"Εγγυώμαι την οριστική υπέρβαση της κρίσης"

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Σαμαράς και Βενιζέλος, οι δυο βασικοί πυλώνες του παλαιού πολιτικού συστήματος που θα αντιμετωπίσουμε με το ερώτημα του ...εξοστρακισμού σε αυτές τις εκλογές, γυρνούν την Ελλάδα και εγγυώνται την υπέρβαση της κρίσης. Ο πρώτος, πιο πονηρός, μόνο εφόσον του δοθεί αυτοδυναμία (κάτι που γνωρίζει ότι δεν θα συμβεί - το λέει όμως για να δείξει ότι δεν του περνά καν από το μυαλό ότι το ποσοστό του δεν φτάνει ούτε στο μισό της αυτοδυναμίας) - ενώ του δεύτερου του φτάνει να είναι το ΠΑΣΟΚ μέσα στην κυβέρνηση. Για να μπορεί να "παίξει"... κι αυτός.

Και οι δυο, άμεσα συνυπεύθυνοι ως στελέχη και επικεφαλής του δικομματισμού, για την χρεοκοπία της χώρας και την λεηλασία του εθνικού αλλά και του ευρωπαϊκού πλούτου μεσω του πελατειακού παρασιτικού σύστηματος που έστησαν και τελειοποίησαν τρεις δεκαετίες τώρα τα κόμματά τους, "εγγυώνται". 

Εγγυώνται το οτιδήποτε. 

Μαγική ανάπτυξη σε μια χώρα χωρίς θεσμούς με το κόμμα τους έτοιμο να κατασπαράξει τα δανεικά και την όποια προστιθέμενη υπεραξία σε τομείς που ακόμη δεν έχουν σβήσει εντελώς ή λεηλατώντας τις προσπάθειες της μικρής υγιούς επιχειρηματικότητας. 

Ρευστότητα στην αγορά, κάτι που δεν κατάφεραν και οι δυο μαζί αλλά μπορεί ο ...καθένας ξεχωριστά. 

Στήριξη των μικρομεσαίων (που εξαφανίζονται ήδη για φυσικούς και αφύσικους λόγους με ρυθμούς καταιγιστικούς) και μείωση της ανεργίας, όταν στην ατζέντα τους βρίσκεται ως πρώτη επιλογή η στήριξη των συντεχνιών και του μη ελέγχου της δημόσιας σπατάλης και διαφθοράς (ακόμη και η ανανέωση της θητείας του δημόσιου επιθεωρητή Ρακιντζή αναβάλλεται συνεχώς, κι εκείνος λειτουργεί ...άτυπα - γιατί άραγε;). 

Ισοδύναμα μέτρα, όταν οι ίδιοι εφηύραν τις οριζόντιες περικοπές για να μην περικοπεί η ανισότητα, τα επιδοτούμενα ευγενή ταμεία και οι γκρίζες περιουσίες των "δικών" τους πελατών, πείθοντας σχετικά ακόμη και την τρόικα στις μεταξύ τους "σκληρές" διαπραγματεύσεις. Εδώ ακόμη και η εξόφληση των υποχρεώσεων του δημοσίου προς τους ιδιώτες (6-8 δις) που θάδινε ανάσα στην αγορά, καρκινοβατεί αν και περιλαμβάνεται στα άμεσα μέτρα του μνημονίου. 

Γιατί υποψήφιος στις εκλογές, γιατί με τους Οικολόγους Πράσινους

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*


Η επόμενη εκλογική αναμέτρηση έχει για τη χώρα μας και για τον καθένα μας προσωπικά καθοριστική σημασία.

Μπροστά μας παρατάσσεται, για άλλη μια φορά, το πολιτικό προσωπικό που ευθύνεται για την μεγαλύτερη χρεοκοπία ευρωπαϊκής χώρας και μέλους της ευρωζώνης, μεταπολεμικά.

Το σύστημα της μεταπολίτευσης, ο πελατειασμός και ο συντεχνιασμός που αντικατέστησαν τους ανέκαθεν ασθενείς θεσμούς του «κράτους της δεξιάς», οδήγησαν την Ελλάδα στην κατασπατάληση του εθνικού πλούτου, την αποπαραγωγικοποίηση της χώρας και την ψευδή ανάπτυξη με δανεικά και υπερχρέωση των επόμενων γενεών. Το ίδιο σύστημα αφομοίωσε την πρώην Αριστερά των αγώνων και της δικαιοσύνης με την επιδοματική του πολιτική αντί κοινωνικού κράτους και την ευνόηση των ισχυρών κρατικοδίαιτων συντεχνιών αντί της υγιούς παραγωγικής και βιώσιμης, μικρής και μεγάλης, τοπικής και διεθνούς, επιχειρηματικότητας και καινοτομίας.

Οι πράσινες πολιτικές εξαφανίστηκαν έναντι της εξυπηρέτησης των συμφερόντων, η αυθαιρεσία, οι επίορκοι, οι εξοπλισμοί, η φορολογική εύνοια στην εκκλησία και η ασυλία των κυκλωμάτων παρασιτισμού πλημμύρισαν την επικράτεια. Ζώνες ανομίας με την σφραγίδα του κράτους, κομματικού λάφυρου, απλώθηκαν παντού και η αυτοδυναμία του κάθε πυλώνα του δικομματισμού έγινε το πλυντήριο αξιών και ικανοτήτων έναντι των «δικών μας παιδιών».

Σήμερα, οι ίδιοι άνθρωποι έρχονται να μας ξανασώσουν.

Και μαζί τους κόμματα υποδοχής της δυσαρέσκειας, από αναπαλαιωμένα, πλην όμως τοξικά, υλικά που συμμετείχαν στο μεταπολιτευτικό κατασκεύασμα και παριστάνουν τώρα τον αρνητή του. 
Εκλογικές φούσκες κατασκευασμένες την τελευταία στιγμή σαν τους "Ανεξάρτητους Έλληνες" του Καμμένου ή μεταλλαγμένα μορφώματα, σαν την πρώην μεταρρυθμιστική "Δημοκρατική Αριστερά" του Κουβέλη, που συγκεντρώνουν ανερυθρίαστα στις τάξεις τους κάθε καρυδιάς καρύδι με μόνο επίδικο την άγρα ψήφων και την μετέπειτα κομματική τους διαχείριση.

Κόμματα αρχηγικά, χωρίς εναλλακτικές προτάσεις και κυρίως χωρίς την καλή μαρτυρία της υπεύθυνης στάσης την κρίσιμη ώρα, συνωθούνται για την υπεξαίρεση της ψήφου και της εντολής.

Μπροστά μας βρίσκεται η πιο σημαντική περίοδος για αυτήν τη χώρα. Η περίοδος της αλλαγής μοντέλου, οικονομίας και διακυβέρνησης. Της αντικατάστασης του συστήματος παρασιτικού καταναλωτισμού με μια θεσμική επιτέλους λειτουργία ενός κράτους προσανατολισμένου στην βιωσιμότητα της απασχόλησης και την αειφορία.

Και αυτήν την στιγμή, ότι καλύτερο διαθέτουμε σε ανθρώπινο δυναμικό, είτε μεταναστεύει ξανά στο εξωτερικό για να επιβιώσει είτε νοιώθει αποκλειμένο στο πολιτικό περιθώριο. 

Ο κίνδυνος να αφήσουμε πάλι την εκπροσώπησή μας και στους «επαγγελματίες» είναι που με κάνουν να συμμετέχω ως υποψήφιος σε αυτές τις εκλογές –και να παρακινώ όσους αξιόλογους ανθρώπους γνωρίζω να συμμετάσχουν επίσης δίνοντας μια εναλλακτική λύση στους ψηφοφόρους ακόμη και αμφίβολων για την χρησιμότητά τους κομμάτων.

Το "μίνι Μάρσαλ" να μη σπαταληθεί σε αναστήλωση ενός ήδη χρεοκοπημένου οικονομικού μοντέλου

Στο δωμάτιο δεν είναι μόνο ο ελέφαντας

του Γιάννη Παρασκευόπουλου*

Το Μνημόνιο είναι σαν τον ελέφαντα στο δωμάτιο: και να θέλεις, δεν μπορείς να το παραβλέψεις. Αρκετές όμως φορές ο δημόσιος διάλογος μοιάζει να εξαντλείται στην αντιπαράθεση του ΝΑΙ και του ΟΧΙ, σαν να μην υπήρχε τίποτε άλλο στο δωμάτιο.

Με τον τρόπο αυτό ζωτικά ζητήματα που αφορούν την επόμενη μέρα για την οικονομία και την κοινωνία, παραπέμπονται είτε στον αυτόματο πιλότο της τρόικας (και των συμφερόντων που βρίσκουν τρόπο να εισακούονται σε τέτοιους καιρούς) είτε στη συνολική ανατροπή του Μνημονίου. 

Το παλιό σύνθημα της κ. Παπαρρήγα για "πέντε κόμματα-δυό πολιτικές" έχει πλέον υιοθετηθεί απροκάλυπτα όχι μόνο από την υπόλοιπη αριστερά, αλλά και από τους πιο έγκριτους εκπροσώπους του αστικού κόσμου. 

Εκτός συζήτησης μένουν έτσι η έκταση και το είδος των αλλαγών που πραγματικά χρειάζεται η χώρα, ο βασικός προσανατολισμός της οικονομίας, οι αναγκαίες τομές στους πολιτικούς θεσμούς, τα εργαλεία για τη δίκαιη κατανομή των βαρών που όλοι (;) επαγγέλλονται, οι δυνατότητες ευημερίας σε μια κοινωνία που θα αργήσει πολύ να ξανασυναντηθεί με την αφθονία.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι πήραμε από την πρώτη στιγμή καθαρή θέση ΚΑΤΑ του Μνημονίου: Προβάλαμε την εναλλακτική λύση που είχε τότε ομόφωνα σχεδόν εισηγηθεί το ευρωκοινοβούλιο για εγγυήσεις δανεισμού με έκδοση ευρωομολόγων , επισημάναμε την οδυνηρή εμπειρία από τις χώρες που είχαν ήδη δοκιμάσει τις πολιτικές του Δ.Ν.Τ. και το αίτημα της Παγκόσμιας Χάρτας των Πράσινων για κατάργηση ή ριζική μεταρρύθμισή του, επιμείναμε σταθερά ότι άλλο δημοσιονομική εξυγίανση, άλλο επίθεση στην κοινωνική βιωσιμότητα, συμμετείχαμε σε μικρές και μεγάλες μάχες για επιμέρους μέτρα, ξεκαθαρίσαμε ότι με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ βρισκόμαστε σε αντίθετες όχθες από άποψη κυβερνητικής φιλοσοφίας.

Για να αλλάξει όμως πορεία μια χώρα που βρίσκεται ήδη στην κόψη του ξυραφιού, δεν αρκεί η πολιτική καταδίκη του Μνημονίου, οσοδήποτε ισχυρή. 

Δίπλα στη δικαιολογημένη οργή και ανησυχία, χρειαζόμαστε λοιπόν και αντιπροτάσεις πειστικές και συγκροτημένες που θα ανατρέπουν και το επιχείρημα ότι η σημερινή πορεία είναι μονόδρομος.

Ένα τέτοιο εγχείρημα δε μπορεί να είναι υπόθεση ενός μόνο κόμματος. 

Επιδιώκοντας να είμαστε μέρος της λύσης, με ταυτόχρονες απαντήσεις για την οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική όψη της κρίσης, οι Οικολόγοι Πράσινοι την τελευταία διετία έχουμε καταθέσει προτάσεις για:

Οι συμπρόεδροι των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο έρχονται στην Αθήνα για διερεύνηση τρόπων αναζωογόνησης της Ελληνικής οικονομίας

του Νίκου Χρυσόγελου

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

"Διέξοδος από την κρίση στην ευρωζώνη και στην Ελλάδα":

Συζητούν ο Ντάνυ Κον Μπεντίτ και η Ρεμπέκκα Χάρμς

Την εκδήλωση διοργανώνει ο Ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων Ν. Χρυσόγελος

Τρίτη 27 Μαρτίου, Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138), 19.00-21.30

Ο Νίκος Χρυσόγελος, ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων σας προσκαλεί στην ανοικτή εκδήλωση-συζήτηση με θέμα "Διέξοδος από την κρίση στην ευρωζώνη και στην Ελλάδα", την Τρίτη 27 Μαρτίου, ώρα 19.00, στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138) με βασικούς ομιλητές τους δύο συμπροέδρους των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ και Ρεμπέκκα Χάρμς.
Στη συζήτηση θα λάβουν το λόγο και θα χαιρετίσουν, επίσης, η επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας των Οικολόγων Πράσινων Ιωάννα Κοντούλη και ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας Γιάννης Παρασκευόπουλος. 

Θα συντονίσει η Βούλα Τσέτση, γενική γραμματέας της Ομάδας των Πρασίνων.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο πλαίσιο της επίσκεψης που θα κάνουν στην Αθήνα ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ και η Ρεμπέκκα Χάρμς, ως προσκεκλημένοι του Νίκου Χρυσόγελου. Οι βασικοί στόχοι της επίσκεψης των δύο Πράσινων συμπροέδρων είναι να διερευνήσουν, σε συνεργασία με επαγγελματικούς και κοινωνικούς φορείς, τρόπους για την αναζωογόνηση της Ελληνικής οικονομίας και τη στροφή της προς την βιωσιμότητα και την κοινωνική συνοχή αλλά και να στηρίξουν τους Οικολόγους Πράσινους στον κρίσιμο επερχόμενο εκλογικό αγώνα.

Το μεσημέρι της Τρίτης 27 Μαρτίου, ώρα 16.00 -18.15, στην αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα (Αμαλίας 8), οι δυο συμπρόεδροι των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ και Ρεμπέκκα Χάρμς από κοινού με τον Νίκο Χρυσόγελο διοργανώνουν συζήτηση στρογγυλής τράπεζας, με στόχο τη διαμόρφωση ενός σχεδίου για την οικονομία, την απασχόληση, τη βιωσιμότητα και την κοινωνική συνοχή. 

Στο στρογγυλό αυτό τραπέζι διαλόγου, προσκλήθηκαν συγκεκριμένοι φορείς που μέσα από ένα δομημένο διάλογο μπορούν να συμβάλλουν στη διαμόρφωση ενός τέτοιου σχεδίου, το οποίο θα επιδιωχθεί από τους Πράσινους να υποστηριχθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, την Κομισιόν και το Συμβούλιο Υπουργών. Η συζήτηση είναι ένα πρώτο βήμα σε μια συστηματική προσπάθεια που αναλαμβάνουν οι Πράσινοι στο Ευρωκοινοβούλιο, για να στηριχθεί η ελληνική κοινωνία και οικονομία με στόχο την έξοδό της από την πολύπλευρη κρίση.

Το πρωί της ίδιας μέρας, στις 10.30-11.30, στα αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα (Αμαλίας 8), οι δύο συμπρόεδροι των Πράσινων στο Ευρωκοινοβούλιο, ο Νίκος Χρυσόγελος, και οι συνεπικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας των Οικολόγων Πράσινων Ιωάννα Κοντούλη και Γιάννης Παρασκευόπουλος θα παραχωρήσουν συνέντευξη Τύπου.

Για περισσότερες πληροφορίες: 210-3709705

Ρευστότητα

Οι φίλοι του λαού, απορροφημένοι ήδη από τις εκλογές, έχουν ξεχάσει την πραγματική οικονομία. Αυτήν που συντηρεί με νύχια και δόντια όσες θέσεις εργασίας απομένουν, αυτήν που η αναζωογόνησή της είναι η πρώτη και μοναδική προϋπόθεση για τα έσοδα που έχουν προϋπολογισθεί, την συνέχεια του δανεισμού αλλά και την σωτηρία του τόσο δύσκαμπτου και αντιδραστικού σε κάθε μεταρρύθμιση δημόσιου τομέα. 

Όσοι "δημόσιοι λειτουργοί" φτάνουν κάθε μήνα στον γκισέ για να πληρωθούν, έχουν αναρωτηθεί ποτέ πως συντηρείται αυτό το μαγαζί; 

Η επίτευξη ρευστότητας στην αγορά είναι εκ των ουκ άνευ για κάθε προοδευτική δύναμης κι ελπίζουμε προεκλογικά να μας εξηγήσουν, μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί, τι άραγε χρειάζεται για να επιτευχθεί και πόσο καίρια είναι σε αυτό η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και η fast track μεταρρύθμιση του κράτους... 

Όχι τίποτε άλλο, αλλά από αύριο κιόλας -μετά και την ...θριαμβευτική εκλογή Βενιζέλου- μπαίνουμε στην εποχή των υποσχέσεων. (ΑΣ)

-Συγγνώμη, αλλά έχουμε εκλογές... Η επέμβαση αναβάλλεται για ...κάνα δυο μήνες!

Λίγο σάλιο ρε παιδιά. Στεγνώσαμε

από τους G700, η Γενιά των 700 ευρώ

Εάν η κρίση προκάλεσε δύο εκρηκτικά κοινωνικά προβλήματα, και το ένα εξ αυτών είναι η εκτίναξη της ανεργίας σε δυσθεώρητα ύψη, το άλλο είναι σίγουρα η συρρίκνωση της ρευστότητας προς την πραγματική οικονομία, συγκεκριμένα τις παραγωγικές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις.

Χιλιάδες υγιείς επιχειρήσεις κινδυνεύουν να μας αφήσουν χρόνους, όχι γιατί δεν είναι αποδοτικές ή βιώσιμες, όπως συμβαίνει με την πλειονότητα των αεριτζήδων του εμπορίου, αλλά γιατί συνθλίβονται στις μυλόπετρες της πιστωτικής ασφυξίας.

Τα τελευταία δύο χρόνια, το ήδη από το 2008 πρόβλημα πιστωτικής ασφυξίας λόγω της παγκόσμιας τραπεζικής κρίσης, έλαβε γιγάντιες διαστάσεις στη χώρα μας. Λόγω της κρίσης χρέους και της επαπειλούμενης άτακτης χρεοκοπίας, πολλοί Έλληνες (κατά κύριο λόγο τα λαμόγια, άλλα όχι μόνο) έσπευσαν να βγάλουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό. Χάθηκαν έτσι 80 περίπου δις ευρώ από το εγχώριο τραπεζικό σύστημα. 

Ταυτόχρονα, λόγω της αξιολόγησης junk των ομολόγων του ελληνικού κράτους, οι ελληνικές τράπεζες αποκλείστηκαν από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίων. 

Μοναδική πηγή παροχής ρευστότητας προς τα εγχώρια χρηματοπιστωτικά ιδρύματα υπήρξε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η μόνη η οποία αποδέχεται ως εγγύηση ελληνικά ομόλογα.

Ταυτόχρονα, η όποια πρόσβαση των τραπεζών σε κεφάλαια δεν μετατράπηκε αυτόματα σε δανεισμό της πραγματικής οικονομίας και δη των υγιών και παραγωγικών μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων. Μετατράπηκε σε πολύ επιλεκτική χρηματοδότηση ορισμένων μεγάλων επιχειρήσεων και δυναμικών κλάδων όπως η ναυτιλία, ενώ για την «πλέμπα» προτιμήθηκε η ρύθμιση δανείων.
Μπροστά σ’ αυτή την πραγματικότητα επιχειρήθηκαν μέχρι στιγμής τρεις εθνικές δημόσιες πολιτικές με στόχο την τόνωση της ρευστότητας.

• Καταρχάς η διεύρυνση του παραθύρου δανεισμού των τραπεζών από την ΕΚΤ με διπλασιασμό των εγγυήσεων από πλευράς ελληνικού δημοσίου. (ΥΠΟΙΚ)
• Δεύτερον, η δημιουργία νέων χρηματοδοτικών εργαλείων, με τη δημιουργία ειδικών Ταμείων (Εθνικό Ταμείο Επιχειρηματικότητας και Ανάπτυξης-ΕΤΕΑΝ και τα Ταμεία Jeremie και Jessica) που χρησιμοποιούν πόρους τους ΕΣΠΑ για να μοχλεύσουν χαμηλότοκα επενδυτικά δάνεια προς μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις υφιστάμενες ή start-ups. (ΥΠΑΑΝ)
• Τρίτον, αναζητήθηκε η συνδρομή της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕΠ), ως δεύτερο παράλληλο στην ΕΚΤ παράθυρο δανεισμού των εμπορικών τραπεζών, για παροχή όμως αμιγώς επενδυτικών δανείων προς μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. (ΥΠΑΑΝ)

Εάν αναλογιστούμε ότι η ρευστότητα το 2011 εκτιμάται ότι θα κλείσει στο -4%, εύκολα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι παραπάνω δημόσιες πολιτικές δεν έπιασαν τόπο. 

Γιατί;

Ποιο είναι το πραγματικό δίλημμα των επερχόμενων εκλογών ;

Οι εκλογές των απομιμήσεων και των παραπλανητικών διλημμάτων... Ποιος-α πραγματικά βρίσκεται άραγε κάτω από την μάσκα του μνημονιακού ή του αντιμνημονιακού; Πόσο βολική είναι η μεταμφίεση σε δήθεν αντιμαχόμενες παρατάξεις όσων δεν θέλουν ή δεν μπορούν να μιλήσουν συγκεκριμένα; Και ποιος-α μπορεί να αρνηθεί την ανάγκη διαμόρφωσης ενός "δικού μας μνημονίου"; (ΑΣ) 

(by Thomas Barbey) 

του Κώστα Χαϊνά*

Νομίζω ότι αυτές οι εκλογές έχουν ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον. 

Όπως όλα δείχνουν είναι η πρώτη φορά που θα δοκιμαστεί το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα, έτσι όπως το γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, με την εναλλαγή των δύο κομμάτων εξουσίας. 

Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι στη Βουλή για πρώτη φορά ενδέχεται να περάσουν την πόρτα της δέκα κόμματα. Μάλλον καλό είναι αυτό. 

Ίσως περνάμε σε μια νέα εποχή. Στην εποχή των Κυβερνήσεων συνεργασίας. 

Ας μάθουμε να συζητάμε και να συμφωνούμε σε κάποια πράγματα και να τα κάνουμε πράξη. Και σε Κυβερνητικό επίπεδο. 

Είδαμε τι έκαναν στη χώρα οι λεγόμενες «ισχυρές» αυτοδύναμες Κυβερνήσεις του δικομματισμού.

Ποιο όμως είναι το πραγματικό δίλημμα αυτών των εκλογών; Για κάποιες δυνάμεις είναι το δίλημμα ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο μνημόνιο. Είναι όμως αυτό το πραγματικό δίλημμα αυτών των εκλογών;

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι δεχόμαστε ότι το δίλημμα των εκλογών είναι η συμφωνία ή όχι με το μνημόνιο και ότι αυτό συνεπάγεται. Εάν διατάξουμε το πολιτικό σκηνικό με βάση τη στάση τους απέναντι στο μνημόνιο θα διαπιστώσουμε ότι έχουμε την εξής εικόνα για τα κόμματα τουλάχιστον που οι περισσότερες δημοσκοπήσεις τα εμφανίζουν να εισέρχονται στη Βουλή :

Από τη μια πλευρά (υπέρ του μνημονίου) έχουμε : 

Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Δημοκρατική Συμμαχία και από την άλλη πλευρά (κατά του μνημονίου) έχουμε : ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, Οικολόγοι-Πράσινοι, Ανεξάρτητοι Έλληνες (Καμμένος), ΛΑΟΣ, Χρυσή Αυγή
Αν μελετήσουμε το καταμερισμό αυτό θα διαπιστώσουμε τα εξής :
Από την πλευρά των δυνάμεων που αντιμάχονται το μνημόνιο βλέπουμε δυνάμεις από τη μια άκρη του πολιτικού φάσματος (ΚΚΕ) έως την άλλη άκρη (ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ). 

Οι δυνάμεις αυτές έχουν σοβαρές πολιτικές διαφορές, άμεσης πολιτικής αλλά και στρατηγικής. 

Ακόμη όμως και στο μικρότερο πολιτικό φάσμα της αριστεράς όλες οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για συνεργασία με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς πέφτουν στο κενό. Και αυτό βέβαια όχι χωρίς βάση. 

Και το ΚΚΕ αλλά και η ΔΗΜΑΡ απορρίπτουν σταθερά τις εκκλήσεις αυτές, αφού οι διαφορές τους στο θέμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι στρατηγικής σημασίας. (βλέπε άρθρο, Η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και η εναλλακτική πρόταση εξουσίας
http://kostasxainas.blogspot.com/2011/12/blog-post.html) 

Σύμφωνα λοιπόν με την κοινή λογική η μετεκλογική συνεργασία των αντι-μνημονιακών δυνάμεων είναι λοιπόν μάλλον, απίθανη. 

Η σημερινή αποστολή των Ελλήνων...

Οι Γερμανοί θα αναλάβουν τις ΔΟΥ και τα φορολογικά έσοδα , οι Γάλλοι την αναδημιουργία εκ του μηδενός της Δημόσιας Διοίκησης , οι Ιρλανδοί την ανάπτυξη με τις γνώσεις τους στην εξαγωγική δυναμική, οι Ιταλοί την φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας (ξεκινώντας με την δική τους ), οι Άγγλοι να μας τυπώσουν δραχμές (στην ανάγκη), οι Ισραηλινοί την ανακήρυξη της ΑΟΖ, οι Τούρκοι την αμοιβαία μείωση των εξοπλισμών, οι Ελβετοί την απόδοση των ποσοστών μας από την έξοδο κεφαλαίων, η ΕΕ την αγορά της ηλιοφάνειάς μας (βλ. προηγούμενη ανάρτηση), οι Αυστριακοί την μεταφορά της ως ρεύματος, οι Κινέζοι τα λιμάνια, οι εφοπλιστές να μεταφέρουν το CITY στον Πειραιά.

Κι εμείς; 

Εμείς τι θα κάνουμε; 

Ποια είναι η αποστολή των Ελλήνων στη συγκυρία αυτή;

Απάντηση: η αποστολή των Ελλήνων είναι η σπουδαιότερη. Η πιο κρίσιμη. Αυτή από την οποία εξαρτώνται όλα τα άλλα.

Η καταστροφή του πελατειακού πολιτικού μας συστήματος.

Αυτό δεν μπορεί να το κάνει κανείς άλλος. Αυτό το σύστημα, εμείς το αποδεχτήκαμε, εμείς το αναδείξαμε με θηριώδεις αυτοδυναμίες, εμείς το συντηρήσαμε με συνεργίες και δούναι λαβείν, διορισμούς, φακελάκια, μίζες, εξυπηρετήσεις, κουμπαριές, τοπικισμό, στραβά μάτια, επιδόματα, παροχές, δουλειές. 

Μόνο εμείς μπορούμε και να το αρνηθούμε. 

Να του τραβήξουμε το χαλί κάτω από τα πόδια. Ακόμη και η τρόικα τρόμαξε με αυτούς τους τύπους - πρώτη φορά αναγκάστηκε να δανείζει μια χώρα χωρίς τίποτα να προχωρά από την άλλη πλευρά, δόση τη δόση, ξανά και ξανά... Μόνο η αφαίμαξη των υπηκόων.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Στην κρίση πέσαμε πρώτοι και με διαλυμένο τον παραγωγικό μας ιστό και την εξαγωγική μας δυναμική, εξ αιτίας του πολιτικού προσωπικού που διαχειρίστηκε αυτήν την χώρα στην διάρκεια της μεταπολίτευσης. Τους πολιτικούς των δυο μεγάλων κομμάτων αλλά και εκείνους της ενσωματωμένης στο πελατειακό σύστημα αντιπολίτευσης.

Για να βγούμε από την κρίση χρειάζεται μια μετα-μεταπολίτευση. 

Ο σοφός λαός κινείται προς την σωστή κατεύθυνση και την μόνη λύση: ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 13% ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ!

έργο του Ron Mueck

Η τελευταία πανελλαδική δημοσκόπηση δείχνει την ραγδαία συνειδητοποίηση του κόσμου, ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα δεν σηκώνει θεραπεία, μονάχα ...καταναγκασμό. Ο σοφός λαός αφαιρεί συστηματικά την δυνατότητα του οποιουδήποτε πολιτικού σχηματισμού να αποκτήσει δικαιώματα αυτοδύναμης (ή ημιαυτοδύναμης με ένα συγγενικό σχηματισμό τσόντα) εξουσίας και αποκλειστικής διαχείρισης του ελληνικού κράτους. Τους υποχρεώνει, ελλείψει άλλης λύσης, σε αυτό που φοβούνται περισσότερο: την κυβερνητική συνεργασία με -πέραν της μιας- άλλες πολιτικές δυνάμεις και την συλλογική ανάληψη του απαγορευτικού για τα ελληνικά πελατειακά δεδομένα, πολιτικού κόστους. Βάζει τέλος στα όνειρα επανόδου στην εξουσία των κομμάτων υπευθύνων για την χρεοκοπία αλλά και στα όνειρα της "αντιμνημονιακής" αντιπολίτευσης ότι δεν θα κληθεί ποτέ να αναλάβει τις ευθύνες της...

αναλυτικά η δημοσκόπηση της εταιρίας ToThePoint εδώ (κλικ)

Μπορούμε ίσως αυτήν την κατεύθυνση, οι πολίτες, να την κάνουμε καμπάνια και εκλογικό αποτέλεσμα. 

Παρακολουθώντας τις δημοσκοπήσεις και "διορθώνοντάς τις" συνειδητά μέχρι και την προεκλογική περίοδο, μπορούμε να επιβάλλουμε αυτό που είναι και η μόνη λύση: κυβέρνηση συνεργασίας πέραν των δύο κομμάτων!

Μπορούμε να μετατοπίσουμε την συζήτηση, από τις υπερφίαλες δηλώσεις "δεν συνεργάζομαι με κανέναν" στην συζήτηση "ποιος με ποιον". 

Η κατάσταση δεν σηκώνει άλλους κομματικούς εγωισμούς από όμορους χώρους και πρέπει από τώρα να αρχίσουν οι συζητήσεις για τα προγράμματα συνεργασίας και την πολιτική μορφοποίηση των συνεργασιών ακόμη και σε επίπεδο προσώπων. Ναι, αυτών των συνεργασιών που κανείς δεν είναι πρόθυμος να κάνει... Ναι αυτών των προσώπων που όλοι τους θεωρούν επικίνδυνα για την κομματική τους επιβίωση...

Διαθέτουμε ένα πειστικότατο όπλο: τις ψήφους μας! Αρκεί να τις χρησιμοποιήσουμε σωστά. Μοιράζοντάς τις έτσι ώστε κανείς τους να μην φτάσει το πολυπόθητο ποσοστό, ούτε καν κατά διάνοια (γιατί υπάρχει και το bonus των 50 εδρών...).

Κανένας λοιπόν πάνω από 12-13% στις εκλογές! 

Πειθαναγκασμός του πολιτικού συστήματος σε πολυμερείς συνεργασίες! Πρακτικά, σε κυβερνήσεις εθνικής σωτηρίας και συνυπευθυνότητας...

Κι ας ονειρεύονται όποιοι, ότι θέλουν.

ΥΓ Γκάλοπ της ALCO για το STAR, για την Β Αθήνας:
Πρώτο κόμμα στην πρόθεση ψήφου είναι η ΝΔ με 13,6% και ακολουθούν: ΚΚΕ με 9,5%, ΔΗΜΑΡ 8,4%, ΠΑΣΟΚ 8%, ΣΥΡΙΖΑ 7,3%, ΛΑΟΣ 4,3%, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ 3,2%, ΔΗΣΥ 2%, ενώ άλλο κόμμα δηλώνει ότι θα ψηφίσει το 8,1%.
Ενδεικτικό στοιχείο της έρευνας είναι και το ό, τι το 18,8%, περίπου 1,5 εκατομμύριο ψηφοφόροι, δηλώνουν πως θα απέχουν από την ψηφοφορία, απορρίπτοντας στο σύνολό του το πολιτικό σύστημα. Λευκό ή άκυρο ψηφίζει το 7,5%, ενώ "Δεν Ξέρω – Δεν Απαντώ" δηλώνει το 9,1%.
Ποσοστά επί των εγκύρων
Πρώτο κόμμα αναδεικνύεται η ΝΔ με 18,5% και ακολουθούν: ΚΚΕ 13, ΔΗΜΑΡ 11,5%, ΠΑΣΟΚ 11, ΣΥΡΙΖΑ 10, ΛΑΟΣ 6, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ 5 και ΔΗΣΥ 3%. Άλλο κόμμα δηλώνει ότι θα ψηφίσει το 11%,ενώ το ίδιο ποσοστό συγκεντρώνει και το "Δεν Ξέρω – Δεν Απαντώ".

Σχόλιο: καλά πάμε... λίγο κούρεμα ακόμη θέλει η ΝΔ, και όλα θα πάνε καλά :)