Η ρήξη με αυτό το κράτος, με αυτόν τον μηχανισμό εξουσίας, με αυτή τη διοικητική γραφειοκρατία είναι ο δρόμος

"ο ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν συγκρουστεί μαζί του, θα ενσωματωθεί"

Και οι κρίνοντες κρίνονται 

του Μπάμπη Μπιλίνη* 

Αυτό που λέμε ελληνικό κράτος στήθηκε μετά τον Εμφύλιο από τους νικητές με στόχο να αναπαράγουν την εξουσία τους στο διηνεκές. Αυτό το οικοδόμημα κλονίστηκε και απονομιμοποιήθηκε μετά την κατάρρευση της χούντας και τη Μεταπολίτευση. Αντιστάθηκε όμως με δύναμη στην προοπτική κατάρρευσής του και τελικά κατάφερε να συμμαχήσει με το ΠΑΣΟΚ και να το ενσωματώσει μετά την πρώτη του τετραετία.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί άλλων πολιτικών, έπιανε και έκανε διευθυντές εκπαίδευσης όσα μέλη του εκπαιδευτικοί έχουν μια κομματική του ταυτότητα και ένα μεταπτυχιακό με μια απόφαση υπουργείου χωρίς εκλογές των εκπαιδευτικών ή διόριζε διοικητές των νοσοκομείων τους επιλαχόντες υποψηφίους βουλευτές του με μια απόφαση υπουργού, χωρίς καμιά άλλη διαδικασία αξιολόγησης τυπικών προσόντων, όπως γινότανε δηλαδή όλα αυτά τα χρόνια από Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, αυτός ο μηχανισμός εξουσίας και το ΣτΕ θα ήταν πολύ ευχαριστημένοι. Γιατί θα είχαν απέναντι τους κάτι ίδιο με αυτούς, που εκπροσωπούν το παλιό. Η “αγία τάξη” θα ήταν όρθια στη θέση της.

Όμως η κρίση έβγαλε στην επιφάνεια τη βασική παθογένεια του ελληνικού κράτους, την ίδια τη συνθήκη σύστασής του, που σε μεγάλο μέρος είναι το αίτιο αυτής της κρίσης. Δεν είναι λοιπόν μόνο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν συγκρουστεί μαζί του, θα ενσωματωθεί.

Είναι ότι αυτή η εξουσία έχει πλήρως απονομιμοποιηθεί (οριστικά;) λόγω κρίσης. Δεν μπορεί να προφέρει στον ΣΥΡΙΖΑ καμιά υπηρεσία αναπαραγωγής στη διακυβέρνηση, όπως επί ΠΑΣΟΚ. Και σε περίπτωση ενσωμάτωσης του ΣΥΡΙΖΑ, η κοινωνία θα οδηγηθεί σε δρόμους ακροδεξιάς αμφισβήτησης, όπως σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Προοπτική που επιδιώκει αυτός ο μηχανισμός εξουσίας γιατί, όπως μας διδάσκει η Ιστορία με το ελληνικό παράδειγμα της χούντας του 1967, η ακροδεξιά πολιτική υπήρξε το τελευταίο στήριγμά του.

Η ρήξη με αυτό το κράτος, με αυτόν τον μηχανισμό εξουσίας, με αυτή τη διοικητική γραφειοκρατία είναι ο δρόμος. Δύσκολος και επίπονος, αλλά το μεγάλο στοίχημα για τους αριστερούς. Για όλους, αλλά κυρίως γι' αυτούς που ανέλαβαν το δύσκολο καθήκον να προΐστανται πολιτικά σε τμήματα αυτής της γκρίζας γραφειοκρατίας.

Οι ευκολίες για όλους τελείωσαν.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή τις αποφάσεις του ΣτΕ για διοικητές νοσοκομείων και διευθυντές εκπαίδευσης. Αφορά όμως και την απόφαση του ΣτΕ για τις τηλεοπτικές άδειες, αλλά και τη συνέχεια μετά την απόφαση.

Αυτό το ΕΣΡ πολύ δεν το καθυστερεί;



από την ΑΥΓΗ

*συντονιστής Ν.Ε. Νότιας Αθήνας ΣΥΡΙΖΑ

Η Αριστερά και οι νέοι "πονηροί" του αέναου Κρατικού Μηχανισμού

Δημόσιο: Επειδή "όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα"...

Η προειδοποίηση του πρωθυπουργού (και προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ) προς τους "πονηρούς", σε αυτή τη φάση, θα έχει ουσία, αν την πάρουν πάνω τους οι αριστεροί και οι αριστερές και κατορθώσουν να κινητοποιήσουν σε αυτή την κατεύθυνση τα τίμια στοιχεία εντός του κρατικού μηχανισμού.

Η αριστερά, γενικά, δεν κινδυνεύει να χάσει το "ηθικό πλεονέκτημα" γιατί αυτό είναι και στοιχείο της ταυτότητας, της, αν το χάσει παύει να είναι "αριστερά". Ο υπαρκτός όμως κίνδυνος είναι, διαχειριζόμενη έναν κρατικό μηχανισμό ο οποίος ΔΕΝ είναι δομημένος και στη λογική της "ηθικής στάσης", να πάθει αυτό που παθαίνει, κατά πως λέει και ο λαός μας, "όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα"...

Για να προφυλαχτεί από αυτόν τον κίνδυνο, δεν είναι αρκετές μόνο οι επιδιώξεις. Δεν είναι καν αρκετή η δήλωση του πρωθυπουργού στην προηγούμενη σύνοδο της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, για όσους σκέφτονται ή επιδιώκουν να αποκτήσουν ή να εκμεταλλευτούν προνόμια.

Ο κρατικός μηχανισμός είναι διαρθρωμένος με τέτοιο τρόπο που να δίνει προνόμια σε όσους συμμετέχουν στα ανώτερα κλιμάκιά του. Δεν μιλάμε εδώ μόνο για την ιεραρχία της διοίκησης, κρατικός μηχανισμός με την ευρεία έννοια είναι το σύνολο των δομών που ελέγχονται ή εποπτεύονται από το κράτος. Αρκετές φορές, όπως φαίνεται να συμβαίνει με την περίπτωση μερικών ΔΕΚΟ, αυτά τα προνόμια είναι είτε μισθολογικά, είτε συνταξιοδοτικά, είτε άλλα τέτοιου είδους που οι «εσωτερικοί μηχανισμοί» τους τα γνωρίζουν πολύ καλά.

Είναι γνωστό εξάλλου ότι μέρος της  διαδικασίας αναπαραγωγής  αυτών των εσωτερικών μηχανισμών, εντός της διοίκησης, αλλά και στις ΔΕΚΟ, είναι  η «διαχείριση των προνομίων», με άλλα λόγια η μεταφορά «της γνώσης» για την ύπαρξή τους στις κάθε φορά νέες διοικήσεις. "Κρυφά ταμεία", "καλοί προμηθευτές", "παράξενες ρυθμίσεις που ανασύρονται σε κάποια δύσκολη στιγμή" είναι μερικές μόνο από τις "γνώσεις" των οποίων τα κλειδιά κρατούν οι "εσωτερικοί μηχανισμοί" προκειμένου να κάνουν τους εαυτούς τους απαραίτητους.

Αυτά τα "προνόμια" καθ' όλα νόμιμα τις περισσότερες φορές, άλλα και αρκετά που ξεπερνούν ακόμα και τα στάνταρντ της αστικής νομιμότητας καθώς και οι μηχανισμοί "φορείς" τους, είναι που αν δεν ξηλωθούν, θα αποτελούν πάντα τη θρυαλλίδα που θα είναι ικανή να τινάξει στον αέρα το "ηθικό πλεονέκτημα", όχι της αριστεράς, αλλά της αριστερής κυβέρνησης.

Σε αυτές τις συνθήκες,  δεν είναι περίεργο που κάποιοι, ελάχιστοι, που το τελευταίο διάστημα "είδαν φως και μπήκαν" και ενδεχομένως μερικοί από αυτούς να κατέλαβαν και θέσεις στον κυβερνητικό και κρατικό μηχανισμό, να είναι οι πρώτοι που θα τρέξουν να κάνουν χρήση τους.

Για τους αριστερούς και τις αριστερές, το "ξήλωμα" αυτών των προνομίων και αυτών των μηχανισμών, εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να είναι δουλειά μόνο της κυβέρνησης. Διαβάζοντας κανείς το άρθρο του Κ. Δουζίνα "κράτος και αριστερά", αντιλαμβάνεται αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα σήμερα: Η κυβέρνηση αυτό που ουσιαστικά ελέγχει είναι στην ουσία τα γραφεία των… υπουργών της. "Το μετεμφυλιακό Κράτος, δημιούργημα και λάφυρο του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, παρέμεινε πιστό στους δημιουργούς του" γράφει ο Δουζίνας και έχει δίκιο.

Ο "κοινωνικός έλεγχος" είναι το κλειδί για τον έλεγχο της κατάστασης. Πράγματι, αυτός έχει ήδη θεσμοθετεί όπως έχουν θεσμοθετηθεί μια σειρά από άλλες σημαντικές παρεμβάσεις στον δημόσιο τομέα. Όμως σε συνθήκες γενικότερης απαξίωσης της πολιτικής, είναι δύσκολο σε αυτή τη φάση αυτός αφενός μεν να πάρει την έκταση που πρέπει, αφετέρου δε να έχει τα αποτελέσματα που χρειάζονται. Όπως επίσης και το συνδικαλιστικό κίνημα των εργαζομένων στο δημόσιο, που έχοντας γνώση του τρόπου λειτουργίας τόσο του δημοσίου, όσο και τον μηχανισμών του, δεν φαίνεται διατεθειμένο να μπει σε συγκρούσεις που θα το φέρουν σε αντιπαράθεση με αυτούς τους «εσωτερικούς μηχανισμούς».

Τούτων δοθέντων, για την αποκάλυψη  και τον έλεγχο των προνομίων και των μηχανισμών, βάρος πέφτει και στους αριστερούς και αριστερές, είτε αυτοί είναι εργαζόμενοι στο δημόσιοι, είτε είναι χρήστες των υπηρεσιών του.

Για να το πούμε διαφορετικά, η προειδοποίηση του πρωθυπουργού (και προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ) προς τους "πονηρούς", σε αυτή τη φάση θα έχει ουσία, αν την πάρουν πάνω τους οι αριστεροί και οι αριστερές και κατορθώσουν να κινητοποιήσουν σε αυτή την κατεύθυνση τα τίμια στοιχεία εντός του κρατικού μηχανισμού!

πηγή: mplokia.gr

Απεγνωσμένη η αντίσταση του παλαιού συστήματος στον αγώνα κατά της διαφθοράς...

Η Ημερίδα απολογισμού των 15 μηνών λειτουργίας της Γ.Γ. για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς:έβγαλε πολλά «λαβράκια» | ΙΝΤΙΜΕ/NEWS/ΜΠΑΜΠΟΥΚΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Τέλος στην ασυλία της διαφθοράς!

katapolemisi_diafthoras.jpg

της 

Ιωάννας Σωτήρχου*

Ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης και Διαφάνειας Δημήτρης Παπαγγελόπουλος μίλησε για την απεγνωσμένη αντίσταση του παλαιού συστήματος στον αγώνα κατά της διαφθοράς.

Ο γενικός γραμματέας για την καταπολέμηση της Διαφθοράς Γιώργος Βασιλειάδης διακήρυξε ότι "η ασυλία τελείωσε για όλους" και ανέφερε ενδεικτικά σκάνδαλα και υποθέσεις που βγαίνουν από το συρτάρι και παίρνουν τον δρόμο της δικαιοσύνης: εξοπλιστικά, ΑΤΕ, ΠΑΝΓΑΙΑ, ΤΑΙΠΕΔ, δάνεια κομμάτων, κατευθυνόμενες κρατικές διαφημίσεις ΔΕΗ, σκάνδαλα ΚΕΕΛΠΝΟ, ΙΚΑ, δάνεια ΜΜΕ, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.

Παραδέχτηκε ότι "ακόμα προσπαθούμε να μάθουμε τι συνέβαινε στο μεγάλο πάρτι τόσα χρόνια στη χώρα". Και αγγίζοντας την ουσία είπε ότι μόνο τα διαφυγόντα έσοδα από τα προϊόντα λαθρεμπορίας κοστίζουν όσο τα υπολογιζόμενα έσοδα από τον ΕΝΦΙΑ.

Πόσο αποτιμώνται τα έσοδα από τον ΕΝΦΙΑ; τον ρωτήσαμε. "Σχεδόν 2,5 δισ. ευρώ. Τα έσοδα που χάνει το κράτος από τα λαθραία τσιγάρα και ποτά υπολογίζονται σε 1,7 δισ. ευρώ. Αν προσθέσουμε και τα καύσιμα τότε ξεπερνάμε και τον ΕΝΦΙΑ", μας απάντησε.

Τα αναλυτικά στοιχεία

Στη χθεσινή ημερίδα απολογισμού των 15 μηνών λειτουργίας της Γ.Γ. για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς, παρουσία υπουργών και της ηγεσίας του Αρείου Πάγου, δεν παρουσιάστηκαν μόνο οι προκλήσεις με τις οποίες είναι αντιμέτωπη, ούτε οι περισσότερες από 10 υπηρεσίες που μάχονται κατά της διαφθοράς και του οικονομικού εγκλήματος.

Αλλά δόθηκαν και τα στοιχεία που αποδεικνύουν τις επιτυχίες των αρχών κατά ενός εγκλήματος με θύμα το δημόσιο συμφέρον και την ίδια την κοινωνία της οποίας υπονομεύεται το παρόν και το μέλλον.

■ Από τον Ιανουάριο του 2015 μέχρι τις αρχές Ιουλίου εκδόθηκαν 290 διαταγές δέσμευσης ακίνητης περιουσίας στο πλαίσιο προκαταρκτικών εξετάσεων σε υποθέσεις που έχουν πάρει τον δρόμο προς τη Δικαιοσύνη. Οπως αποκάλυψε ο οικονομικός εισαγγελέας Παναγιώτης Αθανασίου, το ίδιο διάστημα σχηματίστηκαν και διαβιβάστηκαν 191 δικογραφίες από τη γνωστή ως λίστα Λαγκάρντ, εκ των οποίων ολοκληρώθηκαν οι 94 καταλογίζοντας 180 εκατομμύρια ευρώ σε πρόστιμα.

Από την υπόθεση των 65 cd’s σχηματίστηκαν 284 προκαταρκτικές δικογραφίες και περατώθηκαν οι 36, στις οποίες αναλογούν 99 εκατομμύρια. Πάνω από 1.000 δικογραφίες έχουν διαβιβαστεί στις φορολογικές αρχές προερχόμενες από τις λίστες των ομολόγων και Μπόργιανς.

"Το ερώτημα είναι πώς και πότε θα ολοκληρωθούν οι έλεγχοι των υποθέσεων στις διαβιβασμένες δικογραφίες;" είναι η φράση που συμπυκνώνει την αγωνία του κ. Αθανασίου, ο οποίος μέχρι τον Απρίλιο είχε στη διάθεσή του μόλις 18 άτομα και ελέγχους που αφορούν δυνητικά 1.300.000 ΑΦΜ φυσικών προσώπων.

■ Περισσότερα από 40 εκατομμύρια ευρώ από κατηγορούμενους στις υποθέσεις των εξοπλιστικών προγραμμάτων επιστράφηκαν σε τραπεζικό λογαριασμό που ανοίχτηκε από τον υπουργό Οικονομικών στο πλαίσιο της προδικαστικής και ανακριτικής διερεύνησης έπειτα από εισήγηση της εισαγγελέως Εγκλημάτων Διαφθοράς Ελένης Ράικου υπέρ του Δημοσίου, ενώ όπως είπε η δεσμευμένη κινητή και ακίνητη περιουσία των υπολόγων αγγίζει τα 450 εκατομμύρια.

■ Ενιαία Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων: το 2014 σε ελέγχους σε συμβάσεις αξίας 35,5 εκατ. ευρώ διέκοψε τις συμβάσεις στο 85% εξ αυτών αξίας 29,9 εκατ., ενώ το 2015 διέκοψε το 73% των συμβάσεων που ήλεγξε συνολικής αξίας 45 εκατ. ευρώ σύμφωνα με τον αναπληρωτή πρόεδρο της Αρχής Χ. Δετσαρίδη, ο οποίος μίλησε για τον προνομιακό τομέα ανάπτυξης παράνομων δραστηριοτήτων στις δημόσιες συμβάσεις που στην Ελλάδα των μνημονίων αγγίζουν το 9% του ΑΕΠ και στην Ε.Ε διπλάσιο ποσοστό.

■ Την πρωτιά για τη χώρα μας πέρσι, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο σε ό,τι αφορά τις κατασχέσεις λαθραίων τσιγάρων, που ξεπέρασαν τα 634 εκατομμύρια τεμάχια με αναλογούντες φόρους άνω των 113 εκατ. ευρώ, παρουσίασε το στέλεχος της Γ.Γ. Καταπολέμησης Διαφθοράς Στ. Τσίρμπας.

Παρουσιάζοντας τις διαδρομές των παράνομων κυκλωμάτων μίλησε για τη συνεργασία με τις ευρωπαϊκές αρχές κατά της απάτης που οδήγησαν σε διάστημα επτά μηνών στην κατάσχεση 11 εμπορευματοκιβωτίων με πάνω από 125 εκατομμύρια λαθραία τσιγάρα και διαφυγόντα έσοδα άνω των 23 εκατ. ευρώ αλλά και την επιτυχία των ελληνικών τελωνειακών αρχών και του ΣΔΟΕ που το δίμηνο Ιανουαρίου Φεβρουαρίου εντόπισαν πέντε κοντέινερ με περισσότερα από 58 εκατ. τσιγάρα, στα οποία αναλογούσε φόρος 10.751.164 ευρώ.

Η δημόσια διοίκηση

Την ύπαρξη παρόμοιων ζητημάτων στους ίδιους φορείς έχει διαπιστώσει στο ένα εξάμηνο από την ανάληψη των καθηκόντων της η γενική επιθεωρήτρια Δημόσιας Διοίκησης Μαρία Παπασπύρου, μοτίβο ενδείξεων διαφθοράς, όπως για παράδειγμα η παράλειψη διοικητικών ελέγχων που απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή και ανέδειξε και ο βοηθός Συνήγορος του Πολίτη Ι. Σαγιάς.

Πέρα από την παγιωμένη διαφθορά, ο ειδικός γραμματέας του Σώματος Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης Δ. Κασσαβέτης έθιξε και την κακοδιοίκηση που φτάνει να αποτελεί συνώνυμο του ανενεργού δικαίου επιτρέποντας στη διαφθορά να ανθήσει. Μίλησε για "προσοδοκυνηγούς, συστημικούς και συστηματικούς' και για "καθολική κρίση συλλογικότητας" με συνέπεια να τείνει να "εκλείψει η έννοια του δημόσιου συμφέροντος".

Κι έκανε λόγο για τις 712 επιθεωρήσεις-πορίσματα του 15μηνου που ήρθαν να προστεθούν στις 3.326 εκθέσεις της περιόδου 2010-14, με "πρωταγωνίστρια" την τοπική αυτοδιοίκηση, ένα υλικό που πρέπει να αξιοποιηθεί επιτέλους από τους κρατούντες...

Τι έβγαλαν οι έλεγχοι του ΣΔΟΕ

Σημαντικό ήταν το έργο από τους ελέγχους του Σώματος Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος (ΣΔΟΕ) το 2015 που παρουσίασε ο ειδικός γραμματέας του Κ. Χρήστου:

● Από τους 24.273 ελέγχους που πραγματοποίησε βρέθηκαν συνολικά 10.496 παραβάτες και διαπιστώθηκαν 421.029 παραβάσεις διαμορφώνοντας ένα μέσο ποσοστό παραβατικότητας 43,24%.

● Ανοιξαν 27.041 νέες υποθέσεις προς επεξεργασία, εκδόθηκαν 19.683 νέες εντολές ελέγχου, συντάχθηκαν και διαβιβάστηκαν 8.237 αναφορές προς διάφορες δημόσιες υπηρεσίες, ενώ υπεβλήθησαν 965 πορισματικές αναφορές σε εκτέλεση εισαγγελικών παραγγελιών για διερεύνηση οικονομικών εγκλημάτων, αλλά και περιπτώσεις προσαύξησης περιουσίας από αδήλωτη φορολογητέα ύλη.

● Σε ό,τι αφορά τη διαφθορά δημοσίων λειτουργών άνοιξαν 200 νέες υποθέσεις.

● Για θέματα παράνομων επιδοτήσεων, ξεκίνησε η διερεύνηση σε 13 υποθέσεις συγχρηματοδοτούμενων επενδυτικών έργων, 25 αμιγώς αγροτικές επιχορηγήσεις και 13 επιχορηγήσεις με εθνικούς πόρους, χώρια οι 18 έλεγχοι κατόπιν αιτημάτων της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Καταπολέμησης Απάτης (OLAF).

● Οι περσινοί 11.254 καλοκαιρινοί έλεγχοι σε τουριστικές επιχειρήσεις απέδωσαν 3.344 παραβάτες και 12.865 παραβάσεις διαμορφώνοντας μέσο ποσοστό παραβατικότητας 29,71%.

● Τα 171.634.000 λαθραία τσιγάρα έφτασαν οι κατασχέσεις στις επιχειρήσεις του ΣΔΟΕ με τα τελωνεία, με τα διαφυγόντα κέρδη για το Δημόσιο από τους αναλογούντες δασμούς και φόρους να ξεπερνούν τα 31 εκατ. ευρώ.

● Τους 3.102 έφτασαν οι έλεγχοι προσδιορισμού προσαύξησης περιουσίας από άγνωστη πηγή και αιτία, ενώ από την ολοκλήρωση του ελέγχου σε 49 πρόσωπα της λίστας Λαγκάρντ το 2014, πέρσι ολοκληρώθηκε ο έλεγχος σε 116 πρόσωπα αυξάνοντας τις βεβαιωμένες οφειλές από 26.620.923 σε 178.313.978 ευρώ.

*πηγή Εφημερίδα των Συντακτών

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκινά την μεταρρύθμιση στο ελληνικό κόμμα-κράτος από τον εαυτό του; #κώδικας δεοντολογίας Podemos

"Οι εκλεγμένοι και οι διορισθέντες από το κόμμα στην Διοίκηση θα υπόκεινται σε μισθολογικούς περιορισμούς και σε τακτικές αξιολογήσεις" "όχι χρηματοδότηση του κόμματος από τις τράπεζες" "όχι αυτοκίνητα και κρατική αμνηστία" "όχι σχέσεις με εταιρείες του αντικειμένου τους για 10 χρόνια" "όχι επιπλέον αμοιβές και αποζημιώσεις" "μισθός δημοσίου υπαλλήλου" κλπ κλπ

Διαβάζουμε στην Αυγή:

Ο Κώδικας Δεοντολογίας του Podemos

Μια αναφορά που ξάφνιασε το ακροατήριό του (γραμματείς των Νομαρχιακών Επιτροπών και μέλη του Οργανωτικού Γραφείου) έκανε μία εβδομάδα πριν ο Αλέξης Τσίπρας. Μιλώντας για την ανάγκη δημιουργίας θεσμών αυτοελέγχου, ζήτησε από τους παριστάμενους αλλά και κατ' επέκταση από κάθε μέλος και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, να μελετήσει τον Κώδικα Δεοντολογίας που έχει συντάξει το Podemos.

Τι αναφέρει ο Κώδικας αυτός; Και τι, εν τέλει, έχει να προσφέρει ένας πολιτικός σχηματισμός με τόσο μικρή κομματική ηλικία; ήταν μερικά από τα ερωτήματα που διατυπώθηκαν στην αίθουσα.

Η «Αυγή» βρήκε το πρωτότυπο κείμενο και παραθέτει τα βασικά σημεία του...

Ο Κώδικας τoυ Podemos χωρίζεται σε τρία μέρη: 

• το πρώτο αφορά κανόνες υποχρεωτικούς για όλους, 
• το δεύτερο τις δεσμεύσεις που αφορούν τα εκλεγμένα στελέχη του και 
• το τρίτο τα στελέχη της δημόσιας διοίκησης, που είναι ταυτοχρόνως και μέλη του κόμματος.

Αναλυτικά: 

Στο πρώτο μέρος, όλα τα μέλη δεσμεύονται να υπερασπίζονται την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, την άμεση πολιτική συμμετοχή και την ανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας. Επίσης, ότι η εκλογή υποψηφίων θα γίνεται πάντα από "προκριματικές" εκλογές ανοιχτές σε όλους τους πολίτες. 

Απαγορεύεται η "μεταπήδηση" από άλλα κόμματα (σ.σ. εννοεί ότι δεν θα γίνεται δεκτό πολιτικό στέλεχος άλλου κόμματος, αν προηγουμένως δεν έχει παραιτηθεί του αξιώματος το οποίο απέκτησε με τη σημαία άλλου πολιτικού σχηματισμού).

Επιπλέον δηλώνεται ότι όλα τα μέλη του Podemos θα πρέπει να απαιτούν οι μετεκλογικές συμφωνίες να υποβάλλονται προς έγκριση των πολιτών μέσω της ανοικτής διαβούλευσης, ενώ είναι εξάλλου υποχρεωμένα να εμποδίζουν τη χρηματοδότηση του κόμματος από τράπεζες.

Οκταετής θητεία

Στο δεύτερο μέρος προβλέπεται ότι όλοι οι εκλεγμένοι του νεότευκτου κομματικού σχηματισμού δεσμεύονται να αποδεχθούν τους μισθολογικούς περιορισμούς που καθορίζει η οργάνωση και να παραιτηθούν από νομικά προνόμια λόγω της θέσης που κατέχουν, ειδικά σε ό,τι αφορά την δικαστική αμνηστία (π.χ. βουλευτική ασυλία).

Τα μέλη του Podemos δεσμεύονται να μην αναλάβουν εκτελεστικές αρμοδιότητες σε εταιρείες που συνδέονται με την πολιτική τους θέση / αρμοδιότητα για 10 χρόνια μετά το τέλος της θητείας τους.

Οι εκλεγμένοι του Podemos είναι υποχρεωμένοι να παραιτηθούν από τις θέσεις τους, εάν διώκονται ή έχουν καταδικαστεί για παραλείψεις ή οικονομικά εγκλήματα, αδικήματα σε βάρος εργαζομένων, διαφθορά, πρόκληση οικολογικού προβλήματος, σεξουαλική παρενόχληση, σεξιστική βία, παιδεραστία και παιδική κακοποίηση.

Οι θητείες των εκλεγμένων του Podemos είναι διάρκειας 8 ετών και, κατ' εξαίρεση, με δυνατότητα παράτασης για άλλα 4 έτη.

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος προβλέπεται, μεταξύ άλλων, ότι όλα τα πρόσωπα που ορίζονται από το Podemos στη Δημόσια Διοίκηση δεσμεύονται να δεχθούν τους μισθολογικούς περιορισμούς που καθορίζονται από το κόμμα. 

Ο μισθός τους δεν θα είναι ποτέ υψηλότερος από τον αντίστοιχο στο μισθολογικό κλιμάκιο που ανήκουν, ανάλογα και με τα ακαδημαϊκά προσόντα που διαθέτουν.

Συμφωνούν ότι δεν θα δεχθούν να πληρωθούν ποτέ με επιπλέον αμοιβή για τη συμμετοχή τους σε Διοικητικά Συμβούλια εταιρειών, δημόσιων ή ιδιωτικών. 

Θα λαμβάνουν τις ίδιες αποζημιώσεις για υπηρεσιακά ταξίδια με τους απλούς υπαλλήλους. 

Όπου δεν προκύπτει θέμα ασφάλειας, θα παραιτούνται από τη χρήση των υπηρεσιακών αυτοκινήτων και θα χρησιμοποιούν φιλικά προς το περιβάλλον μέσα μεταφοράς.

Τέλος, οι διορισθέντες από το Podemos στη Διοίκηση θα υπόκεινται σε τακτικές αξιολογήσεις του τρόπου διαχείρισης και του τρόπου άσκησης της εξουσίας τους.

Νίκος ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Σχόλιο ΑΣ: Ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται για μη-κομματικό μη-πελατειακό κράτος και συμμετοχική ανάδειξη και έλεγχο των εκλεγμένων; Καταργεί την κομματική επετηρίδα; Προκρίνει την αξιολόγηση της δουλειάς των στελεχών και όχι τις κομματικές φιλίες; Υιοθετεί πραγματικά την εμπειρία στην διαφάνεια και τον έλεγχο των νέων (αμεσο)δημοκρατικών κινημάτων και δεν κάνει απλά τακτικές συμφωνίες;

Αν υιοθετηθούν τα παραπάνω, θα πρόκειται για ένα τεράστιο βήμα για την ανανεωτική ριζοσπαστική αριστερά εν όψει εξουσίας (το να ξεκινά την μεταρρύθμιση από τον εαυτό της) αλλά και για το κράτος-κομματικό φέουδο του δικομματισμού της μεταπολίτευσης. 
Και μόνο που μπήκε σε διαβούλευση από τον Α Τσίπρα, δείχνει επίγνωση για τις προγραμματισμένες απόπειρες εισβολής των αρουραίων στην Διοίκηση και στην κομματική νομενκλατούρα, την αδιαφανή λειτουργία πελατειακών μηχανισμών και "παρεών" και την απόπειρα άντλησης προσωπικού οφέλους από τους μη ανιδιοτελείς που συρρέουν συνήθως στο πρώτο κόμμα για να βελτιώσουν με τα "μέσα" που θα αποκτήσουν το προσωπικό τους εισόδημα...
Εύγε!

Ένας λόγος για "να μην βγει ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ"... (#don't follow the money please)

Η τακτική της ακραίας δαιμονοποίησης του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης - αντί για αναζήτηση ενός κάποιου λογικού συμβιβασμού μαζί του - από μια καταρρέουσα και καθ΄όλα αποτυχημένη συγκυβέρνηση, προδίδει πανικό. 
Όχι για την χαμένη εξουσία. 
Αλλά για τον αναδρομικό έλεγχο των δεκαετιών αδιαφανούς δημόσιας διαχείρισης από ΝΔΠΑΣΟΚ που έφεραν την χρεοκοπία και τα μνημόνια, το πηγάδι του χρέους, της ύφεσης και της ανεργίας στον πάτο του οποίου βρισκόμαστε σήμερα με κατεστραμένη την παραγωγική μας βάση - αλλά και τον άμετρο πλουτισμό των ημετέρων.
Μια ματιά στα κείμενα που βρίσκονται σε ανοιχτή διαβούλευση και βέβαια απηχούν τις προθέσεις/δεσμεύσεις της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ για την επόμενη μέρα  - ας πούμε πχ στο επίπεδο της διαφθοράς/διαπλοκής και ελέγχου του παράνομου πλουτισμού/πόθεν έσχες στελεχών/ελεγκτών του Δημοσίου, των κομμάτων εξουσίας, πολιτικών, ιδοκτητών εταιριών offshore και κατόχων αδικαιολόγητης από τα εισοδήματά τους ακίνητης περιουσίας,  - αρκεί... για "να μην βγει ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ" ή όποιο άλλο κόμμα πλησιάζει την διακυβέρνηση με ανάλογες προθέσεις. 
Μια μικρή εικόνα να πάρει ο αναγνώστης ή η αναγνώστρια από το κείμενο που ακολουθεί και θα καταλάβει ότι ακόμη και η πιθανότητα να εφαρμοστούν τα παρακάτω είναι ικανή να κόψει τον ύπνο των ημετέρων ωφελημένων της διαπλοκής και του παρασιτισμού του δημοσίου χρήματος αλλά και όσων, αν και ένοχοι, τρέχουν να "στηρίξουν" ΣΥΡΙΖΑ ποντάροντας σε πιθανή ασυλία τους με την νέα κυβέρνηση ή συγκυβέρνηση - άλλωστε μαζί με την διαχείριση της αναπόφευκτης αναδιάρθρωσης του χρέους και της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, το άλλο διακύβευμα των εκλογών που έρχονται είναι ακριβώς αυτό: το διεφθαρμένο κράτος και οι υπόλογοι γι αυτό:

Το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ για την πάταξη της διαφθοράς και της διαπλοκής
από τα "Προγραμματικά κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ σε Διαβούλευση"

Κληρονομούμε ένα πολιτικό σύστημα με υψηλό βαθμό διαπλοκής και διαφθοράς, που δεν έχει αφήσει ανεπηρέαστη τη Δημόσια Διοίκηση και την πολιτική ζωή του τόπου σε όλα τα επίπεδα.

Κληρονομούμε ένα Κράτος που αντί να υπηρετεί την κοινωνία την απομυζά προς όφελός του. 

Κληρονομούμε έναν μηχανισμό λαφυραγώγησης του παραγόμενου εθνικού πλούτου και του κράτους σε υλικό και ποιοτικό επίπεδο (κρατικοί πόροι, στελέχωση του κράτους, δημόσια αγαθά, συναλλαγές με το Δημόσιο). 

Το Κράτος χρησιμοποιεί μεροληπτικές κρατικές πολιτικές για τη διατήρησή του στην εξουσία ανταμείβοντας υποστηρικτές, εξαγοράζοντας συνειδήσεις και επικοινωνιακή στήριξη. Εξυπηρετεί οικονομικές και πολιτικές ελίτ σε θεσμικό επίπεδο (ποινική ασυλία, φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή, ευνοϊκό νομοθετικό πλαίσιο σε ζητήματα εργατικής νομοθεσίας, περιβαλλοντικής προστασίας κλπ.), ενώ το όποιο παραγόμενο «κυβερνητικό έργο» χρησιμοποιείται ως φενάκη για την απόκρυψη της πραγματικότητας από μια κοινωνία αποκλεισμένη από τις διαδικασίες διαμόρφωσης κι άσκησης πολιτικής.

Το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα λειτουργεί χρησιμοποιώντας τους κρατικούς μηχανισμούς του στενού δημόσιου τομέα (σύμφωνα με τη νεοφιλελεύθερη θεωρία), στράτευμα – δικαιοσύνη – αστυνομία καθώς και τη δημόσια διοίκηση, τα Μ.Μ.Ε., τον χρηματοπιστωτικό τομέα, κλπ. Προσπαθεί να μολύνει βασικές δημοκρατικές αρχές, που έχουν ισχυρά θεμέλια στις συνειδήσεις των πολιτών, μέσω συνταγματικών και νομοθετικών διατάξεων οι οποίες αδυνατίζουν ή και αναιρούν τα δημοκρατικά κεκτημένα, όπως π.χ. ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, οι ευνοϊκοί ή χαριστικοί όροι παραχώρησης δημοσίων πόρων στην περίπτωση των Σκουριών, των ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων. Όταν τα συμφέροντα του πολιτικού συστήματος δεν μπορούν να «μεταμφιεστούν» σε νομικές διατάξεις, τότε χρησιμοποιεί το άλλο μεγάλο όπλο του τη διαφθορά η διαιώνιση της οποίας αποτελεί, σε τελική ανάλυση, μια συνειδητή πολιτική επιλογή.

Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Ο.Η.Ε. Κατά της Διαφθοράς δεν υπάρχει διεθνώς αποδεκτός ορισμός της, αλλά μπορούμε να χρησιμοποιούμε περιγραφικούς όρους μορφών διαφθοράς όπως «κατάχρηση εξουσίας», «δωροδοκία» και «υπεξαίρεση». Η διαφθορά συνιστά ένα σύνθετο φαινόμενο με οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές διαστάσεις. Πρόκειται για διαμεσολάβηση σχέσεων εξουσίας με σκοπό το ιδιωτικό όφελος, μια υλική μορφή διαμεσολάβησης η οποία στη χώρα μας έχει βαθιές ιστορικές ρίζες στον τρόπο που συγκροτήθηκε το κράτος και οι μορφές εξουσίας που υλοποιήθηκαν από αυτό και μέσω αυτού. Έχει αναφορές και στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα και δυστυχώς παρουσιάζει διευρυμένη βάση στη κοινωνία, εφόσον διαμορφώνει ένα πλέγμα σχέσεων που ευνοεί υλικά διάφορα κοινωνικά στρώματα. Την πολιτική διαφθορά μπορούμε να την ορίσουμε ως την εκμετάλλευση της εξουσίας που διαθέτει κάποιος λόγω ιδιότητας για να αποκτήσει παράνομα οφέλη για τον εαυτό του, συγγενικά ή φιλικά του πρόσωπα και συνεργάτες του. Το όφελος μπορεί να μην είναι άμεσα υλικό, αλλά η διευκόλυνση απόκτησης ή διατήρησης δημόσιου αξιώματος. Στην πολιτική πρακτική αυτό μπορεί να περιγραφεί με τη μέθοδο του διαμοιρασμού της «λείας» (δημόσια περιουσία, αξιώματα, πόροι) προκειμένου να εξαγορασθούν οι υπηρεσίες, συνεργασία, ανοχή κλπ., όσων είναι απαραίτητοι για να ολοκληρωθεί η κλοπή.

Οι σημαντικότερες εστίες διαπλοκής και διαφθοράς σχετίζονται με :

• την άσκηση της πολιτικής, τη θεσμοθέτηση, χρηματοδότηση και του τρόπου λειτουργίας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης,
• το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τον έλεγχό του,
• τις αμυντικές δαπάνες,
• τη διαχείριση της δημόσιας περιουσίας,
• τις ιδιωτικοποιήσεις και τις συμβάσεις παραχώρησης,
• όλα τα στάδια πραγματοποίησης των δημόσιων έργων (σχεδιασμός, ανάθεση, εκτέλεση, παραλαβή),
• τις παντός τύπου προμήθειες του Δημοσίου,
• τις εθνικές και κοινοτικές επιδοτήσεις καθώς και
• την ανοχή σε πρακτικές διασπάθισης δημόσιου χρήματος, όπως π.χ. το λαθρεμπόριο καυσίμων.

Στο Δημόσιο τομέα η διαφθορά έχει διαβρώσει υπηρεσίες, αντιλήψεις και λειτουργίες και η ανατροπή της θα είναι δύσκολο και πολύχρονο έργο. Τη διαπλοκή και τη διαφθορά υποδαυλίζουν και ενισχύουν συγκεκριμένες επιλογές και πρακτικές αδιαφάνειας, η αποδυνάμωση και αποδιάρθρωση, συχνά εσκεμμένη, των συναφών ελεγκτικών μηχανισμών κι ένα νομικό σύστημα που το χαρακτηρίζει η πολυνομία, η πολυπλοκότητα και η ασάφεια. Την ίδια στιγμή, σε καμία περίπτωση δεν λείπει η διαφθορά από την ...

Ο θάνατος του φορολογούμενου έχει τώρα ημερομηνία: Αμέσως Μετά Τις Εκλογές! (#"Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται")

Ξυπνήστε από το λήθαργο. Μετά τις κάλπες δείτε τι σας περιμένει
από τον Κάδο Ανακύκλωσης και τα Λόγια -Σταράτα

Λογιστές – φοροτεχνικοί έφτιαξαν σελίδα στο facebook και αναρτούν παραδείγματα φορολογικών δηλώσεων. Δείτε πως θα προκύψει το πρωτογενές πλεόνασμα του 2014…

Επειδή οι δηλώσεις θα γίνουν από τους περισσότερους τον Ιούνιο και οι λυπητερές θα έρθουν μετά τις εκλογές δείτε από τώρα τι σας περιμένει: σύμφωνα με χαρακτηριστικά παραδείγματα που αναρτά η "Παρέμβαση Διαδικτυακής ομάδας λογιστών-φοροτεχνικών" στη σελίδα Φορολογικές ανισορροπίες στην Ελλάδα της κρίσης!! https://www.facebook.com/events/1377779029170573/

Παραδείγματα:

1. Κάτοικος εξωτερικού έχει στην ιδιοκτησία του ένα αυτοκίνητο 1400 κ.ε. για να μετακινείται όταν έρχεται στην Ελλάδα και ένα τραπεζικό λογαριασμό για να μεταφέρει τα λεφτά του. Ο τραπεζικός λογαριασμός του δίνει το ελάχιστο ένα λεπτό εισόδημα από τόκους. Στην Ελλάδα δεν έχει εισόδημα. ΦΟΡΟΣ; 2.264,24€



2. Νεαρή δικηγόρος καθαρά το έτος 9.854,41 μείον ενοίκιο 3850 μείον φόρος συν παρακράτηση 3212,15 της μένουν για να ζήσει 2792,26, δηλ. 232,69 το μήνα!!!



3. Άνεργος με 100 ευρώ εισόδημα από επιδοτούμενο πρόγραμμα , μένει σε ένα σπίτι 110 τμ με την μητέρα του ( έχοντας μόνο το 50% ), και ένα αυτοκίνητο 1149 κυβικά 17ετιας. : 3,550 ευρώ ...

Οι κανονικοί άνθρωποι και πως να τους βρείτε...

Juan Munoz

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Η απολεσθείσα κίνηση των 58 ισχυριζόταν ότι εκφράζει τους "κανονικούς ανθρώπους" - και εν μέρει είχε δίκιο. Πολλοί καλόπιστοι "κανονικοί" άνθρωποι προστρέχουν κάθε κίνηση που υπόσχεται ότι δεν είναι ενεργούμενο του χρεοκοπημένου κομματικού κράτους και του πλέγματος διαφθοράς που το στηρίζει πελατειακά. Έτσι συνέβη και με τους 58, ωσότου αποκαλύφθηκε το "ΠΑΣΟΚ από πίσω"...

Τώρα ήλθε το "Ποτάμι" του Σταύρου Θεοδωράκη να διεκδικήσει την έκφραση των κανονικών ανθρώπων. Και με λίγες λογικές κουβέντες μονοπώλησε τα social media για μερικές μέρες - την Τρίτη θα μάθουμε περισσότερα και για αυτήν την απόπειρα. 

Τι είναι όμως οι "κανονικοί άνθρωποι" και που τους βρίσκει κανείς;

Ήδη με το ξαφνικό ξέσπασμα της κρίσης (την είσοδο σε μνημόνιο) άνοιξε το πελατειακό παραπέτασμα, αραίωσε η ομίχλη του συστήματος της ελληνικής διαπλοκής και φάνηκαν γυμνοί οι πρωταγωνιστές του. Ακόμη κι αν κανείς και καμία δεν φανταζόντουσαν ακόμη το εύρος της διαφθοράς, του παρασιτισμού, της μίζας και της υπεξαίρεσης του δημοσίου πλούτου από τα στελέχη και τους πελάτες των κομμάτων εξουσίας ήταν φανερό ότι η omerta θα έσπαγε - όπως και έγινε. Οι απόπειρες των "συστημικών" να θολώσουν τα νερά και να προειδοποιήσουν τους πρώην εταίρους τους στο φαγοπότι -για τις οδυνηρές συνέπειες των αποκαλύψεων που θα ακολουθούσαν- με το θεώρημα "μαζί τα φάγαμε" έδειξαν πως αντιδρά ένα παρασιτικό σύστημα εξουσίας μπροστά στον κίνδυνο: "δίνει" ένα μέρος του για να σωθεί το μεγαλύτερο και κυρίως για να συνεχίσει να κυβερνά.

Και οι κανονικοί άνθρωποι; 

Οι κανονικοί άνθρωποι εμφανίστηκαν ως "αγανακτισμένοι" αλλά γρήγορα διασπάστηκαν σε κανονικούς και faux: οι δεύτεροι διαμαρτυρόντουσαν για άλλα πράγματα - για τα προνόμια που έχαναν, για τους μετανάστες που τους "έπαιρναν τις δουλειές" κλπ κλπ

Ύστερα οι κανονικοί άνθρωποι δοκίμασαν να εκφραστούν μέσω ενός ενωτικού μεταρρυθμιστικού κινήματος διακρινόμενοι από το αδιέξοδο δίλημμα "μνημόνιο αντιμνημόνιο", και να στρέψουν την συζήτηση στην διαμόρφωση της ελληνικής πρότασης εξόδου από την κρίση την οποία μια κυβέρνηση συνεργασίας των "φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων" θα διαπραγματευόταν για χρηματοδότηση στην θέση των μνημονίων. Πάλι το κίνημα αυτό διαπάστηκε στους κανονικούς μεταρρυθμιστές και στους δήθεν: οι δεύτεροι μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν την πόλωση "μνημονιακών"-"αντιμνημονιακών" και να (ξανα)στρογγυλοκαθίσουν στις θέσεις απ΄όπου κινδύνευσαν για λίγο να φύγουν με τις κλωτσιές, υποκρινόμενοι τους διαπραγματευόμενους με την ΕΕ και εκείνους που απέκλεισαν τα "χειρότερα". Διατηρώντας το κομματικό κράτος και τον έλεγχο των ΜΜΕ - "κατασκευάζοντας συναίνεση" και καταστρέφοντας την παραγωγική δομή της χώρας με μια τυχοδιωκτική πολιτική στο γόνατο...

Μετά ήρθαν οι 58  - κατάφερε το ΠΑΣΟΚ με το colpo αυτό -και με την συνευθύνη όσων αφελώς ή συνειδητά το υποστήριξαν- να αναστείλει για μισό χρόνο κάθε αυθεντικό εγχείρημα των "κανονικών ανθρώπων" αυτής της χώρας - ελέγχοντάς το εξ αρχής, οδηγώντας εκβιαστικά χιλιάδες ανθρώπους καλών προθέσεων να αναστείλουν την κριτική στο κυβερνητικό πλέγμα ΝΔΠΑΣΟΚ διαδίδοντας τον φόβο του "χειρότερου" ΣΥΡΙΖΑ (πόσο χειρότερου άραγε;) και καταφέρνοντας να μην διατυπωθεί καμιά δεσμευτική θέση με επιχείρημα την μεγίστη συσπείρωση πρώτα (στην αόριστη ιδέα της κεντροαριστεράς). Το εγχείρημα έδωσε ζωή 6 μηνών στην κυβέρνηση Σαμαρά.

Σήμερα δοκιμάζεται η μέθοδος "πέπε γκρίλλο". Ένας δημοσιογράφος με αναγνωρισιμότητα, καλεί σε συσπείρωση χωρίς πολιτικούς, λέγοντας αυτά που θέλουμε να ακούσουμε, τα οποία έχει ακούσει και ζήσει στα κοινωνικά ρεπορτάζ του... Η διαφορά του με τους 58; Φαίνεται ανεξάρτητος, μοιάζει να απαντά πέρα από κόμματα στο ερώτημα "τι κάνουμε". Ερώτημα των κανονικών ανθρώπων.

Μα τι πρόβλημα έχουν τελικά οι κανονικοί άνθρωποι; Γιατί δεν μπορούν να βρουν ανάμεσα σε ...

Η κοινωνία του ενός τρίτου

- "Υπήρχαν άλλα δυο τρίτα; Τι λέτε βρε παιδιά...!!"

Η κρατική βία είναι πιο εμφανής παρά ποτέ στα καθημερινά μέτρα της κυβέρνησης εναντίον της πλειοψηφίας του λαού. Και η μυρωδιά του φασισμού πίσω από τον "κοινοβουλευτικό αυταρχισμό" των 151 κουκιών, έντονη. Η επίκληση της νομιμότητας από εκλογικές διαδικασίες που δεν έδωσαν λευκή επιταγή αλλά μια γενική κατεύθυνση, προσβλητική για τους ψηφοφόρους. Και η ανάδειξη των νεοναζιστών ως "φυσικής αντιπολίτευσης" - πόσο μάλλον αν αποτύχει και η αριστερά στην διαχείριση - δημιούργημα της βίας που ασκεί το σύμπλεγμα ΝΔΠΑΣΟΚ για να κρατηθεί στην εξουσία και να μην ελεγχθεί για τις πομπές του και την χρεοκοπία που επέβαλλε σε έναν λαό διαφθείροντάς τον και εξαπατώντας τον ταυτόχρονα. 

Τι μπορεί να κάνει όμως το παραγωγικό δυναμικό αυτού του τόπου; Πως μπορεί να ανακτήσει κάποιον έλεγχο ξανά στην ζωή του και το μέλλον του; 

Δύσκολο ερώτημα... Αλλά για να απαντήσει κανείς πρέπει πρώτα να παραδεχτεί που βρίσκεται. Να αποτινάξει αφηγήσεις a la cart, μουχλιασμένες θεωρίες και δήθεν εναλλακτικές, ταυτίσεις και πρότυπα που δεν έχουν παρά παρηγορητική σημασία, όση και μια θρησκευτική πίστη. Και να δει την πραγματικότητα: της ελληνικής κοινωνίας του ενός τρίτου, με τα δυο τρίτα να βουλιάζουν στον λάκκο που τους έσκαψε το μειοψηφικό πελατειακό σύστημα που διαχειρίστηκε την μεταπολίτευση. Και να δοκιμάσει την μικρή ευκαιρία που περιγράφει ο Γ Γ-Γ στο άρθρο που ακολουθεί λέγοντας: "η κατάσταση τούτη δεν ανατρέπεται παρά μόνο με κίνδυνο μεγάλο, σε σημείο οριακό, όταν η λάμψη των ανικάνων ξεθωριάσει, όταν ο ίδιος ο μηχανισμός αναπαραγωγής τους αρχίσει να ρετάρει". Πως; Αυτή είναι η συζήτηση...

ΑΣ

του Γιώργου Γιαννούλη Γιαννουλόπουλου*

Η βαρώνη Μάργκαρετ Θάτσερ και οι πολιτικές της επικρίθηκαν γιατί θεωρήθηκε ότι δημιουργούσαν την κοινωνία των δύο τρίτων. Οπου τα δύο τρίτα είναι οι άνθρωποι που τολμούν, επιζητούν κι ακολουθούν την αλλαγή. Οι πιο δυναμικοί, πιο μορφωμένοι, πιο δημιουργικοί, οι οποίοι θα άφηναν πίσω το ένα τρίτο των πιο αδύναμων, των πιο δυσπροσάρμοστων, των άτυχων.

Πράγματι η ανεπάρκεια ενός διχτυού προστασίας, μπορεί να οδηγήσει σε αυτό το αποτέλεσμα. ’Ετσι τα δύο τρίτα μπορούν να συγκροτήσουν μια ιδιοτελή ευγονική πολιτική πλειοψηφία, η οποία να εγκαταλείπει πίσω της χωρίς πολλή έγνοια το άλλο αδύναμο τρίτο. Το καθεστώς αυτό στέκει πολιτικά στη Δημοκρατία. Καθώς τα δύο τρίτα ψηφίζουν καταρχάς υπέρ των, έστω κοντόθωρων, συμφερόντων τους.

Τελικά δεν λειτούργησε έτσι. Τα δύο τρίτα κατάλαβαν πως αν πάντα μένει πίσω και αφήνεται να χαθεί το ένα τρίτο των πιο αδύναμων, η ίδια η κοινωνία, το σύνολό της θα λιγοστεύει διαρκώς. Η διαρκής αποκοπή κι απώλεια ενός τρίτου είναι ένα μείον, μια μόνιμη αφαίρεση. Όταν εξοστρακίζονται λίγοι και χάνονται τότε αμέσως συμπληρώνονται από άλλους που ξεμένουν από τα δύο τρίτα. Έτσι το τρίτο μένει πάντα ένα τρίτο σε ένα σύνολο που μικραίνει. Το εγκαταλλειμένο ένα τρίτο είναι μια διαρκής διαρροή ανθρώπων, δηλαδή συνολικού πλούτου. Η τρύπα της απωλείας.

Σταδιακά η κοινωνία αντέδρασε, το δίχτυ προστασίας αποκαταστάθηκε. Ο μηχανισμός αλληλοβοήθειας, με όλα του τα προβλήματα, ενισχύθηκε καθώς τα δύο τρίτα αντιλήφθηκαν πως και η δική τους ευημερία, η δυνατότητά τους να τραβούν μπροστά, εξαρτάται από την ενσωμάτωση και στήριξη του πιο αδύναμου τρίτου.

Στην χώρα μας, παρά τα περί αντιθέτου λεγόμενα, δεν "κινδυνεύσαμε" ποτέ από αυτό το κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό μοντέλο.

Ζούμε σε μια sui generis κοινωνία, την κοινωνία του ενός τρίτου. Ζούμε στο ακριβώς αντίστροφο μοντέλο απο την κοινωνία των δύο τρίτων.

Μια κοινωνία που εξουσιάζεται από τους πνευματικά πιο αδύναμους, από τους πλέον ανίκανους, τους λιγότερο δημιουργικούς. Από εκείνο το τρίτο το λιγότερο παραγωγικό και αποτελεσματικό, το οποίο ιδιοποιούμενο δια της βίας το κράτος και τους μηχανισμούς του κατόρθωσε να εξοστρακίσει τα παραγωγικά δύο τρίτα.

Αυτό το τρίτο απομυζά τα δύο τρίτα που έχουν τη δυνατότητα να δημιουργούν πλούτο, είτε απευθείας μέσω του κρατικού μηχανισμού είτε μέσω του ελέγχου των αγορών και των προσόδων που επιβάλλει δια της κρατικής βίας. Αυτό είναι κοινό στα ολιγαρχικά, ολοκληρωτικά και δικτατορικά καθεστώτα. Τα οποία για τον λόγο αυτόν ...

Ελλαδικό πολιτικό σύστημα: Κόμματα χωρίς αρχές και ιδέες, πολιτικοί διανομείς δημοσίου χρήματος, κομματικοί στρατοί ιμάντες συναλλαγής...

Μια πραγματικά φιλελεύθερη κριτική στο ελλαδικό πολιτικό σύστημα: (ΑΣ)

Το Κράτος τροφός και οι Πολίτες νήπια

του Γιώργου Μπιλλίνη*

Ας ξεκινήσουμε υπενθυμίζοντας το αυτονόητο. Οι κρατικές δαπάνες αποτελούν εισοδήματα για συγκεκριμένους ανθρώπους, ομάδες, συντεχνίες. Αντιστοιχούν σε μισθούς, συντάξεις, επιδόματα, επιδοτήσεις, επιχορηγήσεις κάθε μορφής. Επομένως κάθε μείωση κρατικών δαπανών αγγίζει το σκληρό πυρήνα του κράτους, αφού αποστερεί πληθυσμιακά στρώματα στενά συνδεδεμένα με αυτό από το προσοδοθηρικό τους έσοδο, που στις περισσότερες περιπτώσεις αποτελεί και το βιοποριστικό τροφοδότη τους.

Το ελλαδικό πολιτικό σύστημα διαχρονικά, στη προσπάθεια επιβίωσης και αναπαραγωγής του, συνήθισε να διανέμει ολοένα περισσότερους πόρους σε κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες, οι οποίες διέθεταν δύναμη και ήσαν σε θέση να τη χρησιμοποιήσουν για να πιέσουν τους πολιτικούς στη κατεύθυνση πρόσκτησης προνομίων και απολαβών. Κι αυτά ασχέτως των δυνατοτήτων της οικονομίας και του ύψους του παραγόμενου πλούτου.

Από τη μεταπολίτευση και μετά ο κρατισμός και ο πατερναλισμός ρίζωσαν οριστικά και αμετάκλητα στο εύφορο έδαφος που καλλιέργησαν η επαναστατικότητα, η μαχητική διεκδικητικότητα και ο μαξιμαλισμός, χαρακτηριστικά που διέκριναν την ελληνική κοινωνία.

Οι πολίτες προεξέτειναν τη διεκδίκηση της ελευθερίας από τους περιορισμούς και τις απαγορεύσεις, που έζησαν κατά τη διάρκεια της επταετίας, στη διεκδίκηση των πάντων από το κράτος. Απαίτησαν το κράτος τροφό. Και βέβαια εκείνο τους έκανε το χατίρι. Με μοναδικό αρχικά αντάλλαγμα μια σχέση εξάρτησης των ωφελουμένων προσοδοθήρων από τους διανομείς των προσόδων. Oι πολίτες σταδιακά μετεβλήθησαν σε πελάτες των πολιτικών.

Δημιουργήθηκε έτσι μια εξαχρειωτική σχέση, στα πλαίσια της οποίας οι πολίτες εκβιάζουν τους πολιτικούς με το μοναδικό όπλο που διαθέτουν στη κοινοβουλευτική δημοκρατία, τη ψήφο τους. Η σχέση αυτή είναι αμφίδρομη, αφού οι πολιτικοί έχουν ανάγκη τη λαϊκή ψήφο για να επιβιώσουν πολιτικά, είτε ως πρόσωπα, είτε ως κομματικοί σχηματισμοί. Οπότε το σχήμα που παγιώθηκε είναι: οι πολιτικοί εφαρμόζουν αναδιανεμητικές - παροχικές πολιτικές προς τους πελάτες τους κι εκείνοι τους εξασφαλίζουν την επανεκλογή και την εξουσία να συνεχίσουν το ίδιο αλισβερίσι.

Τα κόμματα στην Ελλάδα δεν είναι κόμματα αρχών και ιδεών. Είναι πολυσυλλεκτικά συνονθυλεύματα, κόμματα προσωποπαγή, με διακριτή ιεραρχία και εσωτερική χαρτογράφηση. Αποτελούνται από βαρωνείες και φέουδα προώθησης και προαγωγής προσωπικών και συντεχνιακών συμφερόντων. Οι βαρωνείες συντίθενται από τον επικεφαλής τους και μελλοντικό διεκδικητή της κομματικής ηγεσίας και από την εσωτερική ιεραρχία του κομματικού στρατού, που τον συνδράμει στις επιδιώξεις του με το αζημίωτο.

Έτσι οι ισχυροί κομματικοί παράγοντες καλλιεργούν και συντηρούν τη σχέση εξάρτησης και συναλλαγής για να δώσουν τροφή στο όραμα τους για ανέλιξη, κάτι που περνάει μέσα από το συνεχές λάδωμα των ιμάντων λειτουργίας του συστήματος. Οι αδύναμοι κρίκοι πράττουν το ίδιο, στο βαθμό που τους επιτρέπεται, ώστε να ελπίζουν στην ενδυνάμωση του ρόλου τους.

Οι πολιτικοί διανέμουν το δημόσιο χρήμα, το χρήμα των φορολογουμένων, όχι ως συνετοί διαχειριστές του, αλλά ως νεόπλουτοι κάτοχοι και ιδιοκτήτες του.

Και είναι ευνόητο ότι δεν πολυενδιαφέρονται για την αποτελεσματική, τη δίκαιη ή την ανταποδοτική διάθεση του, μα για την εξασφάλιση αποκλειστικά της υποστήριξης του κομματικού στρατού που ελέγχουν, ο οποίος κατ’ αυτό τον τρόπο μετατρέπεται σε στρατό κατοχής της χώρας, αφού ...

Ελεύθερη επιλογή ασφαλιστικής κλάσης (για όσους μας ψηφίσουν...)

Το story πάει ως εξής: οι μηχανικοί έχουν εκλογές για το ΤΕΕ. Η ΔΚΜ είναι η παράταξη της ΝΔ. Συναντιούνται με τον υπουργό εργασίας Γ.Βρούτση και ως εκ θαύματος φεύγουν με υπόσχεση:

1. Μείωσης ασφαλιστικών εισφορών (ήδη έχουν παγώσει οι αυξήσεις στο ΤΣΜΕΔΕ-ΕΤΑΑ), και
2. Ελεύθερης επιλογή ασφαλιστικής κλάσης.
Και αυτά μέχρι τέλος του 2013!

Δύο από τα πιο επείγοντα αιτήματα όλων των ελεύθερων επαγγελματιών (τα άλλα είναι η αποποινικοποίηση των οφειλών και η μεταφορά του σημερινού χρέους τους στο τέλος του ασφαλιστικού τους βίου με επιλογές εξαγοράς ή μείωσης αναλογικά της σύνταξης, καθώς και απρόσκοπτη παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στους ασφαλισμένους "ανασφάλιστους" και τις οικογένειές τους), ικανοποιούνται προεκλογικά και πελατειακά, για να βοηθήσουν την παράταξη της ΝΔ στο ΤΕΕ.

Καλό για τους συναδέλφους μηχανικούς, έστω και έτσι. 

Οι υπόλοιποι ελεύθεροι επαγγελματίες (ΟΑΕΕ, ΟΓΑ) που δεν έχουν ισχυρά συνδικάτα και εκλογές, τι κάνουν;

Και βέβαια: 

• Πόσο πιστευτός μπορεί να γίνει ο υπουργός που αρνείται αντίστοιχες μεταρρυθμίσεις στον ΟΑΕΕ; 
• Δεν είναι ακόμη μια επίδειξη πελατειακής νοοτροπίας και κράτους κομματικού λάφυρου; 
• Κι αν μπορεί στο ΤΣΜΕΔΕ γιατί δεν μπορεί στον ΟΑΕΕ; Δεν είμαστε ίσοι στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις απέναντι στον νόμο και το κράτος; 
• Και τέλος, τι λέει το ΠΑΣΟΚ, η κίνηση των 58 και οι άλλες πασοκογενείς κινήσεις για αυτήν την πολιτική; Την συνυπογράφουν συγκυβερνώντας; Σημαίνει κάτι γι αυτούς το πελατειακό σύστημα που για άλλους έχει διευκολύνσεις για άλλους κατασχέσεις και φόρους μέχρι τελικής πτώσεως; Και ποια ανάπτυξη προοιονίζει η κομματική διαχείριση του εναπομείναντος παραγωγικού ιστού της χώρας; 

*Για του λόγου το αληθές, το site της ΔΚΜ απ΄όπου και η φωτογραφία: http://dkm-tee.blogspot.gr/2013/11/blog-post_8843.html και η δήλωση του υπουργού: 

«Μετά την συνάντηση ο υπουργός Εργασίας κ. Γιάννης Βρούτσης δήλωσε τα εξής:

«Οι πρόεδροι των Επιστημονικών Συλλόγων των Μηχανικών μου έθεσαν μία σειρά από ζητήματα που απασχολούν τον κλάδο τους. Ένα βασικό αίτημα σύσσωμου του κλάδου τους -και κυρίως των νέων μηχανικών- είναι αυτό που αφορά στην δυνατότητα επιλογής ασφαλιστικής κατηγορίας στους ασφαλισμένους του Τομέα Μηχανικών και Εργοληπτών Δημόσιων Έργων του ΕΤΑΑ.

Θεωρώ ότι οι σημερινές οικονομικές συνθήκες καθιστούν άμεση την ανάγκη να καλυφθούν όλες οι σχετικές με το αίτημα προϋποθέσεις και να ολοκληρωθούν οι απαραίτητες ενέργειες μέχρι το τέλος του έτους για την διευθέτηση του αιτήματος, τηρουμένων πάντα των προβλεπόμενων κανόνων της ανταποδοτικότητας στις συνταξιοδοτικές τους παροχές».

Υστερόγραφο ΑΣ: Οι σημερινές οικονομικές συνθήκες κε Βρούτση , είναι διαφορετικές για τους εκατοντάδες χιλιάδες που εισέρχονται στην ανθρωπιστική κρίση αλλά έχουν την ατυχία να μην είναι ...

Τα επαγγέλματα "ανοίγουν" αργά, οι επιχειρήσεις κλείνουν γρήγορα...

Κλειστά Επαγγέλματα, Τέλος Επιτηδεύματος...
(Γλώττα λανθάνουσα τ΄αληθή λέγει)

Το νέο εφεύρημα των υπουργείων Οικονομικών και Εργασίας  για να επισκευασθεί το στραπατσαρισμένο success story και να πεισθεί η τρόικα ότι "ελέγχουμε την κατάσταση", είναι η διακοπή των επιδοτήσεων, η μη επιστροφή του ΦΠΑ και γενικώς ο ...ανασκολοπισμός των επιχειρήσεων που έχουν οφειλές στα ασφαλιστικά ταμεία. 

Ο στραγγαλισμός δηλαδή του ό,τι έχει απομείνει να κινείται στην ελληνική οικονομία. 

Χωρίς δυνατότητα πραγματικών ρυθμίσεων των οφειλών, χωρίς χρηματοδότηση από τράπεζες, με καταβολή ΦΠΑ πριν εισπραχθεί με, με, με... έρχεται η "αναπτυξιακή κυβέρνηση Στουρνάρα" να κλωτσήσει την καρδάρα με το γάλα. 

Υποτίθεται ότι η έγκαιρη επιστροφή του ΦΠΑ και οι επιδοτήσεις από το ΕΣΠΑ είναι το μοναδικό οξυγόνο που κρατά ζωντανές τις εναπομείνασες επιχειρήσεις. Και ότι γίνεται αγώνας για να φθάνουν έγκαιρα τα χρήματα στις επιχειρήσεις. 

Όταν τις απαγορεύεις να ρυθμίσουν τα χρέη τους και ταυτόχρονα τις καταδιώκεις είτε "ρυθμίσουν" είτε όχι, (με την φοβερή οδηγία Θεοχάρη να παρακρατούνται τα έσοδα παρά την ρύθμιση), τις οδηγείς κανονικά εκτός οικονομικού κύκλου. Και είναι πια ορατή η αναβίωση μιας παρα-οικονομίας με νέα χαρακτηριστικά ανώμαλης περιόδου - κάτι σαν στα τούνελ και τα καταφύγια εμπόλεμης ζώνης - τελείως εκτός επίσημης οικονομίας. 

Οι μόνοι από την ιδιωτική οικονομία που μπορούν να παραμείνουν εντός οικονομικού κύκλου είναι οι, ακόμη προστατευόμενες, επαγγελματικές συντεχνίες - για πόσο όμως ακόμη έστω και έτσι, θα έχουν πελάτες; Ήδη τα φαρμακεία βουλιάζουν. Ποια είναι όμως η κατάσταση σε ένα "ξεχασμένο" τομέα που θάπρεπε να είναι η πρώτη διαρθρωτική μεταρρυθμιστική προτεραιότητα ήδη από το 2009 και το ξέσπασμα της κρίσης -στην οποία τα κλειστά επαγγέλματα ήσαν βασικοί συντελεστές και πυλώνας του πελατειακού συστήματος; Ο Γιώργος Μπιλλίνης μας εξηγεί:

Η άνοδος και η πτώση του προστατευτισμού των επαγγελμάτων

του Γιώργου Μπιλλίνη*

Το ελληνικό κράτος έχει ως γνωστόν οικοδομηθεί στη βάση της πελατειακής λογικής. Τρείς είναι οι ομάδες των συνήθων πελατών του πολιτικού μας συστήματος, οι οποίες απολαμβάνουν τη μέριμνα και τη φροντίδα του. Κατά σειρά οι κρατικοί υπάλληλοι, στενού και ευρύτερου δημοσίου τομέα, μεγάλη μερίδα μεταξύ των επιχειρηματιών που έχουν δοσοληψίες με το κράτος και τα μέλη των προνομιούχων προστατευμένων συντεχνιών.

Εδώ θα ασχοληθούμε με τη τρίτη κατηγορία, με τα κλειστά επαγγέλματα. 

Ουσιαστικά πρόκειται για τη προστασία μεγάλης κλίμακας επαγγελμάτων του ιδιωτικού τομέα, μέσω διοικητικών περιορισμών, που ρυθμίζουν (βλέπε δυσχεραίνουν ή αποτρέπουν) την είσοδο νέων στο επάγγελμα, θέτουν χωρικούς και χρονικούς περιορισμούς στην άσκηση τους, υποχρεωτικές κατώτατες αμοιβές για κάθε παροχή υπηρεσίας, σύνδεση των αμοιβών με πλασματικά "αντικειμενικά" τιμολόγια, υποχρεωτική επιβολή - λήψη υπηρεσιών προς/από τους πολίτες, χωρίς να αιτιολογείται η χρησιμότητα της, προκειμένου να εξασφαλίζεται επαγγελματική "ύλη" και επιθυμητό ύψος απολαβών.

Το μετεμφυλιακό ελληνικό κράτος αισθάνθηκε την ανάγκη να "εξασφαλίσει" όλους εκείνους που συνέβαλαν ποικιλοτρόπως στην επικράτηση και παγίωση του. Όσους δεν κατάφερε να τους εντάξει στην ισόβια κρατική σίτιση, τους χορήγησε άδειες, οι οποίες τους έδιναν τη δυνατότητα να ασκούν κάποιο επάγγελμα για να βιοπορίζονται.

Χωρίς την πολυπόθητη άδεια δεν επιτρεπόταν η άσκηση του επαγγέλματος. Και επειδή σε συνθήκες ανταγωνισμού ο βιοπορισμός δεν ήταν/είναι εύκολη υπόθεση, άρχισε να θέτει περιορισμούς στη χορήγηση νέων αδειών, προκειμένου να εξαφανίσει τον ανταγωνισμό και να "προστατεύσει" τα μέλη της κάθε εκλεκτής συντεχνίας.

Οι αιτούντες και απαιτούντες όμως εξασφάλιση ολοένα αυξάνονταν, αφού θεωρείται λογικό ο υποψήφιος εργαζόμενος να αναζητεί περιοχές ενασχόλησης όσο γίνεται μικρότερου κόπου και χαμηλότερου ρίσκου. Έτσι το κράτος άρχισε να θεσπίζει την υποχρέωση αδειοδοτήσεως σε κάθε είδους απασχόληση, ώστε να αυξήσει τον αριθμό εκείνων που μπορούσε να "εξυπηρετήσει". Χορηγούσε με δικά του αδιαφανή κριτήρια τις άδειες ασκήσεως επαγγέλματος, με επίσης αδιαφανή κριτήρια έπαυε να χορηγεί πρόσθετες, χαρακτηρίζοντας αυθαίρετα το επάγγελμα κορεσμένο.

Έφθασε μάλιστα στο σημείο να ...

"Μοντέλο Κόσοβου" στην Ελλάδα;

του Χρήστου Παπανίκου

του Κώστα Καλλίτση*

Ο σχεδιασμός είναι η κεντρική ευθύνη μιας διευθυντικής ομάδας. 

Ήτοι, 

(α) θέτει στόχους, (β) διαμορφώνει πρόσφορες στρατηγικές, (γ) προσδιορίζει ή δημιουργεί τα εργαλεία που απαιτούνται και (δ) υλοποιεί, κατευθύνει και παρακολουθεί βήμα-βήμα την αλληλουχία των δράσεων που αποφάσισε. 

Αυτό δεν κάνουν οι κυβερνήσεις της χώρας. 

Κι όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι, ενίοτε δημιουργούν μια μεγαλύτερη κρίση, για να κρύψουν το πραγματικό πρόβλημα.
Παραδοσιακά, ασθμαίνοντας τρέχουν πίσω από τις δόσεις ανά τρίμηνο, πρόθυμα συμφωνούν με την τρόικα και μετά πασχίζουν να μην κάνουν όσα θα έθιγαν το πελατειακό σύστημά τους. 

• Τον Ιανουάριο, παράδειγμα, οι διαπραγματεύσεις θα έσπαγαν λόγω της επιμονής να συνεχιστεί η κυβερνητική χειραγώγηση του φορολογικού μηχανισμού και τον Ιούνιο, λόγω της άρνησης να συγκροτηθεί το Κέντρο Φορολόγησης Μεγάλου Πλούτου. 

Ποτέ δεν υπήρξε διαπραγμάτευση για εναλλακτικό σχέδιο για τη χώρα.

Αλλά, στόχος της τρόικας δεν είναι να φτιάξει... την Ελλάδα των ονείρων μας. Είναι να διασφαλίσει 

(α) ότι δεν θα χρειαστεί να μας δώσει επιπλέον δάνεια και 

(β) ότι θα πάρει πίσω τα λεφτά που ήδη μας δάνεισε. 

Έτσι, την Πέμπτη, η Ευρώπη επανέλαβε ότι ζητεί να αποφασιστούν τώρα μέτρα, όχι μόνο για το 2014 αλλά και για το 2015. Περίπου είπε ότι δεν εμπιστεύεται το πολιτικό σύστημα και ζητεί δεσμεύσεις από τώρα, ως «hedging» σε ενδεχόμενη αθέτηση των υποχρεώσεών μας μετά την απομάκρυνση από το ταμείο της, τον Μάιο. 

Κατά τα λοιπά, η μετά-την-κρίση-Ελλάδα είναι δική μας υπόθεση. Προϋποθέτει δικό μας σχέδιο.

Το πολιτικό σύστημα τσαλαβουτά. 

• Αφού εξαντλήθηκε ο αριθμός των στρατοπέδων, άρχισε να φτιάχνει σε κάθε κωμόπολη μια «ανώτατη» σχολή. Έσπειρε παντού σχολές - για να γίνεται τζίρος. Ολοφάνερα, αυτό πρέπει να αλλάξει. Αντί, όμως, να σχεδιάσει πόσα ΑΕΙ και ΤΕΙ χρειάζονται (λιγότερα, ισχυρά, με campus, γραμματειακή υποστήριξη των καθηγητών, με αξιοκρατία κι όχι νεποτισμό), χωρίς σχέδιο θα συρθεί σε άτσαλες καταργήσεις για να πιαστούν οι δημοσιονομικοί στόχοι. 
• Έσπειρε παντού (ατελή) νοσοκομεία. Η ανατροπή αυτής της κατάστασης είναι ...

Χρειαζόμαστε την ρεαλιστική στροφή του ΣΥΡΙΖΑ;

Είναι καιρός τώρα που όλοι καταλαβαίνουν -ακόμη και εκείνοι που δεν το επιθυμούν- ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσεγγίζει με ταχύτητα μια ρεαλιστική αφήγηση της ενδεχόμενης ανόδου του στην εξουσία. Οι παρεμβάσεις Δραγασάκη για "μικρό καλάθι", οι συνεχείς αποσαφηνίσεις Τσίπρα για το ποια είναι η ψηφισμένη στο ιδρυτικό συνέδριο άποψη για το ευρώ (τελευταία στο Τέξας), οι επεξηγήσεις Νίκου Παππά στο Star/"στον ενικό" και πολλές άλλες δηλώσεις του ηγετικού πυρήνα, κοντράρονται πλέον καθημερινά με τις δογματικού τύπου "κομμουνιστικές" θέσεις που εκφράζουν άλλα στελέχη του κόμματος, όπως πχ η βουλευτής Α΄ Θεσ/νίκης Δέσποινα Χαραλαμπίδου για "απαγόρευση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα" (!). 

Έχουμε ξαναγράψει ότι η κοινωνία μας, κρεμασμένη -με το ένα χέρι πια- στον γκρεμό της κρίσης, χρειάζεται κάθε ρεαλιστική πρόταση εξόδου από αυτήν και οποιαδήποτε γέφυρα συνεννόησης.  Ποιοι δεν επιθυμούν κάτι τέτοιο; Οι συντεχνιακοί, οι κρατιστές, οι ημέτεροι και οι ελίτ του παλιού πελατειακού καθεστώτος, οι επαγγελματίες κρατικοδίαιτοι όλων των ιδεολογιών και φυσικά οι ελεγχόμενοι για τα χρόνια της κλεπτοκρατίας. 

Όλοι αυτοί ανατριχιάζουν στην ιδέα ενός "μη παλαβού" ΣΥΡΙΖΑ, που μπορεί να συνομιλήσει με τις πραγματικά μεταρρυθμιστικές δυνάμεις και να ζητήσει έλεγχο των πεπραγμένων της χρεοκοπίας και απελευθέρωση της χώρας από την διαπλοκή και τους "εθνικούς νταβατζήδες". Γιατί ένας ΣΥΡΙΖΑ λαϊκιστικός, εξωπραγματικός, αντιευρωπαϊκός, είναι εύκολος αντίπαλος και δημοσκοπικά πιάνει εύκολα ταβάνι εξαντλούμενος στην αντιμνημονιακή διαμαρτυρία. 
Συμφέρον λοιπόν αυτών των δυνάμεων είναι η καθήλωση/παγίδευση του ΣΥΡΙΖΑ στον λαϊκισμό και τον αριστερισμό. Συμφέρον όμως των υπολοίπων μας είναι ακριβώς το αντίθετο. Γι αυτό και η δαιμονοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η δική μας πολιτική. Και ναι, χρειαζόμαστε την ρεαλιστική στροφή του και μάλιστα επειγόντως.

Αν υπάρχουν ακόμη κάποιοι/ες που αμφιβάλλουν κατά πόσο το ζήτημα της ρεαλιστικής στροφής είναι πραγματικότητα ή άλλη μια επικοινωνιακή ανάγκη για διεύρυνση της επιρροής του κόμματος στους ...αφελείς και καλόπιστους αντικυβερνητικούς, ας διαβάσουν την παρακάτω κριτική εξ "αριστερών" στον Αλέξη Τσίπρα - με τον χαρακτηριστικότατο τίτλο - και θα καταλάβουν: (ΑΣ)

Τσιπρανδρέου;

Οι δηλώσεις Τσίπρα στο Τέξας περί προκαταβολικού αποκλεισμού από πλευράς του οποιασδήποτε σκέψης περί εξόδου της χώρας από το ευρώ, έρχεται να παγιώσει τη στροφή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ «στο ρεαλισμό»

Του Θέμη Τζήμα*

Έτσι απεφάνθη από το καλοκαίρι άλλωστε μια από τις ναυαρχίδες του καθεστωτικού τύπου, το Βήμα.

Έτσι, ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ θυμίζουν ολοένα περισσότερο Γιώργο Παπανδρέου και ΠΑΣΟΚ του 2009, αντίστοιχα, χωρίς βεβαίως να έχουν την- αν μη τι άλλο- οργανωτική επάρκεια που διέθετε τότε το ΠΑΣΟΚ.

Όπως το ΠΑΣΟΚ του 2009 έτσι και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ διακατέχεται από το άγχος της επίδειξης συστημικής νομιμοφροσύνης. Από την αγωνία να πείσει την άρχουσα τάξη της χώρας και τα ξένα κέντρα που την εντέλλουν ότι δε θα προχωρήσει σε ενέργειες που σήμερα θα βλάψουν καίρια τα συμφέροντά της.

Στην περίπτωση της κυβέρνησης Παπανδρέου ήταν η προκαταβολική της δέσμευση ότι δε θα προχωρούσε σε στάση πληρωμών και αναδιάρθρωση χρέους. Δεν το έθεσε καν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, κατηγορώντας σχεδόν για προδοσία όσους την ...

Κουτσαβάκηδες της συμφοράς

tovima.gr - Βιοχάλκο: Πράσινο από τους μετόχους για τη μεταφορά της έδρας στο Βέλγιο

του Φώτη Παπούλια*

Οι κουτσαβάκηδες έχουν γράψει τη δική τους ιστορία. Νταήδες, βαρύμαγκες, ψευτόμαγκες, βάδιζαν αργά, χαμηλώντας εναλλάξ τους ώμους, έτοιμοι για καβγά με λυμένο το ζωνάρι και ήρωά τους τον περίφημο Δ. Κουτσουβάκη, μόρτες, άνθρωποι της νύχτας και παντός επαγγέλματος.

Οι συνειρμοί με την εικόνα που εξέπεμπε επί τριήμερο η Βουλή δεν απέχουν και πολύ από την εικόνα που περιγράφουμε στην εισαγωγή. Ελειπε ο πολιτικός λόγος και περίσσευε η κοινοβουλευτική «μαγκιά» από τους εκπροσώπους τής -ακόμα- κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί, εκφράσεις πεζοδρομίου. Δυστυχώς για τους κυβερνώντες το πολιτικό πεζοδρόμιο έχει υψηλότερο πολιτικό δείκτη από εκείνον των κοινοβουλευτικών «ηρώων του τριημέρου». Λόγος αμετροεπής, παραληρηματικός ενίοτε, σεξιστικά υπονοούμενα, ανέξοδες απειλές, συνήθεις κορόνες πίστεως στο κόμμα, παροιμιακός και ταυτόχρονα παρακμιακός λόγος που εξέθετε τους ομιλητές, αναφορές σε πατερικά κείμενα και ελπίδες που παρέπεμπαν σε μεταφυσικά θαύματα, παρωδία μονομαχιών τύπου Φαρ Ουέστ, μόνο που το «ντεκόρ» ήταν άκρως μεσοαστικό και οι πρωταγωνιστές μιας άλλης εποχής.

Αν ο πολίτης περίμενε εξαιτίας της κατάστασης που βρίσκεται η χώρα ότι θα είχε τη δυνατότητα να παρακολουθήσει μια υψηλού επιπέδου πολιτική επιχειρηματολογία, είναι βέβαιο ότι έχασε τον χρόνο του και δικαίως προτίμησε τις ανταγωνιστικές αθλητικές εκπομπές και τη μετάδοση του ντέρμπι. Αναφορές στο παρελθόν, ένδεια επιχειρημάτων, ανυπαρξία οράματος, απειλές, φληναφήματα, κοινώς αερολογίες, φωνές, αλαλαγμοί, «μπιζαρίσματα», η ευτέλεια σε όλο της το μεγαλείο.

Ενας μοναχικός πρωθυπουργός δίκην «Δον Κιχώτη» που κυνηγάει τους ανεμόμυλους της… ανάπτυξης και ο βοηθός του Σάντσο Πάντσα να έχει παραδώσει τις ελπίδες του στο θείο, αρχηγοί υπεύθυνων κομμάτων ισορροπούσαν μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, υπουργοί που «πέταγαν την μπάλα» στην εξέδρα, βουλευτές οι οποίοι απευθύνονταν στο εκλογικό τους κοινό, συνέθεταν την παράσταση της παρακμής. Καμία πρωτοτυπία, καμία προοπτική, καμία έκπληξη πλην εκείνης της μικράς στην ψηφοφορία. Θλίψη και οργή για όσους, ατυχείς, το υπομείναμε…

Απέναντι στους κουτσαβάκηδες στάθηκαν οι μάγκες, εκείνοι που, μεταξύ άλλων, δεν χτυπούν γυναίκες. Ο πρωθυπουργός δεν βρήκε τον χρόνο να επαναφέρει στην τάξη τον Αδωνι του νεοπολιτικού κουτσαβακισμού, διά της σιωπής επικρότησε τη στάση του. Αιδώς…

*από την Εφημερίδα των Συντακτών

Η πρόταση μομφής, οι τυφλοί που οδηγούν τυφλούς και οι τελευταίες μέρες της Πομπηίας

 The blind leading the blind, Pieter Bruegel the Elder

Το σκηνικό της κρίσης

Η αξιωματική αντιπολίτευση -και σωστά- κατέθεσε πρόταση δυσπιστίας στην κυβέρνηση προσπαθώντας με κοινοβουλευτικό και συνταγματικό τρόπο να την "ρίξει". Επικαλέστηκε τρεις αιτίες με κύρια την άθλια οικονομική της πολιτική που έχει δημιουργήσει μια ζοφερή πραγματικότητα για την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών - μια πραγματικότητα δίχως αύριο. Μπορεί τα κομματικά παιχνίδια ένθεν κακείθεν και οι σκοπιμότητες να προσφέρουν πολλαπλές ερμηνείες αυτής της κίνησης, αλλά, για τον Πολίτη μόνο παράδοξη δεν ήταν. Μια αποτυχημένη κυβέρνηση πρέπει να παραχωρεί την θέση της στην επόμενη - αυτό λένε οι κανόνες της δημοκρατίας, αυτό φωνάζει το αδιέξοδο στο οποίο έχουμε περιπέσει μετά από την επίσημη παραδοχή της χρεοκοπίας μας το 2009.

Κι εκεί αρχίζει η συζήτηση - όχι πριν: ποια θα είναι η επόμενη κυβέρνηση; Τι καινούργιο μπορεί να φέρει; Μήπως θα είναι χειρότερη από αυτήν και τζάμπα θα "αποσταθεροποιηθούμε" ένα μήνα; Και η προεδρία της ΕΕ που αναλαμβάνουμε την 1η Ιανουαρίου; Μήπως την χάσουμε; Μήπως; Μήπως;

Ότι είναι αποτυχημένη αυτή η κυβέρνηση, είναι κάτι πασιφανές. Το νοιώθουν όλοι και όλες στο πετσί τους. Το ζήτημα είναι αν υπάρχει εναλλακτική ή τι κάνεις, ακόμη κι αν δεν υπάρχει εναλλακτική. Γιατί η κατάσταση "δεν πάει άλλο"...

Οι κυβερνητικοί ζητάνε -ως συνήθως εδώ και τέσσερα χρόνια- κι άλλο χρόνο κι άλλη υπομονή. Υπόσχονται προφανώς ανέφικτους στόχους (πρωτογενή πλεονάσματα και διατήρησή τους, έξοδο στις αγορές το 2014, ανάπτυξη) την ώρα που όλες οι μελέτες και τα διεθνή οικονομικά συνέδρια (όπως αυτό του Levy Institute που τελείωσε μόλις χθες στην Αθήνα) προβλέπουν την επιδείνωση της κατάστασης για αρκετά χρόνια ακόμη και την χρόνια εξάρτηση και επιτήρησή μας όσο παραμένει στα πράγματα η διεφθαρμένη πολιτική ελίτ της χώρας. Μοντέλα εξόδου από την κρίση υπάρχουν, μόνο που χρειάζεται και κάποιος να τα εφαρμόσει - αυτό ήταν το συμπέρασμα του χθεσινού συνεδρίου...

Η αντιπολίτευση ζητά να αντικαταστήσει άμεσα με εκλογές την κυβέρνηση για να σταματήσει την ανθρωπιστική κρίση, χρησιμοποιώντας αλλιώς τις δανειακές συμβάσεις - όχι με τον τρόπο των μέχρι τώρα μνημονίων. Γνωρίζει πια ότι όλα αυτά πρέπει να γίνουν εντός ΕΕ, αλλά διεκδικεί για την χώρα μας την ελευθερία κινήσεων που οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν επέδειξαν. Κι ενώ απολαμβάνει ένα όλο και διογκούμενο ρεύμα υποστήριξης όσων διάκεινται απελπισμένα πια εναντίον της σημερινής κυβερνητικής συνεργασίας (το ρεύμα "δεν πάει άλλο") έχει πολύ λιγότερες θετικές ψήφους - ψήφους εμπιστοσύνης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ περνά περίοδο βίαιης ωρίμανσης στο εσωτερικό του. Εκπέμπει ακόμη πιο μεγαλύτερη ωρίμανση με τις δηλώσεις των εκφραστών του στο εξωτερικό του - εκείνων της πλειοψηφίας και όχι της εσωτερικής αντιπολίτευσης των συνιστωσών. Δεν πείθει όμως ακόμη: παρ΄όλες τις προσπάθειες της εξειδίκευσης του κυβερνητικού του προγράμματος από την περί τον Γ Δραγασάκη επιτροπή, ακόμη δεν έχει παρουσιάσει μια ολοκληρωμένη εναλλακτική. Παρ΄όλη την αποσαφήνιση του ευρωπαϊκού του προσανατολισμού από τον Αλέξη Τσίπρα και τους συνεργάτες του, ακόμη δεν έχουν περιθωριοποιηθεί όσο πρέπει οι εσωτερικές φωνές της εξόδου και της δραχμής. Και επίσης, πολλά στελέχη του κινούνται φανερά στην παλιά αριστερίστικη, κρατικιστική, φιλοσυντεχνιακή νοοτροπία και τον λαϊκισμό του "ναι σε όλα", σπέρνοντας αμφιβολίες για την εσωτερική συνοχή και αντοχή του εγχειρήματος "κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά".

Επιστρέφοντας τώρα στην πρόταση μομφής: τι είδε ο Πολίτης αυτές τις μέρες;

Είδε το σκηνικό "οι τελευταίες μέρες της Πομπηίας". Ασυγκίνητους κυβερνητικούς να παρουσιάζουν την ανθρωπιστική κρίση σαν επιτυχία. Κομματικούς βουλευτές με ελάχιστες γνώσεις και μηδενική επίγνωση αλλά πίστη στον αρχηγό, να ...