"Unidos Podemos Venceremos!" Τι δεν πήγε καλά;

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Την δημοσκοπική άνοδο η αριστερά την ζει σχετικά σπάνια, αλλά ακόμη πιο σπάνια την κάνει πραγματικότητα σε ψήφους. Παγκόσμια. Πάντα και παντού όμως υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι και για την επιτυχία και για την αποτυχία να κάνει τις δημοσκοπήσεις πραγματικότητα.

Στην Ελλάδα την δημοσκοπική άνοδο είχαμε ζήσει πρώτη φορά το 2008 αλλά ανακόπηκε μετά την μαθητική εξέγερση για την δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Ξαναπαρουσιάστηκε την άνοιξη του 2012 μετά την δημόσια διακήρυξη του Αλέξη Τσίπρα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να διεκδικήσει την διακυβέρνηση. Είχε προηγηθεί μια πρόσκαιρη δημοσκοπική άνοδος της ΔΗΜΑΡ λίγο νωρίτερα... εκείνοι δεν ζήτησαν να κυβερνήσουν όμως.

Στις πρόσφατες εκλογές στην Ισπανία, οι Unidos Podemos είχαν σταθεροποιηθεί γύρω στο 26% σε όλες σχεδόν τις δημοσκοπήσεις. Οι εκλογές διέψευσαν τις δημοσκοπήσεις. Τι άλλαξε τελευταία στιγμή; 

Μα το Brexit!

Η ισπανική κοινωνία έκανε ένα βήμα πίσω, όπως έκανε και η ελληνική το 2008. Σοκάρουν οι αλλαγές στο status quo φαίνεται. Και οι πολίτες επιστρέφουν στην "ασφάλεια" του χθες αναβάλλοντας το ρίσκο μιας αλλαγής σε ένα περιβάλλον που ξαφνικά έγινε πιο σύνθετο απ΄ότι αναμενόταν... 

Με το Brexit, η ισπανική κυβέρνηση θυμήθηκε το Γιβραλτάρ και αποσυντόνισε το ενδιαφέρον στο δικαίωμα δημοψηφίσματος των Καταλανών που το Podemos θα σεβόταν και ο Ραχόι όχι. Αντιπαρέβαλε στην "διασπαστική λειτουργία" των δημοψηφισμάτων που μπορεί κανείς και να μετανιώσει για την απόφασή του την επόμενη κιόλας μέρα όπως οι Βρετανοί, το σιγουράκι της επανένωσης της "μητέρας πατρίδας". 

Το ίδιο -κρατώντας τις διαφορές- συνέβη και στην Ελλάδα μετά την μαθητική εξέγερση στα τέλη του 2008: την χαρά της δημοκρατίας των κινημάτων δεν συμμερίστηκε η μεσαία τάξη και επέστρεψε δημοσκοπικά (και πραγματικά στις εκλογές του 2009) στο συντηρητικό στρατόπεδο μην μπορώντας να εμπιστευθεί τους οπαδούς της ρήξης με την "σταθερότητα". 

Η αλλαγή σε μια κοινωνία όπως την επαγγέλλεται η αριστερά, γίνεται αποδεκτή μέσω εκλογών μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις: όταν η απελπισία από την προηγούμενη διαχείριση έχει χτυπήσει κόκκινο και έχει αγγίξει οπωσδήποτε την μεσαία τάξη - όπως στην Ελλάδα των μνημονίων που πρακτικά την κατέστρεψε. Με λίγα λόγια η κοινωνία είναι από την φύση της συντηρητική και ακόμη και όταν δεχθεί προοδευτικές αλλαγές προτιμά συνήθως ως φορέα τους, τον ίδιο τον φορέα της γνώριμης διαχείριση του χθες (που θα τις υιοθετήσει λόγω της δράσης των κινημάτων), παρά μια γενική ανατροπή στις σταθερές της καθημερινότητας από τον άγνωστο διαχειριστικά προοδευτικό φορέα... 

Προτιμά δλδ να μην έρθουν τα πάνω κάτω συνολικά - αλλά να υιοθετηθούν από τις ελίτ μερικά ουσιώδη λαϊκά αιτήματα. 

Για να ψηφίσει άρα αριστερά πρέπει να έχει πειστεί πραγματιστικά ότι οι "άλλοι" δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξουν. Αυτό συνέβη με τον Σαμαρά και το mail Χαρδούβελη - ήταν σαφές, πέραν από κάθε αμφιβολία ότι η συγκυβέρνηση ΝΔ ΠΑΣΟΚ θα υλοποιούσε όλες τις απαιτήσεις των δανειστών απλά για να παραμείνει στην εξουσία το παλιό καθεστώς της διαπλοκής. 

Με μια έννοια, δεν ήταν τα σκάνδαλα, δεν ήταν η χρεοκοπία, δεν ήταν τα μνημόνια που έφεραν την αριστερά στην Ελλάδα: ήταν το γεγονός ότι η πελατειακή ελληνική ελίτ έφτασε στα όριά της που καθορίζει η φύση της ως μεταπράτη που ζει από την προμήθεια - δεν μπορούσε ούτε τις μεταρρυθμίσεις που η κοινή λογική απαιτούσε να πραγματοποιήσει ακόμη και αν είχε την εντολή της τρόικας! Δεν πρόκειται για μια δυτικού τύπου εθνική αστική τάξη αλλά για ένα μόρφωμα παρακαπιταλιστικό, στις παρυφές του δυτικού νεοφιλελευθερισμού όπου η εντοπιότητα των αστικών συμφερόντων είναι ασθενική, αντίθετα η πλειοψηφία τους έχει έδρα στο City και χώρο νοσταλγικών διακοπών και παρασιτισμού την Ελλάδα.

Αυτό δεν συμβαίνει στην Ισπανία. Παρ΄όλα τα σκάνδαλα, τις δεκάδες χιλιάδες βίαιες εξώσεις και την εφαρμογή αιματηρής λιτότητας χωρίς μνημόνιο, η ισπανική ελίτ έχει εθνικά χαρακτηριστικά, εθνικά κεφάλαια και βιομηχανική παραγωγή και προβλήματα "εθνικής ολοκλήρωσης". Επίσης λόγω μεγέθους - τρίτη οικονομία της ευρωζώνης - έχει άλλη βαρύτητα στην ενότητα της ΕΕ: 

Μπορεί η ισπανική αριστερά να απειλούσε ότι δεν θα ήταν δυνατόν να φερθούν στην Ισπανία όπως στην Ελλάδα σε περίπτωση επικράτησής της αλλά αυτό λειτουργούσε και ανάποδα - μεγάλα μεγέθη μεγάλοι μπελάδες  = μεγάλη ανασφάλεια. 

Το Brexit απελευθέρωσε σε δυο μέρες το αίσθημα του φόβου με έναν τρόπο που δεν μπόρεσε ο Ραχόι σε δυο μήνες.

Τι δεν πήγε καλά λοιπόν; Το timing...

Ο Ραχόι έλαβε "θείο δώρο" στο παρά πέντε. 

Την ισπανική μεσαία τάξη έτσι, δεν την τρόμαξε ούτε η κοτσίδα του Ιγκλέσιας ούτε οι αναρχικοί παππούδες των Podemos: την τρόμαξε το Brexit και η πιθανότητα νέων περιπλοκών από την πρωτοκαθεδρία των Podemos σε μια ήδη περίπλοκη λόγω Brexit κατάσταση - και ανέβαλλαν την αλλαγή. Ακόμη και η αποχή αυτό υποδηλώνει: αδυναμία αντίδρασης σε μια αιφνίδια αλλαγή.

Αυτό σημαίνει απλά ότι οι Podemos δεν έχασαν. Γιατί τίποτα δεν άλλαξε - αποτελούν την μόνη εναλλακτική για την ισπανική κοινωνία υπό κανονικές συνθήκες. Και οι συνθήκες γρήγορα θα γίνουν πάλι "κανονικές" αφού αυτό που θα επιστρέψει δεν θα είναι ...η Βρετανία στην ΕΕ αλλά η καθημερινότητα της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού. Κι εκεί δεν έχουν αντίπαλο.

υγ Η χαμένη ευκαιρία της δεξιάς προπαγάνδας: Σοφά ο Αλέξης Τσίπρας δεν πήγε στην Ισπανία προεκλογικά. Αν η ανάσχεση των Unidos Podemos συνδεόταν με την παρουσία του εκεί, η μαύρη προπαγάνδα θα το γλεντούσε κυριολεκτικά. Αντίθετα, ακόμη και η παραπληροφόρηση ότι οι Podemos διαχώριζαν εαυτούς από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους χειρισμούς του, επιβεβαιώνει εν τοις πράγμασι τον ΣΥΡΙΖΑ, έστω και από καραμπόλα...

*Δημοσιεύτηκε στο tvxs

Η άνοδος των Podemos αφυπνίζει την ευρωπαϊκή Αριστερά

του Paul Mason*

Τρεις μέρες μετά τη βρετανική ψηφοφορία για το Brexit, στην Ισπανία διεξάγονται εκλογές, το αποτέλεσμα των οποίων θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο καθοριστικό για το μέλλον της ΕΕ. Ο ισπανικός συνασπισμός της ριζοσπαστικής Αριστεράς, Unidos Podemos, έχει ανέλθει στη δεύτερη θέση στις τελευταίες δημοσκοπήσεις και βρίσκεται σήμερα στο 25,6%. 

Η θέση αυτή είναι αξιοσημείωτη για έναν παραπάνω λόγο, ότι, σε αντίθεση με την Ελλάδα, το παραδοσιακό ισπανικό σοσιαλιστικό κόμμα, το PSOE, δεν έχει καταρρεύσει, αλλά μάλλον οπισθοχώρησε στο 20%, με τη ριζοσπαστική Αριστερά να καρπώνεται τη δυναμική. Μαζί, οι Podemos και οι σοσιαλιστές, αν οι δημοσκοπήσεις είναι σωστές, θα μπορούσαν να σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπισμού στην οποία ο ηγέτης της Αριστεράς Πάμπλο Ιγκλέσιας θα είναι ο πρωθυπουργός. Για ένα κόμμα που αναδύθηκε από το κίνημα διαμαρτυρίας του 2011, κάτι τέτοιο θα ήταν ιδιαίτερα θεαματικό. Όσο για την Ευρώπη, πρόκειται για αχαρτογράφητα ύδατα.

Το πώς φτάσαμε ως εδώ είναι, εν μέρει, μια ιστορία για μια ασθένεια που εκδηλώθηκε στη δομή της ΕΕ. Στη Βρετανία, είναι σύνηθες για την Αριστερά να υποστηρίζει πως η «λιτότητα είναι πολιτική επιλογή». Αλλά, στο πλαίσιο της ευρωζώνης, αυτή επιβάλλεται από τη Συνθήκη της Λισαβόνας, καθώς και από τους κανόνες του Συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης που τιμωρούν τις χώρες, των οποίων τα ελλείμματα και τα χρέη υπερβαίνουν τους στόχους της ΕΕ. Όταν, το 2010, η Ισπανία έφτασε στο τέλος μιας έκρηξης στην αγορά ακινήτων, με τους φοιτητές να εγκαταλείπουν τα πανεπιστήμια για να γίνουν κτίστες, οι τοπικές αποταμιευτικές τράπεζές της κατέρρευσαν. Η συνακόλουθη πυρκαγιά των ψευδαισθήσεων αποκάλυψε το πολιτικό κατεστημένο και των δύο πλευρών ‒σοσιαλιστών και συντηρητικών– ως το βαθιά υπαίτιο για μια σειρά από σκάνδαλα διαφθοράς.

Με 20% ανεργία, πτώση των πραγματικών εισοδημάτων και μια γενιά να εξαναγκάζεται σε μετανάστευση ή επισφαλή εργασία, η απογοήτευση εξερράγη, σε μια πρώτη φάση στους δρόμους. Οι εμπνευστές της διαμαρτυρίας του Μαΐου του 2011 ανέπτυξαν ένα πλάνο οριζόντιας δομής προς αντικατάσταση μιας διεφθαρμένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας με τοπικές συνελεύσεις και ψηφοφορίες βασισμένες στη συναίνεση. Επρόκειτο για μια κριτική ολόκληρου του συστήματος, όχι μόνο των φορέων του. Αρχικά ήταν ένα κίνημα που απέφευγε την παραδοσιακή πολεμική «Αριστερά εναντίον Δεξιάς».

Σφαίρες από καουτσούκ, νομική καταστολή των αντιφρονούντων και ακόμη περισσότερη λιτότητα προώθησαν το κίνημα του 2011 στην κεντρική πολιτική σκηνή. Η πρώτη απόπειρα να δημιουργηθεί ένα κόμμα ‒το Partido X‒ το 2012 απέφερε μόλις το 0,64% των ψήφων. Η δεύτερη, οι Podemos, που ξεκίνησε το 2014, απέσπασαν την προσοχή, όχι μόνο της μη οργανωμένης νεολαίας, αλλά και μιας γενιάς διανοουμένων, καλλιτεχνών και κοινωνικών δρώντων, οι οποίοι είχαν αυτοαποκλειστεί από την κυρίαρχη πολιτική σκηνή. 

Οι Podemos σημείωσαν ποσοστό λίγο κάτω από 8% στις ευρωεκλογές του 2014, αλλά πήραν τον έλεγχο σε τρεις μεγάλες πόλεις το περασμένο έτος ‒Βαρκελώνη, Βαλένθια και Μαδρίτη‒ σχηματίζοντας ευρείες κοινοτικές συμμαχίες με τοπικούς ακτιβιστές για τη στέγαση, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη διαφθορά. Τώρα, συμμαχώντας με το παραδοσιακό κομμουνιστικό κόμμα της Ισπανίας, οι Podemos φαίνεται να έχουν αποκτήσει την ταχύτητα που χρειάζεται για να έρθουν δεύτεροι. Αυτό θα αναγκάσει τους Ισπανούς σοσιαλιστές να εξετάσουν μια συμμαχία με μια νέα δυναμική και πιο ισχυρή δύναμη στα αριστερά τους.

Η εκλογική παρακμή της σοσιαλδημοκρατίας ‒από τη Σκωτία μέχρι την Πολωνία‒ εδράζεται στην προσχώρησή της στις πολιτικές της ελεύθερης αγοράς, τις οποίες χρειάζεται για να πετύχει αύξηση του πλούτου και ευημερία για μια ευρεία μάζα ανθρώπων. Η εμπειρία από το 2008 έχει δείξει ότι ούτε μπορεί, ούτε κάνει κάτι τέτοιο. Από τον Ματέο Ρέντσι στην Ιταλία μέχρι την Κέζια Ντάγκντεϊλ στη Σκωτία, μια γενιά κεντρώων τεχνοκρατών σε όλη την Ευρώπη έχει διαπιστώσει ότι η προσωπική γοητεία και το μοντέρνο προφίλ δεν μπορούν να εξουδετερώσουν την τοξικότητα μιας μορφής οικονομίας που παράγει μόνο ανισότητα και στασιμότητα. Η παράλυση της κεντροαριστεράς αποτελεί για τους ριζοσπαστικούς διεκδικητές μια ιστορική ευκαιρία και ταυτόχρονα μια πρόκληση.

Η ευκαιρία ‒όπως και στην Ελλάδα‒ είναι να αναδειχθεί κάτι σαν «φυσικός χώρος διακυβέρνησης» για τη δικτυωμένη γενιά που έχει πληγεί κατά τη διάρκεια της κρίσης, μετά το 2008. Η πρόκληση είναι το πώς να διατηρηθεί ο ριζοσπαστισμός μέσα στο δίκτυο της εξουσίας. Στις πόλεις που ελέγχει η Αριστερά, όπως μου είπε την περασμένη εβδομάδα ο βουλευτής των Podemos Πάμπλο Μπουστιντούι, «η μεγαλύτερη απογοήτευση έγκειται στο πόσος χρόνος χρειάζεται ώστε μια απόφαση που φεύγει από το γραφείο του δημάρχου να παράγει πραγματικά αποτελέσματα στην κοινωνία». «Καλώς ήλθατε στον πραγματικό κόσμο» θα μπορούσε να μουρμουρίσει μια κουρασμένη γενιά κεντρώων τεχνοκρατών.

Οι Podemos, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ, έχουν ήδη παραμερίσει τη δέσμευσή τους για έξοδο από το ΝΑΤΟ. Το πραγματικό τους πρόβλημα θα είναι και πάλι οι ευρωπαϊκοί κανόνες που επιβάλλουν οι τιμωρητικές πολιτικές των Βρυξελλών εναντίον μιας κυβέρνησης που θέλει να ακυρώσει τη λιτότητα και να τονώσει την ανάπτυξη. «Δεν θα ήταν συνετό να αποκαλύψουμε την τακτική μας εκ των προτέρων» μου είπε ο Μπουστιντούι, ήταν όμως ξεκάθαρος πως το σημείο αναφοράς κάθε αριστερού συνασπισμού στην Ισπανία θα πρέπει να έρχεται σε θεαματική αντίθεση με τα ευρωπαϊκά όρια για το έλλειμα. Ερωτηθείς γιατί αυτό θα έχει καλύτερο τέλος από τη σύγκρουση της Ελλάδας με την ευρωζώνη, ο Μπουστιντούι υπογράμμισε τις λέξεις «συστημικός κίνδυνος». 

Η υπόθεση είναι πως η Ισπανία είναι πολύ μεγάλη για να αναγκαστεί σε χρεοκοπία. Το αν μια τέτοια ριζοσπαστική πρόθεση θα μπορούσε να επιβιώσει της ανάγκης για δημιουργία συνασπισμού με την κεντροαριστερά παραμένει ένα ερώτημα. Το πιο θεμελιώδες, όμως, ερώτημα είναι: μπορούν οι εκσυγχρονιστές της ισπανικής κεντροαριστεράς να βρουν το θάρρος, έστω και να το επιχειρήσουν;

Αυτό που αντιμετωπίζει ο ηγέτης του PSOE Πέδρο Σάντσεθ είναι το ίδιο δίλημμα που αντιμετωπίζουν πολιτικοί του Ηνωμένου Βασιλείου όπως η Υβέτ Κούπερ, όταν καλείται να απαντήσει στο φαινόμενο Κόρμπυν. Ο κεντροαριστερός σοσιαλισμός βρίσκεται ακόμα στο στάδιο του θυμού-άρνησης της διαδικασίας πένθους. Δεν έχει προχωρήσει ακόμη στη διατύπωση κάποιας θεωρίας για την αναποτελεσματικότητά του και δεν έχει παραγάγει κάποια ουσιαστική ανάλυση για το πώς αποξένωσε μεγάλα τμήματα της βάσης του, τόσο μεταξύ των προοδευτικών μισθωτών όσο και της παραδοσιακής εργατικής τάξης. Ο πειρασμός για την παραδοσιακή ισπανική σοσιαλδημοκρατία θα είναι να σχηματίσει συνασπισμό με τη Δεξιά σε μια έσχατη προσπάθεια να αρνηθεί την πραγματικότητα. Αυτό θα ήταν κακό για την Αριστερά στην Ευρώπη, τελεία και παύλα. 

Σε όλη την Ευρώπη, οι σοσιαλδημοκράτες πρέπει να πουν στους Ισπανούς ομοϊδεάτες τους: Σχηματίστε ένα συνασπισμό κατά της λιτότητας και επαναπροσδιορίστε τον κεντρώο σοσιαλισμό γύρω από κάτι καλύτερο από τις ουρές στο ταμείο ανεργίας και το κλομπ του αστυνομικού.


Πηγή: The Guardian ελληνική απόδοση Commonality.gr

Ινίγκο Ερρεχόν: "Με το Podemos η λαϊκή πλειοψηφία πρέπει να ανακτήσει την αιχμαλωτισμένη από τις ελίτ, δημοκρατία"

Ινίγκο Ερρεχόν συνέντευξη (© The Prisma, Araceli Oliva Cazoria): Iñigo Errejón: “Podemos is not giving up on ideology” - 28.2. 2015, αναδημοσίευση από το Μετά την κρίση

΄Ενα χρόνο πριν τις εκλογές της 20.12.2015, ο γραμματέας πολιτικής στρατηγικής του Podemos προσδιόριζε το κόμμα του ως "ούτε αριστερό ούτε δεξιό". Βλέπει την εθνική αυτοδιάθεση των λαών της Ισπανίας ως νόμιμο δικαίωμα τους. Υποστηρίζει ότι τα πολιτικά μοντέλα της Λατινικής Αμερικής δεν ταιριάζουν στην Ισπανία, γιατί σε αντίθεση με τις χώρες στην αμερικανική ήπειρο, στην Ισπανία τίθεται ζήτημα να ανακτηθούν οι δημοκρατικοί θεσμοί και όχι να επανεφευρεθούν εκ του μηδενός.

Το Podemos γεννήθηκε σε αντίθεση με τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα στην Ισπανία, τα οποία αναφέρετε ως η «κάστα». Ποιες διαφορές από αυτά έχει το Podemos; 

Το Podemos γεννήθηκε ουσιαστικά ως μια δημοκρατική εξέγερση. Η δημοκρατία στην Ισπανία έχει αιχμαλωτισθεί από πολύ ισχυρούς ανθρώπους, οι οποίοι, αν και δεν παρουσιάζονται ως υποψήφιοι στις εκλογές, εδώ και πολλά χρόνια συνεχώς διασφαλίζουν ότι οι νόμοι, οι δημόσιες συμβάσεις και σε γενικές γραμμές η ομαλή λειτουργία των θεσμών μας, λειτουργούν προς όφελός τους. 

Υποστηρίζουμε ότι πρέπει να μαθαίνουμε από τα λάθη του παρελθόντος, όχι επειδή είμαστε καλύτεροι από τους ανθρώπους που ήρθαν πριν από εμάς, αλλά επειδή κάθε πολιτικός κύκλος φτάνει κάποτε στο τέλος του. Εμείς έχουμε μάθει από τα λάθη του προηγούμενου κύκλου. 

Συνεπώς, για να αντιμετωπίσουμε την υφαρπαγή των θεσμών μας από τις προνομιούχες ομάδες, χρειαζόμαστε καλύτερες δεοντολογικές-ηθικές δεσμεύσεις και βελτίωση των θεσμικών ελέγχων. Με άλλα λόγια, πρέπει να καταπολεμήσουμε τη διαφθορά. Και χρειαζόμαστε ένα εκλογικό σώμα καλύτερα ενημερωμένο και πιο δραστήριο.

Τα προβλήματα δεν θα λυθούν με την αντικατάσταση μιας γενιάς πολιτικών από την άλλη, αλλά με τη διασφάλιση ότι το εκλογικό σώμα θα είναι πιο απαιτητικό και ότι θα ανακτήσει και πάλι την ικανότητα να ελέγχει την πολιτική εξουσία.

Αυτή η ιδέα περί «πολιτικής κάστας» έχει οδηγήσει σε μια κρίση εμπιστοσύνης προς τα καθιερωμένα κόμματα. Ωστόσο, μέσα σ' αυτό το πλαίσιο της θεσμικής κρίσης, το Podemos δεν κάλεσε τους πολίτες να διαδηλώσουν διαμαρτυρόμενοι εναντίον των κομμάτων, αλλά αντίθετα, για να στηρίξουν ένα άλλο πολιτικό κόμμα. Αυτό δεν είναι κάπως ριψοκίνδυνο; Γιατί πήρατε τέτοια απόφαση τώρα; 

Ναι, ήταν ασφαλώς ριψοκίνδυνο, αλλά το 2015 μπορεί να είναι χρονιά πολιτικής αλλαγής. Αυτό δεν σημαίνει μόνον ότι θα κερδίσει τις εκλογές ένα διαφορετικό κόμμα, αλλά ότι διαμορφώνεται ένα εκλογικό σώμα που θα διεκδικήσει τα δικαιώματά του. Γι αυτό το λόγο, σκεφτήκαμε ότι ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσει η χρονιά του 2015 ήταν ήταν η πρόσκληση σε μια διαδήλωση. 

Και εκτός αυτού, το σημαντικό αυτής της διαδήλωσης στη Μαδρίτη ήταν, ότι ανάμεσα στους ανθρώπους που συμμετείχαν ήταν και πάρα πολλοί ψηφοφόροι του Σοσιαλιστικού Εργατικού (PSOE) και του Λαικού Κόμματος (PP). Δεν έχει τόση σημασία για μας η πολιτική προέλευση των ανθρώπων, όσο το γεγονός ότι βαδίζουμε μαζί. Δεύτερον, ήταν σημαντικό για μας το γεγονός ότι δεν ήταν μια τυπική διαδήλωση. Το ζητούμενο δεν ήταν να έλθουν και να παραπονεθούν ή να διαμαρτυρηθούν για κάτι. Το ζητούμενο ήταν να ξεκινήσει ένας νέος πολιτικός κύκλος. 

Πιστεύουμε ότι τώρα υπάρχουν οι συνθήκες για μια νέα πλειοψηφία, ότι αυτή η πλειοψηφία μπορεί να ανακτήσει τη διακυβέρνηση της χώρας και να τη βάλει στην υπηρεσία των πολιτών - και όχι για να εξυπηρετεί αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι κατά τη διάρκεια της χειρότερης κρίσης των τελευταίων δεκαετιών έχουν κερδίσει περισσότερα από κάθε άλλη εποχή.

Είναι το Podemos ένα εθνικιστικό κόμμα;

Είναι ένα κόμμα που υποστηρίζει την [εθνική και λαϊκή] κυριαρχία, η οποία αποκαθιστά την έννοια του εθνικού κράτους, διότι δεν έχει κανένα νόημα να μιλάμε συνεχώς για την Ισπανία ή να φοράμε την ισπανική σημαία σε ένα βραχιόλι, την ώρα που κανείς δεν ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους.

Για να έχουμε μια χώρα και να είμαστε περήφανοι γι' αυτήν, πρέπει στη χώρα αυτή η εκπαίδευση να είναι προσβάσιμη για όλους, οι οικογένειες να μην χάνουν τα σπίτια τους και οι άνθρωποι να έχουν αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας.Οι άνθρωποι στη χώρα αυτή να μη χρειάζεται να αυτο-ταπεινώνονται ή να φοβούνται ότι τον επόμενο μήνα θα μείνουν χωρίς δουλειά.

Γι' αυτό, είναι απαραίτητο να ανακτήσουμε την ιδέα μιας ισχυρής χώρας που θα έχει ως βάση την ιδιότητα του πολίτη και τις κοινωφελείς δημόσιες υπηρεσίες. Είμαστε πολύ περήφανοι για τη χώρα μας και για το λαό μας και πιστεύουμε ότι οι ελίτ δεν τους αντιπροσωπεύουν.

Είναι αυτή η ιδέα για ισπανικό εθνικό κράτος συμβατή με την υποστήριξη του δικαιώματος των διαφορετικών εθνών που συνυπάρχουν μέσα στην Ισπανία να αποφασίσουν για το μέλλον τους;

Νομίζουμε ναι, επειδή η Ισπανία είναι μια πολυεθνική χώρα όπου ζουν μαζίδιαφορετικές κοινότητες με πολύ διαφορετικά συναισθήματα: είναι λαοί οι οποίοι κατανοούν τους εαυτούς τους ως έθνη, που έχουν κάθε δικαίωμα να θέλουν να οικοδομήσουν τα δικά τους εθνικά σχέδια.

Θέλουμε να οικοδομήσουμε μια διαφοροποιημένη, πλουραλιστική και πολυεθνική Ισπανία μαζί με όλους, αλλά αναγνωρίζουμε ότι ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό είναι μέσω της συμφωνίας και όχι επιτιθέμενοι εναντίον των άλλων ή προσβάλλοντας οποιονδήποτε.

Και το πιο σημαντικό είναι το εξής: αυτό το είδος Ισπανίας είναι το πιο ελκυστικό για να ζείς· όχι το άλλο είδος Ισπανίας, στο οποίο όσοι παριστάνουν τους πατριώτες κατά τη διάρκεια των εκλογών, είναι πατριώτες μόνον για να αυτοδιαφημίζονται ή για να επωφελούνται από τον «πατριωτισμό» τους, ενώ ταυτόχρονα έχουν ελβετικούς τραπεζικούς λογαριασμούς.

Το Podemos ορίζει τον εαυτό του ως «ούτε αριστερό, ούτε δεξιό» κόμμα. Είναι αυτό εκλογική στρατηγική ή το τέλος των παλαιών ιδεολογικών διαχωρισμών;

Η χώρα μας βιώνει τώρα μιαν ιδιαίτερη περίοδο. Οι προνομιούχες ομάδες έχουν θέσει υπό ομηρία τη δημοκρατία. Δεν τίθεται τώρα ζήτημα να ομαδοποιηθούμε σύμφωνα με τις παλαιές διαιρέσεις, αλλά να ανοικοδομήσουμε την [εθνική και λαϊκή] κυριαρχία μας και να θέσουμε τους θεσμούς μας και πάλι στην υπηρεσία του εκλογικού σώματος.

Για να το πετύχουμε αυτό χρειαζόμαστε μια ευρεία συμφωνία μεταξύ των πολιτών, από όπου και αν προέρχονται, και αυτό σημαίνει ότι απλώνουμε το χέρι μας καλοσωρίζοντας όλους. Όταν θέλει να φέρει κανείς σε πέρας ένα ένα τέτοιο έργο, αυτό δεν γίνεται με το να πάρει μαζί του μόνον εκείνους που στέκονται ήδη κάτω από ένα κοινό πανό, αλλά πρέπει να ενώσει όλο το λαό μας.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς αριστερός για να καταλάβει ότι οι τράπεζες που διασώθηκαν με τα χρήματά μας δεν πρέπει να διώχνουν τους ανθρώπους από τα σπίτια τους. Επίσης, δεν χρειάζεται να είναι αριστερός για να πεί ότι σε μια χώρα όπου υπάρχει δικαιοσύνη, οι δικαστές πρέπει να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς να φοβούνται την πίεση της κυβέρνησης. Αυτό δεν είναι ιδεολογική παραίτηση, αλλά η αναγνώριση ότι οι νέες μεταφορές παράγουν νέες έννοιες.

Ας μιλήσουμε για τη διαφθορά. Βλέπουμε επίσης τώρα και μια δυσφημιστική εκστρατεία εναντίον του Podemos γύρω απο το ίδιο θέμα. Μήπως υπάρχουν ζητήματα και μέσα στο κόμμα σας που πρέπει να τα επιλύσετε;

Συμβαίνει κάτι πολύ ανησυχητικό, που είναι η χρήση των πολιτικών θεσμικών οργάνων για να διοχετεύουν στη δημοσιότητα έγγραφα κατά των πολιτικών αντιπάλων. Στην πολιτική επιστήμη, αυτό είναι ένα από τα στοιχεία που διακρίνουν τα δημοκρατικά πολιτεύματα από τα απολυταρχικά. 

Το καλύτερο πράγμα που μπορούν να σκεφτούν οι παραδοσιακές πολιτικές ελίτ της Ισπανίας για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους ενάντια στην πιθανότητα αλλαγής, είναι να μας κατηγορούν ότι είμαστε κι εμείς σαν αυτές. Είναι μια ελίτ η οποία δεν μπορεί να πείσει τους ανθρώπους [με επιχειρήματα] και γι αυτό χρησιμοποιούν τον εκφοβισμό ως υποκατάστατο.

Υπάρχει κάποια ομοιότητα μεταξύ των χωρών της Νότιας Αμερικής και των χωρών της Νότιας Ευρώπης;

Υπάρχει μια πολιτική ομοιότητα, ότι η εθνική κυριαρχία έχει παραδοθεί σε οικονομικές δυνάμεις, οι οποίες δεν έχουν το παραμικρό ενδιαφέρον για να ζεί καλά ο λαός στην Ισπανία, ούτε για να βγούμε από την κρίση, επειδή αυτές κερδίζουν από την κρίση περισσότερο από κάθε άλλη φορά.
Όμως υπάρχουν θεμελιώδεις γεωπολιτικές, οικονομικές και θεσμικές διαφορές με τη Λατινική Αμερική.

Γι' αυτό το λόγο, η αλλαγή που απαιτείται εδώ, δεν χρειάζεται να είναι τόσο απότομη, ούτε τόσο ριζοσπαστική. Εμείς χρειαζόμαστε μια αλλαγή για να αποκατασταθούν οι ικανότητες των θεσμικών μας οργάνων, αλλά δεν είμαστε αναγκασμένοι να τα ξαναχτίσουμε εκ του μηδενός, όπως στη Λατινική Αμερική. 

Πράγμα που σημαίνει ότι τα μοντέλα της Λατινικής Αμερικής δεν ταιριάζουν για την Ισπανία επειδή εμείς δεν είμαστε σε μια τέτοια απελπιστική κατάσταση.Ο μόνος τρόπος για να αποφύγει η Ισπανία να φτάσει και αυτή στην κατάσταση στην οποία έχει φέρει τις χώρες της Λατινικής Αμερικής ο νεοφιλελευθερισμός,είναι να ανοίξει τις πόρτες για πολιτική αλλαγή.

Πολλοί νέοι Ισπανοί μεταναστεύουν στο Ηνωμένο Βασίλειο λόγω της έλλειψης προοπτικών εργασίας στην Ισπανία. Αν το Podemos κερδίζει τις επόμενες γενικές εκλογές, τι ελπίδα θα έχουν αυτοί οι νέοι;

Αυτή είναι μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε: να οικοδομήσουμε μια χώρα στην οποία οι νέοι μας θα μπορούν να επιστρέψουν, γιατί δεν υπάρχει καμία ελπίδα για την Ισπανία, άν μείνει χωρίς τους καλύτερους νέους της.

Όμως για να συμβεί αυτό, χρειαζόμαστε μια κυβέρνηση η οποία θα κατευθύνει τα χρήματα της όχι προς την κερδοσκοπία, αλλά προς επενδύσεις σε μια νέα οικονομία, σε παραγωγικούς τομείς, στην οικονομία της γνώσης - με άλλα λόγια, σε τομείς που θα επιτρέψουν στους νέους μας και να είναι καλύτερα καταρτισμένοι, αλλά και να επιστρέψουν και να είναι παραγωγικοί στην Ισπανία.

Δεν είναι μόνον ζήτημα δικαιοσύνης αλλά και της ανάπτυξης, διότι δεν θα υπάρξει καμία ανάπτυξη στην Ισπανία, εκτός εάν οι νέοι μας είναι καλύτερα εκπαιδευμένοι.


 Σημειώσεις:

Το Podemos (Μπορούμε), που έφερε φρέσκο αέρα στην πολιτική ατμόσφαιρα της Ισπανίας, ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 2014, εκφράζοντας την αντίθεση στις περικοπές των κοινωνικών υπηρεσιών, οι οποίες τέθηκαν σε εφαρμογή μετά την εμφάνιση της οικονομικής κρίσης το 2008. Όμως αυτές οι περικοπές επιδείνωσαν την κατάσταση των πιο ευάλωτων ανθρώπων, χωρίς να επιφέρουν ανάσχεση της κρίσης. Από την αρχή της κρίσης, πάνω από 5 εκατομμύρια έμειναν άνεργοι και 400.000 οικογένειες έχασαν τη στέγη τους. Η κατάσταση αυτή όξυνε τη δυσαρέσκεια των ανθρώπων, η οποία εκδηλώθηκε πρώτα στους δρόμους της Μαδρίτης με το κίνημα 11 Μ (Μαΐου) και αργότερα με τον σχηματισμό του Podemos και την λαϊκή υποστήριξη προς το αντι-νεοφιλελεύθερο πρόγραμμά του.

Ο Errejón μίλησε στο Prisma ευρισκόμενος στην Αγγλία, όπου κλήθηκε να μιλήσει για το θέμα «Ηγεμονία και Λαϊκισμός» στο Πανεπιστήμιο του Essex.

Araceli Oliva Cazoria

O Íñigo Errejón γεννήθηκε στη Μαδρίτη και είναι ερευνητής της Πολιτικής Επστήμης. Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Complutense της Μαδρίτης. Διετέλεσε μέλος κινήσεων της Αριστεράς και δραστηριοποιήθηκε παλαιότερα σε διεθνείς εκδηλώσεις σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. Η είσοδός του στην πολιτική συνέβη όταν ο ηγέτης του Podemos Pablo Iglesias τον επέλεξε ως διευθυντή της εκστρατείας για τις ευρωεκλογές του 2014. Ήταν η πρώτη επιτυχία, με 1,2 εκατομμύρια ψήφων, που απέδωσαν 5 ευρωβουλευτές. Στο κόμμαPodemos έχει σήμερα τη θέση του γραμματέα πολιτικής στρατηγικής

Η Araceli Oliva Cazoria σπούδασε δημοσιογραφία (Universidad Complutense de Madrid) και πολιτική επιστήμη (University of Essex). Εργάζεται ως δημοσιογράφος στο Colchester.

Ακόμη στον ιστότοπο Μετά την Κρίση:

Íñigo Errejón: Ερνέστο Λακλάου, θεωρητικός της ηγεμονίας

Íñigo Errejón: Προσπαθούμε για ένα συστατικό άνοιγμα από τα κάτω (RedNotebook)

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκινά την μεταρρύθμιση στο ελληνικό κόμμα-κράτος από τον εαυτό του; #κώδικας δεοντολογίας Podemos

"Οι εκλεγμένοι και οι διορισθέντες από το κόμμα στην Διοίκηση θα υπόκεινται σε μισθολογικούς περιορισμούς και σε τακτικές αξιολογήσεις" "όχι χρηματοδότηση του κόμματος από τις τράπεζες" "όχι αυτοκίνητα και κρατική αμνηστία" "όχι σχέσεις με εταιρείες του αντικειμένου τους για 10 χρόνια" "όχι επιπλέον αμοιβές και αποζημιώσεις" "μισθός δημοσίου υπαλλήλου" κλπ κλπ

Διαβάζουμε στην Αυγή:

Ο Κώδικας Δεοντολογίας του Podemos

Μια αναφορά που ξάφνιασε το ακροατήριό του (γραμματείς των Νομαρχιακών Επιτροπών και μέλη του Οργανωτικού Γραφείου) έκανε μία εβδομάδα πριν ο Αλέξης Τσίπρας. Μιλώντας για την ανάγκη δημιουργίας θεσμών αυτοελέγχου, ζήτησε από τους παριστάμενους αλλά και κατ' επέκταση από κάθε μέλος και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, να μελετήσει τον Κώδικα Δεοντολογίας που έχει συντάξει το Podemos.

Τι αναφέρει ο Κώδικας αυτός; Και τι, εν τέλει, έχει να προσφέρει ένας πολιτικός σχηματισμός με τόσο μικρή κομματική ηλικία; ήταν μερικά από τα ερωτήματα που διατυπώθηκαν στην αίθουσα.

Η «Αυγή» βρήκε το πρωτότυπο κείμενο και παραθέτει τα βασικά σημεία του...

Ο Κώδικας τoυ Podemos χωρίζεται σε τρία μέρη: 

• το πρώτο αφορά κανόνες υποχρεωτικούς για όλους, 
• το δεύτερο τις δεσμεύσεις που αφορούν τα εκλεγμένα στελέχη του και 
• το τρίτο τα στελέχη της δημόσιας διοίκησης, που είναι ταυτοχρόνως και μέλη του κόμματος.

Αναλυτικά: 

Στο πρώτο μέρος, όλα τα μέλη δεσμεύονται να υπερασπίζονται την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, την άμεση πολιτική συμμετοχή και την ανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας. Επίσης, ότι η εκλογή υποψηφίων θα γίνεται πάντα από "προκριματικές" εκλογές ανοιχτές σε όλους τους πολίτες. 

Απαγορεύεται η "μεταπήδηση" από άλλα κόμματα (σ.σ. εννοεί ότι δεν θα γίνεται δεκτό πολιτικό στέλεχος άλλου κόμματος, αν προηγουμένως δεν έχει παραιτηθεί του αξιώματος το οποίο απέκτησε με τη σημαία άλλου πολιτικού σχηματισμού).

Επιπλέον δηλώνεται ότι όλα τα μέλη του Podemos θα πρέπει να απαιτούν οι μετεκλογικές συμφωνίες να υποβάλλονται προς έγκριση των πολιτών μέσω της ανοικτής διαβούλευσης, ενώ είναι εξάλλου υποχρεωμένα να εμποδίζουν τη χρηματοδότηση του κόμματος από τράπεζες.

Οκταετής θητεία

Στο δεύτερο μέρος προβλέπεται ότι όλοι οι εκλεγμένοι του νεότευκτου κομματικού σχηματισμού δεσμεύονται να αποδεχθούν τους μισθολογικούς περιορισμούς που καθορίζει η οργάνωση και να παραιτηθούν από νομικά προνόμια λόγω της θέσης που κατέχουν, ειδικά σε ό,τι αφορά την δικαστική αμνηστία (π.χ. βουλευτική ασυλία).

Τα μέλη του Podemos δεσμεύονται να μην αναλάβουν εκτελεστικές αρμοδιότητες σε εταιρείες που συνδέονται με την πολιτική τους θέση / αρμοδιότητα για 10 χρόνια μετά το τέλος της θητείας τους.

Οι εκλεγμένοι του Podemos είναι υποχρεωμένοι να παραιτηθούν από τις θέσεις τους, εάν διώκονται ή έχουν καταδικαστεί για παραλείψεις ή οικονομικά εγκλήματα, αδικήματα σε βάρος εργαζομένων, διαφθορά, πρόκληση οικολογικού προβλήματος, σεξουαλική παρενόχληση, σεξιστική βία, παιδεραστία και παιδική κακοποίηση.

Οι θητείες των εκλεγμένων του Podemos είναι διάρκειας 8 ετών και, κατ' εξαίρεση, με δυνατότητα παράτασης για άλλα 4 έτη.

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος προβλέπεται, μεταξύ άλλων, ότι όλα τα πρόσωπα που ορίζονται από το Podemos στη Δημόσια Διοίκηση δεσμεύονται να δεχθούν τους μισθολογικούς περιορισμούς που καθορίζονται από το κόμμα. 

Ο μισθός τους δεν θα είναι ποτέ υψηλότερος από τον αντίστοιχο στο μισθολογικό κλιμάκιο που ανήκουν, ανάλογα και με τα ακαδημαϊκά προσόντα που διαθέτουν.

Συμφωνούν ότι δεν θα δεχθούν να πληρωθούν ποτέ με επιπλέον αμοιβή για τη συμμετοχή τους σε Διοικητικά Συμβούλια εταιρειών, δημόσιων ή ιδιωτικών. 

Θα λαμβάνουν τις ίδιες αποζημιώσεις για υπηρεσιακά ταξίδια με τους απλούς υπαλλήλους. 

Όπου δεν προκύπτει θέμα ασφάλειας, θα παραιτούνται από τη χρήση των υπηρεσιακών αυτοκινήτων και θα χρησιμοποιούν φιλικά προς το περιβάλλον μέσα μεταφοράς.

Τέλος, οι διορισθέντες από το Podemos στη Διοίκηση θα υπόκεινται σε τακτικές αξιολογήσεις του τρόπου διαχείρισης και του τρόπου άσκησης της εξουσίας τους.

Νίκος ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Σχόλιο ΑΣ: Ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται για μη-κομματικό μη-πελατειακό κράτος και συμμετοχική ανάδειξη και έλεγχο των εκλεγμένων; Καταργεί την κομματική επετηρίδα; Προκρίνει την αξιολόγηση της δουλειάς των στελεχών και όχι τις κομματικές φιλίες; Υιοθετεί πραγματικά την εμπειρία στην διαφάνεια και τον έλεγχο των νέων (αμεσο)δημοκρατικών κινημάτων και δεν κάνει απλά τακτικές συμφωνίες;

Αν υιοθετηθούν τα παραπάνω, θα πρόκειται για ένα τεράστιο βήμα για την ανανεωτική ριζοσπαστική αριστερά εν όψει εξουσίας (το να ξεκινά την μεταρρύθμιση από τον εαυτό της) αλλά και για το κράτος-κομματικό φέουδο του δικομματισμού της μεταπολίτευσης. 
Και μόνο που μπήκε σε διαβούλευση από τον Α Τσίπρα, δείχνει επίγνωση για τις προγραμματισμένες απόπειρες εισβολής των αρουραίων στην Διοίκηση και στην κομματική νομενκλατούρα, την αδιαφανή λειτουργία πελατειακών μηχανισμών και "παρεών" και την απόπειρα άντλησης προσωπικού οφέλους από τους μη ανιδιοτελείς που συρρέουν συνήθως στο πρώτο κόμμα για να βελτιώσουν με τα "μέσα" που θα αποκτήσουν το προσωπικό τους εισόδημα...
Εύγε!

«Ύστατη έκκληση»: Αυτή είναι παραπάνω από μια οικονομική και καθεστωτική κρίση: είναι μια κρίση πολιτισμού

Πώς εντάσσουμε τα δικά μας εθνικά και τοπικά προβλήματα στον ευρύτερο προβληματισμό; Οι Ισπανοί φωτίζουν ένα μονοπάτι σκέψης. Οπως πριν από τρία χρόνια το κίνημα 15M των Indignados από τις ισπανικές πλατείες άνοιξε νέους ορίζοντες προβληματισμού, έτσι και τώρα οι Ισπανοί συντάσσουν ένα μανιφέστο για να σκεφτούμε οικουμενικά και πλανητικά, πολιτισμικά και ολιστικά. Το ονομάζουν «Υστάτη έκκληση» και το υπογράφουν όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα της Αριστεράς, παλαιάς και νέας, από το ΚΚ έως το Podemos, Καταλανοί και Βάσκοι αυτονομιστές, οικοσοσιαλιστές, το κίνημα για την απομεγέθυνση, προσωπικότητες από όλο το φάσμα των τεχνών και των επιστημών. Βρισκεται, μεταφρασμένο σε πολλές γλώσσες, και στα ελληνικά, στον ιστότοπο ultimallamadamanifiesto.wordpress.com

Προφανώς το αίτημα πλέον δεν είναι μια κάποια ανάταξη, μια κάποια θεραπεία της ανεργίας και της φτώχειας· είναι η αποφασιστική στροφή: (εισαγωγή με μικρό απόσπασμα από την σχετική ανάρτηση του Νίκου Ξυδάκη στο "βλέμμα")

To Μανιφέστο "Ύστατη έκκληση"

Οι Ευρωπαίοι πολίτες, στη μεγάλη τους πλειονότητα, πιστεύουν ότι η σημερινή καταναλωτική κοινωνία μπορεί «να βελτιωθεί» (και πρέπει να το κάνει) στο μέλλον. Ταυτόχρονα, σημαντικό μέρος των κατοίκων του πλανήτη ελπίζουν ότι θα προσεγγίσουν τα δικά μας επίπεδα υλικής ευημερίας. Ωστόσο, το επίπεδο παραγωγής και κατανάλωσης επιτεύχθηκε μέσα από τη κατασπατάληση των φυσικών και ενεργειακών πόρων, και τη διάρρηξη των οικολογικών ισορροπιών της Γης.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι κάτι νέο. Οι πιο διορατικοί ερευνητές και οι επιστήμονες εκπέμπουν στοιχειοθετημένα σήματα κινδύνου από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 του εικοστού αιώνα: αν συνεχιστούν οι παρούσες αναπτυξιακές τάσεις (στην οικονομία, στη δημογραφία, στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, στη παραγωγή ρύπων και στην αύξηση των ανισοτήτων) το πιο πιθανό αποτέλεσμα για τον εικοστό πρώτο αιώνα είναι η πολιτισμική κατάρρευση.

Σήμερα πληθαίνουν οι ειδήσεις που δείχνουν ότι ο δρόμος της ανάπτυξης οδηγεί ήδη σε μια γενοκτονία σε αργή κίνηση. Η μείωση της διαθέσιμης φτηνής ενέργειας, τα καταστροφικά σενάρια κλιματικής αλλαγής και οι γεωπολιτικές εντάσεις για τους φυσικούς πόρους δείχνουν ότι οι τάσεις προόδου του παρελθόντος γίνονται κομμάτια.

Μπροστά σε αυτή τη πρόκληση δεν αρκούν οι διακοσμητικοί εξορκισμοί της αειφόρου ανάπτυξης, ούτε το απλό στοίχημα των οικολογικών τεχνολογιών, ούτε η υποτιθέμενη «πράσινη οικονομία» που καλύπτει την γενικευμένη εμπορευματοποίηση των φυσικών αγαθών και των οικοσυστημικών υπηρεσιών. Οι τεχνολογικές λύσεις, τόσο στην περιβαλλοντική κρίση όσο και στην ενεργειακή παρακμή, είναι ανεπαρκείς. Και επιπλέον, η οικολογική κρίση δεν είναι ένα επιμέρους ζήτημα αλλά είναι καθοριστικής σημασίας για όλες τις πτυχές της κοινωνίας: διατροφή, μεταφορές, βιομηχανία, δόμηση, πολεμικές συγκρούσεις… Πρόκειται, σε τελική ανάλυση, για τη βάση της οικονομίας μας και της ζωής μας.

Έχουμε παγιδευτεί μέσα στην διεστραμμένη δυναμική ενός πολιτισμού που δεν λειτουργεί αν δεν αναπτύσσεται, και που όταν αναπτύσσεται καταστρέφει τις φυσικές βάσεις που τον κάνουν να υπάρχει. Η τεχνολατρική και αγορολατρική κουλτούρα μας ξεχνάει ότι από καταγωγής μας, εξαρτιόμαστε από τα οικοσυστήματα και είμαστε αλληλοεξαρτημένοι.

Ο πλανήτης δεν μπορεί να στηρίξει την παραγωγιστική και καταναλωτική κοινωνία. Έχουμε ανάγκη να δημιουργήσουμε ένα νέο πολιτισμό ικανό να εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή ζωή σε ένα τεράστιο ανθρώπινο πληθυσμό (σήμερα, σε περισσότερους από 7,2 δισεκατομμύρια ανθρώπους), που συνεχίζει να αυξάνεται και κατοικεί σε ένα κόσμο με φθίνοντες πόρους. Να γιατί θα είναι απαραίτητο να γίνουν ριζικές αλλαγές στο τρόπο ζωής, στις μορφές της παραγωγής, στο σχεδιασμό των πόλεων και στη χωροταξική οργάνωση: και πάνω από όλα, στις αξίες που διέπουν όλα τα παραπάνω. Χρειαζόμαστε μια κοινωνία που θα έχει για στόχο να επαναφέρει την ισορροπία με τη βιόσφαιρα, και που χρησιμοποιεί την έρευνα, την τεχνολογία, τον πολιτισμό, την οικονομία και την πολιτική για να προχωρήσει προς αυτή τη κατεύθυνση. Για να το πετύχουμε, μας χρειάζεται να κατορθώσουμε να ξεδιπλώσουμε όλη τη πολιτική φαντασία, την ηθική γενναιοδωρία και την τεχνική δημιουργικότητά μας.

Όμως αυτός ο Μεγάλος Μετασχηματισμός αντιμετωπίζει δυο τιτάνια εμπόδια: την αδράνεια του καπιταλιστικού τρόπου ζωής και τα συμφέροντα των προνομιούχων ομάδων. Για να αποφύγουμε το χάος και τη βαρβαρότητα προς τις οποίες σήμερα κατευθυνόμαστε, έχουμε ανάγκη από μια βαθειά πολιτική ρήξη με την παρούσα ηγεμονία, και από μια οικονομία που έχει ως σκοπό την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών μέσα στα όρια που επιβάλει η βιόσφαιρα, και όχι η αύξηση του ιδιωτικού κέρδους.

Ευτυχώς, όλο και πιο πολλοί άνθρωποι αντιδρούν ...

Το ...Ποτάμι της Ισπανίας (Podemos/"Μπορούμε")

Το Podemos στηρίζει τον Αλέξη Τσίπρα ως πρόεδρο της Κομισιόν

Πώς το "Podemos", έφτασε να γίνει 4η πολιτική δύναμη της Ισπανίας

από το news247 

Το "Podemos" ενεγράφη στους εκλογικούς καταλόγους πριν από τρεις μήνες, ύστερα από μια έντονη συζήτηση στους κόλπους του για το αν έπρεπε να συνεχίσει να κινείται στο δρόμο ή να δοκιμάσει την τύχη του στους θεσμούς.

To απόγευμα της 15ης Μαϊου 2011, σαν από το πουθενά, χιλιάδες ισπανοί πολίτες ξεχύθηκαν στους δρόμους και γέμισαν τις πλατείες πενήντα πόλεων της χώρας. Ορισμένοι παρέμειναν εκεί για μήνες. Το σύνθημα δόθηκε από την οργάνωση "Πραγματική Δημοκρατία Τώρα", μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Στη συνέχεια, ο ένας ενημέρωνε τον άλλο. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε το κίνημα 15-Μ. Ελάχιστα μέσα ενημέρωσης το είχαν προβλέψει. Οσο για τα πολιτικά κόμματα, δεν είχαν καταλάβει τίποτα.
Τρία χρόνια αργότερα, το "Podemos" (Μπορούμε), ένα κόμμα που αποτελεί τη συνέχεια εκείνου του κινήματος, αναδείχθηκε η τέταρτη πολιτική δύναμη της χώρας. Ούτε αυτό το είχε προβλέψει κανείς.

Δεν έχει κεντρικό πολιτικό συμβούλιο ούτε μέλη. Θα έχει όμως πέντε ευρωβουλευτές, αφού έλαβε 1,2 εκατομμύρια ψήφους. Αν αυτή η επιτυχία επαναληφθεί στις βουλευτικές εκλογές του 2015, το κόμμα αυτό θα είναι το κλειδί για τον σχηματισμό διοικήσεων στους δήμους ή τις αυτόνομες περιοχές.

«Γεννηθήκαμε πρακτικά στο δρόμο», λέει ο 30χρονος Ινίγο Ερεχόν, διδάκτωρ πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης και υπεύθυνος της εκστρατείας του κόμματος. «Μέχρι στιγμής είμαστε μια ομάδα, όχι ένα κόμμα. Τώρα πρέπει να ξεκινήσει η διαδικασία συγκρότησής μας σε πολιτικό κόμμα».

Μέχρι τώρα, οι αποφάσεις λαμβάνονταν με ομοφωνία, εκπρόσωποι δεν υπήρχαν ή εναλλάσσονταν συνεχώς για να αποφεύγονται οι προσωπικοί ανταγωνισμοί και τα μέλη της ομάδας απέρριπταν την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Ατυπος ηγέτης ήταν ο Πάμπλο Ιγκλέσιας, καθώς μπορούσε να προβάλλει τις θέσεις του κινήματος από την εκπομπή του στην τηλεόραση. Αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει.

Ο 35χρονος Ιγκλέσιας ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα σε ηλικία 14 ετών, στην Κομμουνιστική Νεολαία. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και πολύ γρήγορα άρχισε να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο και να λαμβάνει μέρος στα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης. Μια σύντομη εκδοχή του διδακτορικού του λέγεται «Ανυπάκουοι». Ο Ιγκλέσιας μελέτησε το φαινόμενο των Ζαπατίστας, ίδρυσε οργανώσεις όπως «Νεολαία χωρίς μέλλον» και ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο. Θα μπορούσε να είναι ένας θεωρητικός της Αριστεράς, ένας γενειοφόρος καθηγητής που κινείται σε ακαδημαϊκούς κύκλους. Κατέληξε όμως να γίνει ένας ειδικός της πολιτικής επικοινωνίας και το κεντρικό πρόσωπο ενός νέου κινήματος.

Οποιος τον χαρακτηρίζει προϊόν της τηλεόρασης κάνει λάθος, σχολιάζει η Ελ Παϊς. «Πειραματιζόμαστε με την πολιτική επικοινωνία μέσα από ...