντερ θα πάψουν να είναι ομοσπονδία, η Ιταλία, η Βρετανία, η Ισπανία κ.ο.κ. θα διασπασθούν για να συνενωθούν ξανά στην Ευρώπη των Κοινωνιών, όπου οι μικρές πατρίδες θα διασφαλίζουν την αρμονία και την ισορροπία.

Αναλυτικότερα θα ήθελα να επισημάνω και τα ακόλουθα για το πώς φτάσαμε έως εδώ και τι παίζεται στις ευρωεκλογές:

Με αφορμή τις εκλογές για το ευρωκοινοβούλιο: Ο λόγος στους Πολίτες (#Σπανίως αλλά Τώρα)

Το ιστολόγιό μας είναι καλεσμένο σήμερα μαζί με πολλά άλλα, από την Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα, σε μια συζήτηση με θέμα «Απειλές κατά της δημοκρατίας στο δρόμο προς τις ευρωεκλογές: Η αναζήτηση μιας νέας αφήγησης για την Ευρώπη». Αφορμή για διάλογο και περίσκεψη λίγες μέρες πριν τις εκλογές:

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Οι απειλές κατά της δημοκρατίας προέρχονται από τον χώρο των πολιτικών δυνάμεων που ενώ χρησιμοποιούν τις εκλογές για να συγκεντρώσουν δύναμη και χρήματα πρεσβεύουν ιδεολογικά το μονοκομματικό κράτος, την ρατσιστική Ευρώπη φρούριο και την εθνικιστική αναβίωση. Που όμως πατάνε οι δυνάμεις αυτές για την ισχυροποίησή τους; Προφανώς στην οικονομική κρίση.

Τους καιρούς της ευημερίας οι απειλές για την δημοκρατία είναι περιορισμένες - κυρίως εδράζονται στον ρατσισμό των βολεμένων απέναντι στην φτώχεια που εισβάλλει στην ήσυχη ζωή τους από τις πρώην αποικίες.

Τον καιρό της κρίσης όμως, οι απειλές έχουν πολλές αφορμές και ενδυναμώσεις: στην Ευρώπη η καθυστέρηση της ενοποίησης διαρρηγνύει τον κοινωνικό ιστό: οι διαφορές Βορρά Νότου στο επίπεδο διαβίωσης, στα δικαιώματα, στην συμμετοχή στο ίδιο το μέλλον διευρύνονται. Το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο παραμένει διακοσμητικό - οι αποφάσεις λαμβάνονται διακρατικά και διακομματικά σε κλειστά κέντρα αποφάσεων, χωρίς πρόσβαση ή έλεγχο από τους πολίτες. Οι ίδιες οι ευρωεκλογές υπόσχονται πράγματα που δεν μπορούν να υλοποιήσουν: την Ευρώπη που θέλουμε θα ψηφίσουμε αλλά θα εισπράξουμε την πολιτική της ομάδας των κρατών που κυριαρχούν οικονομικά στην Ευρώπη.

Οι απειλές για την δημοκρατία προέρχονται από την φτώχεια του Νότου και τον ρατσισμό του Βορρά. Από την χρεοκοπία όλο και περισσότερων κρατών και τα αφύσικα πλεονάσματα κάποιων λίγων. Η αίσθηση ότι η ισχυρή Γερμανία εκμεταλλεύεται τα πλεονεκτήματά της έναντι των εταίρων της για να τα διευρύνει, δυναμώνουν τον ευρωσκεπτικισμό. Η άρνηση των ευρωομολόγων, της αμοιβαιοποίησης του χρέους μαζί με τα σκάνδαλα της προώθησης με παράνομους τρόπους της δεσπόζουσας εμπορικής θέσης της γερμανικής οικονομίας (μίζες και συγκάλυψη, άρνηση αποζημιώσεων, άρνηση κουρέματος στα χρέη όταν η ίδια ωφελήθηκε από αυτό το ίδιο γεγονός το 53) δημιουργούν την αμφιβολία κατά πόσον η ιδέα της ομοσπονδιακής Ευρώπης, των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, είναι καν στα σχέδια των ευρωπαϊκών ελιτ.

Στον δρόμο για τις ευρωεκλογές οι ευρωσκεπτικιστές ενισχύονται. Οι κυρίαρχες ελιτ πλαστογραφούν μια πορεία που δεν γίνεται στην πραγματικότητα. Και οι χρεοκοπημένοι λαοί σηκώνουν τα βάρη μιας πολιτικής για την οποία δεν ευθύνονται. 

Υπάρχει φάρμακο; Ναι, η άμεση ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Η ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης. Η αποφασιστική λειτουργία του ευρωκοινοβουλίου. Η ευρωπαϊκή FED, ο ένας υπουργός οικονομικών, ενέργειας, εξωτερικών με άμεση λογοδοσία στο ΕΚ. Το ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο. Η αμοιβαιοποίηση του κέρδους και του χρέους - η επένδυση στην πράσινη ενέργεια και στην έξυπνη ανάπτυξη. Οι ποιοτικοί έλεγχοι των εισαγωγών από χώρες εκμετάλλευσης της εργασίας και ακριβών κοινωνικά και ενεργειακά, "φτηνών" προϊόντων. Η άσκηση κοινής ευρωπαϊκής εμπορικής πολιτικής. Και πολλά άλλα.

Στην Ελλάδα, να αποκατασταθεί το ευρωπαϊκό κεκτημένο στην θεσμική ανεξαρτησία (ακόμη έχουμε κομματικό κράτος) στην επιχειρηματικότητα (ακόμη έχουμε παράλογους φόρους και είσπραξη ανείσπρακτου ΦΠΑ), στο ασφαλιστικό (εισφορές χωρίς σύνδεση με εισόδημα), στον καταλογισμό ευθυνών στους κυβερνώντες (μη ευθύνη διοικούντων), στην λειτουργία της δικαιοσύνης (παρεμβάσεις). Με αδικίες τέτοιου μεγέθους, δύσκολα μπορούν να αντιμετωπισθούν οι απειλές κατά της δημοκρατίας όταν οι κυβερνώντες οι ίδιοι τις ενισχύουν...

Ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης τώρα και ευρωπαϊκό κεκτημένο παντού, λοιπόν. Και ευρωπαϊκό κοινοβούλιο που κυβερνά την ήπειρό μας, όχι διακοσμητικό.

Ο λόγος στους Πολίτες. Σπανίως συμβαίνει αυτό στην τριτοκοσμική μας χώρα, αλλά Τώρα, με αφορμή τις αυτοδιοικητικές και ευρωκοινοβουλευτικές εκλογές στις 25 Μαΐου, συμβαίνει. Είναι ευκαιρία να δοθεί το σωστό μήνυμα.

Σπανίως αλλά Τώρα.

Η Ευρώπη-Οικολογία, οι εκλογές και η αναζήτηση "ευρείας προοδευτικής συνεργασίας" με Δράση/ΦιΣ

από το ECO blog

Είχαμε δημοσιεύσει (εδώ) την πρόθεση του πράσινου κόμματος Ευρώπη-Οικολογία να διερευνήσει μαζί με την Δράση, την δυνατότητα παρουσίας ενός υβριδικού σχήματος πράσινων/φιλελεύθερων στις ευρωεκλογές (και μαζί σε κάποιες αυτοδιοικητικές περιφέρειες) που θα υλοποιούσε την σύγκλιση "μεταξύ πολιτών, κινήσεων και κομμάτων που υπερασπίζονται και ενδιαφέρονται να προωθήσουν την ιδέα της Ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης." Η κίνηση αυτή, που έγινε αποδεκτή δημοκρατικά και από τα δύο κόμματα, συμπεριέλαβε αμέσως και την ΦιΣ (Φιλελεύθερη Συμμαχία) και διήρκεσε με πυκνές συνομιλίες για πάνω από ένα μήνα, διεκόπη πρόσφατα μετά την αιφνίδια αλλαγή ατζέντας και εκλογικών προτεραιοτήτων στον χώρο των φιλελευθέρων που προέκυψε από παρέμβαση του Ευρωπαϊκού Φιλελεύθερου Κόμματος/ALDE. 

Από την κατάρτιση του σχετικού ψηφοδελτίου για την ευρωβουλή αλλά και την περιφέρεια Αττικής, αποχώρησαν έτσι Ευρώπη-Οικολογία και Φιλελεύθερη Συμμαχία (εδώ). Παρά την συνεχιζόμενη παραπληροφόρηση, όπως πχ σε άρθρο του Αθανάσιου Έλλις στην Καθημερινή (Οι "Γέφυρες" της μεταρρύθμισης) με φαντασιώσεις του συγγραφέα ότι "μόνο θετικά μπορεί κανείς να δει τις «Γέφυρες», τη συνεργασία, κοινή πορεία και, γιατί όχι, μελλοντική συνένωση κομμάτων και κινήσεων που περιγράφονται ως μεταρρυθμιστικό τόξο, όπως είναι η «Δράση», η «Δημιουργία ξανά», η «Φιλελεύθερη Συμμαχία» και η «Ευρώπη - Οικολογία»" το γεγονός είναι ότι συνεργάζονται μόνο Δράση και Δημιουργία Ξανά μεταξύ τους και υπό την πολιτική σκέπη του ALDE.

Όσον αφορά την Ευρώπη-Οικολογία αλλά και την στάση της περιφερειακής αυτοδιοικητικής κίνησης "Οξυγόνο" (για την Αττική) που οι συνεργαζόμενες κινήσεις πρόλαβαν να παρουσιάσουν, μπορείτε να δείτε παρακάτω τις σχετικές ανακοινώσεις: (σε επόμενο άρθρο θα παρουσιαστούν οι κινήσεις και οι υποψήφιοι που στηρίζει η Ε-Ο στις δημοτικές και αυτοδιοικητικές εκλογές πανελλαδικά)

Σχετικά με τις Ευρωεκλογές:

Για τις εκλογικές συνεργασίες

Η «Ευρώπη – Οικολογία» είναι ένα σύγχρονο Πράσινο Κόμμα που ιδρύθηκε πριν από δύο μήνες από πολίτες, που ενδιαφέρονται να συμβάλλουν στη διαμόρφωση μιας νέας, δίκαιης και βιώσιμης πορείας της χώρας μας. Στις βασικές πολιτικές μας προτεραιότητες περιλαμβάνονται η προώθηση της βιώσιμης, «έξυπνης» ανάπτυξης και η μετεξέλιξη της Ευρώπης προς ένα ομόσπονδο κράτος. Πρόκειται για επιλογές, που σήμερα περισσότερο από ποτέ, πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητες για την Ελλάδα: Μόνο έτσι θα ξεπεραστεί με δημιουργικό τρόπο η σημερινή πολύπλευρη κρίση και θα αποφύγουμε να τεθούμε στο περιθώριο των διεθνών εξελίξεων.

Ειδικά το θέμα της Ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης θεωρούμε ότι μπορεί να προωθηθεί αποτελεσματικότερα μέσα από συνεργασίες και συγκλίσεις ανθρώπων και ομάδων, που ακόμα και αν διαθέτουν διαφορετικές πολιτικές οπτικές, τους ενώνει το κοινό ευρωπαϊκό όραμα. Το κοινό μανιφέστο των Daniel Cohn-Bendit από τους Πράσινους και Guy Verhofstadt από τους Φιλελεύθερους (Debout l’ Europe!) φαίνεται να δείχνει έναν τέτοιο δρόμο.

Οι επερχόμενες ευρωεκλογές, θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα ιδανικό πλαίσιο για την επιδίωξη μιας τέτοιας προοπτικής, τόσο μέσα από τον πολιτικό αγώνα στην Ελλάδα, όσο και μέσω της συμβολής στις αντίστοιχες ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις. Για το λόγο αυτό διερευνήσαμε με θάρρος, ειλικρίνεια και ανοικτό πνεύμα τις δυνατότητες συνεργασίας με τη «Δράση». Χωρίς να παραγνωρίζουμε τις διαφορετικές οπτικές και αφετηρίες, θεωρήσαμε ότι στα ευρωπαϊκά ζητήματα θα μπορούσαμε τη διαφορά να τη μετατρέψουμε σε συμπληρωματικότητα.

Μετά από ένα διάστημα συζητήσεων, κατά το οποίο συμφωνήθηκαν αμοιβαία μια σειρά από σημαντικά και για τις δύο πλευρές ζητήματα, η προσπάθεια αυτή δεν καρποφόρησε. Η «Δράση», προτίμησε να ...

ΔΝΤ: Ομοσπονδιακό κράτος ή διάλυση της Ευρωζώνης

 Δείτε το αφιέρωμα, εδώ: www.imf.org

Έχει πάντα ενδιαφέρον η κόντρα ΔΝΤ-Γερμανίας ως προς την ορθότερη προσέγγιση της οικονομικής πολιτικής, ειδικά στο θέμα της σχέσης λιτότητας-ανάπτυξης, την ανάγκη ενός (ομοσπονδιακού) υπουργείου οικονομικών για όλη την ευρωζώνη και ενός (ομοσπονδιακού) τραπεζικού συστήματος "διαπραγματευτή" της πραγματικής οικονομίας. Εμείς ήδη γνωρίζουμε ότι το "νεοφιλελεύθερο" ΔΝΤ ταυτίζεται με την "αντινεοφιλελεύθερη" αριστερά στο ζήτημα του κουρέματος του ελληνικού χρέους ως προϋπόθεση εξόδου από την κρίση και ότι έχει ήδη αναγνωρίσει τις λάθος εκτιμήσεις του (υποτίμηση) της αύξησης των δημοσιονομικών πολλαπλασιαστών από το ελληνικό πρόγραμμα. Τώρα βλέπουμε ακόμη μια ταύτιση, με τους φεντεραλιστές αυτήν την φορά: ότι η Ευρώπη δεν έχει μέλλον αν δεν ομοσπονδιοποιηθεί άμεσα:

ΑΣ

του Λεωνίδα Στεργίου*

"Η Ευρωζώνη βρίσκεται στα μαύρα της τα χάλια". 

Ετσι αρχίζει πολυσέλιδο αφιέρωμα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για το μέλλον της Ευρωζώνης, το οποίο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι:

• O πρώτος είναι να μετεξελιχθεί η Ευρωζώνη γρήγορα σε ομοσπονδιακό κράτος με νόμισμα το ευρώ.
• Ο δεύτερος είναι να παραμείνει η Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά χωρίς το ευρώ, δηλαδή να διαλυθεί η Ευρωζώνη.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο αφιέρωμά του με τίτλο "Europe’s Union Step by Step - Europe’s Road to Integration - Whither the Euro? ", παραδέχεται ότι έχουν γίνει σημαντικά βήματα από την κατεύθυνση της ολοκλήρωσης, αλλά αυτά γίνονται με πολύ αργούς ρυθμούς –τόσο αργούς που είναι σαν να μη γίνεται τίποτα. 

Το 1949 δημιουργήθηκε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ύστερα από πρωτοβουλία από πέντε κράτη: Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο και Λουξεμβούργο. Από τότε μέχρι σήμερα, η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ενωσης έχει προχωρήσει πολύ με σημαντικότερους σταθμούς την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989, την κυκλοφορία του ευρώ το 1999 και το κύμα ένταξης νέων μελών της Κεντρικής Ευρώπης το 2004 (διεύρυνση).

Ομως, η παγκόσμια πιστωτική κρίση το 2008 ανέδειξε με τον πιο έκδηλο τρόπο ότι η Ευρωζώνη δεν είχε καμία γραμμή άμυνας ούτε ήταν έτοιμη πολιτικά, οικονομικά και νομισματικά για να διαχειριστεί κρίση και ύφεση. 

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, που αναφέρει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, είναι ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης που θεωρητικά επέβαλε τη δημοσιονομική πειθαρχία και τον δημοσιονομικό έλεγχο στα κράτη-μέλη ήταν αναποτελεσματικό. Διότι, ενώ υπήρχε το Σύμφωνο, η πιστωτική κρίση μετατράπηκε στην Ευρωζώνη σε κρίση χρέους. Δηλαδή, η Ευρωζώνη (η συνθήκη της) απέτυχε στο μοναδικό που προστάτευε, καθώς όλα τα υπόλοιπα για τη διαχείριση μιας κρίσης δεν τα προέβλεπε. 

Παράδειγμα, η Συνθήκη δεν προέβλεπε και συγκεκριμένα απαγόρευε τη διάσωση ενός κράτους-μέλους από τα υπόλοιπα. Ετσι, δημιουργήθηκε ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης για τη διάσωση της Ελλάδας.

Πολιτική ανεπάρκεια

Αλλά δεν ήταν μόνο το δημοσιονομικό πρόβλημα. Η Ευρωζώνη από τη σύστασή της, σύμφωνα με το ΔΝΤ, δεν έδωσε σημασία στο τραπεζικό σύστημα. Οχι ως μέρος της νομισματικής ένωσης, αλλά ως «διαπραγματευτής» της πραγματικής οικονομίας. 

Οπως εξηγεί το ΔΝΤ, το ευρώ έφερε μεγάλη μείωση επιτοκίων στις αδύναμες χώρες ή στη λεγόμενη περιφέρεια. Αυτό με τη σειρά του προκάλεσε εκτίναξη των τιμών κυρίως σε μη παραγωγικούς τομείς, μεγάλη αύξηση μισθών και σε ανεξέλεγκτο δανεισμό. Ενώ, λοιπόν, σε όλα αυτά τα χρόνια, από την εμφάνιση του ευρώ μέχρι την κρίση του 2008, υπήρχαν διασυνοριακές ροές κεφαλαίων, δεν υπήρχε ταυτόχρονα «διασυνοριακή μεταφορά κόστους χρήματος». 

Ετσι, όταν ξέσπασε η κρίση και τα κεφάλαια αποτραβήχτηκαν από τις αγορές, η κάθε χώρα έμεινε με τα χρέη της και τα αντίστοιχα κόστη της. Δηλαδή, είχαμε ανεξάρτητα κράτη, το καθένα με το δικό του πρόβλημα. 

Με τον τρόπο αυτό μετατράπηκε η πιστωτική κρίση σε κρίση χρέους, καθώς τα κράτη εκλήθησαν να διασώσουν τις τράπεζες. Η πολιτική ανεπάρκεια της Ευρωζώνης, σύμφωνα με το ΔΝΤ, φάνηκε από το γεγονός ότι τα πρώτα δύο χρόνια της κρίσης (2008-2010) αντί οι Ευρωπαίοι πολιτικοί να ...