Νέα πολιτική πλατφόρμα και παρέμβαση από μέλη του ΣΥΡΙΖΑ Αν. Αττικής: Κείμενο Αρχών σε δημόσια διαβούλευση

Κίνηση Μελών Αν. Αττικής: Για τη δημοκρατική αριστερή ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ

Σε μια συγκυρία που απειλούνται συλλογικά, κοινωνικά, εργασιακά και ατομικά δικαιώματα από την παλινόρθωση της αντιδραστικής δεξιάς και που η μισαλλοδοξία και ο ρατσισμός γιγαντώνονται απειλητικά μέρα με τη μέρα, είναι επιτακτική η ανάγκη ο ΣΥΡΙΖΑ να συναντηθεί με όσο το δυνατόν πλατύτερα στρώματα της κοινωνίας.

Οι υπογράφοντες το κείμενο αυτό αποφασίσαμε να συμβάλουμε με όλες τις δυνάμεις μας στο αναγκαίο εγχείρημα της ανασυγκρότησης και διεύρυνσης του κόμματός μας, ιδιαίτερα στο χώρο δράσης μας, την Ανατολική Αττική, συμβάλλοντας στην οικοδόμηση ενός μεγάλου λαϊκού ριζοσπαστικού κόμματος της Αριστεράς, ενός κόμματος που θα παραμείνει φορέας προοδευτικής αλλαγής της κοινωνίας και δεν θα περιορίζεται στον ρόλο της απλής εναλλαγής στην κυβέρνηση στο πλαίσιο ενός νέου κακέκτυπου δικομματισμού. Ένα κόμμα που θα περιφρουρεί θεσμικά και θα προστατεύει πολιτικά το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, απαραίτητη προϋπόθεση για την εξυγιαντική του επίδραση στην κοινωνία.

Οι διαδικασίες που θα ακολουθήσουμε θα είναι δημόσιες, ανοικτές σε συντρόφους/ες και φίλους/ες, συμφωνούντες ή διαφωνούντες, όπως το καταστατικό μας επιτρέπει και επιβάλλει. Αυτό, εξάλλου, υπηρετεί και η κοινοποίηση του κειμένου αρχών, τιθέμενου σε ανοικτή διαβούλευση. 

Στόχος μας είναι η οργάνωση καταρχάς μιας ευρείας ανοικτής σύσκεψης, για την οποία θα υπάρξει δημόσια πρόσκληση, ώστε να ανταλλάξουμε απόψεις και να ξεκινήσουμε μια διαδικασία συμβολής στον επί της ουσίας δημόσιο διάλογο που πρέπει να ξεκινήσει.

Βρισκόμαστε στον δρόμο προς το 3ο Συνέδριο του κόμματος μας. Μαζί με την προγραμματική ανασύνταξη, στα καθήκοντα μας ως αντιπολίτευση είναι να αποκαλύπτουμε την σύγκρουση του δικού μας αξιακού φορτίου και ιδεολογικού πλαισίου απέναντι στον αυταρχικό, συντηρητικό, σκοταδιστικό κόσμο της δεξιάς του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού και του σκληρού αυταρχισμού.
Σε αυτή τη συνθήκη οφείλουμε να οικοδομήσουμε :
Ένα κόμμα που θα έχει ως στόχο τη μείωση των τεράστιων ανισοτήτων και διακρίσεων

• Ένα κόμμα θεσμικής και πολιτικής εμβάθυνσης της δημοκρατίας, που θα στοχεύει στην ενεργοποίηση και συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών, ιδιαίτερα των νέων.
• Ένα κόμμα δυναμικής και πρωτοπόρας συμβολής, στο μέτρο των δυνάμεων του, στην αντιστροφή της πορείας της καταστροφικής κλιματικής κρίσης και στην αλλαγή του παραγωγικού και καταναλωτικού μοντέλου της χώρας, με κριτήριο την υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας, ώστε η «πράσινη ανάπτυξη” να μην εκφυλιστεί σε μία ακόμη επιχειρηματική συναλλαγή. 

Στηρίζουμε και στηριζόμαστε στην πολιτική διακήρυξη που ομόφωνα ψηφίστηκε από την Κεντρική Επιτροπή και επικυρώθηκε επίσης ομόφωνα από την ΚΕΑ, που αποτυπώνει τη φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς με ορίζοντα τον Σοσιαλισμό με Ελευθερία και Δημοκρατία και που σκιαγραφεί, παράλληλα, με σαφήνεια και καθαρότητα τα άμεσα πολιτικά μας καθήκοντα.

Η σαφής δήλωση ότι η σταθερή πορεία άμβλυνσης των ανισοτήτων και των διακρίσεων πρέπει να φθάσει μέχρι τέλους, μέχρι την οικοδόμηση μιας κοινωνίας χωρίς ανισότητες και διακρίσεις, κάνει σαφές το όραμά μας, και ορίζει το πού εντάσσονται τα επιμέρους πολιτικά και προγραμματικά μας βήματα. Ανισότητες και διακρίσεις που αφορούν όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας, οικονομικές, κοινωνικές, θρησκευτικές, φυλής, φύλου, καταστάσεων σωματικής αναπηρίας, σεξουαλικού προσανατολισμού, επιλογής φύλου κ.λπ.

Ωστόσο, στην πορεία της ανασυγκρότησης, υπάρχουν κάποια ζητήματα, τα οποία μας έχουν προβληματίσει, όπως απόψεις που θέλουν να ταυτίσουν την Αριστερά με έναν προοδευτισμό ασαφούς περιεχομένου ή που θέλουν να ταυτίσουν την έννοια «κόμμα» με την έννοια «παράταξη». Πρακτικές που τείνουν να μετατρέψουν τα όργανα και τα μέλη του Κόμματος, σε παρατηρητές και αποδέκτες σοβαρών αποφάσεων που λαμβάνονται από κάποιο κέντρο με ασαφή δομή και νομιμοποίηση, χωρίς να τους δίνεται καμιά δυνατότητα συμμετοχής στη διαμόρφωση τους.

Μας ενοχλεί ότι επιχειρείται ένας προσχηματικός «διάλογος», κυρίως μέσω των ΜΜΕ ή των Κοινωνικών Δικτύων, που αποφεύγοντας συστηματικά να μπει στην ουσία των πολύ σοβαρών ζητημάτων, στοχεύει στη κατασκευή εσωτερικών εχθρών, που είτε «δεν θέλουν τη διεύρυνση για να μη χάσουν τις καρέκλες» είτε «θέλουν να ευνουχίσουν τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά του κόμματος, για λόγους προσωπικής ιδιοτελείας»» Ιδιαιτέρως, όμως, μας ανησυχεί το νοσηρό φαινόμενο του παραγοντισμού και των προσωπικών εξωθεσμικών πρακτικών κάποιων κορυφαίων, και όχι μόνο, στελεχών του κόμματος.

Τέτοιες πρακτικές, στην Ανατολική Αττική, τουλάχιστον, έχουν οδηγήσει σύμφωνα με συρρέουσες ενδείξεις στην δημιουργία μηχανισμού απολιτικού στην ουσία, απολύτως εξωθεσμικού, που λειτουργεί με την ανάπτυξη άτυπης παράλληλης οργανωτικής δομής. Τέτοια φαινόμενα οδηγούν νομοτελειακά σχεδόν στη δημιουργία εσωκομματικών πελατειακών σχέσεων και στην οικοδόμηση πελατειακού κράτους επί κατάληψης της εξουσίας. Αναρωτιόμαστε αν αυτό αποτελεί ιδιαιτερότητα της Ανατολικής Αττικής, αν και σφόδρα μας ανησύχησε ανάλογη αναφορά σε πρόσφατη απόφαση της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ.

Στον αντίποδα αυτών, εγγύηση μιας προοδευτικής αλλαγής για μια κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης είναι το χτίσιμο ενός κόμματος μαζικού, σύγχρονου και δημοκρατικού.

Η οικοδόμηση ενός κόμματος μαζικού σημαίνει να πάρουμε τη διεύρυνση του κόμματος στα χέρια μας. Η ενδυνάμωση του κόμματος προϋποθέτει να υποδεχθούμε και να εντάξουμε ουσιαστικά στη ζωή των ΟΜ όσους νέους συντρόφους ήρθαν ήδη μαζί μας. Όλοι όσοι είναι ενταγμένοι στο Σύριζα έχουν τις ίδιες υποχρεώσεις και τα ίδια δικαιώματα ανεξάρτητα «προϋπηρεσίας». Δεν υφίσταται διάκριση νέων και παλαιών μελών. Όμως αυτό δεν αρκεί. Με σχεδιασμό, πρόγραμμα και κινηματική λογική οφείλουμε να βγούμε στην κοινωνία και να συναντηθούμε μαζί της στο πεδίο των κοινωνικών αγώνων. Να πείσουμε και να πειστούμε ότι η λογική της ανάθεσης δεν οδηγεί στην προοδευτική αλλαγή της κοινωνίας. Έτσι μόνο οι οργανώσεις μας θα γίνουν ελκυστικές και ως εκ τούτου μαζικές Το πρόβλημα της σύνδεσης με την κοινωνία δεν είναι μόνο και κυρίως αριθμητικό, αλλά πρωτίστως πολιτικό και οργανωτικό. Αφορά τη διάσπαρτη πολύμορφη Αριστερά, τον ευρύτερο προοδευτικό κόσμο, τις νέες γενιές που αναζητούν μία νέα σχέση με την πολιτική, εκείνους που επιλέγουν την αποχή.

Ένα κόμμα σύγχρονο σημαίνει να αξιοποιήσουμε όλες τις δυνατότητες των νέων τεχνολογιών που επιτρέπουν την διάνοιξη μιας ηλεκτρονικής κομματικής ζωής, συμπληρωματικά με την άμεση, υλική και συντροφική κομματική ζωή, με εξυπηρέτηση λειτουργιών όπως αυτή της ενημέρωσης, του διαλόγου και της διαβούλευσης για σειρά από ζητήματα αλλά και της λήψης αποφάσεων. Οι νέες τεχνολογίες διευρύνουν τις δυνατότητες επικοινωνίας, είναι χρήσιμες και ουσιαστικές όταν μετασχηματίζουν την ενημέρωση σε συμμετοχή και δράση. Όμως, ο εκσυγχρονισμός δεν εξαντλείται στην αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών. Απαιτεί ένα κόμμα ανοικτό στα νέα ρεύματα και τις νέες ιδέες της Αριστεράς, και των Κινημάτων, με τη δημιουργία δομών υποδοχής, και διάχυσης των νέων ρευμάτων και πρόκλησης διάλογου

Ένα κόμμα δημοκρατικό σημαίνει να ψηφίσουμε ένα νέο καταστατικό λειτουργίας που θα διέπεται από τη μέριμνα για θεσμικό καθορισμό των ορίων, των υποχρεώσεων και των δικαιωμάτων όλων, από τα κεντρικά καθοδηγητικά όργανα και τον πρόεδρο, μέχρι τις ΟΜ και το κάθε μέλος. Από τη μέριμνα για θέσπιση καταστατικών προβλέψεων και δεοντολογικών κανόνων που να τηρούνται απαρέγκλιτα. , ώστε οι τάσεις να λειτουργούν ως πραγματικά ρεύματα ιδεών και όχι ως μηχανισμοί νομής της κομματικής εξουσίας

Ανάπτυξη αυστηρών καταστατικών εμποδίων στη δημιουργία απολιτικών, πελατειακών, προσωπικών μηχανισμών γύρω από κομματικά, κοινοβουλευτικά ή κυβερνητικά στελέχη.

Όμως το βασικότερο στοιχείο εκδημοκρατισμού είναι η ουσιαστική μετακίνηση του κέντρου των αποφάσεων στα δεκάδες χιλιάδες μέλη του Κόμματος .

Όλες οι σημαντικές κομματικές αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται ( ή να επικυρώνονται σε περίπτωση ειδικών συνθηκών) από καθολική ψηφοφορία του συνόλου των μελών του κόμματος, ύστερα από διάλογο κατά βάση στις ΟΜ. 

Και αυτό ως αναπότρεπτος καταστατικά κατοχυρωμένος κανόνας, όπως γίνεται, εξάλλου, σε πολλά σύγχρονα ευρωπαϊκά Κόμματα της Αριστεράς κυρίως.

Η δημιουργία ενός τέτοιου σύγχρονου και δημοκρατικού κόμματος των μελών θα είναι μια σημαντική συμβολή στην αντιμετώπιση του φαινομένου της κρίσης αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας και θα μετασχηματίσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα μαζικό λαϊκό κόμμα συντροφικότητας και κοινωνικού μετασχηματισμού.



Γουλιαρης Αντωνης ΟΜ Κορωπίου 

Αναπλ. Συντονιστής Νομαρχιακής Επιτροπής Αν. Αττικής
Κοτσαλης Γιωργος ΟΜ ΒΒΒ 

Μέλος Συντονιστικού Νομαρχιακής Επιτροπής Αν. Αττικής
Γιαννακης Δημήτρης ΟΜ Αχαρνών 

Μέλος Συντονιστικού Νομαρχιακής Επιτροπής Αν. Αττικής
Ντελακη Λια ΟΜ Σπάτων 

Μέλος Νομαρχιακής Επιτροπής Αν. Αττικής

Ροδακης Γιωργος Συντονιστής ΟΜ Αχαρνών 

Μέλος Επιτροπής Οικονομικού Ελεγχου Νομαρχιακής Αν. Αττικής
Αποστολοπουλος Γιαννης Αναπλ. Συντονιστής ΟΜ Αχαρνών
Στεργιου Ηβη Μέλος Συντονιστικού ΟΜ Αχαρνών
Σταμου Φρεντυ Μέλος Συντονιστικού ΟΜ Θρακομακεδονων

Σιμονετατος Ανδρεας Συντονιστής ΟΜ ΒΒΒ
Κοιλακος Σταματης ΟΜ ΒΒΒ 

Μέλος κεντρικής Επιτροπής Οικονομικού Ελεγχου του Συριζα
Βέλλη Ανθη ΟΜ ΒΒΒ 

Δημοτική Σύμβουλος Δήμου ΒΒΒ
Βαρδαβας Μανωλης ΟΜ ΒΒΒ

Κωσταντοπουλου Δεσποινα Συντονίστρια ΟΜ Καλυβιών
Λιαπης Γιαννης Μελος Συντονιστικού ΟΜ Καλυβιων
Κωσταντοπουλος Γιαννης ΟΜ Καλυβιων

Τοτομης Γιωργος Συντονιστής ΟΜ Καπανδριτιου
Πετροπουλος Αντωνης Αν. Συντονιστής ΟΜ Καπανδριτιου
Τοτομης Ντινος Μελος Συντονιστικού ΟΜ Καπανδριτιου
Παναγης Χριστος Μελος Συντονιστικού ΟΜ Καπανδριτιου

Παυλου Δωρα Συντονίστρια ΟΜ Κορωπίου 

Μέλος Νομαρχιακής Επιτροπής Αν. Αττικής
Μυλωνας Κωστας ΟΜ Κορωπίου
Δημοπουλος Γιαννης ΟΜ Κορωπίου
Θεοχαρης Γιωργος ΟΜ Κορωπιου
Χρηστου Τασος ΟΜ Κορωπιου

Σμορογλου Δημητρης Συντονιστής ΟΜ Λαυρίου
Βλαχογιαννης Νικος Μέλος Συντονιστικού ΟΜ Λαυρίου
Παντελη Τανια Μέλος Συντονιστικού ΟΜ Λαυρίου
Κουτσουμπου Μαρια ΟΜ Λαυριου
Τσιαβακος Μανωλης ΟΜ Λαυριου

Δεσυπρης Κυριακος Συντονιστής ΟΜ Παιανίας
Λαγουβαρδος Δημητρης Μέλος Συντονιστικού ΟΜ Παιανίας
Τσατσου Χαρα Μελος Συντονιστικου ΟΜ Παιανιας
Τσατσου Βικη Μελος Συντονιστικου ΟΜ Παιανιας
Ζωγοπουλος Μανος Μελος Συντονιστικου ΟΜ Παιανιας

Σεφεριαδου Ελλισαβετ Συντονίστρια ΟΜ Σαρωνικού 

Μέλος Νομαρχιακής Επιτροπής Αν. Αττικής
Κολλια Στελλα Μελος Συντονιστικού ΟΜ Σαρωνικού
Χατζησταυρου Βασιλης Μέλος Συντονιστικού ΟΜ Σαρωνικού
Πρωτοψαλτη Γεωργια Μέλος Συντονιστικού ΟΜ Σαρωνικού
Παπαντωνης Σταθης Μέλος Συντονιστικού ΟΜ Σαρωνικού
Θεοφανιδου Μαρια Μέλος Συντονιστικού ΟΜ Σαρωνικού
Τημπελης Κωνσταντ. Μέλος Συντονιστικού ΟΜ Σαρωνικού
Νικολακης Νικος ΟΜ Σαρωνικού

Κατης Στεφανος Συντονιστής ΟΜ Σπάτων-Αρτεμιδας
Αργυρος Φιλιππος Μέλος Συντονιστικού ΟΜ Σπάτων-Αρτεμιδας
Κωνσταντινιδης Δημητρης Μέλος Συντονιστικού ΟΜ Σπάτων-Αρτεμιδας
Πασος Μπαμπης Μέλος Συντονιστικού ΟΜ Σπάτων-Αρτεμιδας
Κατσοπουλου Μαριανα Μέλος Συντονιστικού ΟΜ Σπάτων-Αρτεμιδας

πηγή left.gr

"180": #ο λαός δεν δικαιούται δια να αποφασίζει...

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα... η δημοκρατία!

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

tvxs.gr

Η συγκυβέρνηση, παρότι κυβερνά χάρις -και μόνο- στο bonus των 50 εδρών (στο πρώτο έστω και με μια ψήφο κόμμα) και όχι ως πραγματικά πλειοψηφούσα συμμαχία, δεν θέλει εκλογές. Η δεδηλωμένη της έστω και έτσι, είναι ισχνή - στις δημοσκοπήσεις ΝΔ ΠΑΣΟΚ μαζεύουν δεν μαζεύουν ένα 20-25% μαζί - αλλά κάνουν ότι μπορούν να μην ψηφίσουν οι πολίτες αυτό που θέλουν. Η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από αυτήν την Βουλή μοιάζει όνειρο θερινής νυκτός, παρόλα αυτά κάνουν ότι μπορούν να συγκεντρώσουν τον μαγικό αριθμό των 180 βουλευτών για να παραμείνουν μέχρι τον Ιούνιο του 2016 (και τότε ίσως κάτι να σκεφτούν...).

Η τρόικα δεν επιθυμεί "πολιτικές εκκρεμότητες" αλλά ούτε και εκλογές... προτιμά έναν υπάκουο συνεργάτη από έναν διαπραγματευτή με λαϊκή εντολή...

Οι αγορές πάλι προτιμούν "σταθερότητα" - δεν τους αρέσουν οι εκλογές, τους είναι κάτι απεχθές να ανακατεύονται οι Πολίτες στην οικονομική πολιτική. Προτιμούν δοτούς πρωθυπουργούς, μη εκλεγμένους τεχνοκράτες, παρά φύσιν συμμαχίες όπως εκείνη με το ΛΑΟΣ επί Παπαδήμου, οτιδήποτε - αλλά όχι δημοκρατικά εκλεγμένους εκπροσώπους της πλειοψηφίας...

Υπάρχει πρόβλημα προφανώς με τον άτακτο λαό και την επικίνδυνη δημοκρατία. 

Αν μπορούσαν θα καταργούσαν τις εκλογές αφού όλες τους οι μεθοδεύσεις κατασκευής συναίνεσης έχουν και τα όριά τους: κανείς δεν ξέρει πότε ο σιωπηλός λαός, ο υπομονετικός λαός, ο αποσυνδικαλισμένος λαός που δεν συμμετέχει συχνά σε πορείες και διαμαρτυρίες, θα ξεσπάσει - και θα στείλει το παλιό πολιτικό σύστημα στον αγύριστο. 

Η τρόικα εκβιάζει αυτήν την κυβέρνηση αλλά δεν θέλει άλλη να την αντικαταστήσει - εδώ περνούν οι εκβιασμοί, με τους άλλους δεν ξέρεις...

Οι αγορές ετοιμάζουν άνοδο των spreads, βουτιά του χρηματιστηρίου σε περίπτωση που πλησιάσουν και μόνο εκλογές...

Η συγκυβέρνηση εκβιάζει βουλευτές, τραπεζώνει βουλευτές, παρακαλάει βουλευτές - έχει υποσχεθεί το μαγικό νούμερο των 180 στην Μέρκελ έναντι "πολιτικής λύσης" για το μνημόνιο που δεν βγαίνει... κι αν δεν της φέρει τους 180 κινδυνεύει να δει την ...πλάτη της αντί για "πολιτική λύση".

Ποιο είναι το πρόβλημα; Η δημοκρατία! 

Η δημοκρατία απειλεί το status quo των προτεσταντικών πολιτικών λιτότητας που έχει επιβάλλει ο γερμανικός οικονομικός εθνικισμός, απειλεί τις φούσκες χρέους, απειλεί την αποικιοποίηση των χρεοκοπημένων. Η δημοκρατία απειλεί τις δήθεν μεταρρυθμίσεις, την απορρύθμιση δλδ κάθε δημόσιου θεσμού προστασίας, παιδείας, υγείας, την ιδιωτικοποίηση των πάντων ως ιδεολογική εμμονή ακόμη και όταν δεν είναι ευκαιρία κερδοσκοπίας. Η δημοκρατία φέρνει το πόπολο στο προσκήνιο, καταστρέφει τον προγραμματισμό των πολιτικών παρασίτων και των γυπών της οικονομικής κερδοσκοπίας. 

Γι αυτό αφαιρώντας ένα ένα τα δικαιώματα των πολιτών, στην δίκαιη φορολόγηση, στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, στο νερό και το ρεύμα, στην εκπαίδευση και το φυσικό περιβάλλον, έφτασαν στην καρδιά των δικαιωμάτων: στο δικαίωμα του αποφασίζειν.

Φθονεί το "σύστημα" τις δημοκρατικές συμμετοχικές διαδικασίες - προτιμά κλειδωμένα πανεπιστήμια και ψήφο από το σπίτι, χωρίς αληθινή συζήτηση, από αγνώστους μεταξύ αγνώστων. Προτιμά συνδικάτα αδύνατης απαρτίας και απόφασης - δλδ να αποφασίζουν οι απέχοντες. 

Το επικίνδυνο είναι ότι οι συστημικές επιδιώξεις φτάνουν πλέον και στα νέα κόμματα όπως το Ποτάμι, μεταμφιεσμένες ως καινοτομία και μεταρρύθμιση: να εκλέγεις δλδ όλα τα όργανα αλλά εκείνα να μην αποφασίζουν για τίποτα... - μόνο να συμβουλεύουν τον αυτοπρόβλητο ηγέτη (δες εδώ). Και φτάσαμε άνθρωποι της αριστεράς, σοσιαλιστικών, φιλελεύθερων και οικολογικών δημοκρατικών πεποιθήσεων να αρνούνται εθελοντικά τα δικαιώματά τους! 

Είναι και αυτό ένα είδος εκπαίδευσης - πως να εκχωρείτε δικαιώματα στους εκ των ελίτ, αρμοδίους - πως να δεχόσαστε Παπαδήμους στην θέση των εκλεγμένων ηγετών σας - πως να εκχωρείτε στους δανειστές το δικαίωμά σας να αποφασίσετε για τον εαυτό σας - πως εν τέλει να δεχόσαστε εθελοντικά να αποφασίζουν άλλοι για σας!

Η ολιγαρχία επιδιώκει να πάρει ρεβάνς από την αποσταθεροποιητική δημοκρατία σε όλα τα επίπεδα

Ήταν που ήταν η δημοκρατία μετέωρη, τηλεοπτική, ανεπαρκής και συχνά ατελέσφορη, τώρα επιδιώκεται και η επίσημη κατάργησή της. Από τους κομματικούς μηχανισμούς προχωράμε στην παύση του συναποφασίζειν. Από τα καπελώματα των μειοψηφιών στην κατάργηση της πλειοψηφίας. Από την πασαρέλα των εκλογών στην αναβολή τους επ΄αόριστον.

Μα ποιοι μας κυβερνούν; Πως και γιατί βρίσκονται σε αυτές τις θέσεις; Είναι πιο έξυπνοι, πιο σοφοί, πιο ικανοί από την πλειοψηφία των πολιτών; 

Όχι βέβαια... 

Κυβερνούν τη χώρα με καλπονοθευτικά bonus που καταργούν την αρχή της αναλογικότητας στην αντιπροσώπευση και κάνουν το Σύνταγμα κουρελόχαρτο. 

Κυβερνούν τα κόμματά τους καταργώντας τα μέλη και τις ενοχλητικές δεσμευτικές αποφάσεις τους. 

Κυβερνούν την ΕΕ όχι με το ευρωκοινοβούλιο αλλά με εξωθεσμικά όργανα, διακυβερνητικές διασκέψεις και τρόικες.

Κι όμως: είναι η ώρα της δημοκρατίας 

Χωρίς αυτήν όλα τα δικαιώματα του Πολίτη που κατακτήθηκαν τον περασμένο αιώνα θα χαθούν και το 1% του πλούτου θα πάρει την ρεβάνς και στην πολιτική σφαίρα - στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία αλλά και στην κάθε χώρα ξεχωριστά. Οι αγορές στην θέση της δημοκρατίας.

Γι αυτό όλο το παλιό πολιτικό σύστημα φρικάρει στην ιδέα των "πρόωρων" εκλογών στην Ελλάδα. 

Μιλούν τα παπαγαλάκια για αστάθεια, αναταραχή, αβεβαιότητα... με εντολή της πλειοψηφίας! 

Δλδ ο λαός δεν δικαιούται δια να ομιλεί και κυρίως δια να αποφασίζει. Είναι επικίνδυνος για την κανονικότητα μιας νόθα διαμορφωμένης κυβερνητικής πλειοψηφίας και μιας εξωθεσμικής τρόικας που δεν ελέγχεται δημοκρατικά. Όσο είναι αναλογικά επικίνδυνο και το ευρωκοινοβούλιο (δλδ ο ευρωπαϊκός λαός) για την ευρωπαϊκή ολιγαρχία γι αυτό και συμβουλεύει αλλά δεν κυβερνά. 

Δεν είναι λοιπόν το φάντασμα του ΣΥΡΙΖΑ που πλανιέται πάνω από την Ευρώπη - είναι το φάντασμα της δημοκρατίας! 

Και οι εκλογές στην Ελλάδα έχουν ήδη αργήσει πολύ. Επικίνδυνα πολύ.

Είναι τελικά το Ποτάμι ένα δημοκρατικό κόμμα;

ΠΟΤΑΜΙ: Le parti c’est moi

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου* 

Το Ποτάμι έκανε τον Ιούνιο το ιδρυτικό του συνέδριο και ψήφισε θέσεις και καταστατικό. Το παράδοξο αυτού του κόμματος δεν είναι τόσο η ασάφειες στην πολιτική του γραμμή (που διαμορφώνεται καθημερινά) αλλά ακριβώς η δομή και λειτουργία του. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι η μεγάλη ευρύτητα του φάσματός του αφού αντλεί πολιτικά από τους χώρους του φιλελευθερισμού, της σοσιαλδημοκρατίας και της οικολογίας, κεντροαριστερούς και παλαίμαχους αριστερούς. Οργανωτικά όμως δεν θυμίζει ούτε φιλελευθερισμό, ούτε σοσιαλδημοκρατία πόσο μάλλον οικολογία..

Η προσεκτική ανάγνωση του καταστατικού του (topotami.gr/katastatiko) αποδεικνύεται εξόχως αποκαλυπτική..

Κατ΄ αρχήν το ΠΟΤΑΜΙ αυτοχαρακτηρίζεται στο καταστατικό ως "πολιτικό κίνημα" που "Σκοπός του είναι να ενεργοποιήσει τους πολίτες ώστε να αναδειχθούν στο προσκήνιο της πολιτικής ζωής". Με αρχές, που μεταξύ άλλων είναι "η δημοκρατία, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ισονομία, η αξιοκρατία, η υπεράσπιση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων" και "η ανανέωση του πολιτικού προσωπικού".

Το Ποτάμι "λειτουργεί με δημοκρατικές διαδικασίες και διαφάνεια σε όλα τα επίπεδα της οργάνωσης και λειτουργίας του". Επίσης "Η αρχή της πλειοψηφίας είναι δεσμευτική για τους εθελοντές* κάθε οργάνου." ενώ "Οι εθελοντές του Ποταμιού (...) εκλέγουν τους εκπροσώπους τους και εκλέγονται σε όλα τα όργανα, συμμετέχουν στη διαμόρφωση των θέσεων του Κινήματος καθώς και σε τοπικές, περιφερειακές και πανελλαδικές ψηφοφορίες ή διαβουλεύσεις που διεξάγονται είτε ηλεκτρονικά, είτε με φυσική παρουσία."

Μέχρι εδώ όλα δείχνουν εντάξει.

Τα μέλη του Ποταμιού που αποκαλούνται εθελοντές, εκλέγουν και εκλέγονται, συμμετέχουν και ψηφίζουν αποφάσεις σε όλα τα όργανα με διαφάνεια και λογοδοσία. Μόνο που λίγο παρακάτω όλα αυτά ανατρέπονται!

Σ’ έχω κάνει Θεό..

Διαβάζουμε κατά σειρά:

"Οι επικεφαλής κάθε ομάδας Πολιτικής ορίζονται από τον Επικεφαλής (όπως αυτός ορίζεται στο άρθρο 5) μετά από πρόταση της κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής."

"5.2 Αρμοδιότητες: Ο Επικεφαλής είναι το ανώτατο εκτελεστικό όργανο του Κινήματος."

"Για τις υποψηφιότητες για το Εθνικό και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατατίθενται προτάσεις από τους εθελοντές, τους φίλους και τα όργανα του Ποταμιού, είτε ηλεκτρονικά είτε γραπτά, μέσα από διαδικασία που θα ανακοινωθεί εγκαίρως.

Η Επιτροπή Εκλογικού Αγώνα υποδέχεται, αξιολογεί και ιεραρχεί τις προτάσεις και τις παραδίδει στην Συντονιστική Επιτροπή, η οποία κάνει την τελική εισήγηση στον Επικεφαλής του Κινήματος."

Αυτό πρακτικά σημαίνει πως ο Επικεφαλής= ο Αρχηγός αποφασίζει μόνος του ποιους  θα τοποθετήσει στην λίστα υποψηφίων βουλευτών. Κάτι που δημιουργεί φυσικά πλήρη εξάρτηση από τον Αρχηγό.

Παρακάτω βλέπουμε πως παρότι:

"7.2. Αρμοδιότητες: Η Πανελλήνια Επιτροπή είναι το ανώτατο συλλογικό όργανο του Κινήματος μεταξύ δύο Συνεδρίων.", όμως:

"Μετά από πρόσκληση του Επικεφαλής, στην κεντρική Συντονιστική Επιτροπή μετέχουν, με δικαίωμα ψήφου, ένας έως τέσσερις Περιφερειακοί Συντονιστές (από διαφορετικές περιφέρειες) με στόχο την εκ περιτροπής εκπροσώπηση όλων των περιφερειών, στην κεντρική Συντονιστική Επιτροπή."

Κι εδώ λοιπόν ο Αρχηγός αποφασίζει..

Συντονιστική Επιτροπή ή Συμβουλευτική Επιτροπή;

"8.2. Αρμοδιότητες: Η Συντονιστική Επιτροπή είναι όργανο πολιτικού και οργανωτικού σχεδιασμού και λειτουργεί με ευθύνη του Επικεφαλής του Κινήματος, ο οποίος τη συγκαλεί και προεδρεύει στις συνεδριάσεις της." Επίσης "Με απόφαση του Επικεφαλής μετά από εισήγηση της κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής, δημιουργούνται Επιτροπές που αναλαμβάνουν ειδικές δράσεις του Κινήματος..."

"15.4. Ειδικώς για το Ιδρυτικό Συνέδριο, αν δεν υπάρξει άλλη υποψηφιότητα για τη θέση του Επικεφαλής, Επικεφαλής παραμένει ο Ιδρυτής του Ποταμιού."

Πώς σας φαίνονται όλα αυτά;

Παραπέμπουν ή όχι σε απόλυτη εξουσία ή έστω υπερεξουσίες του Επικεφαλής - που ταυτίζεται για την ώρα με τον Ιδρυτή - ως "ανωτάτου εκτελεστικού οργάνου" την ίδια στιγμή που τα υπόλοιπα όργανα υποβιβάζονται σε συμβουλευτικό ρόλο, σχεδιασμού, προτάσεων κλπ; Και δεν είναι προβληματικό ένα μονοπρόσωπο εκτελεστικό όργανο που δεν ελέγχεται από κανένα συλλογικό όργανο;

Με λίγα λόγια η δομή του Ποταμιού δείχνει να είναι η κλασσική δομή δημοκρατικού κόμματος μέχρι όμως λίγο κάτω από την κορυφή: εκεί η δημοκρατία αιφνιδίως σταματά.

Ούτε η συντονιστική επιτροπή ούτε η πανελλήνια έχουν ...

Μέρα ελπίδας και αλλαγής! Μέρα δημοκρατίας! Εσύ θα λείπεις;

“Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων, ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη, παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό. Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…

Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την μάνα που σας γέννησε.” 

Ζοζέ Σαραμάγκου (Νόμπελ Λογοτεχνίας 1998)

Η ελληνική ολιγαρχία εκφράζει ταυτόχρονα έναν αφόρητο κρατισμό με εργαλείο το κομματικό πελατειακό σύστημα και μια "υπερφιλελεύθερη" προσέγγιση της έννοιας του δημοσίου συμφέροντος (πρεσβεύοντας την κατάργησή του μέσω ξεπουλήματος των πάντων - αρκεί η ίδια να είναι μέσα στους "αγοραστές"): μεταπράτες είναι οι άνθρωποι - έτσι μεγάλωσαν, έτσι έζησαν αυτοί και οι πρόγονοί τους, με κληρονομικό δικαίωμα - ουδέποτε ένοιωσαν πραγματικοί αστοί. Σήμερα μαυρίζουμε τους εκπροσώπους τους.

ΑΣ

"Ευημερία" ή Δημοκρατία;

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Πόση δημοκρατία είμαστε διατεθειμένοι να 

παραχωρήσουμε 

χάριν μιας κάποιας "ευημερίας";

του Γιώργου Πίτσου

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Ας το ομολογήσουμε σαν κοινωνία. Πόση δημοκρατία είμαστε διατεθειμένοι να παραχωρήσουμε χάριν μιας κάποιας "ευημερίας". 

Κατ αρχήν θα 

ανακουφιστούμε και θα γνωριστούμε μεταξύ μας καλλίτερα. 

Για τη δημοκρατία

Ο ανένδοτος αντιμνημονιακός που κοιτούσε για δέκα χρόνια το ταβάνι, έγινε πρωθυπουργός μας. Και το φλερτ με τα φασιστικά φιντανάκια που πρώτος λανσάρισε ο Καρατζαφέρης , έχει εξελιχθεί σε παρά φύσιν συνουσία με όλους τους δημοκρατικούς θεσμούς. Η προσωρινά χειμάζουσα ακροδεξιά πήρε κεφάλι στην κυβέρνηση και κυβερνά την χώρα. Ο ΓΓ της κυβέρνησης είναι αποκλειστική επιλογή του πρωθυπουργού. Εάν δεν ήξερε το ποιόν και τις πράξεις του , μας κυβερνά ένας αφελώς άσχετος. Εάν ήξερε και τ΄ ανεχόταν ( επικροτούσε ) μας κυβερνά ένας εγκληματικά επικίνδυνος. Όλα τ΄ άλλα είναι συγκάλυψη . 

Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη αναθάρρησε και τους ντόπιους νοσταλγούς και πρέπει να περιμένουμε ακρότητες. Αυτό όμως που με θλίβει περισσότερο , μιας και ο βίος και η πολιτεία της δεξιάς είναι ιστορικά γνωστά , είναι η στάση των άλλων κομμάτων. 

Κατ΄ αρχήν οι τεράστιες ευθύνες και η αμοραλιστή κατρακύλα του ΠΑΣΟΚ. Η δήθεν κριτική υποστήριξη στην κυβέρνηση χάριν της " σταθερότητας " έχει μεταβληθεί σε άκριτο δεκανίκι . Με έχει κουράσει η μόνιμη επωδός / άλλοθι του Βενιζέλου ότι η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ σήκωσε όλο το βάρος της κρίσης. Υπέρ ποίων τελικά; Υπέρ της ολιγαρχίας και σε βάρος της μεσαίας και εργατικής τάξης δυστυχώς. Και με ποιο κόστος για τη δημοκρατία; Με την παραβίαση σχεδόν όλων των άρθρων του Συντάγματος. 

Και η στάση όμως της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ύποπτη. Σαν να μην θέλει να αναλάβει την ευθύνη της διακυβέρνησης . Η εμμονή στην προάσπιση των συντεχνιών και το σούρτα - φέρτα στο κοινοβούλιο απέχει μακράν από τα πραγματικά καυτά ζητήματα επιβίωσης αυτού του λαού. Για το ξεπούλημα του Ελληνικού, την διαγραφή των χρεών του Μεγάρου Μουσικής, την σίγουρη διαγραφή των χρεών των κομμάτων, δεν άνοιξε μύτη. Θέματα όχι κυρίαρχα αλλά που καταδεικνύουν υπόγειες συμμαχίες και αλισβερίσι. Μια επαναστατική ρητορική τόσο όσο. Η διακομματική ομερτά είναι καθημερινά εξόφθαλμη πια. 

Για την ανάπτυξη

Μια πολύχρονη πορεία εξουθένωσης των Ελλήνων συνεχίζεται. Εργαζόμενοι, συνταξιούχοι και ελεύθεροι επαγγελματίες γονάτισαν προ πολλού στις οριζόντιες μειώσεις και την άγρια φορολόγηση. Κι όμως μέχρι και σήμερα το πολιτικό σύστημα αγωνίζεται για την προστασία των καρτέλ και των συντεχνιών. Για τον σκανδαλώδη πλουτισμό των τραπεζών. Για ένα αμφιλεγόμενο πλεόνασμα που σίγουρα είναι τράπεζα αίματος του λαού μας. Ο μπαμπούλας της χρεοκοπίας δεν φοβίζει κανέναν πια. 

Η σταδιακή εξισορρόπηση όμως είναι μονόπλευρη και ταξική. Είναι στατική γιατί φορογδέρνει κι όχι αναπτυξιακή. Δεν είναι επίτευγμα να μπορούμε να ξαναδανειστούμε. 

Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει. 

Δεν πρέπει να υποκύπτουμε στον εκβιασμό της συγκυβέρνησης πως η παρουσία τους είναι μονόδρομος. Είναι πλαστός ο ισχυρισμός για την ανυπαρξία άλλης λύσης. Η δημοκρατία, μέσω των εκλογών, θα δώσει την λύση. Να αποφασίσει ο λαός κι ας κριθεί η ωριμότητα του. Η κουλτούρα των συνεργασιών είναι κομβικό σημείο συνεννόησης. Κι έχει κατακτηθεί έστω και ερασιτεχνικά. 

Φτάνει πια. Ας μην παραχωρήσουμε σπιθαμή δημοκρατίας για μια τραβεστί ανάπτυξη που εξυπηρετεί τα συμφέροντα λίγων.

Η δημοκρατία και η ανάπτυξη σαφώς και δεν είναι αντικρουόμενα αγαθά. Η ανθοφορία όμως της δεύτερης προϋποθέτει την στιβαρότητα της πρώτης. Η δημοκρατία είναι το γόνιμο έδαφος για να καρπίσει η ευημερία των πολλών.

Η κατάρρευση και οι νέοι αγανακτισμένοι

της Μαριάννας Τρώντσιου

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Ένας υπόκωφος, χαμηλής αλλά μόνιμης έντασης, επίμονος βόμβος, διαλύει την παραδοσιακή γαλήνη της εποχής. Την αλλαγή του χρόνου και την περίοδο των γιορτών. Αντί για οικογενειακή ζεστασιά, ξεκούραση και λίγη ησυχία, οι μέρες που ακολουθούν προοιωνίζονται γκρίζες: άδειες τσέπες, φόροι και τέλη δίχως αύριο, κλειστά καλοριφέρ, άδεια ψυγεία, σπίτια χωρίς ρεύμα, άνθρωποι χωρίς δουλειές και μέλλον. Η ανθρωπιστική κρίση δείχνει τα δόντια της και οι υπομονές τελειώνουν. Ήδη φιλελεύθεροι κατηγορούν την κυβέρνηση για ναζισμό, δεξιοί για σταλινισμό, κεντρώοι για ακραίο αυταρχισμό, αριστεροί για φασισμό. Ενώ οι νουνεχείς γνωρίζουν ότι "η χούντα τελείωσε το 73", λοιδορώντας υπομονετικά το ανάποδο σύνθημα των πρόωρα και ύποπτα αγανακτισμένων της πλατείας, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα αρνηθούν το διορθωμένο "η χούντα ξανάρχισε το 2013": τόση είναι η ένταση που κυκλοφορεί ανάμεσα στους πολίτες ανεξαρτήτως άλλων πεποιθήσεων. Ποιος μπορεί σήμερα να κατηγορήσει τους "νέους" αγανακτισμένους;

Η κυβέρνηση συνεργασίας συγκροτήθηκε για να κρατήσει την χώρα στο ευρώ και την ευρωζώνη: αυτή ήταν η εντολή. Με κάποιες θυσίες εννοείται από τον λαό - αλλά υποσχόμενη ότι θα έχει την συναίνεσή του, ότι δεν θα κάνει του κεφαλιού της. Ότι θα έχει κόκκινες γραμμές, δικαισύνη στην μοιρασιά του κόστους, ασυλία όσων δεν έφταιξαν σε τίποτα και σκληρές επιπτώσεις στους υπευθύνους. Αλλά αυτή το πήγε ανάποδα: όπως αποκάλυψε και ο αποχωρήσας Φ Κουβέλης (τρίτος εταίρος αρχικά), οι ιδεολογικές στοχεύσεις και εμμονές της δεξιάς επεκράτησαν του προγράμματος σωτηρίας: πέραν των προαπαιτούμενων δημοσιονομικών μέτρων, που φόρτωσε οριζόντια σε δικαίους και αδίκους. αδίκως και ανισομερώς, εφαρμόζοντας τη ρήση του παλιού καθεστώτος "μαζί τα φάγαμε", η κυβέρνηση είχε το νου της στην ιδεολογική επικράτηση. Απορρύθμιση εργασιακών σχέσεων, κατώτατος μισθός, απολύσεις χωρίς αξιολόγηση, φόροι στους ανέργους και τους αδυνατούντες, διώξεις και κατασχέσεις εισοδημάτων και καταθέσεων - χωρίς ταυτόχρονα να ενοχλείται ο πυρήνας του πελατειακού συστήματος, οι οργανισμοί των ημετέρων, το κομματικά σιτιζόμενο προσωπικό ή να ελεχθεί το πόθεν έσχες όλων των ημετέρων της τριακονταετίας της διαφθοράς. Σήμερα αμφίβολης προέλευσης εκατομμυριούχοι πολιτικοί μας κουνούν το δάκτυλο γιατί δεν αντέχουμε να πληρώνουμε άλλους φόρους, φόρους αυταρχικούς μη ανταποδοτικούς και αντισυνταγματικούς.

Μια κυβέρνηση που έχει χάσει κάθε νομιμοποίηση ως "έκτακτη διαχείριση", κάνει ότι της περνά από το κεφάλι για να εισπράξει έσοδα, διαλύοντας τον παραγωγικό ιστό της χώρας, στέλνοντας τους νέους μετανάστες, διώχνοντας την καινοτομία και την επιχειρηματικότητα και μαζί τις επενδύσεις, στεγνώνοντας ελπίδες και όνειρα. Χωρίς άλλο σχέδιο από τον φορολογικό βασανισμό των πολιτών, σχέδιο που χαρακτηρίζει κάθε αποτυχημένη κυβέρνηση και κάθε αυταρχική διακυβέρνηση παγκοσμίως. Οι κοινωνικές ομάδες ...

H Εποχή της Αρένας: Το νέο πλανητικό θέαμα

                                 

                                    της Βασιλίκας Σαριλάκη*

                                         
Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι οι συγκυρίες δεν είναι τυχαίες; Μια μεγάλη μορφή της ψυχανάλυσης του 20ου αιώνα, ο Carl  Jung ονόμαζε το φαινόμενο αυτό «συγχρονικότητα» και μας καλούσε να μην αγνοούμε την μυστική ζωή των συμπτώσεων.. Καιρό τώρα λοιπόν, αναλογιζόμουν πόσο επίκαιρος γινόταν ξανά στις μέρες μας, ο Guy Debord και η παλιά, καυστική του κριτική για την κοινωνία του μαζικού θεάματος που τότε προσπαθούσε να συνδέσει με την "ασελγή"  εμπορευματοποίηση και την μαζική κουλτούρα, ενός κλασσικού όρου στις συζητήσεις διανοουμένων της μεταπολίτευσης..
Σήμερα, που καμιά αμφιβολία δεν τρέφουμε πλέον για το μαζικό «πλανητικό θέαμα», τους τηλεοπτικούς πολτούς υποπροϊόντων, εκδιδομένων μαζικά σε φασόν στον πλανήτη, με τεράστια κέρδη για τις μητρικές εταιρείες που «εκπολιτίζουν» με Taganika Idols και διάφορα freak shows τις χώρες-πλέμπα σαν κι εμάς, ( χώρες που έφτυσαν προ πολλού οποιαδήποτε παράδοση και τέχνη μη μεταφραζόμενη σε μετοχές), έ ναι, ζούμε στην εποχή της «Διασκέδασης μέχρι θανάτου» του Neil Postman!
Δύο πρόσφατα γεγονότα ήρθαν να το επιβεβαιώσουν. Ο πλανητικά αναμεταδοθείς βασιλικός βρετανικός γάμος κι η οσιοποίηση του πάπα Παύλου του Β΄ με τιμές αρένας στην Ρώμη για την οποία επίσης συνέρρευσαν εκατομύρια πιστοί-τουρίστες..
Βλέποντας την υστερική ταύτιση τόσων ανθρώπων με τον βασιλικό γάμο και την μανία των απανταχού γης καναλιών να αναμεταδώσουν και την τελευταία ηλίθια λεπτομέρεια, όπως το ότι οι διοργανωτές έδωσαν αντιηλιακά στους κάμεραμαν να μην μαυρίσουν ή ότι έδωσαν χάπια στα βασιλικά άλογα να μην χέσουν ξαφνικά σάστισα. Βλέποντας πιτσιρίκες και μεγάλες να ολοφύρονται με τιάρες στα κεφάλια, σαν να παντρεύονται οι ίδιες, ξιπασμένες πριγκίπισσες με κοκορόφτερα καπέλα και τόσα άλλα 
αναρωτήθηκα ειλικρινά: Μα σε ποιόν αιώνα ζω; Τον 17ο; 18ο;