Ο πρώτος* “χουφτωστην, χούφτωστην” πρόεδρος των ΗΠΑ
*(της τελευταίας δεκαετίας)
του techie chan
Σε έναν κόσμο όπου οι “εκπλήξεις” των brexit έχουν γίνει η νέα νόρμα, το να συνεχίζουμε να πέφτουμε από τα σύννεφα αποτελεί πια -αν δεν ήτανε πάντα- μια λύση στρουθοκαμηλισμού. Μια λέξη πολύ παλιακή που θα μπορούσε να αντικατασταθεί από την πολύ πιο μοντέρνα safe space 
Ως κάποια που έκανε μερικές δημόσιες προσευχές να εκλεγεί ο τράμπ, θεωρώ πως τώρα που εξελέγει, θα πρέπει να διασαφηνίσω και το τι εννοούσα με αυτό.
Η λαίδη και ο αλήτης
Η εκστρατεία της κλίντον για την προεδρία και του κάμερον για το remain είχαν μερικά βασικά κοινά. Το βασικό θεωρώ πως ήταν η υπερφίαλη αισιοδοξία μιας ελίτ που έχει πιστέψει στα παραμύθια περί τέλους της ιστορίας. Ποντάροντας στο TINA και οι δύο εκστρατείες θεωρούσαν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση στο πρόβλημα. Και η εντυπωσιακή δύναμη πυρός που συγκέντρωναν (σε όλα τα προπαγανδιστικά επίπεδα), τους έκανε να θεωρούν πως δεν υπήρχε κανένας λόγος να τηρήσουν μια κάποια υπόσχεση προς το εκλογικό κοινό.
Και οι δύο εκστρατείες υπόσχονταν μία από τα ίδια και λίγο χειρότερα διότι ΤΙΝΑκάνουμε? Ο κάμερον πρόσφερε μερικά ψίχουλα “διαπραγμάτευσης” για τα μάτια του κόσμου, ενώ η κλίντον ήταν ακόμα πιο σκληρή μην προσφέροντας απολύτως τίποτα. Χαρακτηριστική ήταν η συμπεριφορά της απέναντί στην “αριστερά” των δημοκρατικών που υποστήριζε τον Bernie Sanders. Όχι μόνο δεν τους έδωσε ούτε ένα ξεροκόμματο για να ελπίζουν στην προεδρία της, αλλά την ίδια στιγμή τους χλεύαζε ως μια γενιά που ζει στα γκαράζ των γονιών της.

