Εάν ο Γεωργιάδης ή ο Βορίδης όντως τελικά αναλάβουν κάποιο υπουργείο, θα οφείλεται και στην απροθυμία της ΔΗΜΑΡ να «λερώσει τα χέρια» της συμμετέχοντας στην προσπάθεια εξεύρεσης μιας θετικής λύσης.
Μάνος Ματσαγγάνης: Η κυβέρνηση Παπαδήμου και η Δημοκρατική Αριστερά
του Ανδρέα Γιάνναρου
Πολλά ακούω και κυρίως πολλά διαβάζω από χθες, ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου επιβλήθηκε από εξωθεσμικά συμφέροντα, ότι η τεχνοκρατία αντικαθιστά την πολιτική, ότι το τρίπτυχο ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ- ΛΑΟΣ συγκυβερνά και επίσημα και η Αριστερά δικαιώθηκε για τις προβλέψεις της.
Κανείς δεν μπορεί να προδικάσει και να προεξοφλήσει τίποτα ιδίως σε μια κρίσιμη και ιδιαίτερα ρευστή πολιτική και οικονομική κατάσταση.
Θεωρώ ότι η κυβέρνηση εκτάκτου ανάγκης ήταν αναγκαία για την αποκατάσταση της δημοκρατικής ομαλότητας και την διατήρηση του ευρωπαικού προσανατολισμού.
Η επιλογή Παπαδήμου με τις υπάρχουσες συνθήκες και τους δεδομένους σχηματισμούς σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο είναι η πιο ενδειδεγμένη λύση που μπορεί να μην προέκυψε από εκλογές αλλά αποτυπώνει την πλειοψηφία της κοινωνίας τουλάχιστον μέχρι σήμερα από τα δύο κόμματα εξούσίας και το ΛΑΟΣ.
Η μη επιλογή ενός πολιτικού προσώπου δεν φανερώνει και το τέλος της πολιτικής αλλά την εξάντληση ενός σάπιου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος που βασίστηκε στην οικογενειοκρατία, την κομματοκρατία και την κλεπτοκρατία.
Άρα το πρόβλημα δεν είναι η αντικατάσταση της πολιτικής από την τεχνοκρατία αλλά το μπόλιασμα της με τεχνογνωσία και τεχνοκρατισμό πράγμα αναγκαίο σήμερα σε μία εποχή πολύπλοκων και πολυσύνθετων προβλημάτων που δεν επιλύνονται μόνο από το παραδοσιακό άξονα αριστερά-δεξιά και κεφάλαιο-εργασία.
Το ζήτημα λοιπόν που ετέθη στις πολιτικές δυνάμεις του τόπου για συμμετοχή σε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας δεν αφορούσε προγραμματικές, ιδεολογικές ή άλλες συγκλίσεις απλά την διερεύνηση ενός μίνιμουμ δεσμευτικού πλαισίου μέχρι τις εκλογές και από την συμμετοχή ή όχι των δυνάμεων αυτών θα διαμορφωνόταν και το πλαίσιο αυτό.
Δυστυχώς σε μια κρίσιμη στιγμή οι δυνάμεις της αριστεράς παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις προέταξαν το κομματικό και κυρίως το παραδοσιακό αριστερό τους λόγο από την αναγκαία προσαρμογή στις συνθήκες και την ανάγνωση της πραγματικότητας.
Αντί να συμμετέχουν στο πρόβλημα και με τις μικρές τους δυνάμεις και χωρίς να μικρομεγαλίζουν, να επιδιώξουν ορθολογική διαχείρηση της κρίσης με προστασία της κοινωνικής συνοχής, δίκαιης κατανομής των βαρών, φάνηκαν για ακόμα μία φορά ανέτοιμες να αναλάβουν την ευθύνη και περιχαρακώθηκαν πίσω από προεξοφλημένες ανακοινώσεις του τύπου "ανασύσταση του δικομματισμού" και "συγκυβέρνηση με την ακροδεξιά" και δεν θέλησαν να θυσιάσουν το πολιτικό και κομματικό όφελος μπροστά στο κοινωνικό.
Δυστυχώς όμως η ανασύσταση του δικομματισμού και η ενίσχυση της ξεονοφοβικής λαϊκής δεξιάς δεν φανερώνει μόνο την ανασύνθεση του αστικού μπλοκ εξουσίας αλλά και την απουσία της Αριστεράς από την κεντρική πολιτική σκηνή, έστω και αν η γραμμή της δικαιωθεί στον επουράνιο παράδεισο.
