Η νεοφιλελεύθερη αντιπολίτευση αναζητά απελπισμένα αντικείμενο και ρόλο απέναντι στην μεταρρυθμιστική αριστερά

Είμαστε μια ωραία, μεταρρυθμιστική ατμόσφαιρα

Η ΝΔ του Κυριάκου, συνεπικουρούμενη από τα υπολείμματα της διαπλεκόμενης ήττας (Σημίτης – Ψυχάρης – Σαμαράς), αρνείται να συμβιβαστεί με την πανευρωπαϊκή αποδοχή του “μεταρρυθμιστικού ΣΥΡΙΖΑ”

του Νίκου Τσαγκρή*

"Μιλώντας εκ του αποτελέσματος, μπορούμε να πιστοποιήσουμε ότι, εν τέλει, ο Αλέξης Τσίπρας τα κατάφερε καλύτερα απ’ τους νεοφιλελεύθερους και ταυτόχρονα καλύτερα απ’ τους σοσιαλιστές: πέτυχε την αξιολόγηση, εφαρμόζοντας τις προαπαιτούμενες από το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεις και την πέτυχε, προστατεύοντας μισθούς και συντάξεις, ανακατανέμοντας τα φορολογικά βάρη υπέρ των ασθενέστερων οικονομικών τάξεων και κερδίζοντας το στοίχημα για την ελάφρυνση του χρέους".

Αυτή είναι η εκτίμηση ενός κορυφαίου αξιωματούχου της Κομισιόν, την οποία συμμερίζονται και εκφράζουν δημοσίως, ακόμα και ορισμένοι απ’ τους πλέον σκληρούς συστημικούς παράγοντες. Ο πολύς Γερούν Ντάισελμπλουμ, ας πούμε, που για πρώτη φορά στη συστημική του θητεία βρήκε το θάρρος να δηλώσει ότι είναι ένας… σοσιαλδημοκράτης, που θαυμάζει τον Έλληνα πρωθυπουργό, ο οποίος "κέρδισε τις εκλογές τον προηγούμενο Σεπτέμβριο, διότι διόρθωσε τα λάθη του, ο ίδιος άλλαξε, το κόμμα του έχει γίνει πιο ειλικρινές" κλπ. κλπ…

Στην ίδια εκτίμηση για τον Αλέξη Τσίπρα και την "καλή δουλειά που έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ" συγκλίνουν αρκετοί πρωτοκλασάτοι κεντροαριστεροί Ευρωπαίοι ηγέτες, όπως ο Ματέο Ρέντσι και ο Φρανσουά Ολάντ, χωρίς, φυσικά, να ενδιαφέρονται για την εκτίμηση του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ (την αυτοεκτίμηση του κόμματος εννοώ), αλλά και της κυβέρνησης, ή μέρους αυτής, επί του ζητήματος. Ενώ η αδιαφορία αυξάνεται και… πληθύνεται, όταν οι εκτιμήσεις για τη δουλειά της (αυτόν το μικρό, μα σπουδαίο κύκλο διακυβέρνησης, που κλείνει με την αξιολόγηση) προέρχονται από το ευρύτερο εκλογικό κοινό του ΣΥΡΙΖΑ. Κανένας δεν ασχολείται…

Σύγκλιση… μεταρρυθμιστών

Το θέμα είναι ότι ακριβώς τη στιγμή, που ακόμα και κορυφαίοι πολιτικοί παράγοντες του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού (πολλοί εκ των οποίων αποτελούν εκλεκτά μέλη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος) υποδεικνύουν τον Έλληνα πρωθυπουργό και τους υπουργούς του, ως υποδειγματικούς μεταρρυθμιστές, "που τα κατάφεραν καλύτερα και απ’ τους νεοφιλελεύθερους και απ’ τους σοσιαλδημοκράτες", οι εντόπιοι πολιτικοί παράγοντες αντιδρούν. Και οι νεοφιλελεύθεροι και οι σοσιαλδημοκράτες.

Νεοφιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες τρόπος του λέγειν, βέβαια, αφού στη χώρα όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλαία, σπάνια οι νεοφιλελεύθεροι ήσαν νεοφιλελεύθεροι και οι σοσιαλδημοκράτες σοσιαλδημοκράτες. Το μόνο κοινό σημείο και των δύο είναι ο… Σταύρος Ψυχάρης. Για να είμαστε ακριβείς, η σύγκλιση τους με την ΔΟΛια άποψη ότι ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του απέτυχαν ως μεταρρυθμιστές.

Ότι τα έκαναν μούσκεμα με την αξιολόγηση, την έκλεισαν στραβά και ότι αυτό που πρέπει να γίνει τώρα, είναι να δημιουργηθεί ένα ρεύμα μεταρρύθμισης απ’ όλες τις δυνάμεις της δεξιοκεντροαριστεράς, όπως επανειλημμένα έχει τονίσει ο Κώστας Σημίτης, το οποίο "θα μπορούσε να είναι η ομπρέλα που θα καλύψει τους πάντες", κάθε σωστό… μεταρρυθμιστή!

Μία φενάκη

Μία άλλη φαεινή ιδέα, της οποίας εμπνευστής είναι ο παλαίμαχος πολιτικός Αντώνης Σαμαράς, που θα μπορούσε, υποτίθεται, να ενώσει τους νεοφιλελεύθερους με τους σοσιαλδημοκράτες, είναι να μπουν οι πραγματικοί μεταρρυθμιστές στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας. 

Και αυτοί, σύμφωνα με τον εμπνευστή της…φαεινής, είναι τα πρώην και τα νυν στελέχη του ΠΑΣΟΚ: "Πρόσεξε! Υπάρχει μια πολιτική κλωστή, που ενώνει τους πραγματικούς μεταρρυθμιστές. Από τη Δεξιά ως την Κεντροαριστερά, πέρα και πάνω από κόμματα", προειδοποίησε ως έμπειρος… ηττημένος ο κ. Σαμαράς τον άπειρο διάδοχό του Κυριάκο. Δίνοντάς του στο χέρι το μίτο της κλωστής, που ενώνει τους πραγματικούς μεταρρυθμιστές της ΝΔ με τους πραγματικούς μεταρρυθμιστές Βαγγέλη Βενιζέλο, Άννα Διαμαντοπούλου, Ανδρέα Λοβέρδο και Γιάννη Μανιάτη, ας πούμε.

Σταματάω εδώ, καθώς έγινε προφανές, ελπίζω, αυτό που θέλω να περιγράψω. 

Ότι, ενώ η πλειονότητα των Ευρωπαίων πολιτικών και θεσμικών παραγόντων εκδηλώνουν επωνύμως και δημοσίως το θαυμασμό τους για τον επιτυχημένο μεταρρυθμιστή Τσίπρα και την κυβέρνησή του, η ελληνική αντιπολίτευση, με προεξάρχουσα τη Ν.Δ. του Κυριάκου, συνεπικουρούμενη από τα υπολείμματα της διαπλεκόμενης ήττας, που φέρει το ονοματεπώνυμο Σταύρος – Σημίτης – Σαμαράς, αρνείται να συμβιβαστεί με αυτήν την πανευρωπαϊκή αποδοχή του "μεταρρυθμιστικού ΣΥΡΙΖΑ". Και φυτοζωεί σε μιαν ανταγωνιστική με την κυβέρνηση μεταρρυθμιστική φενάκη. *πηγή epohi

Τι γίνεται σήμερα στην Βουλή; Φωτιά στην μεταπολίτευση...

Ναι, ίσως δεν έχουμε καταλάβει τι γίνεται σήμερα στην Βουλή. 

Η αντεστραμμένη εικόνα των ασφυκτικών ορίων που έχει μια κυβέρνηση της αριστεράς υπό εποπτεία (και τα οποία δημιούργησαν οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης και μοιάζουν έως τώρα μη αναστρέψιμα) στο τι μπορεί να κάνει, κρύβει αυτό που μπορεί και κάνει. 

Υπάρχει λοιπόν και μια δεύτερη ανάγνωση στην σημερινή μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού-φορολογικού (ΑΣ)

Φωτιά στην μεταπολίτευση

από το red west

Το ασφαλιστικό-φορολογικό  νομοσχέδιο είναι ό,τι πιο ταξικό έχει εισαχθεί στη δημόσια διαβούλευση εδώ και 40 χρόνια.

Χτυπάει τα θεμέλια του παρασιτισμού, του μεταπρατικού καπιταλισμού  και βάζει κανόνες στις άρχουσες ελίτ.

Γι αυτό οι «επιστήμονες»  απεργούν.

Γι αυτό οι μεγαλοδικηγόροι τρέμουν.

Γι αυτό οι αστυνομικοί κάνουν κατάληψη στα πολιτικά γραφεία.

Γι αυτό ο Λοβέρδος κοκκινίζει

Γι αυτό ο Βρούτσης τρέμει.

Για αυτό το ΤΕΕ απειλεί να διαγράψει  τον Τσίπρα.

Όποιος καθίσει να διαβάσει το νομοσχέδιο θα καταλάβει του λόγου το αληθές.

Είναι όλα δημόσια πλέον.

Η ενοποίηση των ταμείων,η διατήρηση των συντάξεων, και η θέσπιση ίδιων κανόνων για όλους, είτε δημόσιους είτε ιδιωτικούς υπαλλήλους αποτελεί ταξικότατη, δημοκρατική επιλογή.

Η προστασία των αδυνάμων, η βιωσιμότητα των ταμείων και η δικαιοσύνη είναι τα βασικά του στοιχεία.

Με λύπη  βλέπουμε τις ηγεσίες των ξεπουλημένων συνδικάτων να διαμαρτύρονται, μακριά και σε πλήρη απόσταση από τους εργαζόμενους και τους ανέργους.

Με λύπη βλέπουμε τις ηγεσίες του ΚΚΕ και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς να συντάσσονται με το κεφάλαιο και τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα.

Να υπερασπίζονται τις αντιλήψεις και τις δομές που παγιώθηκαν στην μεταπολίτευση και είναι οι βασικές υπεύθυνες  για την κρίση και την χρεοκοπία. Να υπερασπίζονται και να είναι ουρά της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Κατηγορούν την κυβέρνηση ότι καταστρέφει την κοινωνία.

Έτσι είναι.

Πράγματι, καταστρέφει την κοινωνία που είχαν χτίσει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ επί 40 χρόνια και στη θέση της  θα βάλει μια διαφορετική Ελλάδα, της  παραγωγής, της ισονομίας, της δημοκρατίας  και της δικαιοσύνης.

ΜΜΕ: Το καρτέλ των βαρώνων της διαπλοκής δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα επωάζοντας το αυγό του φιδιού

Γιάννης Δερμεντζόγλου / tvxs

Η διαπλοκή, κέντρο καθοδήγησης και ιδεολογικού αμπαλάζ του δεξιοαριστερού αντικυβερνητικού κινήματος κατσαρόλας με γενικό τίτλο "να μην αλλάξει τίποτα"

Το αμπαλάζ της κατσαρόλας

του Δημήτρη Τρίμη*

Τον εθνικό ύμνο ψέλνουν οι επιτροπές γνησίων Ελλήνων «ενάντια στις νέες ταυτότητες του σατανά» και υποθέτουμε και κατά κάθε ηλεκτρονικής τραπεζικής συναλλαγής που θα μπορούσε να ελέγξει την τεράστια φοροδιαφυγή. Τον εθνικό ύμνο τραγουδούν κι ορισμένοι Κώοι μαζί με τους τοπικούς άρχοντες και τους ναζί βουλευτές τους κατά των κέντρων φιλοξενίας προσφύγων, που «θα μολύνουν» το DNA και τον τουρισμό τους.

Τον εθνικό ύμνο τραγουδούν σε κάποια μπλόκα αγρότες ενάντια σε οποιαδήποτε αλλαγή στο βολικό σύστημα άδικων εισφορών του χρεοκοπημένου ΟΓΑ, αν και με την πρόταση της κυβέρνησης για τους αγρότες προβλέπονται λίγο μεγαλύτερες συντάξεις, παραμένουν οι δωρεάν οικονομικές ενισχύσεις και οι πολλές φοροαπαλλαγές και δίνεται η δυνατότητα άμεσης ασφάλισης της μισθωτής γεωργικοκτηνοτροφικής εργασίας που θα αυξήσει την απασχόληση, τα μεροκάματα και τα έσοδα της Κοινωνικής Ασφάλισης.

Αν δεν υπήρχε η εξωραϊστική μεσολάβηση των ΜΜΕ οι πολλοί ύμνοι και τα μεγάλα λόγια για πατρίδες, κομμούνια, ανθέλληνες και προδότες δεν θα μπορούσαν να πείσουν το κοινωνικό σώμα για το ανιδιοτελές νόημα αυτής της ...εξέγερσης της κατσαρόλας. Χωρίς τη σκηνοθετική μεσολάβηση των ΜΜΕ και των έμπειρων σχολιαστών τους, θα ήταν αδύνατον να ...θαυμάζεται η περιφρόνηση του διαλόγου, η αυθαιρεσία, η τυφλή άρνηση και ο ανορθόδοξος τσαμπουκάς.

Τα ΜΜΕ που ως πρόσφατα έσκουζαν για τους θρασείς εργατοπατέρες, τους προνομιούχους του Δημοσίου και τις καλοβολεμένες συντεχνίες που κλείνουν δρόμους, σαμποτάρουν την οικονομία της χώρας, και τη δυσφημούν στο εξωτερικό, έχουν μετατραπεί σε μηχανές αντικυβερνητκής προπαγάνδας, αδιαφορώντας για τα πάντα -αρκεί να πέσει η «ανήθικη» κυβέρνηση της αριστεράς και μάλιστα από αυτή τη Βουλή, χωρίς εκλογές.

Η διαπλοκή είναι το κέντρο καθοδήγησης και ιδεολογικού αμπαλάζ του δεξιοαριστερού αντικυβερνητικού κινήματος κατσαρόλας με γενικό τίτλο «να μην αλλάξει τίποτα», έχοντας παράλληλα αποσιωπηθεί συνειδητά η μεγάλη είδηση: ότι δηλαδή η κυβέρνηση Τσίπρα μάχεται με τους νεοφιλελεύθερους Θεσμούς ώστε να παραμείνουν οι σημερινές συντάξεις στο ύψος τους. Κρύβουν ή διαστρέφουν μια αλήθεια που εκ των πραγμάτων ενδιαφέρει (και ανακουφίζει) 2,7 εκατομμυρία συνταξιούχους και τουλάχιστον άλλα τόσα εκατομμύρια προστατευόμενα μέλη των οικογενειών τους και ποιος ξέρει πόσες χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις που ζουν από την έστω και μικρή καταναλωτική ικανότητα όλων των προηγούμενων.

Τα ΜΜΕ τερατολογούν για τις δυσμενείς δήθεν επιπτώσεις που θα έχει η αλλαγή του τρόπου υπολογισμού των ασφαλιστικών εισφορών (ως ποσοστού πλέον επί του καθαρού εισοδήματός τους) στην επιβίωση των υποαπασχολούμενων νέων και των φτωχότερων αυτοαπασχολούμενων στρωμάτων, δηλαδή της πλειονότητας των επιστημόνων και των άλλων ελευθέρων επαγγελματιών και μικρών επιχειρηματιών. Αναπαράγουν τη ρητορική του νεοφιλελευθερισμού: των μεγάλων ευκαιριών ευημερίας με «λιγότερες εισφορές», «λιγότερο κράτος», «λιγότερους μισθωτούς», «λιγότερες συντάξεις» στους απόμαχους και στους παλιούς ασφαλισμένους για να εξισωθούν με τις χαμηλότερες αμοιβές και τις μικρότερες προσδοκόμενες συντάξεις των επόμενων αυτοαπασχολούμενων γενιών. Κι όποιος έχει λεφτά να πηγαίνει στην ...ανταποδοτική ιδιωτική ασφάλιση και στα malls της υγείας.

Δεξιά και αριστερή αντιπολίτευση διαφωνούν με την ενοποίηση του ασφαλιστικού συστήματος. Επιδιώκουν την απόλυτη αυτοτέλεια των ...ειδικών συστημάτων, αποστρέφονται την ιδέα του κοινού τρόπου υπολογισμού των εισφορών, τη διαμόρφωση ίδιων κανόνων και δίκαιων παροχών του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης, καθώς όπως φαίνεται βολεύονται με την ισχύουσα κουρελού των πολλαπλών αδικιών και των εξαιρέσεων που χαρακτηρίζει το σημερινό ελλειμματικό ασφαλιστικό σύστημα το οποίο ωστόσο πρέπει επειγόντως να βρεi χρηματοδότηση. Αλλά επ' αυτού, μας επαναλαμβάνουν το εποικοδομητικό επιχείρημα ... «να κόψει το λαιμό της η κυβέρνηση».

Κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, όλοι αυτοί οι μεγάλοι μεταρρυθμιστές (οπαδοί του ορθού ευρωπαϊκού λόγου) και οι εκ του ασφαλούς ρηξικέλευθοι, ότι με τη σημερινή ανεργία, την αθέατη απασχόληση, την ελαστικοποίηση της δουλειάς, την απεργία επενδυτικού κεφαλαίου, τον ανοιχτό χρηματοδοτικό εκβιασμό των Θεσμών και την κάθετη πτώση των μισθών, είναι αδύνατον χωρίς εισφορές και φόρους να σταθεί οποιοδήποτε διανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και αξιοπρεπών συντάξεων για όλους. Προφανώς δεν τους ενδιαφέρει το κοινωνικό κράτος, ακολουθούν πιστά την πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης, αγωνίζονται για τις μειώσεις όλων των συντάξεων, υπέρ διεύρυνσης των ανισοτήτων.

Ακόμα και την είδηση της κατάθεσης του νομοσχεδίου για την υγειονομική κάλυψη από το Δημόσιο Σύστημα Υγείας όλων των ανασφάλιστων (που πολλαπλασιάστηκαν ανατριχιαστικά την εποχή της χρεοκοπίας της χώρας), αποκρύπτουν. Κι όμως «οι εκατομμύρια ανασφάλιστοι θα μπορούν στο εξής με τον αριθμό ΑΜΚΑ και μόνο να έχουν κανονική πρόσβαση σε συνταγογραφία φαρμάκων, εξετάσεων και νοσηλεία», δηλώνει ο ο υπουργός Υγείας, Ανδρέας Ξανθός, αλλά δεν ...ακούγεται από το καρτέλ των βαρόνων της διαπλοκής.

Κάθε ανάλογη είδηση προστασίας των φτωχότερων συμπολιτών μας (κάρτες σίτισης, επίδομα ενοικίου, δωρεάν μεταφορές, νερό και ρεύμα, προστασία πρώτης κατοικίας από τις τράπεζες κ.ά), χάνεται μέσα στην εξώφθαλμη αντιΣΥΡΙΖΑ σκοπιμότητα, μέσα στον ορυμαγδό πληροφοριών και εικόνων παραπλάνησης, διόγκωσης, υιοθέτησης και ανάδειξης κάθε πιθανής και απίθανης διαμαρτυρίας. Κι όποτε οι Θεσμοί καθυστερούν ή απαγορεύουν ένα μέτρο του λεγόμενου παράλληλου προγράματος της κυβέρνησης, η δεξιοαριστερή μιντιακή μηχανή δεν θα ντραπεί να πανηγυρίσει και να αποδώσει την ευθύνη αποκλειστικά στον «ανίκανο και κωλοτούμπα» ΣΥΡΙΖΑ -και ποτέ στην αναλγησία και τους εκβιασμούς των δανειστών και των εγχώριων συμμάχων τους.

Ποτέ τόσοι μεταρρυθμιστές και ρηξικέλευθοι πολιτικοί, οικονομολόγοι, συνδικαλιστές ηγέτες, δεν είχαν υποστηρίξει τόσο αποφασιστικά να μην αλλάξει τίποτα σε μια ολοφάνερα προβληματική και άδικη χώρα.

πηγή efsyn

Οι επόμενες σαράντα μέρες για σαράντα χρόνια: μεταρρύθμιση ή θάνατος;

Η Αριστερά αντιμέτωπη με την Κατάσταση των Πραγμάτων...    (σκίτσο του Γιάννη Αντωνόπουλου)

Οι εκλογές τελείωσαν - η κυβέρνηση συνεχίζει από κει που έμεινε μετά την πτώση της. Η χαζοαντιπολίτευση απέτυχε παταγωδώς - Ποτάμι, ΔΗΜΑΡ, ΛΑΕ δεν υπάρχουν πια πρακτικά, η ΝΔ θα βγάλει τα μάτια της αφού δεν "πάει", το ΠΑΣΟΚ πρέπει να δώσει Βενιζέλο και άλλους για να έχει κάποιο ρόλο, το ΚΚΕ παραμένει στα ορεινά.

Η κυβέρνηση πρέπει σε ένα μήνα να κάνει μεταρρυθμίσεις που περιμένουν δεκαετίες ή να αποτύχει χωρίς αντίπαλο. Είμαστε μια φτωχή και αποδιοργανωμένη χώρα με δανειστές που ακολουθούν την συνταγή Σόιμπλε και όχι της ανάπτυξης. Είμαστε εξαρτημένοι από την ΕΕ και χωρίς εναλλακτική. Γενικά την έχουμε βάψει κι επειδή το ξέρουμε βγάλαμε ξανά αριστερή κυβέρνηση νάχουμε κάποιον τουλάχιστον να νοιάζεται για τον λαό.

Αλλά: καιρός είναι να ενώσουμε δυνάμεις για να σπρώξουμε τα θέματα που είναι κρίσιμα για την ζωή μας 

- Να τελειώνουν τα capital controls να κινηθεί κανονικά η μικρομεσαία επιχείρηση όση απέμεινε -
- Να καταργηθεί/ενοποιηθεί με ΙΚΑ (οτιδήποτε) ο ΟΑΕΕ ΑΛΛΑ να σταματήσει εδώ και τώρα το χαράτσι των 500 ευρώ τον μήνα να ανασάνουμε. Και να δούμε ήρεμα τι θα κάνουμε με όσα παράνομα μας έχουν χρεώσει τα 5 χρόνια της κρίσης ανάλγητα και αντισυνταγματικά.
- Να ανοίξουν λίστες λαθρέμποροι, λαμόγια κλπ και να αφήσουν ήσυχο τον κόσμο που δεν έχει να πληρώσει.
- Να εγγυηθούν την ασφάλεια και την ησυχία του από κατασχέσεις λογαριασμών και περιουσιακών στοιχείων - να βρουν ισοδύναμα όπου νομίζουν.

Δεν έχει νόημα η χαζή αντιπολίτευση - κανείς δεν θα οφεληθεί τώρα αν η κυβέρνηση αποτύχει ή κάνει σοβαρά λάθη. Τρία βασικά πράγματα σαν τα παραπάνω πρέπει να ενώσουν όλους και όλες μας σε μια πανεθνική απαίτηση: μεταρρύθμιση ή θάνατος - και μιλάμε για τοις επόμενες σαράντα μέρες...!

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

σχόλιο στο fb

Δεύτερη φορά Αριστερά - μεταρρυθμιστική ευρωπαϊκή Αριστερά!

"το κράτος του κομματισμού, της γραφειοκρατίας, του ρουσφετιού, των σκανδάλων"

Από την ομιλία Τσίπρα στην Καισαριανή:

"Και η Ελλάδα έχει πληγές που αιμορραγούν.
Είναι το κράτος της ταξικής μονομέρειας, της γραφειοκρατίας,
Το κράτος της απέχθειας για το νέο,της αποθάρρυνσης της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας,
το κράτος του κομματισμού, της γραφειοκρατίας, του ρουσφετιού, των σκανδάλων....Αν με ρωτάγατε να σας περιγράψω με μια λέξη το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας θα σας απαντούσα με τη λέξη : Παλινόρθωση.
Παλινόρθωση του παλιού και γνώριμου φθαρμένου και διαφθαρμένου καθεστώτος.Του ρουσφετιού, της μίζας, της διαπλοκής, του αυταρχισμού, των μεγάλων ανισοτήτων.
Κι αν με ρωτούσατε για το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, θα χρησιμοποιούσα τη λέξη:

Απελευθέρωση....Απελευθέρωση επίσης από ένα κράτος εχθρικό για τον πολίτη και φιλικό για τα συμφέροντα και το ρουσφέτι.
Εχθρικό για τη νεανική καινοτομία και φιλικό για τον γερασμένο κομματισμό."

Φαίνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ωφελήθηκε από την ...ανταρσύα των νεοκομσομόλων της "λαϊκής ενότητας" - απελευθερώνεται από τον υφέρποντα κρατισμό, την καχυποψία στην επιχειρηματικότητα, την άρνηση να οραματισθεί τον ιστορικό ρόλο του ως κυβερνώσα αριστερά στην μεταρρύθμιση του παρασιτικού κράτους των μεταπρατικών ελιτ της διαπλοκής - και στην αποκατάσταση της κανονικότητάς του που καμιά άλλη πολιτική δύναμη δεν είναι ικανή και δεν θέλει να πραγματοποιήσει. 

Τα λόγια του Αλέξη Τσίπρα το πιστοποιούν: η δεύτερη φορά αριστερά θα είναι της ευρωπαϊκής μεταρρυθμιστικής ριζοσπαστικής αριστεράς. 

Και θα αξίζει τον κόπο της διάσπασης: αφού όπως ο καπιταλισμός δυναμώνει από τις κρίσεις του έτσι και η αριστερά δυναμώνει από τις διασπάσεις της...

*το σκίτσο βασίζεται σε έργο του Γιάννη Καλαϊτζή για την efsyn

Της "Ελπίδας" το ανάγνωσμα

της Μαργαρίτας Καραβασίλη*  

Παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα τις προσπάθειες της νέας κυβέρνησης στην διαχείριση της κρίσιμης κατάστασης «εκτάκτου ανάγκης» με την οποία βρέθηκε αντιμέτωπη πριν καλά-καλά προλάβει να βάλει μπροστά την κρατική μηχανή. 

Η βίαιη πρόσκρουση στην πραγματικότητα των δανειστών μούδιασε την ελπίδα και αυτόματα πυροδοτήθηκε ο πόλεμος του πληκτρολογίου στα κοινωνικά δίκτυα, που τρέφει έναν ιδιότυπο διχασμό τροφοδοτούμενο από την αιώνια αμηχανία κατά της αριστεράς, θυμίζοντας δυσάρεστες περιόδους.

Οι περισσότεροι πολίτες προσμένουν μια άνοιξη που ελπίζουν ότι θα έρθει και κάνουν υπομονή περιμένοντας να δουν το κυβερνητικό έργο, το οποίο προφανώς δεν είναι δυνατόν να φανεί μέσα σε ένα μήνα.

Αυτή η προσμονή δεν είναι πολιτική, αλλά υπαρξιακή. Και κατά έναν περίεργο τρόπο αυτή η προσμονή ξεφεύγει από τα καθημερινά της πολιτικής, τις διαπραγματεύσεις και ότι άλλο, και συναντιέται απευθείας με την ματιά του νέου πρωθυπουργού.

Ωστόσο, μετά τις πρώτες ημέρες, όπου άνθιζε η ελπίδα, οι σοβαρές εκκρεμότητες που είχαν συσσωρευτεί έφεραν στο προσκήνιο κυρίαρχες και απαιτητικές όλες τις ανάγκες και τις προσδοκίες χρόνων που -με ασφυκτική πίεση χρόνου- όλοι απαιτούν να αντιμετωπισθούν αμέσως.
Και είναι πολλές οι εκκρεμότητες, πολλές και οι ανάγκες καθώς η χώρα μας, εκτός από την οικονομική δυσπραγία αντιμετωπίζει χρόνιο έλλειμμα θεσμών, έλλειμμα εφαρμογής των νόμων, έλλειμμα ελέγχων… έλλειμμα παντού!

Οι επείγουσες υποθέσεις πολλές, όπως και η ανάγκη για παρεμβάσεις σχεδόν σε όλα τα μέτωπα.

Αλλά η κρατική μηχανή υπολειτουργεί καθώς όλοι βιάζονται να αφήσουν την φραστική σφραγίδα τους χωρίς ακόμη να έχουν προσανατολισθεί μέσα στον λαβύρινθο της δημόσιας διοίκησης.

Οι Υπουργοί δεν έχουν ακόμη συναντηθεί με τις Υπηρεσίες τους, οι αρμοδιότητές τους και κυρίως των αναπληρωτών Υπουργών δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί, γενικοί γραμματείς δεν έχουν επίσημα ορισθεί και ταυτόχρονα μεγαλώνει ο σωρός των φακέλων και των εγγράφων που περιμένουν να ελεγχθούν και να υπογραφούν, ενώ η παραδοσιακή περίοδος χάριτος εξαντλείται.

Την ίδια στιγμή οι αντιφατικές δηλώσεις Υπουργών και κυβερνητικών, τα παντός είδους σενάρια και ερμηνείες, η διαδικτυακή παράνοια αλλά και ο κιτρινισμός που υποστηρίζει τους πολέμιους πληθαίνουν και κυριαρχούν στην επικαιρότητα, ενώ ακόμη και συνειδητοποιημένοι πολίτες με ανοικτό πνεύμα επιδίδονται σε έναν πρωτοφανή κανιβαλισμό ατόμων, προσωπικοτήτων και ιδεών, καταρρακώνοντας την ίδια την ελπίδα που τόσο ανάγκη έχει αυτός ο τόπος.

Ενώ ο χρόνος μετράει -πλέον- αντίστροφα με τέτοια ταχύτητα που συμπαρασύρει και εξανεμίζει το πλήθος των προσδοκιών.
Όμως, η νέα κυβέρνηση υποσχέθηκε να ανοίξει νέους δρόμους, αυτούς που πολλοί από εμάς ονειρευτήκαμε και επιδιώξαμε, όχι πάντα εύκολα, ξεκινώντας το ταξίδι χωρίς να υπολογίσει τα «αχαρτογράφητα νερά»… χωρίς να μετρήσει την αδυναμία ανάγνωσης και γραφής μέρους του πληρώματος και των επιβατών!

Τόλμησε το δύσκολο ταξίδι και άνοιξε όλα τα μέτωπα μαζί δρομολογώντας αλλαγές και ανατροπές αναγκαίες και αναμενόμενες χρόνια τώρα, που ωστόσο χρειάζονται διάλογο και χρόνο για να ωριμάσουν και να εξελιχθούν.

Θορυβημένη η κυβέρνηση ζητά ψυχραιμία, νηφαλιότητα, αντικειμενική εκτίμηση των συσχετισμών, αποφυγή της εύκολης καταγγελίας, αλλά εις μάτην.

Μήπως τελικά έχει άγνοια κινδύνου;

Ή μήπως όλοι εμείς -χρόνια ντοπαρισμένοι- λησμονήσαμε να πετάμε ψηλά και μας λείπουν τα φτερά;

Ωστόσο, αυτός ο μαραθώνιος που εξελίσσεται σε μακρύ και ναρκοθετημένο δρόμο, έχει στόχο να δώσει απαντήσεις και λύσεις σε χρόνια προβλήματα αστικού και δημοκρατικού εκσυγχρονισμού της κοινωνίας, όπου το αποτέλεσμα θα κριθεί από την αντοχή και όχι από την ταχύτητα.

Γιατί, η κοινωνική και πολιτική χειραφέτηση δεν επιτυγχάνεται από την μια στιγμή στην άλλη αλλά είναι μια μακρά και συνεχής πορεία, με βήματα μπρος και πίσω, με αναγκαστικούς ελιγμούς, με δειλά ή τολμηρά ανοίγματα, με συμβιβασμούς και υποχωρήσεις.

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων στην Ευρώπη, όπου προσπάθησε και εκεί να περάσει το πανανθρώπινο μήνυμα της αλληλεγγύης, το μέλλον της κυβέρνησης θα κριθεί εσωτερικά.

Και εδώ μπορεί, εκτός από τα οικονομικά και το θέμα της ανθρωπιστικής κρίσης, να δώσει άμεση απάντηση στο φλέγον αίτημα κοινωνικής δικαιοσύνης, ενδυναμώνοντας την εμπιστοσύνη που μέχρι στιγμής της έχει προσφερθεί μέσα στα περιθώρια κατανόησης, υπομονής και αντοχής του λαού.

Έτσι, δίνοντας πειστικές απαντήσεις στους ανυπόμονους θεατές του Κολοσσαίου που ζητούν αίμα, θα μπορέσει να θεραπεύσει σταδιακά τις διαχρονικές παθογένειες της χώρας, από τη διαφθορά και την έλλειψη παιδείας μέχρι την παραίτηση και τη μοιρολατρική αποδοχή των δεινών, αποκαθιστώντας την διαταραγμένη ισορροπία της κοινωνικής συνοχής!

Αρκεί να συνεχίσει να αγωνίζεται, σεμνά, με σταθερότητα στους στόχους, με οργάνωση και αποτελεσματικότητα χωρίς στιγμή να υποκύψει και αυτή στη μοιρολατρία.

Χωρίς στιγμή να φοβηθεί τους -κάθε είδους- αντιπάλους, που όχι απλά καραδοκούν αλλά απροκάλυπτα προκαλούν, έτοιμοι να κατασπαράξουν πριν καν θιγούν, έχοντας πλήρη συναίσθηση ότι η Λερναία Ύδρα του συστήματος αντιστέκεται σθεναρά στην οποιοδήποτε αλλαγή που την απειλεί!

Διαφορετικά, αυτή η Κυβέρνηση της «Ελπίδας», θα μείνει μια παρένθεση που θα κλείσει το ίδιο απρόσμενα, όπως και άνοιξε…

Και μετά την παρένθεση θα μπει μοιραία η τελεία στην ελπίδα της Αριστεράς με ότι αυτό συνεπάγεται.

πηγή athens voice

Το Ποτάμι τους έβγαλε... στον ΣΥΡΙΖΑ

Λες να είμαι αυτός που θα κλείσει την πόρτα...;

Οκτώ πρώην μέλη του κόμματος με επιστολή τους στηρίζουν την κυβέρνηση

Την στήριξή τους στην νέα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζουν 8 πρώην μέλη του Ποταμιού. Όπως εξηγούν στην σχετική επιστολή τους, στις πρόσφατες εκλογές οι πολίτες έδωσαν "εντολή απαλλαγής από την λιτότητα, ριζικών μεταρρυθμίσεων σε όλους τους τομείς του κράτους, πάταξης της φοροδιαφυγής και της διαπλοκής, η οποία διασπαθίζει επί δεκαετίες το δημόσιο χρήμα".
Παράλληλα, κατηγορούν την αντιπολίτευση για προσπάθεια δημιουργίας "κλίματος τρομοκρατίας".
"Είναι φανερό, ότι πρόθεση τους είναι να μην προχωρήσει η νέα κυβέρνηση στην εκτέλεση του προγράμματος της, τιμωρώντας τους Έλληνες ψηφοφόρους και τρομοκρατώντας τόσο αυτούς όσο και τους πολίτες άλλων χωρών" αναφέρει, μεταξύ άλλων, η αιχμηρή ανακοίνωση των πρώην μελών του Ποταμιού.

Διαβάστε ολόκληρη την επιστολή:

Στις εκλογές της 25ης Γενάρη, οι Έλληνες πολίτες έδωσαν με την ψήφο τους την εντολή για την εφαρμογή του προγράμματος του πολιτικού σχηματισμού που πλειοψήφησε σε αυτές. Με διαφοροποιημένο ενδεχομένως ύφος και -όπως είχε προεκλογικά ανακοινωθεί- διαφοροποιημένη στόχευση διαπραγμάτευσης σε σχέση με την απερχόμενη κυβέρνηση.

• Έδωσαν εντολή απαλλαγής από την λιτότητα, ριζικών μεταρρυθμίσεων σε όλους τους τομείς του κράτους, πάταξης της φοροδιαφυγής και της διαπλοκής, η οποία διασπαθίζει επί δεκαετίες το δημόσιο χρήμα.
• Έδωσαν εντολή αποκατάστασης της Δημοκρατίας στην χώρα, της εύρυθμης λειτουργίας των θεσμών, της κοινωνικής συνοχής, και μια εντολή για μια πιο πετυχημένη αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, η οποία μαστίζει την πατρίδα μας.

Η νέα κυβέρνηση ξεκινάει την εφαρμογή της πολιτικής που εξήγγειλε προεκλογικά, σε μία στιγμή που αναμένονται πολλά από αυτή, τόσο από εμάς τους Έλληνες πολίτες όσο και από τη διεθνή κοινότητα.

Η παραμονή δύο μόνο πολιτικών κομμάτων στην εξουσία τα τελευταία 40 χρόνια, δύο κομμάτων που στο τέλος έπεισαν τους πάντες ότι οι πολιτικές τους συγκλίνουν σε όλους σχεδόν τους τομείς, είχε σαν αποτέλεσμα έναν κρατικό μηχανισμό προσαρμοσμένο στον παλιό τρόπο διακυβέρνησης.

Τόσο κατά την προεκλογική περίοδο αλλά και σήμερα, κέντρα εξουσίας συνδεδεμένα με συγκεκριμένα επιχειρηματικά , εθνικά και άλλα συμφέροντα εκτελούν μία ενορχηστρωμένη επίθεση εναντίον κάθε προσπάθειας εφαρμογής οποιασδήποτε εναλλακτικής πολιτικής σε οικονομικό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και διεθνώς.

Είναι φανερό, ότι πρόθεση τους είναι να μην προχωρήσει η νέα κυβέρνηση στην εκτέλεση του προγράμματος της, τιμωρώντας τους Έλληνες ψηφοφόρους και τρομοκρατώντας τόσο αυτούς όσο και τους πολίτες άλλων χωρών.

Μέχρι εδώ τα πράγματα ήταν αναμενόμενα.

Αυτό που ξεπερνάει όμως τα όρια είναι η ανελέητη, δημόσια επίθεση στην οποία επιδίδονται πολιτικοί σχηματισμοί και ΜΜΕ της Ελλάδας κατά της νέας κυβέρνησης, από την πρώτη μέρα της εκλογής της, προκαταλαμβάνοντας την αποτυχία σε κάθε τι που ανακοινώνεται.

Ειδικότερα, εκμεταλλευόμενοι ακόμα και τα κοινωνικά μέσα, αφήνουν κάποιους «λαγούς» να εκφράζονται ακραία υπέρ των αντιπάλων της χώρας μας, ακόμα και κατά τη διάρκεια μίας διαπραγμάτευσης, τορπιλίζοντας την ορμή της ομάδας που αγωνίζεται.

Όταν ο όποιος αντίπαλος πληροφορείται ότι στην απέναντι πλευρά δεν υπάρχει ομόνοια και αλληλεγγύη, οι απαιτήσεις του μεγιστοποιούνται, όπως θα ήταν αναμενόμενο.

Πιο σημαντικό από το τι θα κάνουν οι άλλοι, είναι τι θα κάνουμε ΕΜΕΙΣ για τη λύση των τεράστιων προβλημάτων . Και πρέπει να αρχίσουμε σταματώντας τη φαγωμάρα μεταξύ μας εν μέσω «μάχης».

Οι διαρκείς δημόσιες τοποθετήσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης εναντίον όλων των κινήσεων της νέας κυβέρνησης, είναι άραγε προς όφελος της χώρας μας ή για τη δημιουργία εντυπώσεων και καλλιέργεια κλίματος ρήξης στο εσωτερικό της χώρας; Eξυπηρετούν το συμφέρον της Ελλάδας αυτή την καίρια στιγμή των διαπραγματεύσεων ή όχι;

Προεκλογικά, υπήρξαν σειρά από προτροπές των κομμάτων για την ανάγκη συνεννόησης του πολιτικού κόσμου σε θέματα καίριας εθνικής σημασίας. Είναι η στιγμή που η ειλικρίνεια των προεκλογικών προτροπών μένει να αποδειχτεί έμπρακτα!

Κατά τη διάρκεια μιας σύνθετης διαπραγμάτευσης, είναι αναγκαίο να γίνουν πολλοί ελιγμοί και δεν έχει νόημα να ελέγχεται ο διαπραγματευτής για κάθε έναν από αυτούς. Κάποιοι πρέπει να γίνουν για λόγους μη προφανείς και σε κάθε περίπτωση ίσως και όχι δημόσια.

Πρέπει ως χώρα να δούμε πώς μπορούμε να μεγιστοποιήσουμε τα οφέλη και να ελαχιστοποιήσουμε τις ζημιές. Ειρωνείες και άσκοπες επιθέσεις δεν ωφελούν σε τίποτε. Για να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα πρέπει σε αυτή την ανηφόρα να κάνουμε όλοι μαζί ορθοπεταλιά, με ομόνοια και κοινή υπεύθυνη στάση.

Ας στηρίξουμε την εθνική προσπάθεια για ευνοϊκότερες ρυθμίσεις, αλλά ταυτόχρονα ας απαιτήσουμε από την κυβέρνηση να μη διακινδυνεύσει τα πολιτικά επιτεύγματα των τελευταίων 40 ετών.

Απέναντι σε όλη αυτή την ενορχηστρωμένη επίθεση, σε μια κυβέρνηση η οποία δείχνει να σέβεται τους πολίτες που την εξέλεξαν, και δεν κάνει κάτι άλλο από το να επαναλαμβάνει τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, δείχνοντας την πρόθεση να τις τηρήσει, εμείς παίρνουμε την ανθρώπινη και σύμφωνη με την στοιχειώδη αίσθηση δικαίου απόφαση να δηλώσουμε τη στήριξή μας σ’ αυτή την διαφορετική πολιτική και οικονομική πρόταση.

Καταγγέλλουμε δε το κλίμα τρομοκρατίας που καλλιεργείται εις βάρος του Ελληνικού Λαού, και δηλώνουμε το παρών ως απλοί πολίτες στην μεγάλη προσπάθεια που φαίνεται να καταβάλει η νέα Κυβέρνηση, με την ελπίδα να επιστρέψουν οι αξίες της Δημοκρατίας, της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, και της αξιοπρέπειας στη χώρα μας.

Υπενθυμίζουμε τέλος , ότι η αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου είναι βασική απαίτηση της ελληνικής κοινωνίας καθώς επίσης ότι η διαπραγμάτευση γίνεται για λογαριασμό όλων των Ελλήνων.

Α. Βανταράκης, Αν.Καθηγητής Παν.Πατρών
Δ. Δουράκης, Εκπαιδευτικός
Α. Κάτσικα, Ψυχοθεραπεύτρια
Δ. Κουρέτας, Καθηγητής Παν. Θεσσαλίας
Κ. Κωστόπουλος, Ιστορικός
Κ. Λουλάκης, Ιδ. Υπάλληλος
Α. Ραμαντάς, Εκπαιδευτικός
Π. Σαμαράς, Μηχανολόγος-Αεροναυπηγός

(Όλοι πρώην μέλη στο ΠΟΤΑΜΙ)

πηγή huffingtonpost.gr

Μεταρρυθμιστές και Απορρυθμιστές

Απορρυθμιστής επί τω έργω...

Αριστερή μεταρρύθμιση welcome home!

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*
από το tvxs.gr

Μια ευρέως διαδεδομένη σύγχυση έχει επιμελημένα σχεδόν επιβληθεί στην ελληνική κοινωνία της κρίσης γύρω από το τί σημαίνει μεταρρύθμιση.

Συνήθως στα αυταρχικά καθεστώτα διεθνώς όταν κάποιοι/ες ζητούν αλλαγές τους αποκαλούμε "μεταρρυθμιστές". Μεταρρύθμιση όμως είναι τυπικά και η οποιαδήποτε αλλαγή που ψηφίζει κάποια κυβέρνηση στο φορολογικό, το ασφαλιστικό, το χωροταξικό καθεστώς κλπ

Στην κρίση, ο όρος μεταρρύθμιση απέκτησε μεγάλο και κρίσιμο βάρος: φαινόταν να είναι το κλειδί στο πέρασμα, από ένα πελατειακό κομματικό κράτος της χρεοκοπίας σε ένα νέο θεσμικό δημοκρατικό σύστημα ευρωπαϊκού τύπου - και η μεταρρύθμιση έγινε ιδεολογία, ελπίδα, ακόμη και σχετικά αυτόνομος πολιτικός χώρος που περιείχε εν δυνάμει όλες τις δυνάμεις της προόδου, της αλλαγής και του καινούργιου. Κατέλαβε το πολιτικό κέντρο και άρχισε να επεκτείνεται δεξιά και αριστερά, διακηρύσσοντας το τέλος των ιδεολογημάτων άνευ πρακτικής ουσίας και την εφαρμοσμένη πολιτική που λύνει προβλήματα ως το μόνο ζητούμενο της περιόδου: συμμαχίες ιδεολογικά διαφωνούντων εμφανίστηκαν με ραχοκοκκαλιά ένα μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα βιωσιμότητας που παρέπεμπε τις στρατηγικές διαφωνίες προς επίλυση σε μια μελλοντική ανασυγκροτημένη παραγωγικά κοινωνία με φυσιολογικό ταξικό διαχωρισμό - όχι τον παρασιτικό τριτοκοσμικό καπιταλισμό της ελληνικής μεταπολίτευσης...

Την ίδια ώρα, η τρόικα, απαιτούσε "μεταρρυθμίσεις" από τις ελληνικές μνημονιακές κυβερνήσεις έναντι των δανείων που προσέφερε. Από δόση σε δόση τα προαπαιτούμενα για την καταβολή τους ονομάζονταν "μεταρρυθμίσεις" που συχνά -ειδικά στην αρχή και στην γενικότητά τους - ακούγονταν εύηχες στα ώτα των πολιτών της γραφειοκρατούμενης χώρας των πυκνά κομματικά-διορισμένων ΔΥ, των συχνά διεφθαρμένων ή κρατικών συνδικαλιστών, των ηθοποιών, γιατρών και δικηγόρων ή κληρονομικού χαρίσματος βουλευτών, των εξαρτημένων θεσμών και εξουσιών από το κομματικό πελατειακό κράτος και την μονοπρόσωπη εκτελεστική εξουσία. Κι αυτή ήταν η αρχή της σύγχυσης: αν η ανάγκη της χώρας ήταν μια γενική μεταρρύθμιση και η τρόικα ζητούσε μεταρρύθμιση για να δανείσει, τότε η τρόικα θα εξανάγκαζε το πολιτικό σύστημα στην αυτοαναίρεσή του - με λίγα λόγια μνημόνιο=μεταρρύθμιση! Και αντιμνημονιακός=εναντίον της αλλαγής...

Υπόρρητα, πίσω από τον τεχνητό διαχωρισμό μνημονιακών-αντιμνημονιακών εμφιλοχωρούσε η πραγματική αντίθεση μεταρρυθμιστών-αντιμεταρρυθμιστών. Και τελικά, στην νέα γλώσσα της κρίσης κατεχωρήθη η ταύτιση, της τρόικας, της συγκυβέρνησης ΝΔΠΑΣΟΚ, των μνημονιακών νόμων, τα μεσοπρόθεσμα κλπ αλλά και πρακτικές ιδιωτικοποιήσεων γενικά, πώλησης ή ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας ειδικά και άλλα μέτρα απορρύθμισης της οικονομίας, της αγοράς και της εργασίας ως "μεταρρυθμίσεων" και "μεταρρυθμιστών". Και παραπέρα, καταχωρήθηκαν ψευδώς οι μεταρρυθμιστές ως φιλοκυβερνητικοί και οι πολέμιοι των απορρυθμίσεων ως οπαδοί του παρελθόντος (που σημειωτέον ήταν το παρελθόν των συγκυβερνώντων κομμάτων...).

Μα είναι αυτό μεταρρύθμιση;

Τα μέτρα λιτότητας και μόνο λιτότητας, η εγκατάλειψη της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας - ραχοκοκκαλιάς της ελληνικής οικονομίας, τα αντιαναπτυξιακά μέτρα της υπερφορολόγησης τεκμαρτά των πάντων αλλά όχι και των μεγάλων εισοδημάτων, οι αξιολογήσεις τύπου "Μητσοτάκη" έναντι συγκεκριμένης δέσμευσης απολύσεων, το ξεπούλημα του αιγιαλού και οι κατασχέσεις για δάνεια που δεν μπορούσαν να πληρωθούν - αυτά και άλλα πολλά - άρχισαν να δημιουργούν σύγχυση γύρω από το πρόσημο των μεταρρυθμίσεων: είναι οι μεταρρυθμίσεις πολλών ειδών; Προοδευτικές και μη προοδευτικές; Μπορούν οι μεταρρυθμίσεις να είναι κάτι αρνητικό, κάτι ακόμη και καταστροφικό;

Είναι τα μέτρα της τρόικας μεταρρυθμίσεις; Με λίγα λόγια ποιοι είναι οι καλοί και ποιοι οι κακοί;

Η μεταρρύθμιση με ευθύνη τρόικας, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αλλά και μέρους της δεξιόστροφης κεντροαριστεράς και νεοφιλελευθεριζόντων φιλελευθέρων έχει συγχυστεί με την απορρύθμιση. Και η αριστερά, η μεταρρυθμιστική αριστερά φέρει ευθύνη για αυτήν την σύγχυση γιατί για καιρό επέτρεψε στον νεοκομμουνιστικό αριστερό δογματισμό να χαρίζει την λέξη μεταρρύθμιση στους απορρυθμιστές νεοσυντηρητικούς και νεοφιλελεύθερους της πολιτικής "μόνο λιτότητα" και να την δυσφημεί με την σειρά του.

Ευτυχώς, η ρεαλιστική στροφή ή ωρίμανση της ριζοσπαστικής ανανεωτικής αριστεράς μέσα από τον ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ ξαναπήρε στα χέρια της και τον λόγο της την "αριστερή μεταρρύθμιση" ως αποτύπωση της ανατροπής και της αλλαγής που επαγγέλλεται- και την απορρύθμιση των πάντων, την προχειρότητα και το ξεπούλημα από ένα παρασιτικό σύστημα που το μόνο που το νοιάζει είναι η επιβίωσή του, ως τον εχθρό και τον στόχο. Δλδ μεταρρύθμιση εναντίον απορρύθμισης.

Τόσο απλά.

Αν αυτό περάσει και στην γλώσσα και επικρατήσει του newspeak του νεοφιλελευθερισμού, θα είναι και η αποτύπωση της ηγεμονίας των αριστερών μεταρρυθμιστικών ιδεών και στην κοινωνία, πράγμα απαραίτητο για τις αναγκαίες κοινωνικές "συμμαχίες της αλλαγής". Της ανατροπής, στο απαραίτητο βάθος και εύρος της ριζικής θεσμικής και λειτουργικής αλλαγής που χρειάζεται επειγόντως ο τόπος, μακριά από την δικτατορία του πελατειακού κομματικού συστήματος που σαράντα χρόνια τώρα διαχειρίζεται την εξουσία.

Μεταρρυθμιστές welcome home!


πηγή tv χωρίς σύνορα

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εργαλείο και ευκαιρία εφικτής πολιτικής, όχι ιδεολογία κε Σαμαρά!

...μια τετράμηνη ομηρεία ενώ η χώρα και οι άνθρωποί της βυθίζονται;

Συμπεράσματα από την Βουλή

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου 
από το tvxs.gr

Η συζήτηση στην Βουλή για την ψήφο εμπιστοσύνης επιβεβαίωσε περίτρανα μια αλήθεια που όλοι και όλες κατά βάθος αναγνωρίζουν αλλά ξεχνούν μέσα στο πάθος των ιδεολογημάτων: η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού.
Την αλήθεια αυτή έχει ενστερνιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ και γι αυτό κυριάρχησε κατά κράτος στην συζήτηση - ήταν μια κυβέρνηση στα έδρανα της αντιπολίτευσης που της ασκούσε αντιπολίτευση η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ από τα κυβερνητικά έδρανα... αυτή η φάρσα, ορατή πλέον στον καθένα, έχει ημερομηνία λήξης. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις επείγουσες ανάγκες της κοινωνίας γι αυτό προσπαθεί να επιβιώσει μεταφέροντας την μάχη σε "ιδεολογικό" υποτίθεται πεδίο:

- την ώρα που η κοινωνία ζητά την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και μια δίκαιη φορολόγηση ο Σαμαράς κατηγορεί την κυβέρνηση-αντιπολίτευση ότι "κάνει παρέα με τρομοκράτες"...
- την ώρα που η κοινωνία ζητά διαπραγμάτευση του μη βιώσιμου χρέους και ανάσα στην ρευστότητα και την οικονομία με λύσεις δραστικές (κούρεμα, πάγωμα, απόσυρση, επιμήκυνση, μηδενικά επιτόκια, περίοδο χάριτος κλπ), ο Βενιζέλος κατηγορεί την κυβέρνηση-αντιπολίτευση για εθνική προδοσία...
- την ώρα που η κοινωνία ζητά ρήξη με την διαπλοκή, τους ημετέρους, τους πελάτες και το κομματικό κράτος στα ΜΜΕ, ο Σαμαράς υπερασπίζεται τον Γ. Πρετεντέρη ως αδικημένο αντικειμενικό δημοσιογράφο και έμμεσα το mega και τους εθνικούς εργολάβους...
- την ώρα που η κοινωνία ζητά ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση, δουλειές και υγιή επιχειρηματικότητα, η συγκυβέρνηση αυξάνει απλά τις δόσεις μιας άδικης και αντισυνταγματικής χρέωσης, είτε πρόκειται για την υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης είτε για τις χρεώσεις στα ταμεία των ελεύθερων επαγγελματιών...
- την ώρα που η κοινωνία στενάζει από το άγχος της καθημερινής επιβίωσης, της εξασφάλισης ρεύματος, θέρμανσης, περίθαλψης, παιδείας και αυτοσυντήρησης η συγκυβέρνηση δεν έχει άλλη πρόταση από το "υπομονή λίγο ακόμη" ή την υπόσχεση για τυπική "έξοδο από το μνημόνιο" αλλά όχι τα ψηφισμένα και εφαρμοζόμενα με καταστροφικές συνέπειες μέτρα του (!)...

Ο ρεαλισμός οδηγεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Η δημοσκοπική του άνοδος στα όρια της αυτοδυναμίας δεν απεικονίζει ιδεολογική μετατόπιση στις προτάσεις της Αριστεράς - απεικονίζει μετατόπιση της κοινωνίας προς την εφικτή αλλαγή - προς ένα μεγάλο δημοκρατικό κόμμα που έχει την δύναμη και την θέληση να σκύψει πάνω στα άμεσα προβλήματα της κοινωνίας:

- να προστατέψει από την πείνα μεγάλες ομάδες του πληθυσμού 
- να προστατέψει από τις διώξεις από κράτος και τράπεζες των οφειλετών που δεν δύνανται
- να προστατέψει τα νοικοκυριά από την απώλεια παροχής νερού, ρεύματος, θέρμανσης
- να προστατέψει την ρευστότητα μειώνοντας την απώλεια εισοδήματος από δίκαιες ή άδικες χρεώσεις και οφειλές στο 30% max

και επίσης:

- να χτυπήσει την θρασύτατη πια διαπλοκή, το κομματικό κράτος και το πελατειακό σύστημα ξεκινώντας από ψηλά, από τις ελιτ και τους ημετέρους
- να διαπραγματευτεί το χρέος πραγματικά και ρεαλιστικά ελέγχοντας τις σκοτεινές πλευρές του και βάζοντας στο τραπέζι και την σχέση του με την λειτουργία της ΕΕ και την σχέση του πλεοναμσατικού Βορρά με τον ελλειματικό Νότο αλλά και τις οφειλόμενες γερμανικές αποζημιώσεις προς συμψηφισμό ή κούρεμα σημαντικού μέρους του
- να οδηγήσει τα χρήματα του ΕΣΠΑ και των άλλων ευρωπαϊκών κονδυλίων σε απορρόφηση πρώτα και σε κατεύθυνση εθνικά συμφέρουσα μαζί - όχι στο κόμμα και τους εθνικούς νταβατζήδες
- να ελέγξει την διαφθορά, το πόθεν έσχες και τις ευθύνες των κυβερνησάντων για την κατασπατάληση δημοσίου χρήματος, τα σκάνδαλα και την χρεοκοπία της χώρας από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αλλά και όσους συναλλάχθηκαν μαζί τους.

Τα αυτονόητα δλδ - αυτά που στάθηκαν ανίκανοι, απρόθυμοι ή και ενάντιοι να πράξουν οι της -ήδη στην ουσία- προηγούμενης κυβέρνησης. 

Κατανοώντας τα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται ένα εργαλείο εφικτής πολιτικής: οι αριστεροί νοιώθουν ικανοποίηση που επιτέλουν οι προτάσεις τους γίνονται κεντρικό ζήτημα στην κοινωνία, οι κεντρώοι και οι προοδευτικοί βλέπουν εκεί μια διέξοδο στο βάλτωμα των αναγκαίων και δίκαιων μεταρρυθμίσεων και οι συντηρητικοί δεξιοί έναν τρόπο να τιμωρήσουν την συγκυβέρνηση για την εγκατάλειψη της μεσαίας τάξης και των παραδοσιακών αστικών αξιών.
Ένα εργαλείο και μια ευκαιρία για όλους στην τέχνη του εφικτού. 

Η κοινωνία χρειάζεται ένα νέο ΄81 αλλά όχι ένα νέο ΠΑΣΟΚ. 
Χρειάζεται μια αναθάρυνση, ένα ξεμπλοκάρισμα από την παγίδα του χρέους, μια επανεκκίνηση. 

Και ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι στιγμής ανταποκρίνεται. Οι εξελίξεις είναι κοντά πια - η εικόνα της χθεσινής συζήτησης δεν αφήνει άλλες αμφιβολίες.

Το σχέδιο ..."πράσινη προβιά" έκλεισε έναν χρόνο - απολογισμός του σχεδίου εκφυλισμού του μεταρρυθμιστικού χώρου από το ΠΑΣΟΚ

Η Εκφυλιστική Ασθένεια των "Μεταρρυθμι
στών"

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*
tvxs.gr

Πέρυσι το καλοκαίρι, και ολόκληρο σχεδόν τον Αύγουστο διεκινείτο μαζικά το άρθρο "Ζητείται υπερβατικός Βενιζέλος" του Αχιλλέα Γραβάνη. Που μεταξύ άλλων, εστίαζε σε ένα αναλυτικό σχέδιο άλωσης του μεταρρυθμιστικού χώρου:

"Ο Βαγγέλης Βενιζέλος έχει εκ των συνθηκών την μεγαλύτερη από όλους ευθύνη να μετατρέψει την μεγάλη πρόκληση σε ιστορική ευκαιρία για τον μεσαίο χώρο, την πατρίδα και την ευρωπαϊκή της προοπτική. Ενώ καλείται να διατηρήσει σταθερή την παρούσα κυβέρνηση -και μαζί και τη χώρα- μέχρι τις επόμενες εθνικές εκλογές, καλείται ταυτόχρονα να συνεισφέρει καθοριστικά στην ανασυγκρότηση του χώρου μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ και τη δημιουργία του νέου φορέα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Όπως έχει ήδη προταθεί, η διαδικασία για την δημιουργία του νέου φορέα θα μπορούσε να συντονισθεί απόμια επιτροπή προσωπικοτήτων του χώρου, προερχόμενων από την πολιτική, την επιστήμη, την οικονομία, την τέχνη, οι οποίες θα δεσμεύονταν να μην συμμετάσχουν στα όργανα του. Η πρόσκληση για συμμετοχή θα αφορά άτομα και όχι πολιτικούς φορείς ή κόμματα τα οποία θα συνεχίζουν την πορεία τους. Η επιτροπή θα αναλάμβανε τον συντονισμό της διαδικασίας προγραμματικής ανανέωσης για στρατηγικής σημασίας ζητήματα πολιτικής. Η πρώτη εκλογική παρουσία του νέου φορέα θα είναι οι Ευρωεκλογές. Η διαδικασία αυτή δεν θα επηρεάσει την λειτουργία της παρούσας κυβέρνησης. Αντίθετα θα την σταθεροποιήσει για όσο αυτό είναι απαραίτητο στη χώρα. Μετά τις Ευρωεκλογές τα κόμματα και οι κινήσεις που θα στηρίξουν το εγχείρημα θα αποφασίσουν την αυτοδιάλυσή τους όταν κριθεί ότι αυτό είναι πλέον ώριμο, δίνοντας πλέον όλο τον πολιτικό χώρο στο νέο φορέα, στα πολιτικά όργανα και στην ηγεσία του."

Το άρθρο εμφανίστηκε στα ΝΕΑ στις 29 Ιουλίου (εδώ) και ακολούθησε αριθμός αναδημοσιεύσεων: 2 Αυγούστου στην "Μεταρρύθμιση" (εδώ) και στο "μη μαδάς τη μαργαρίτα" (με εισαγωγικό υποστηρικτικό σημείωμα, εδώ), 5 Αυγούστου στο protagon (σε υποστηρικτικό κείμενο από τον "οργανωτικό νου" της προσπάθειας Νίκο Μπίστη, εδώ) κλπ κλπ

Υπήρξαν βέβαια όλο το καλοκαίρι συζητήσεις και προετοιμασίες για το εγχείρημα και ανάλογες δημοσιεύσεις - ενδεικτικά: 29 Ιουνίου, "Ο τρίτος πόλος στο νέο σκηνικό" πάλι στα ΝΕΑ (εδώ), 4 Ιουλίου, "Κάτι ψήνεται στον φούρνο της Μεταρρυθμιστικής Αριστεράς" ( εδώ - τίποτα δεν ψηνόταν απλά χρειάζονταν τον τίτλο του ομώνυμου επιτυχημένου φόρουμ διαλόγου Μεταρρυθμιστική Αριστερά στο fb).

Κι όλα αυτά γιατί η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση εξ αιτίας ή αφορμής του μαύρου στην ΕΡΤ, αποσταθεροποιούσε τις προοπτικές ΝΔ ΠΑΣΟΚ.

Μέχρι τότε, ο μεταρρυθμιστικός χώρος και λόγος αναπτυσσόταν μακριά από το ΠΑΣΟΚ και καθαρά απέναντί του σε προσπάθειες δεκάδων ανεξάρτητων κινήσεων, φόρουμ διαλόγου  - αλλά και (με δυσκολίες) εντός κομμάτων όπως η ΔΗΜΑΡ, η Δράση, οι Οικολόγοι Πράσινοι επηρεάζοντας ακόμη και για περιορισμό (με σκληρή κριτική για πολιτικό αλαλούμ) των ...συνιστωσών στο ιδρυτικό συνέδριο του ενιαίου πλέον ΣΥΡΙΖΑ που θα ακολουθούσε τον ίδιο Ιούλιο...

Ο χώρος μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα προνομιακό επίπεδο εισχώρησης του ΠΑΣΟΚ αλλά και σταθεροποίησης της συγκυβέρνησης, σκέφτηκαν οι άνθρωποί του - αλλά αυτό δεν μπορούσε να γίνει ευθέως με την τόση απέχθεια του κόσμου για το ΠΑΣΟΚ... έπρεπε να παρουσιαστεί κάτι σαν "το αφεντικό τρελάθηκε" (ο Βενιζέλος έγινε ...υπερβατικός) και συναινεί, χωρίς να διεκδικεί την αρχηγία ή να καπελώνει, στην συγκρότηση μιας μεταρρυθμιστικής αριστεράς με πράσινους και κεντρώους κόκκους που θα κέρδιζε την μάχη του κέντρου από τον ΣΥΡΙΖΑ και θα του έκοβε τον δρόμο για την εξουσία που ενισχυόταν με την στάση της ΔΗΜΑΡ.

Έτσι, αφού οι προετοιμασίες έγιναν ως ανωτέρω περιγράφονται, έσκασε η γνωστή ιστορία της κίνησης των 58 και αργότερα της Ελιάς. Με τα γνωστά αποτελέσματα.

Το σχέδιο ..."πράσινη προβιά"

Η ουσία βρίσκεται αλλού όμως: η σύμπραξη πολλών μέχρι χθες "μεταρρυθμιστών" ή και πραγματικών μεταρρυθμιστών, είτε "με σκοπό", είτε από πολιτική αφέλεια είτε από προσωπική φιλοδοξία για αναγνωρισιμότητα και οφίτσια (και επιβίωση στην κρίση) είτε τελικά για οποιονδήποτε λόγο με το σημερινό ΠΑΣΟΚ φορέα της εκφυλιστικής ασθένειας του πελατειακού λαϊκισμού και του κομματικού κράτους, αρρώστησε κυριολεκτικά τον χώρο των μεταρρυθμιστών. Πρωτοφανείς αντιπαλότητες, έριδες, συγκρούσεις προέκυψαν ακόμη και από την άρνηση παραχώρησης των μεταρρυθμιστικών τίτλων και σημάτων στην μεταμφιεσμένη πασοκική απόπειρα. Στο σχέδιο "πράσινη προβιά"...

Και οι μικροsurvivors της κρίσης, βρήκαν επιτέλους την ιδεολογική τους απολογία και αποενοχοποίηση. "Μαζί τα φάγαμε", μαζί τα πληρώνουμε, όλα εντάξει: η κυβέρνηση κάνει ότι μπορεί... και το ΠΑΣΟΚ "ματώνει" για να διορθώσει όσα προκάλεσε η ...παλαβή αριστερά.

Έτσι βίαιες αντιδράσεις, βωμολοχίες, δυσφήμιση του "αντιπάλου" και άλλα σημάδια εκφυλισμού εισχώρησαν για πρώτη φορά στα φόρα των μεταρρυθμιστών για να αναγκαστούν να υποκύψουν με το ζόρι στον εισοδισμό του ΠΑΣΟΚ στον χώρο: και ο εισοδισμός απέτυχε μεν αλλά έμεινε το μίσος, η καχυποψία, το δηλητηριασμένο "κλίμα ΠΑΣΟΚ"... σήμερα αυτό εκφράζεται εκτός ως "όλοι εναντίον όλων" (αφού δεν σας αφομοιώσαμε/ενσωματώσαμε, σας διαλύουμε με εμφύλιο) και ως "όποιος θέλει να πέσει αυτή η κυβέρνηση είναι παπαγαλάκι και ενεργούμενο του ΣΥΡΙΖΑ" ( η συγκρότηση προοδευτικής συνεργασίας και συγκυβέρνησης με ΣΥΡΙΖΑ είναι εφιάλτης για τα λαμόγια του παλιού πολιτικού συστήματος, προεξαρχόντων των πρασίνων...).

Πέτυχε λοιπόν το ΠΑΣΟΚ σε κάτι: διέδωσε την εκφυλιστική (αξιών και αρχών) ασθένεια της οποίας είναι φορέας σε μεγάλα τμήματα του μεταρρυθμιστικού χώρου και τα έκανε αγνώριστα. Τώρα τριγυρνούν φανατισμένα και ψάχνουν ευκαιρία να χύσουν δηλητήριο κατά της προοδευτικής συνεργασίας, να δικαιολογήσουν την καταστροφική συγκυβέρνηση, να αμφισβητήσουν την ανθρωπιστική κρίση, να καταδικάσουν κάθε μορφή αντίστασης σαν "βία από όπου και αν προέρχεται", να γίνουν απολογητές κάθε αυταρχικής κυβερνητικής πολιτικής αλλά και να επιτεθούν στην αριστερά ως φασίζουσας εκ γενετής και συνυπεύθυνης της χρεοκοπίας (!) αλλά και στην οικολογία ως αυθαίρετο κινδυνολογικό κατασκεύασμα.

Η Εκφυλιστική Ασθένεια έχει φυσικά προσβάσεις και στον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά εκεί δίνεται μια μάχη προσαρμογής και ρεαλισμού και ο ιός μοιάζει στεγανοποιημένος για την ώρα - καμιά θέση ευθύνης στο κόμμα (ΚΕ) αυτό και περιορισμένη και ελεγχόμενη δημόσια παρουσία έχουν τα αμφιλεγόμενα πρόσωπα του παρελθόντος πιθανοί φορείς του ιού. Σίγουρα ο ιός επωάζεται με την ανάληψη κυβερνητικής διαχείρισης, όταν ανεβαίνει η "θερμοκρασία" και πλησιάζονται θέσεις και δουλειές - αλλά αυτό μέλει να αποδειχθεί καθώς σε λίγες μέρες ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει την πρώτη περιφέρεια της χώρας και θα δώσει δείγματα γραφής, ικανότητας και καθαρότητας.

Το σημαντικότερο από όλα είναι να αποκατασταθεί κλίμα και εύρος συνεργασίας ανάμεσα στις ευρύτερες προοδευτικές δυνάμεις που βρίσκονται μέσα στην σύγχυση και τον εμφύλιο προθέσεων και σκοπών. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ πάρει τις σωστές πρωτοβουλίες απευθυνόμενος για συνεργασίες με ξεκάθαρο προγραμματικό λόγο στον μεταρρυθμιστικό χώρο ίσως ο ιός του εκφυλισμού υποχωρήσει - αν όχι, γαία πυρί μειχθήτω...


*πηγή http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/i-ekfylistiki-astheneia-ton-«metarrythmiston»

Η ιδεολογική ηγεμονία της "κοινωνίας του ενός τρίτου" στον κεντροαριστερό φιλομεταρρυθμιστικό χώρο (#οι νέοι insiders και η "κριτική υποστήριξη" σε ΝΔΠΑΣΟΚ)

Η κεντροαριστερή σύγχυση περί του "Ποιος κυβερνά αυτήν την χώρα"

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Βλέπουμε καθημερινά μια αναισθησία του λεγόμενου κεντροαριστερού χώρου απέναντι στην ανθρωπιστική κρίση. Είτε την προσπερνούν, όπως τον άστεγο στο πεζοδρόμιο επιταχύνοντας το βήμα ή κοιτώντας αλλού, είτε προσπαθούν να απαξιώσουν οτιδήποτε αναφέρεται σχετικά ως υπερβολή, ψεκασμό ή και κομματική προπαγάνδα της όποιας αντιπολίτευσης. Και καλά, συνηθισμένη είναι η αντίδραση των βολεμένων ή ασφαλών απέναντι σε όσους δεν μπόρεσαν να αποφύγουν τις συνέπειες της αναδιάρθρωσης του σημερινού οικονομικού συστήματος με αφορμή την χρηματοπιστωτική κρίση - αλλά από τους σοσιαλίζοντες προοδευτικούς;

Ολόκληρη η κοινωνία μας είναι παγωμένη από τις συνέπειες της κρίσης και κυρίως από την ανυπαρξία βάσιμων ελπίδων ότι η κατηφόρα θα σταματήσει. Ανάμεσα στους απογοητευμένους βρίσκονται και όσοι τάχτηκαν υπέρ άμεσων και σαρωτικών μεταρρυθμίσεων στο -πολιτικό πρώτα και στο κοινωνικό έπειτα- σύστημά μας για την καταπολέμηση συστημικών πια παθογενειών (πελατειακό κομματικό κράτος, κρατικοδίαιτοι ολιγάρχες, στρεβλό κοινωνικό κράτος ημετέρων και συντεχνιών) - όσοι δλδ είδαν και μια ευκαιρία στην κρίση ή έλπισαν σε θετική παρέμβαση των ευρωπαίων διαβάζοντας τις γενικές προβλέψεις του πρώτου μνημονίου που περιέγραφαν μια συνολικά ορθολογική μεταρρύθμιση του χρεοκοπημένου ελληνικού κράτους.

Σήμερα, η εικόνα είναι πια καθαρή: τα γενικά πολιτικά κείμενα της τρόικας - όπως και των ελληνικών πελατειακών κομμάτων - δεν συνιστούν περιγραφή δράσεων αλλά ένα λαϊκιστικό ευχολόγιο αλλαγών. 

Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα πρόγραμμα συνεργασίας τρόικας και ντόπιου κατεστημένου κυρίως για την παραμονή των τελευταίων στην εξουσία και των πρώτων στην επικυριαρχία - γιατί όλοι γνώριζαν εξ αρχής ότι χωρίς άμεσο κούρεμα του χρέους και αναπτυξιακές ευρωπαϊκές επενδύσεις κανένα "πρόγραμμα" δεν είχε πιθανότητες επιτυχίας. 

Διάλεξαν όμως τον δρόμο της ευκαιρίας για τους ευνοημένους της παλιάς τάξης πραγμάτων: το χρέος μετακυλίστηκε επί δικαίων και αδίκων - κυρίως των δεύτερων με επιλεκτικές "απαλλαγές" των πρώτων - , οι πολιτικοί υπεύθυνοι της κρίσης έμειναν στις θέσεις τους, οι ολιγάρχες απέκτησαν νέο πλούτο και δημόσια περιουσία με τον γνωστό τρόπο και οι τροϊκανοί μια χώρα πειραματόζωο για να δοκιμάζουν την επιβίωση του γερμανικού οικονομικού εθνικισμού με οτιδήποτε άλλο πέραν της προώθησης της ευρωπαϊκής ενοποίησης...

Στην πορεία αυτή η κοινωνία των δύο τρίτων μετατράπηκε με ταχύτητα σε κοινωνία του ενός τρίτου. Η μεσαία παραγωγική (όπως και καταναλωτική με δανεικά) τάξη εξαφανίστηκε με συνοπτικές διαδικασίες όχι ανασυγκρότησης αλλά απλά κατάρρευσης. Οι εργασιακές σχέσεις δεν προσαρμόστηκαν στην κρίση απλά απορρυθμίστηκαν - ένα εκατομμύριο μισθωτοί έχασαν την δουλειά τους και όσοι έμειναν παρακαλούν για μια απασχόλησ έστω και απλήρωτη. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες πέρασαν σε κατάσταση ζόμπι, ούτε εργαζόμενοι ούτε άνεργοι - ούτε ανασφάλιστοι ούτε ασφαλισμένοι. Και οι συντάξεις των πολλών ρυθμίζονται από το 2015 ως ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα και όχι ως απόδοση εισφορών μιας ζωής.

Κάποιοι φυσικά επιβίωσαν - είναι το ένα τρίτο. Μέλη των πρώην συντεχνιών - γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί προηγουμένων γενεών που πρόλαβαν να εξασφαλιστούν αλλά και αύξησαν κάποιοι από αυτούς την πελατεία τους στην κρίση (γιατροί-δικηγόροι) -, υψηλόμισθοι μισθωτοί και συνταξιούχοι ΔΕΚΟ και Δημοσίου, και ο εσμός των εχόντων γνωριμίες και θέσεις στον κρατικό μηχανισμό ή δημόσιες αναθέσεις λόγω (υποστηριζόμενης) επιχειρηματικής υγείας... Εξ αυτών, πολλοί σοσιαλίζοντες εκτός της φιλοδοξίας τους να περάσουν στην αδρά αμοιβόμενη θέση βουλευτή ή κρατικού γραμματέως κλπ, θεώρησαν ότι η θέση τους βρίσκεται πλέον στην "κριτική υποστήριξη" όσων γίνονται υπό ΝΔ ΠΑΣΟΚ Τρόικας, εφόσον "ό,τι και να είναι αυτό" τους περιέχει στο ένα τρίτο - από καθαρό συμφέρον δλδ...

Οι άνθρωποι αυτοί είναι καλοπροαίρετοι. Αλλά κυνικοί σε τελευταία ανάλυση. Δεν έχουν αισθήματα αλληλεγγύης απέναντι στην κοινωνία που τους στήριξε, έθρεψε, έστω ευνόησε καλώς ή κακώς - ούτε νοιώθουν ότι χρωστούν τίποτα σε όσους είναι στην ανασφάλεια. Θα έδιναν και την ψυχή τους σε ένα σχέδιο βελτίωσης της κατάστασης αλλά όσο αυτό δεν είναι δυνατό δεν πρόκειται να ρισκάρουν την ασφάλειά τους στηρίζοντας φιλόδοξες εναλλακτικές: όχι, υπάρχουν και χειρότερα - τα βλέπουν γύρω τους - και το ένστικτό τους είναι αλάνθαστο: στηρίζουμε τις πολιτικές της τρόικας ως ευρωπαϊκές και την συγκυβέρνηση ως το ελάχιστο κακό (όσο είμαστε "μέσα" κι εμείς). Άλλοι από την ίδια κατηγορία προσπαθούν να οικειοποιηθούν θέσεις και απόψεις της αντιπολίτευσης για να επιπλεύσουν στον άλλο μηχανισμό εξουσίας που αναπόφευκτα θα συγκροτηθεί γύρω από τις νέες δυνάμεις που έρχονται.

Οι άνθρωποι αυτοί έχουν την εύνοια του παλιού πολιτικού προσωπικού - είναι σοβαροί μεταρρυθμιστές, νηφάλιοι, οοοόχι λαϊκιστές, ουδέτεροι τεχνοκράτες και πολλά άλλα - αλλά κυρίως σοβαροί: δεν συγκινούνται από την σφοδρότητα της ανθρωπιστικής κρίσης, δεν χάνουν την ψυχραιμία τους, αναμένουν με υπομονή τις σωτήριες λύσεις που έχει επεξεργαστεί ο Σόιμπλε και μαλώνουν διακριτικά τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο για τους πειρασμούς τους να λαικίσουν λιγάκι νκαι αυτοί με ανύπαρκτα success story, ανάπτυξη που έρχεται, χρεοκοπία που έφυγε για πάντα (κι ας αυξήθηκε το χρέος με τα μνημόνια)...

Διαθέτουν πρόσβαση στα κρατικοδίαιτα ΜΜΕ, κερδίζουν την απαραίτητη αναγνωρισιμότητα της τηλεοπτικής οθόνης και νοιώθουν μέρος -όσο και ευγνώμονες - της μεγάλης οικογένειας των survivors. Ηγεμονεύουν υποστηριζόμενοι.

Οι πολίτες γνωρίζουν ότι ο χώρος της κεντροαριστεράς είναι η μήτρα της χρεοκοπίας και απορρίπτουν κάθε προσπάθεια νεκρανάστασής της - αλλά ταυτόχρονα, κάθε αληθινή μεταρρυθμιστική κίνηση ...

Αντώνης Λιάκος: Η Αριστερά δεν μπορεί να εφησυχάζει ότι έχει λύσεις (#η πειρατεία του όρου "μεταρρύθμιση", τι μπορεί να είναι η Αριστερά σήμερα)

"Η Αριστερά και πώς να την σκεφτούμε
σε κρίσιμους καιρούς"

"Η Αριστερά πρέπει να δώσει προοπτική. Δεν αρκεί πλέον να διεκτραγωδούμε την κρίση. Ούτε πείθουν οι εύκολες απαντήσεις." 

Η επιστροφή της Κοκκινοσκουφίτσας: η Αριστερά σε κρίσιμους καιρούς

Με αφετηρία το πρόσφατο βιβλίο του, ο Αντώνης Λιάκος μιλάει για τις "βαριές σκουριές της Αριστεράς", τον εκσυγχρονισμό, την πολιτισμική Αριστερά, την τεχνολογία, τον ΣΥΡΙΖΑ. Η Επιστροφή της Κοκκινοσκουφίτσας, με υπότιτλο "Η Αριστερά και πώς να την σκεφτούμε σε κρίσιμους καιρούς" μόλις κυκλοφόρησε από τη Νεφέλη. Περιέχει πέντε πολιτικά δοκίμια του Αντώνη Λιάκου, παλιότερα και νεότερα, που απαντούν –με ερεθιστικό τρόπο– στο αγωνιώδες και βασικό ερώτημα: Τι σημαίνει Αριστερά τον 21ο αιώνα;

Η συνέντευξη του Αντώνη Λιάκου στον Στρατή Μπουρνάζο*:

Η "Κοκκινοσκουφίτσα", όπως μαθαίνουμε από τον τίτλο του βιβλίου, επιστρέφει. Πού και πώς επιστρέφει;

- Aπο το παραμύθι στην πραγματικότητα · από τις μαγικές λύσεις στα προβλήματα. 

O μύθος επιτρέπει μια αναπνοή, μια απόσταση. Είναι μια πολυτέλεια. Σοκολατάκι εν ώρα εργασίας. 

Η Kοκκινοσκουφίτσα επιστρέφει από μια εξαφάνιση δεκαετιών. 
Έχει κάνει τα μαθήματά της; 
Έμαθε καινούρια πράγματα για να μας πει; 
Το τι μπορεί να είναι η Αριστερά σήμερα, καθώς η κρίση παγιώνεται σε καθεστώς, είναι το αντικείμενο αυτού του μικρού βιβλίου.

Υπάρχει μια νοσταλγική αναβίωση που δημιουργεί τον πειρασμό ανάγνωσης της εποχής μας με όρους παλαιότερων. Το σύνθημα "Η χούντα δεν τελείωσε το ’73", τα μνημόνια ως νέα γερμανική κατοχή, η αναζήτηση "νέου ΕΑΜ" είναι μερικά χτυπητά παραδείγματα. 

Η σκέψη με αναλογίες δημιουργεί ένα χάρτη: εξάρτηση, υποτέλεια, ραγιαδισμός από εδώ, μικρός λαός που πολεμά από εκεί — έναν χάρτη νοητικό και συναισθηματικό. Το "όπως τότε – έτσι και τώρα" δημιουργεί ένα ηρωικό τύπο αντίληψης, προσωποποιεί πολύπλοκες δυνάμεις και διαδικασίες, αποδίδει οικονομικά και κοινωνικά φαινόμενα σε εθνικές στρατηγικές. 

"Μας επιβουλεύονται". "Αποικία χρέους". Αλάτισμα με συνωμοσιολογία. Δε λέω, εύπεπτος τρόπος σκέψης, αλλά είναι σαν να υπνοβατείς διασχίζοντας λεωφόρο.

Υπάρχουν και άλλες "σκουριές" στην Αριστερά, όπως η παράδοση του σταλινισμού. Δεν μένω εδώ, μου φαίνεται αυτονόητο. Ας σταθούμε στην παράδοση του "εκσυγχρονισμού", ως πολιτικό πείραμα και εργαλείο. Πώς την αποτιμάς;

- O εκσυγχρονισμός δεν είναι υπόθεση της δεκαετίας του 1990. Με διαφορετικές λέξεις και όρους, εκφράζει ένα πλαίσιο στην ελληνική πολιτική από τότε που η Ελλάδα έγινε κράτος. Και οι επαναστάτες που μαζεύτηκαν στην Επίδαυρο, και ο Καποδίστριας, και οι Βαυαροί, επεδίωκαν ένα κράτος όπως τα ευρωπαϊκά. Αυτό ήταν το πρότυπο. 

Στο βαθμό δηλαδή που άλλαζαν τα πρότυπα στη Δυτική Ευρώπη, η Ελλάδα έτεινε, ή ήταν υποχρεωμένη, να τα ακολουθεί. Βέβαια, πρόκειται για πρότυπα διαφορετικά, περισσότερο ή λιγότερο αυταρχικά ή φιλελεύθερα. Και διαφορετικά κατά εποχές. 

Στη δεκαετία του 1930, πολλοί προσέβλεπαν σε έναν εκσυγχρονισμό μουσολινικής ή χιτλερικής έμπνευσης. Ο εκσυγχρονισμός επίσης ήταν εκλεκτικιστικός. 

Μεταπολεμικά η Αριστερά μιλούσε για τον εκσυγχρονισμό της παιδείας, την απαλλαγή της από σκοταδιστικές, καθαρευουσιάνικες και εθνοθρησκευτικές αγκυλώσεις. 

Στη μεταπολίτευση ο εκσυγχρονισμός γίνεται θεωρία ερμηνείας της νεοελληνικής Ιστορίας: από τη μια οι δυνάμεις της συντήρησης και της αδράνειας, από την άλλη της προόδου και της αλλαγής.

Ο Όμιλος Παπαναστασίου, πριν τη δικτατορία, η Δημοκρατική Άμυνα, στα χρόνια της δικτατορίας, ο σημιτικός εκσυγχρονισμός στα χρόνια του ΠΑΣΟΚ συγκροτούν γενεαλογία ιδεών. Γενεαλογία αλλά και μεταλλαγή. 

Η θεωρία για τις δυο κουλτούρες, την εκσυγχρονιστική και την underdog, άδειασε τον εκσυγχρονισμό από το κοινωνικό του περιεχόμενο. Ο εκσυγχρονισμός έγινε ελκυστικός για πολλούς διανοούμενους της Aριστεράς –και δεν εξαιρώ βέβαια τον εαυτό μου–, όταν το παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ ξεδίπλωσε την ελληνορθόδοξη ιδεολογία του. Ο σημερινός αρχηγός του υποστήριζε τον Χριστόδουλο στο θέμα των ταυτοτήτων, έναντι του τότε πρωθυπουργού. 

Τη δεκαετία του ’90, λοιπόν, το πασοκικό μοντέλο της δεκαετίας του ’80 αφενός είχε αποδιοργανωθεί και εμφανίσει όλες τις αντινομίες και τα προβλήματά του (θυμηθείτε το «βρόμικο» ’89), αφετέρου φαινόταν πλέον ασύμβατο με το νέο οικονομικο-κοινωνικό υπόδειγμα που άρχισε να γίνεται κανόνας στην Ευρώπη. 

Στο ρεύμα του εκσυγχρονισμού, λοιπόν, εκείνο που πρώτευε ήταν ...