"Άμεση καθαίρεση των υπουργών, των βουλευτών και όσων έχουν δημόσια αξιώματα που δεν μπορούν να δικαιολογήσουν με στοιχεία τον τρόπο απόκτησης της περιουσίας τους"

Βρώμικες κεντροαριστερές κουβέντες

του Θάνου Παπαδημητρίου*

Συζητήσεις επί συζητήσεων για τη διαμόρφωση ενός τρίτου πόλου. Προσπάθειες επί προσπαθειών για την ανάδειξη της νέας κεντροαριστεράς. Κραυγές για μια αριστερή στροφή στη διακυβέρνηση της χώρας. Σε μια χώρα που η έννοια των λέξεων έχει αλλεπάλληλα βιασθεί τόσο από τους πολίτες όσο και από τους πολιτικούς, όλη αυτή η μόδα της χρονιάς που μας πέρασε θέλει μια διαφορετική ανάγνωση.

Η αριστερά ως ιδεολογία προτάσσει την αλληλεγγύη των μελών μιας κοινωνίας, την ανάγκη της διανομής του πλούτου από τους πλουσιότερους προς τους πλέον αδύναμους και απαιτεί την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους διαχειριστές της εξουσίας ότι αυτό θα γίνεται με δίκαιο τρόπο. 

Αν συμφωνούμε ότι αυτό είναι το ζητούμενο, ας δούμε τι γίνεται αυτή τη στιγμή στην Ελληνική κοινωνία.
Έχει χαθεί παντελώς η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τις ηγεσίες του. Η κατάρρευση με πάταγο του προηγούμενου καθεστώτος αποκάλυψε τη μικρότητα των ανθρώπων που μας κυβερνούσαν, με τον πρώην υπουργό μεταφορών να έχει το θράσος να λέει ότι πλαστογράφησε τις πινακίδες των αυτοκινήτων για να φορτίζει τη μπαταρία του και τον πρώην Γενικό Γραμματέα Εξοπλισμών να λέει ότι ήταν τόσες πολλές οι μίζες που εισέπραττε που πλέον έχασε το λογαριασμό. Γνωστά πλέον αυτά. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ο πολίτης το πρώτο που θα δείξει απέναντι στην εξουσία είναι καχυποψία, και με το δίκιο του. Άρα συναίνεση σε μια ηγεσία όπως είναι τώρα τα πράγματα δεν θα υπάρξει.

Οι πολίτες όμως, μέσα στο πανικό που δημιουργούν οι ανάγκες επιβίωσης από την μια και το καταστροφικό οικονομικό κλίμα από την άλλη, προσπαθούν να επιβιώσουν όπως μπορούν, στρεφόμενοι μάλιστα ο ένας εναντίον του άλλου. Αν βάλουμε παραστατικά την εικόνα, όλοι οι πολίτες είναι σα να βρίσκονται στην αυλή τους όπου κάθε αυλή έχει χαμηλό φράκτη και δίπλα ο καθένας έχει τη κατσίκα του. Σκεφτείτε τώρα τον κάθε ένα να τριγυρνάει στην αυλή όχι για να βρει τρόπο να ταΐσει την κατσίκα του αλλά να ελέγξει πρώτα από όλα τη κατσίκα του γείτονα. Δε το βλέπετε αυτό; Πως κάθε επαγγελματική κατηγορία και κάθε πολίτης από μόνος του έχει περιχαρακωθεί στα δικά του κεκτημένα απαιτώντας να αρθούν τα κεκτημένα του γείτονα;

Και πάμε στο θέμα της αλληλεγγύης. Βασικό συστατικό μιας αριστερής διακυβέρνησης αλλά και μιας αριστερόστροφης κοινωνίας. 

Που είναι η αλληλεγγύη; 

Που είναι εκείνο το κίνημα των πολιτών που θα διαδηλώσει όχι για το πορτοφόλι του αλλά ενάντια στη φτώχεια ακόμα κι αν ξέρει ότι πρέπει να δώσει κάτι από το υστέρημα του για τους πλέον φτωχούς; Κι αν όντως υπάρχουν πλέον στη κοινωνία κάποιοι άνθρωποι που το έχουν αντιληφθεί αυτό, πιστεύει κανείς ότι είναι πλέον κρίσιμη πολιτική μάζα ώστε να γίνουν ο πυρήνας ενός νέου φορέα;

Την αριστερά στην Ελλάδα όλοι την αντιλαμβάνονται ως τον τρόπο από τον οποίο θα παίρνουν κομμάτια από τη πίτα που λέγεται δημόσιο χρήμα. Μηδενός εξαιρουμένου. 

Κανένας δε μιλάει για την αριστερά της προσφοράς στο ...

Ηρθε η ώρα του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος

του Φώτη Κοκοτού*

ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που συζητιέται ο κατώτατος μισθός, γίνεται το ίδιο λάθος: αντί να συζητάμε για το πώς θα έχουν όλοι οι πολίτες σωστή κρατική πρόνοια, συζητάμε για υποχρεώσεις των επιχειρήσεων. Αντί να συζητάμε για το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα (ΕΕΕ), συζητάμε το μισθό για τους ανειδίκευτους νέους. Αν θέλουμε ένα σωστό Κράτος Πρόνοιας για όλους, είτε είναι εργαζόμενοι είτε άνεργοι είτε συνταξιούχοι είτε οτιδήποτε, τότε πρέπει να αλλάξουμε την έννοια του κατώτατου μισθού.

Στο μυαλό όλων, ο κατώτατος μισθός είναι μία ασφαλιστική δικλίδα: η υποχρέωση των επιχειρήσεων να πληρώνουν ένα ελάχιστο ποσόν που θα διασφαλίζει τα προς το ζην. Ομως υπεύθυνο για τη διασφάλιση του ελάχιστου επιπέδου ευπρεπούς διαβίωσης είναι το κράτος. 

Οι επιχειρήσεις πληρώνουν ανάλογα με το πόσα εισπράττουν, είτε είναι μαγαζιά των τριών ατόμων είτε αλυσίδες των εκατοντάδων. Αν δεν έχουν κέρδη, τότε δεν γίνονται επενδύσεις και καταστρέφονται θέσεις εργασίας. Κι αν δεν παράγεται εισόδημα για τους πολίτες και φόροι για το κράτος, τότε δεν μπορεί να υπάρξει Κράτος Πρόνοιας.

Το σύστημα του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος εφαρμόζεται ήδη σε 23 ευρωπαϊκές χώρες, και -βασικά- συνδέει το επίδομα ανεργίας με το επίδομα εργασίας και τη βασική σύνταξη. 

Στην Ελλάδα έχει μελετηθεί ενδελεχώς από τον οικονομολόγο Μ. Ματσαγγάνη και την ομάδα του στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τα νούμερα βγαίνουν άνετα: το κόστος του ΕΕΕ υπολογίζεται να μην ξεπερνά ούτε το 2% του ΑΕΠ(1), ενώ το κράτος έχει έσοδα 33% του ΑΕΠ(2) από φόρους και εισφορές. 

Κι όμως, η Ελλάδα παραμένει η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης όπου το ΕΕΕ δεν εφαρμόζεται ούτε καν σε ...

Η έκθεση του ΔΝΤ προβλέπει καθιέρωση -μέχρι τα τέλη Ιουνίου!- ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος σε αντικατάσταση των σκόρπιων και άστοχων επιδομάτων...

Πώς τολμούν, αυτοί που ρουφάνε το αίμα των λαών, να λένε τέτοια πράγματα; Σίγουρα κάτι μαγειρεύουν! Επαγρύπνηση σύντροφοι και συντρόφισσες!

(από σχόλιο του Νίκου Φωτίου στο fb)

• H τελευταία Έκθεση του ΔΝΤ για την Ελλάδα (Μάρτιος 2012): http://www.imf.org/external/pubs/ft/scr/2012/cr1257.pdf
• Το σχετικό απόσπασμα:

• και η μετάφραση:

Επανεξέταση των προγραμμάτων παροχών (προτείνεται ως σημείο αναφοράς για τις διαρθρωτικές μέχρι τέλος Ιουνίου).  

Οι μη-συνταξιοδοτικές κοινωνικές παροχές είναι πολύπλοκες, κατανέμονται άνισα (π.χ. ανάλογα με το ταμείο), και είναι λαθεμένα στοχευμένες (π.χ. το 60 τοις εκατό των οικογενειακών παροχών πηγαίνουν στο ανώτερο εισοδηματικά 40 τοις εκατό του πληθυσμού).Επιπλέον, η εσωτερική υποτίμηση θα ασκήσει πίεση στην βιωσιμότητα των σταθερών κοινωνικών παροχών (που θα αυξηθούν σε πραγματικούς όρους).  Εάν αφεθούν χωρίς μεταρρύθμιση, οι ρυθμίσεις των κοινωνικών παροχών, θα μπορούσαν επίσης να συμβάλλουν στην συντήρηση υψηλών μισθών, τροχοπέδης στις προσπάθειες των εργαζομένων να μετακινηθούν σε περιόδους ανεργίας. Στο πλαίσιο αυτό, οι αρχές δεσμεύονται για τον εντοπισμό 1-2 τοις εκατό του ΑΕΠ για επιπλέον εξοικονόμηση, με στόχο την κατάργηση μη ουσιωδών προγράμματων και τη βελτίωση της επιτυχίας του σκοπού των κεντρικών προγραμμάτων. Οι μεγαλύτερες δυνατότητες εξοικονόμησης θα είναι δυνατές μέσω της αντικατάστασης των περισσότερων υφιστάμενων προγράμματων με ένα μόνο, το σύστημα ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος απευθυνόμενο στο κατώτερο εισοδηματικά 20 τοις εκατό του πληθυσμού (βάσει τεκμαρτού εισοδήματος για να ελεγχθεί η φοροδιαφυγή). Μερικές εξοικονομίσεις από τις μεταρρυθμίσεις- στοχευμένες σε ½ -1 τοις εκατό του ΑΕΠ - θα επανεπενδύονται στην ενίσχυση των προγραμμάτων (γιαπαράδειγμα τα επιδόματα ανεργίας) για την προστασία των πιο ευάλωτων.

Τα σχόλια δικά σας ...και όσων στην Δημοκρατική Αριστερά και αλλού, ψάχνουν ακόμη τα ισοδύναμα μέτρα στις οριζόντιες περικοπές του Βενιζέλου... για να μας τα προτείνουν προεκλογικά.

Θεσμοθέτηση ελάχιστου αξιοπρεπούς εισοδήματος ζητούν οι Οικολόγοι Πράσινοι

Έχουμε γράψει πολλές φορές σε αυτό το ιστολόγιο, ότι η καθιέρωση ενός Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος είναι ένα στοιχειώδες δίχτυ προστασίας από την κρίση και είναι δυνατό να εφαρμοστεί οποιαδήποτε στιγμή, στηριζόμενο σε σαφείς προβλέψεις αναδιανομής εσόδων υπερ ενός τέτοιου μέτρου. Η άποψη αυτή, χαρακτηριστική της μεταρρυθμιστικής αριστεράς,  ενισχύεται πανευρωπαϊκά αλλά και στην χώρα μας από τους Οικολόγους Πράσινους, που συνεχίζουν να εστιάζουν σε συγκεκριμένες εναλλακτικές προτάσεις, μετά από εκείνες για την δικαιοσύνη και αποτελεσματικότητα των φόρων και τις αλλαγές στους πολιτικούς θεσμούς:

Όχι σε άλλες μειώσεις μισθών που δημιουργούν "φτωχούς εργαζόμενους" - Θεσμοθέτηση ελάχιστου αξιοπρεπούς εισοδήματος ως ποσοστό του ΑΕΠ ζητούν οι Οικολόγοι Πράσινοι

"Η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας ελάχιστα έχει να κάνει με το μισθολογικό κόστος. Κατά συνέπεια, όταν ο πρωθυπουργός παρεμβαίνει -με επίκληση την ανεργία- στην περαιτέρω συρρίκνωση του, δεδομένο είναι ότι και η φτώχεια και οι άνεργοι θα αυξηθούν, ενώ ύφεση και αδιέξοδα θα αποκτήσουν μονιμότητα", δήλωσε η εκπρόσωπος τύπου των Οικολόγων Πρασίνων Ελεάννα Ιωαννίδου.

Άλλωστε με τις νομοθετικές ρυθμίσεις το 2010:-οι ομοιοεπαγγελματικές, κλαδικές και επιχειρησιακές συμβάσεις μπορούν να ορίζουν δυσμενέστερους όρους από αυτούς της αντίστοιχης εθνικής γενικής συλλογικής,-θεσμοθετήθηκε η ειδική επιχειρησιακή σύμβαση εργασίας, - επεκτάθηκε η δοκιμαστική περίοδος ενός νεοπρασλαμβανόμενου από δυο μήνες σε ένα έτος-περιορίστηκε η προσαύξηση των αμοιβών για υπερωριακή απασχόληση, - χαλάρωσαν οι περιορισμοί στις απολύσεις με αύξηση του ανώτατου αριθμού απολύσεων ανά μέγεθος επιχείρησης,-μειώθηκε ο χρόνος προειδοποίησης και το ύψος της αποζημίωσης στους απολυμένους,-έγινε "ευέλικτος" και δυσμενέστερος για τους εργαζόμενους ο τρόπος διευθέτησης του χρόνου εργασίας,-καθιερώθηκε για διάστημα 2 ετών η δυνατότητα απόκλισης του κατώτατου μισθού των (έως 25 ετών) νεοπροσλαμβανόμενων στο 80% των κατώτατων αποδοχών της εθνικής συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Με βάση τα παραπάνω και συνυπολογίζοντας το εύρος της "μαύρης" εργασίας, η μείωση των κατώτατων αποδοχών, όχι μόνο δεν θα συμβάλλει στην δημιουργία θέσεων απασχόλησης και νέων επιχειρήσεων, αλλά θα οδηγήσει στην αύξηση των "φτωχών εργαζόμενων". Επισημαίνουμε ότι η Ελλάδα (με βάση τα στοιχεία του 2010), διαθέτει υψηλότατο ποσοστό φτωχών εργαζόμενων (13,8%) έναντι του 8,5% του μέσου όρου στην ΕΕ των 27, έχοντας τη δεύτερη χειρότερη επίδοση μετά την Ρουμανία (17,3%).

Οι Οικολόγοι Πράσινοι θεωρούν ότι ο πρωθυπουργός αρνείται να ενσκήψει στα δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και στην επείγουσα ανάγκη αλλαγής του προσανατολισμού της και με την ευλογία των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση, φορτώνει την ανεπάρκεια της για άλλη μια φορά στις πλάτες της κοινωνίας. Είναι προφανές ότι η έγνοια για τους άνεργους δεν μπορεί παρά να συνοδεύεται σε συνθήκες κρίσης με τη θεσμοθέτηση ενός ελάχιστου αξιοπρεπούς εισοδήματος από την εργασία. Η χρηματοδότηση μιας ανάλογης ρύθμισης, έχει κοστολογηθεί από ειδικούς στο 1-1,3% του ΑΕΠ και μπορεί να προέλθει από την πάταξη της φοροδιαφυγής, που εκτιμάται από όλες τις έρευνες ανάμεσα στο 25 με 40% του ΑΕΠ.

Πάταξη βέβαια που απαιτεί πολιτική βούληση...

πηγή: ecogreens-gr

Στήριξη του Κοινωνικού Κράτους με εφαρμογή του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος και άλλων μέτρων προστασίας ζητούν οι 4 βουλευτές της Δημοκρατικής Αριστεράς

από το μπλοκ του κινήματος  

yes we cash 

(καμπάνιας για την εφαρμογή ενός ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος), 

σε απεργιακή πορεία στην Μπολόνια (2009)

"Κανένα σύστημα κοινωνικής προστασίας δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά ως δίχτυ ασφαλείας ενάντια στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό χωρίς ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, που να συνδυάζει την οικονομική ενίσχυση των ευπαθέστερων ομάδων του πληθυσμού με την κατάρτιση ατομικών σχεδίων δράσης στοχεύοντας στην επιστροφή στην απασχόληση και στην κοινωνική επανένταξη των δικαιούχων. 

Παρόμοια προγράμματα εφαρμόζονται σε εθνικό επίπεδο σε 23 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Σύμφωνα μάλιστα με πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 20ής Οκτωβρίου 2010 σχετικά με τον ρόλο ενός ελάχιστου εισοδήματος για την καταπολέμηση της φτώχειας και την προώθηση ανεκτικής κοινωνίας στην Ευρώπη ) υπογραμμίζεται η ανάγκη να αναληφθεί συγκεκριμένη δράση σε επίπεδο κρατών μελών για τη θέσπιση κατώτατου ορίου ελάχιστου εισοδήματος, επί τη βάσει των σχετικών δεικτών, το οποίο θα εγγυάται την κοινωνικοοικονομική συνοχή, τον περιορισμό του κινδύνου των διαφορετικών επιπέδων αμοιβής για την ίδια εργασία, τη μείωση του κινδύνου ύπαρξης φτωχού πληθυσμού σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, επιπλέον, και κάνει έκκληση για εντονότερες συστάσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση σχετικά με αυτού του είδους τις ενέργειες." (από την επίκαιρη επερώτηση)

Οι 4 βουλευτές της ΔημΑρ, ζητούν από την κυβέρνηση, στήριξη του κοινωνικού κράτους με δίχτυ ασφαλείας, με την άμεση εφαρμογή :

Αντιμέτωποι με την κρίση χωρίς δίχτυ ασφαλείας (...την ώρα που το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο κάθε άλλο παρά καταρρέει! )

μαζί τα φάγαμε... 

του Μάνου Ματσαγγάνη*

Με ή χωρίς Μνημόνιο, έχουμε μπροστά μας δύσκολα χρόνια. Πολλά ή λίγα; Αυτό δεν το ξέρουμε. Αν τα πράγματα πάνε καλά, αν αντιδράσουμε δηλαδή δημιουργικά και συντεταγμένα στην κρίση (μεγάλο «αν»), η πορεία μας θα έχει σχήμα «U». Αν τα πράγματα δεν πάνε καλά, η πορεία μας θα έχει σχήμα «L». Σε κάθε περίπτωση, το σίγουρο είναι ότι έχουμε μπροστά μας δύσκολα χρόνια.

Το ερώτημα είναι; Πώς αντιμετωπίζουμε τις κοινωνικές συνέπειες της κρίσης;

Ας δούμε τι κάνουν οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Κατ’ αρχήν, συνηθίζουμε να λέμε και να γράφουμε ότι η κρίση είναι διεθνής, πανευρωπαϊκή κτλ. Στην πραγματικότητα, οι υπόλοιπες 26 χώρες της Ε.Ε. βγήκαν από την ύφεση ήδη από τα μέσα του 2010. Στις μισές από αυτές η ανεργία συνεχίζει να αυξάνεται, με χαμηλότερους όμως ρυθμούς. Η δική μας κρίση είναι βαθύτερη και θα διαρκέσει περισσότερο, επειδή είναι διαφορετική.

Οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες, λοιπόν, βγήκαν ή βγαίνουν από την κρίση. Διέλυσε η κρίση την κοινωνική τους συνοχή; Αυτό ισχυρίζονται, συχνά χαιρέκακα, οι εγχώριοι καταστροφολόγοι και αντιευρωπαϊστές κάθε απόχρωσης. Η πραγματικότητα δείχνει το αντίθετο: η ανεργία στην Ευρώπη αυξήθηκε πολύ λιγότερο από ό,τι στις ΗΠΑ (όπου η κρίση ήταν το ίδιο έντονη), ενώ η φτώχεια και η ανισότητα έμειναν γενικά αμετάβλητες.

Πώς το πέτυχαν αυτό;

Για το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα (2) - Η εμπειρία της Πορτογαλίας και εμείς

Που πας ανόητε; Αυτή είναι η ουρά για το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα των επιχειρηματιών! (*)

Μια συνεισφορά -από πρόσφατη μελέτη- του Μάνου Ματσαγγάνη στη συζήτηση που άνοιξε για το επείγον αλλά και για την δυνατότητα υλοποίησης του ΕΕΕ σήμερα και εν μέσω κρίσης:

(...) 

Το βασικό σενάριο μεταφέρει στα δεδομένα της χώρας μας την εμπειρία της Πορτογαλίας, όπου από το 1996/7 εφαρμόζεται με επιτυχία πρόγραμμα ελαχίστου εγγυημένου εισοδήματος. 

Τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του προγράμματος αυτού είναι:

* Δικαιούχοι ελαχίστου εγγυημένου εισοδήματος είναι όλα τα νοικοκυριά με εισόδημα αναφοράς χαμηλότερο από το εγγυημένο ποσό – με την εξαίρεση των νοικοκυριών με αρχηγό φοιτητή ή σπουδαστή, τα οποία αποκλείονται .

* Το εισόδημα αναφοράς είναι ίσο με το 80% των εισοδημάτων των δικαιούχων από εργασία συν το 100% κάθε άλλου εισοδήματος συμπεριλαμβανομένου του ελάχιστου τεκμαρτού εισοδήματος αγροτικών νοικοκυριών.

* Ως ελάχιστο τεκμαρτό εισόδημα αγροτικών νοικοκυριών θεωρείται το εισόδημα που αντιστοιχεί στην κατώτατη ασφαλιστική κλάση της κοινωνικής ασφάλισης αγροτών. Με τα δεδομένα της Ελλάδας, το ελάχιστο τεκμαρτό εισόδημα αγροτικών νοικοκυριών ορίζεται ίσο με το θεωρητικό εισόδημα της πρώτης ασφαλιστικής κατηγορίας του κλάδου κύριας ασφάλισης του ΟΓΑ, δηλ. €4.686 ετησίως το 2005.

* Το εγγυημένο ποσό για μονομελή νοικοκυριά τίθεται ίσο με την «κοινωνική σύνταξη», η οποία χορηγείται σε ηλικιωμένους με χαμηλό εισόδημα που δεν δικαιούνται σύνταξη κοινωνικής ασφάλισης. Με τα δεδομένα της Ελλάδας, η «κοινωνική σύνταξη» αντιστοιχεί στη σύνταξη ανασφαλίστων υπερηλίκων, και κατά συνέπεια το εγγυημένο ποσό για ένα άτομο ορίζεται ίσο με €2.554 ετησίως το 2005.

* Το εγγυημένο ποσό για πολυμελή νοικοκυριά υπολογίζεται σύμφωνα με μια πιο «γενναιόδωρη» από ό,τι συνήθως κλίμακα ισοδυναμίας, η οποία προσθέτει 100% της σύνταξης ανασφαλίστων στον δεύτερο ενήλικα, 70% στον τρίτο και κάθε επιπλέον ενήλικα, και 50% σε κάθε παιδί ηλικίας έως 18 ετών (ή, εάν σπουδάζει, έως 25 ετών) . Με άλλα λόγια, το εγγυημένο ποσό για ένα ζευγάρι με δύο παιδιά ορίζεται ίσο με €7.662 ετησίως το 2005.

* Το πρόγραμμα ελαχίστου εγγυημένου εισοδήματος συμπληρώνει το εισόδημα των δικαιούχων ώστε αυτό να μην υπολείπεται του εγγυημένου ποσού. Συνεπώς, η χρηματική ενίσχυση στο πλαίσιο του προγράμματος είναι ίση με τη διαφορά του εισοδήματος αναφοράς των δικαιούχων από το εγγυημένο ποσό που αντιστοιχεί στο νοικοκυριό.

Η προσομοίωση του βασικού σεναρίου με το υπόδειγμα φόρων-παροχών EUROMOD έδειξε ότι 6,3% του πληθυσμού θα ήταν δικαιούχοι του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος το 2005. Το αποτέλεσμα αυτό συμπίπτει σχεδόν με το εύρημα παλαιότερης έρευνας που εκτιμούσε τον αριθμό δικαιούχων σε 6,4% του πληθυσμού το 2000.

Όσον αφορά το δημοσιονομικό κόστος, αυτό εκτιμάται ότι θα έφτανε σε περίπου €1,8 δις ή 0,92% του ΑΕΠ. Το ποσό αυτό είναι κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητο, ιδίως σε μια περίοδο μεγάλων ελλειμμάτων και δημοσιονομικής δυσπραγίας. Πάντως, το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα μπορεί να χρηματοδοτηθεί – τουλάχιστον εν μέρει – με ανακατανομή της τωρινής κοινωνικής δαπάνης, η οποία υπενθυμίζεται ότι ανερχόταν το 2005 σε 24,3% του ΑΕΠ.

Σε κάθε περίπτωση, η εκτίμησή μας για το δημοσιονομικό κόστος του βασικού σεναρίου ως ποσοστό του ΑΕΠ (0,92%) υπερβαίνει τις εκτιμήσεις προηγούμενων ερευνών. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας που αναφέρθηκε προηγουμένως, το κόστος του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος είχε εκτιμηθεί σε 0,23% του ΑΕΠ το 2000. Άλλη έρευνα είχε υπολογίσει το κόστος ενός προγράμματος με παρόμοια χαρακτηριστικά σε 0,55% του ΑΕΠ το 2003. Τέλος, μια πρόσφατη εργασία εκτίμησε το κόστος αυτό σε 0,45% του ΑΕΠ το 2004.
(...)

(*) γελοιογραφία του 1929 - τα λόγια προσαρμοσμένα στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα