Είναι διαχειρίσιμη η ήττα ΝΔΠΑΣΟΚ; Είναι έτοιμη η Αριστερά να συνεργαστεί με όλο τον προοδευτικό χώρο;

Μια όμορφη μέρα για την Αττική...

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Η ήττα της διαπλοκής στις χθεσινές εκλογές είναι σημαντική - αλλά χωρίς την νίκη Δούρου στην περιφέρεια Αττικής, δεν θα ήταν αρκετή. Θα ήταν διαχειρίσιμη. Οι καναλάρχες θα μπορούσαν να παρουσιάσουν μια "ισορροπημένη" εικόνα ενός κολοβού μηνύματος. Τώρα όμως το 1/3 της χώρας περνά στην διαχείριση της Αριστεράς και των συμμάχων της  - η μεγαλύτερη περιφέρεια με αυξημένες αρμοδιότητες και απευθείας διαχείριση του μεγαλύτερου μέρους του 30% του νέου ΕΣΠΑ... ακόμη και ο δήμος της Αθήνας που χάθηκε οριακά για την Αριστερά με το νεανικό πρόσωπο, θα είναι υπό αριστερή εποπτεία και λόγω περιφέρειας και λόγω αντιπολίτευσης. Για τα επόμενα 5 χρόνια.

Συμπέρασμα 1ο: η ήττα της διαπλοκής δεν είναι διαχειρίσιμη. ΝΔΠΑΣΟΚ δεν έχουν καν δικό τους κομματικό άνθρωπο σε κανέναν σημαντικό μεγάλο Δήμο, έχασαν κατά κράτος στην κεντρική πολιτική σκηνή, έχασαν και την Περιφέρεια Αττικής. Και οι δυνατότητές τους με την ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία που διαθέτουν καθημερινά απονομιμοποιημένοι αλλά και τις παραλυτικές δεσμεύσεις τους σε δημοσιονομικό επίπεδο, δεν τους επιτρέπουν καμία διαχείριση - μόνο την παραμονή στην εξουσία δίκην Τσαουσέσκου... 
Είναι θέμα χρόνου η πτώση του αντιφιλελεύθερου, αντιαναπτυξιακού, παρασιτικού φορολογικά και αυταρχικού κοινωνικά σχήματος του παλιού δικομματισμού.

Η Αριστερά από την άλλη, θα διαχειριστεί κρατικά κονδύλια, δήμους και περιφέρειες, ΕΣΠΑ και δημοσιονομική πολιτική. Συμμαχίες. Είναι έτοιμη γι αυτό; 

Η εικόνα των αποτελεσμάτων δείχνει πολλά πράγματα χρήσιμα για την διατύπωση μια εναλλακτικής εξόδου από την κρίση, πέραν από τις πρωτόλειες αντιμηνμονιακές διατυπώσεις. Αυτό που ανέδειξε την Αριστερά πρώτη δύναμη είναι οι συμμαχίες της. Όπου υπήρξαν νέοι άνθρωποι και σχήματα αυοδιοικητικά με ιστορία και μη κομματικούς επικεφαλής, η νίκη ήταν άνετη - όπου προβλήθηκαν υποψηφιότητες με λόγο παρόμοιο της μειοψηφικής τάσης του ΣΥΡΙΖΑ και "(παλαιο)κομματικούς" εκφραστές, έστω και αναγνωρισμένου έργου από την τοπική κοινωνία, τα σχήματα έμειναν στον πρώτο γύρο χωρίς να καρπωθούν το ρεύμα ανατροπής: μια ματιά στην υστέρηση των αυτοδιοικητικών ποσοστών από τα χθεσινά πολιτικά ποσοστά των ευρωεκλογών, δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι κερδίζει η ανανέωση σε λόγο και πρόσωπα και χάνει η στερεότυπη και ιδεολογικά "καθαρή" κομματική έκφραση. 

Συμπέρασμα 2ο: Το "ρεύμα ΣΥΡΙΖΑ" δεν είναι κομματικό - είναι το ρεύμα των προοδευτικών δυνάμεων που εκφράστηκε μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό ήταν και ένα εσωτερικό δημοψήφισμα μέσα στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, που κερδήθηκε από την πλειοψηφική τάση του ενιαίου κόμματος, την τάση που συμμαχεί με τις δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας χωρίς πιστοποιητικά πρότερου αντιμνημονιασμού, συχνά ανερμάτιστου και αδιαφοροποίητου από τον λόγο δυνάμεων του χθες. 

Ο προοδευτικός κόσμος επέλεξε "ΣΥΡΙΖΑ για την αλλαγή" - και Ποτάμι με κάποιο δισταγμό αφού η εικόνα του δεν είναι ακόμη σταθερή. Ο ΣΥΡΙΖΑ εισέπραξε, όπως και το 2012, την μακρόχρονη συγκέντρωσή του στην συνεργασία, πρώτα των δυνάμεων της αριστεράς (με φοβερές θυσίες ως προς το στίγμα του κατά την χαοτική περίοδο των συνιστωσών) και σήμερα όλων των προοδευτικών δυνάμεων από το μεταρρυθμιστικό κέντρο έως τις παρυφές της δογματικής αριστεράς.

Γέφυρες και ΔΗΜΑΡ, αλλά και οι οικολόγοι όλων των εκφράσεων, πλήρωσαν τις θολές πολιτικές μεταστροφές τους, τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις ανανέωσης και διεύρυνσης αλλά και την παρουσία διαπλεκομένων επαγγελματιών της πολιτικής, παλαιών και νέων, στις τάξεις τους. 

Το σημερινό ΠΑΣΟΚ αφομοιωμένο στην πολιτική της ΝΔ, συνεχίζει να συρρικνώνεται. Δεν μπορεί να παρουσιάσει μια εναλλακτική, δεν το ξεχωρίζεις από συνιστώσα της ΝΔ πλέον. Επιβιώνει σε ποσοστά ΚΚΕ (μετά το πρόσφατο 36,6% των περασμένων ευρωεκλογών ή το 12% των εθνικών του 2012) χάρη στην παρουσία του στον κρατικό μηχανισμό και την συνεχιζόμενη εξάρτηση ψηφοφόρων και κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών από ρουσφετολογική τακτοποίηση. 
Αν δεν διαφοροποιηθεί πραγματικά από την ΝΔ (πράγμα που σημαίνει ρήξη μαζί της αφού τα νούμερα και οι υποσχέσεις "ανάπτυξης" δεν βγαίνουν) η πτώση θα συνεχιστεί - ήδη το Ποτάμι απορροφά ότι υγιές είχε απομείνει στον χώρο αυτό.

Η πτώση της συγκυβέρνησης είναι πλέον πολύ κοντά. 
Και γίνεται -ευτυχώς για τον τόπο- ήρεμα και συστημικά. 

Συμπέρασμα 3ο: Η προπαγάνδα Σαμαρά Βενιζέλου Μέρκελ, έπεσε στο κενό - η αλλαγή γίνεται ήρεμα και συγκροτημένα: αναγνωρίζεται από όλη την Ευρώπη και κανείς έλληνας πολίτης δεν τρέχει στα σούπερ μάρκετ να πάρει εβαπορέ ή στα ΑΤΜ να βγάλει τις πενιχρές του αποταμιεύσεις αν υπάρχουν. Ούτε υπάρχουν ακυρώσεις τουριστών - το αντίθετο: όλοι θέλουν να δουν την ιστορική χώρα που αντιστέκεται ξανά, με ωριμότητα, αξιοπρέπεια και δημοκρατικό προσανατολισμό. 

Και παρουσιάζονται σαν τα σαλιγκάρια μετά την βροχή της δαιμονοποίησης, όλο και περισσότεροι νηφάλιοι συνομιλητές της προοδευτικής συμμαχίας με κορμό την Αριστερά, και στο εσωτερικό της χώρας και στο εξωτερικό, με σκοπό της επίτευξη εκείνης της προωθητικής προγραμματικής κυβερνητικής σύνθεσης που μπορεί να βγάλει την χώρα και τους ανθρώπους της από τον πάτο του πηγαδιού που την έρριξαν ΝΔΠΑΣΟΚ. 

Το επόμενο διάστημα, ο χώρος του κέντρου, ο χώρος των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων θα διεκδικηθεί από την νέα προοδευτική συμμαχία. Και η Αριστερά καλείται να ενισχύσει τον ρεαλισμό και τις συμμαχίες της, αφού της έλαχε ο ιστορικός ρόλος να προτείνει και εφαρμόσει μια εναλλακτική της άδικης λιτότητας λύση, στην χειρότερα χτυπημένη μεταπολεμικά δυτική κοινωνία από μια διπλή κρίση: χρηματοπιστωτική και κομματική-πελατειακή ταυτόχρονα. Να γυρίσει τον τροχό της ιστορίας όπως είπε ο επικεφαλής της Α Τσίπρας. Με λογισμό, αμεσότητα και επάρκεια - γιατί η ανθρωπιστική κρίση επιδεινώνεται καθημερινά και δεν υπάρχει χρόνος για κομματικούς υπολογισμούς.

"Κεντροαριστερή" αποσύνθεση: το ΠΑΣΟΚ ξαναβυθίζεται, η ΔΗΜΑΡ ξαναπαίρνει ανάσα - φοβερό;

η κεντροαριστερή πραμάτεια...

Τα αποτελέσματα της πασοκικής περιπέτειας (colpo 58) της "κεντροαριστεράς": τι είχες Γιάννη μου, τι είχα πάντα...

Γραφεί το tvxs στο άρθρο του "Διαλύοντας την κεντροαριστερά" (εδώ) :

Την ίδια ώρα, υπάρχει κύμα φυγής προς τη ΔΗΜΑΡ στελεχών που κινούνταν στην περιοχή ΠΑΣΟΚ+58. Σήμερα ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ Γρηγόρης Ψαριανός ανακοίνωσε μέσω της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ ότι θα είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής με το ευρωψηφοδέλτιο της ΔΗΜΑΡ, ενώ και ο πρώην εκπρόσωπος της ΔΗΜΑΡ Ανδρέας Παπαδόπουλος, έχει αποστασιοποιηθεί από τις διεργασίες για τη δημιουργία της «Ελιάς». Μάλιστα, ο Γ. Γεωργάτος, μέλος του Συντονιστικού των 58 και στέλεχος της ΔΗΜΑΡ, την προηγούμενη Παρασκευή συμμετείχε στο Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής ως εκπρόσωπος της ΔΗΜΑΡ. Είχε προηγηθεί η απομάκρυνση του βουλευτή Επικρατείας και πρώην γραμματέα της ΔΗΜΑΡ Σπύρου Λυκούδη, ενώ η ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μαριλένα Κοππά (με συνέντευξή της στον Τύπο της Κυριακής) προανήγγειλε την ένταξή της στη ΔΗΜΑΡ.

Το άρθρο περιγράφει την αποτυχία της ιστορίας των 58 και την επανάκαμψη της ΔΗΜΑΡ. Όμως οι όποιες διαδικασίες στην κεντροαριστερά θυμίζουν έντονα την έκφραση "χύνοντας από το κενό στο άδειο".

Η υπαρκτή κεντροαριστερά πάσχει από ηγεμονισμό επειδή ακριβώς πολιτικά, καιρό τώρα, βρίσκεται σε πλήρη σύγχυση. Είναι πρακτικά ανύπαρκτη προγραμματικά, στρατηγικά και τακτικά. Δεν έχει να προτείνει τίποτα αλλά δεν βάζει και νερό στο κρασί της. Πχ δεν υιοθετεί φιλελεύθερες ιδέες και προτάσεις που έχει τόσο ανάγκη για να "παραμετροποιήσει" το πρόγραμμά της. Ούτε στα αυτονόητα για την προσαρμογή του κράτους στις σύγχρονες ανάγκες ή την αποκατάσταση της ελευθερίας στην αγορά από τον έλεγχο πελατειακών κρατικοδίαιτων συμφερόντων και της στυγνής γραφειοκρατίας. Ούτε καν σε μέτρα στήριξης της επιχειρηματικότητας.

Είναι μετρημένα στα δάκτυλα τα στελέχη της που έχουν σοσιαλφιλελεύθερες θέσεις (ατομικά) αλλά είναι ανεπιθύμητα στο εσωτερικό της κομματικής νομενκλατούρας και έτσι παροπλισμένα πολιτικά.

Γιατί άραγε;

Γιατί η ελληνική κεντροαριστερά είναι αρχηγική ως συγκρότηση, πελατειακή ως λειτουργία, κρατικιστική ως ιδεολογία. Εικόνα και ομοίωση της πασοκικής μεταπολίτευσης. 

Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν έχει δεχθεί μέχρι σήμερα καμιά συνεργασία με φιλελεύθερες και οικολογικές δυνάμεις αν δεν έχει την πρωτοκαθεδρία και τον έλεγχο. Στην λογική πάντα "πασοκ και συνεργαζόμενες δυνάμεις", "δημαρ και συνεργαζόμενες δυνάμεις". Το φιλελεύθερο κέντρο το απεχθάνεται "ιδεολογικά" (γιατί έχει δίκιο σε πολλά και το ξέρουν γι αυτό και το αντιμετωπίζουν κομπλεξικά ως νεοφιλελεύθερο... - ποιοι, οι νεοσυντηρητικοί του αιώνιου κρατισμού...) και τους οικολόγους ως προεκλογική τσόντα (αφού ούτε εκεί δέχονται την αληθινή οικολογικοποίησή τους παρότι επίσης γνωρίζουν κατά βάθος ότι η ανάμειξή τους με το πράσινο κίνημα θάπρεπε να είναι η επόμενη ανανέωσή τους - κάτι που ο συγκεντρωτισμός τους δεν επιτρέπει).

Και πάντα η "κεντροαριστερά" προτάσσει το μέγεθος ως επιχείρημα. Ποτέ τις ιδέες (που δεν έχει).

Ψάχνει ομπρέλα το ΕΣΚ που κι αυτό είναι στην δική του κρίση (οι γερμανοί σοσιαλιστές πχ μας κουνούν το δάκτυλο σε στυλ Μέρκελ, έχοντας ξεχάσει την θέση για αμοιβαιοποίηση του χρέους).

Η ουσία είναι ότι η αποσύνθεση της κεντροαριστεράς φέρνει τον δηλητηριώδη αέρα της στις προσπάθειες συγκρότησης Προοδευτικού Πόλου, διασπώντας και διαλύοντας τις όποιες προσπάθειες. Και με τον έλεγχο μεγάλου μέρους των ΜΜΕ κατευθύνει και την πληροφόρηση όπως την βολεύει παρουσιάζοντας φανταστικά γεγονότα (πχ το δημοσκοπικό ξεκίνημα με 15% των 58...) και αποκρύβοντας πραγματικά και χρήσιμα εγχειρήματα (τις εργασίες και τα συμπεράσματα του Προοδευτικού Φόρουμ).

Φυσικά η ενίσχυση της ΔΗΜΑΡ μπορεί στην συγκυρία να θεωρηθεί ένα θετικό γεγονός απέναντι στην εκστρατεία παλινόρθωσης του σημερινού ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν λύνει το πρόβλημα του μεταρρυθμιστικού χώρου: είναι γνωστή η εμμονή της ΔΗΜΑΡ στον μοναχικό μη συνεργατικό δρόμο και η πολιτική της αλαλία στα κρίσιμα. Απλά είναι εκατό φορές προτιμότερη σε κυβερνητικό σχήμα από το "δώστα όλα στον Σαμαρά" σημερινό ΠΑΣΟΚ ("αρκεί να μένουμε στην εξουσία").

Η κεντροαριστερή αποσύνθεση απελευθερώνει δυνάμεις. Λίγο αργά για τις ευρωεκλογές ίσως, όχι πολύ αργά μάλλον για ανεξάρτητες υποψηφιότητες στο στυλ των 5 δημάρχων για τις αυτοδιοικητικές και σίγουρα κρίσιμες δυνάμεις για την ανασυγκρότηση ενός ανεξάρτητου προοδευτικού πόλου. 

Το καλό είναι ότι οι πολίτες είδαν, άκουσαν, έμαθαν. Και θα στείλουν το μήνυμά τους στα κεφάλια των ενόχων. Ύστερα ίσως έρθει ξανά η άνοιξη...

"Αρνητικό εισόδημα" (το ελληνικό success story) και μια πρόταση ενότητας του προοδευτικού χώρου

"Να αρχίσει και πάλι να παράγει" (αφίσα από το κόμμα Radikale B, της Δανίας του Βορρά...)

Μπορεί η Δράση να μην είναι κοινοβουλευτικό κόμμα, αλλά το αποτύπωμά της είναι σαφές στο μεταρρυθμιστικό προοδευτικό χώρο από τον καιρό της ίδρυσής της.

Μπορεί να διαφωνεί κανείς με κάποιες από τις προτάσεις της αλλά για το μόνο που δεν μπορεί να την κατηγορήσει είναι ότι ...δεν έχει προτάσεις. Και για κόμμα του μεγέθους της, οι δράσεις της για την φορολογία και το ασφαλιστικό των ελεύθερων επαγγελματιών (ΟΑΕΕ), είναι εντυπωσιακές.Στον χώρο των προοδευτικών επίσης εμφανίζεται πάντα με προτάσεις και καθαρές θέσεις (αναζητώντας βάση προγραμματικής συνεννόησης πρώτα και μετά ηχηρές συμμαχίες στον αέρα - αντίθετα με άλλους). 

Τώρα που η πασοκική απόπειρα καπελώματος του χώρου κάτω από την ομπρέλα του πασοκ απέτυχε, μήπως είναι η ώρα να συζητήσουμε σοβαρά και σε νέα βάση την συγκρότηση του προοδευτικού χώρου στον οποίο όλες οι κινήσεις μπορούν να είναι ισότιμες συνιστώσες (και οι 58) με ορίζοντα δεκαετίας, όπως ζητά ο πρόεδρος της δράσης στο άρθρο που ακολουθεί;

Χωρίς υποβολιμαίες αντιπαλότητες και ιδεολογικές περιφράξεις; Μιλώντας καθένας καθεμιά μας για τον εαυτό του/της και όχι υπερφίαλα στο όνομα ολόκληρων "χώρων" για τους οποίους δεν έχουμε καν οποιαδήποτε "εξουσιοδότηση";

Είναι θέμα βούλησης και μόνο. "Και όλα τ' άλλα φήμες και ψευτιές και ανοησίες και στατιστικές"...

Μια άλλη συμμαχία, που κανείς δεν περιμένει!

του Θόδωρου Σκυλακάκη

Μπορεί η σημερινή κυβέρνηση και το σημερινό πολιτικό σύστημα να οδηγήσουν τη χώρα εκτός του σημερινού καταστροφικού αδιεξόδου; 

Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού πιστεύει πως όχι και συμμερίζομαι την άποψή του. 

Η ελληνική κοινωνία για να βγει από την κρίση χρειάζεται:

1. Να αρχίσει και πάλι να παράγει. Να προσελκύσει μικρές μεσαίες και μεγάλες παραγωγικές επενδύσεις στον εξωστρεφή τομέα της οικονομίας και να δημιουργήσει πολλές εκατοντάδες χιλιάδες μόνιμες και διεθνώς ανταγωνιστικές θέσεις εργασίας.
2. Να αλλάξει ριζικά τον τρόπο λειτουργεί το ελληνικό κράτος. Να εκριζώσει το λαοκοόντιο σύμπλεγμα κομματισμού, γραφειοκρατίας, διαφθοράς, σπατάλης και αναποτελεσματικότητας που χαρακτηρίζει τον τρόπο που λειτουργεί ως σήμερα.
3. Να αποκαταστήσει την κοινωνική συνοχή, με την στροφή του κοινωνικού κράτους από την εξυπηρέτηση πελατειακών και συντεχνιακών αναγκών στην στήριξη αυτών που βρίσκονται σε απόγνωση, αλλά και με την επαναδημιουργία του κατεστραμμένου κοινωνικού κεφαλαίου της χώρας, με τη μορφή τόσο της διαπροσωπικής εμπιστοσύνης όσο και της εμπιστοσύνης στην ηγεσία και τους θεσμούς.

Για να τα επιτύχει αυτά είναι αναγκαίο να αλλάξει ριζικά το πολιτικό σύστημα που μας οδήγησε εδώ. Σύστημα άρρηκτα συνδεδεμένο και με την οικονομική μας αποτυχία και με το λαοκοόντιο σύμπλεγμα που καταστρέφει τις κρατικές λειτουργίες, αλλά και με την βαλκανική διαστροφή του ελληνικού «κοινωνικού κράτους» σε ένα σύστημα εκμαυλισμού και πολιτικής συναλλαγής που δεν είχε καμία σχέση με τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες.

Η οικονομική προτεραιότητα –να αρχίσει η χώρα και πάλι να παράγει– απαιτεί αναπόφευκτα την μαζική μεταφορά πόρων και την παροχή δραστικών κινήτρων στον παραγωγικό και εξωστρεφή τομέα της οικονομίας. Αυτό σημαίνει μια στρατηγικά σχεδιασμένη μείωση του κράτους και της φορολογικής και ασφαλιστικής επιβάρυνσης, που θα λειτουργήσει ως παραγωγικό σοκ για την οικονομία και την κοινωνία. 

Η λύση στο οικονομικό μας πρόβλημα είναι συνεπώς οικονομικά φιλελεύθερη. Προτεραιότητα σ’ αυτούς που παράγουν.

Η αποκατάσταση της κοινωνικής συνοχής απαιτεί μια διπλή προσπάθεια. Χρειάζεται σε τεχνοκρατικό επίπεδο να μεταφερθούν πόροι που χρησιμοποιούντο για πολιτική συναλλαγή με τα μεσαία στρώματα (υπό τον μανδύα του κοινωνικού κράτους) σε όσους είναι πραγματικά σε απόγνωση σήμερα. Κάτι που περιλαμβάνει όχι μόνο τους παραδοσιακά φτωχούς, αλλά και αυτούς που λόγω της οικονομικής κατακρήμνισης έχουν βρεθεί όχι με μικρή ή καθόλου περιουσία, αλλά με αρνητική περιουσία. Με ...

Φορολογική πολτοποίηση της παραγωγικής τάξης

του Άγη Βερούτη*

Φέτος η Ελλάδα θα πετάξει στα σκουπίδια τουλάχιστον μισό εκατομμύριο οικογένειες, ή 1,5 εκατομμύριο Έλληνες. Το σκηνικό έχει στηθεί. Η παράσταση έχει ήδη αρχίσει. Ταυτόχρονα συμβαίνει κάτι πραγματικά περίεργο. Δημιουργείται μια υπερσυγκέντρωση οικονομικής ισχύος με τον περιορισμό των "μικρών". Ενώ πχ. στην Αυστρία, με παρόμοιου μεγέθους πληθυσμό με την Ελλάδα, υπάρχουν περισσότερες από 100 τράπεζες, στην Ελλάδα αποφασίστηκε από κάποιους ότι θα υπάρχουν μόνο 4 τράπεζες.

Επίσης, βλέποντας αυτά που επιφυλάσσει φέτος για τους μικρομεσαίους το σύστημα, επίκειται το κλείσιμο-μετά-πολτοποίησης όλης της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας της χώρας, αφήνοντας μόνο τις μεσαίες και τις μεγάλες επιχειρήσεις να επιβιώσουν.

Δεν είναι δυνατόν να είναι μπαταχτσήδες όλοι οι 380.000 ελεύθεροι επαγγελματίες, υπό διωγμόν από τον ΟΑΕΕ, και άλλοι 15.000-20.000 δικηγόροι όπως και 20.000-30.000 μηχανικοί. Οι δε μηχανικοί ΤΣΜΕΔΕ έκαναν τις απαραίτητες ενέργειες για να εξαιρέσουν τις οφειλές τους από το καινούριο εισπρακτικό μηχανισμό πολτοποίησης ΚΕΑΟ, που πρόσφατα δημιουργήθηκε. Δεν έστειλαν τα στοιχεία.

Ήδη το 38% των Ελλήνων ζει κάτω από το όριο της φτώχιας δηλαδή με εισόδημα χαμηλότερο από το 60% του μέσου εισοδήματος. Το 14% των Ελλήνων ήδη ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχιας, δηλαδή δεν έχουν τα στοιχειώδη για τις βασικές τους ανάγκες σίτισης, στέγασης και υγείας. Σύμφωνα με έρευνα κυριακάτικης εφημερίδας, ως και 50% των Ελλήνων δεν έχει πλέον πρόσβαση στη δημόσια υγεία.

Μέχρι τώρα καλύπτουν αυτές τις βασικές ανάγκες τους ή τρώγοντας από τα έτοιμα (τα φάγανε αυτά, πάει), ή δανειζόμενοι από το στενό περιβάλλον τους που τελειώνει και αυτό με τη φορολογική γενοκτονία που ολοκληρώνεται πλέον, ή καθυστερώντας στις υποχρεώσεις τους, που σύντομα θα οδηγήσει πολλούς από αυτούς στη φυλακή και την δεκαετή οικονομική εξορία από την Ελλάδα. Οι μηχανές για τη δήμευση της περιουσίας τους έχουν ήδη πάρει μπροστά και μαρσάρουν. Το έγκλημά τους είναι η ανέχεια.

Θα τιμωρηθούν γιατί είναι φτωχοί και το κράτος δεν τους πιστεύει, γιατί έχει θεσπίσει χαράτσια €650 ως τέλος επιτηδεύματος, και υποχρεωτικές εισφορές €5.400 το χρόνο ως ασφαλιστική εισφορά (φόρος είναι, μη κοροϊδευόμαστε).

Οι δήθεν συνδικαλιστικοί τους εκπρόσωποι, τα επιμελητήρια των ελευθέρων επαγγελματιών και των εμπόρων, άφησαν να περάσουν οι 60 ημέρες που επιτρέπει ο νόμος για την συλλογική προσφυγή ως αντισυνταγματικής της φορολόγησης από το πρώτο ευρώ.

Αυτό σημαίνει ότι κάποιος που έχει ετήσιο εισόδημα €6.000-€7.000 και καλείται να πληρώσει €6.050 μόνο για χαράτσι ελευθέρων επαγγελματιών και ΤΕΒΕ, θα έχει πλέον την ευθύνη να προσφύγει στα δικαστήρια ατομικά, ενάντια στην φορολόγηση που είναι πέρα και πάνω από την δυνατότητά του να πληρώνει, και να διατηρείται εν ζωή. Δεν μιλάμε καν για αξιοπρέπεια.

Πάμε άλλη μια: τα επιμελητήρια των ελευθέρων επαγγελματιών, των βιοτεχνών και των εμπόρων, δεν προσέφυγαν εγκαίρως στη δικαιοσύνη για να καταρρίψουν ως αντισυνταγματική την υπερφορολόγησή τους. Δεν ζήτησαν δικαστική συνδρομή για να προστατέψουνε τα μέλη τους που ...

"Κεντροαριστερά"; Last year...

Παρακολουθώντας τις εργασίες του Προοδευτικού Φόρουμ, ένα πράγμα ήταν βασανιστικά σαφές μέσα στην γενικευμένη αναζήτηση οποιασδήποτε επιτέλους σαφήνειας στο επίδικο μιας προγραμματικής συνεργασίας του μεσαίου χώρου: η αφασία στην οποία βρίσκεται η λεγόμενη κεντροαριστερά. Ο χώρος που εκλογικά/δημοσκοπικά εκπροσωπείται από ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ.

Ακόμη και η συμπεριφορά των ανθρώπων της, είναι αφόρητα παλαιοκομματική. Χθες ας πούμε εμφανίστηκαν μαζικά στο πρώτο θέμα του Φόρουμ για να αποχωρήσουν ικανοποιημένοι αμέσως μετά την λήξη του, όπως συνηθίζουν να κάνουν στα συνέδριά τους όταν μιλήσει ο αρχηγός και κάνα δυο μεγαλοστελέχη - αφήνουν τον βαρετό διάλογο στους παρίες, τα απλά μέλη και τους outsiders. 

Αν κάτι παίξει δυνατά θα τρέξουν αργότερα να το ενσωματώσουν στον μηχανισμό τους - είτε τον κομματικό που ανταλλάσσει ιδέες με δουλειές είτε στον προπαγανδιστικό, που ανταλλάσσει πραγματικότητες με πολιτική ορθότητα...

Τι να περιμένει κανείς από μια κεντροαριστερά τόσο πια αποστεωμένη, ένα συνονθύλευμα παραγόντων και παραγοντίσκων χωρίς ιδέες πέραν των τηλεγραφημάτων του Σόιμπλε και το drama queen της υποτιθέμενης αντίστασης; 

Το ένα μέρος της ακολουθεί άνευ όρων την ΝΔ, το άλλο διεκδικεί απλά τον ρόλο του μπαλαντέρ δίπλα στον νικητή. Από δικό τους πρόγραμμα, ιδέες, αρχές, αυτοκριτική, διαφάνεια προθέσεων τίποτα. Όλα ένα απλό πολιτικό παζάρι για τοποθέτηση μέσα ή εγγύς στην εξουσία - οποιαδήποτε μάλλον εξουσία...

Της τόσο γερασμένης κεντροαριστεράς της έχουν πέσει προ πολλού τα μαλλιά των ιδεών - της έχει μείνει μόνο το κεντρί - ο μηχανισμός. Κι έτσι ανακατεύονται εκεί που δεν τους σπέρνουν, αλλοιώνουν και υπονομεύουν κάθε πρωτοβουλία διαλόγου και προγραμματικής δέσμευσης, αλλάζουν τραπέζια εκλογικών παζαριών κατά το δοκούν, κρατούν ή διώχνουν ανθρώπους με κριτήριο τον κυνισμό της αναγνωρισιμότητας και όχι των ιδεών ή της προσφοράς αλλά της δυνατής ψηφοθηρίας, των εντυπώσεων που δημιουργούν τα δικά τους ακόμη ΜΜΕ (πχ περίπτωση Τατσόπουλου)

Όποια κίνηση δεχθεί το τσίμπημα της "κεντροαριστεράς" μαραίνεται, αρρωσταίνει, παρακμάζει. Και το χειρότερο είναι ότι όταν δεν μείνει κανείς για να κεντρίσουν, τσιμπιούνται ...μεταξύ τους: αυτό που συμβαίνει μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ με επίδικο τους 58, ή και μέσα στο ΠΑΣΟΚ ή την ΔΗΜΑΡ με επίδικο τον "τρίτο πόλο", μόνο σαν ανέκδοτο μπορεί να αντιμετωπιστεί. 

Ο ένας βγάζει τα μάτια του αλλουνού, αλλά όλα γίνονται για τον έλεγχο των εξελίξεων: όχι για πολιτικές θέσεις, όχι για προγραμματικές συμφωνίες ή διαφωνίες, όχι για το σχέδιο εξόδου από την κρίση. Μόνο για τον έλεγχο!

Τα βάσανα της κίνησης των 58 πχ, ήταν προδιαγραμμένα: από την αρχική "πασοκική" σύλληψη: "πάμε με το ΠΑΣΟΚ και μετά, τι θα κάνουν, και με την ΔΗΜΑΡ" - οι υπόλοιποι είναι διακοσμητικοί. Δεν τους επιτρέπεται να διαμορφώσουν θέσεις, δεν υπάρχουν διαδικασίες των προσχωρούντων που θα μπορούσαν να επιλέξουν κάτι άλλο από την ομπρέλλα του ευρωπαϊκού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, οι φιλελεύθεροι και οι οικολόγοι όπως πάντα καλούνται για ξεκάρφωμα, καλές ιδέες ατομικά συμμετεχόντων αλλά δεσμεύσεις το σχήματος σε πολιτική, αύριο. 

Η "κεντροαριστερά" γίνεται πια απωθητική και σαν όρος. Συμβολίζει το παλιό, το γερασμένο, τον κρατισμό της αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ, την διαφθορά και το πελατειακό σύστημα. Περισσότερο ακόμη και από την "λαϊκή δεξιά" της σημερινής ΝΔ! Δεν είναι τυχαίο ότι η κεντροαριστερά έχει κρυφτεί στα φουστάνια της είτε με "κόκκινες γραμμές" είτε και όχι...

Όσο πιο γρήγορα το παραδεχτούν αυτό οι απογοητευμένοι μεν, κουρασμένοι αλλά ακόμη καλόπιστοι συνεργάτες τέτοιων κινήσεων που ανακατεύουν τα ξερά με τα χλωρά, τόσο το καλύτερο για μια έγκαιρη εμφάνιση μιας αυθεντικής συνεργασίας του προοδευτικού χώρου. Στα πρότυπα της κίνησης των 5 δημάρχων. 

Αυτό είναι ίσως και το σημαντικότερο μέχρι στιγμής συμπέρασμα όσων παρακολουθούμε το Προοδευτικό Φόρουμ. "Κεντροαριστερά"; Last year...

Η κουλτούρα των συναινέσεων απέναντι στον λαϊκισμό και το πολιτικό μίσος

Μαθαίνοντας τον διάλογο

Το Φόρουμ μιας νέας πολιτικής κουλτούρας

της Αντιγόνης Λυμπεράκη και του Παναγιώτη Βλάχου*

Υπάρχει πραγματική εναλλακτική στη λιτότητα;Πως θα καταφέρουμε να σταματήσουμε να φορτώνουμε τα βάρη στα παιδιά μας;Αρκεί να αυξήσουμε τις εξαγωγές για να μετασχηματιστεί η ελληνική οικονομία; Με ποιές δημόσιες υπηρεσίες θα χτίσουμε τη νέα δημόσια διοίκηση;Ποιο φορολογικό σύστημα εξασφαλίζει ότι το κράτος θα συλλέγει έσοδα με δίκαιο τρόπο, και χωρίς να σκοτώνει την επιχειρηματικότητα;Γιατί η κοινωνική πολιτική δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως περίσσευμα και φιλοδώρημα; Τι μας επιφυλάσσει η Τραπεζική Ένωση;Τι κοινωνία, τι οικονομία, τι κράτος θέλουμε;

Αυτά τα ερωτήματα αναζητούν απαντήσεις. Για να γίνουν οι απαντήσεις κοινωνικές επιλογές, χρειάζεται διάλογος ΚΑΙ συνεργασία. Δηλαδή, χρειάζεται μια διαφορετική πολιτική κουλτούρα.

Κι όμως, ένας από τους μεγάλους ηττημένους της ελληνικής κρίσης είναι η πολιτική μας κουλτούρα. Βουτηγμένο στην πόλωση, το ελληνικό πολιτικό σύστημα λειτουργεί πιο εύκολα όταν πλειοδοτεί σε λαϊκισμό, εξουθενώνει τον αντίπαλο, ακυρώσει το συνομιλητή του. Θύματα είναι η συνεννοήση, ο συμβιβασμός και ο οργανωμένος διάλογος. Παράπλευρη απώλεια είναι η αδυναμία να απαντηθούν τα ερωτήματα και να υλοποιηθούν οι λύσεις.

Αντί για ουσιαστικό διάλογο, υπάρχει μια προσπάθεια να διατηρηθεί η πόλωση με την αναπαραγωγή ψευδοδιλημμάτων και κυνηγιού μαγισσών. Επιδιώκεται η μετατροπή του πολιτικού διαλόγου σε ρωμαϊκή αρένα, όπου ψεκασμένοι, λαϊκιστές και μεσσίες πλαισιώνουν το νέο δικομματισμό ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Στην αρένα αυτή, μετριοπαθείς και προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις -που σέβονται ιδέες, προτάσεις, προγράμματα και ανθρώπους- περιθωριοποιούνται και αποκλείονται.

Όσο οι νέοι μονομάχοι αναμετρώνται, ο προοδευτικός χώρος στην Ελλάδα και στην Ευρώπη περνάει τη δική του υπαρξιακή κρίση. Χρειάζεται να επανεξετάσει το παραδοσιακό οπλοστάσιο της σοσιαλδημοκρατίας και να το προσαρμόσει στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. 

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι η ηττοπάθεια κυριαρχεί στον Ευρωπαϊκό προοδευτικό χώρο: η δημοσιονομική προσαρμογή πραγματοποιείται χωρίς αντίβαρα κοινωνικής δικαιοσύνης, οι μεταρρυθμίσεις γίνονται αποσπασματικά και δύσθυμα. 

Στην Ελλάδα απουσιάζει παντελώς ένα εθνικό σχέδιο. Η αμφισβήτηση του “success story” βαφτίζεται αντι-ευρωπαϊσμός, ενώ η υπεράσπιση των ευρωπαϊκών θεσμών και ο μεταρρυθμιστικός λόγος βαφτίζονται ενδοτισμός και υποτέλεια.

Ο δικομματισμός ελπίζει να χωρίσει την Ελλάδα στα δύο. Από τη μια οι φοβισμένοι και από την άλλοι οι απελπισμένοι. Στη μέση κενό. Οι πολιτικές επιλογές θα υπαγορευθούν για άλλη μια φορά ως πιεστικό εκλογικό δίλημμα, εφήμερο και παρελκυστικό. Ένα δίλημμα που δεν έχει κανένα σημείο επαφής με το ποια Ευρώπη θέλουμε.

Ακόμα και η Ελλάδα, ως προεδρεύουσα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, πρόκειται να διαχειρίζεται τις ευρωεκλογές σαν άλλη μια εκλογική αναμέτρηση – το μόνο σπορ που φέρει εις πέρας άψογα το πολιτικό μας σύστημα. Σε ένα τέτοιο τοξικό πολιτικό περιβάλλον, οδεύουμε προς πολιτική αντιπαράθεση όπου δεν απουσιάζει απλά ο ορθός λόγος, αλλά ...

Προοδευτική συνεργασία χωρίς προοδευτικές θέσεις δεν γίνεται (#Προοδευτικό Φόρουμ, 18-19 Ιανουαρίου)

Προοδευτική συνεργασία χωρίς θέσεις δεν γίνεται. 
Χωρίς σαφή και αποκρυσταλλωμένη συναντίληψη όπου αυτή υπάρχει, κωδικοποίηση των ταυτίσεων και των διαφορών και αξιολόγηση της προωθητικής δύναμης που πραγματικά προκύπτει, δεν είναι δυνατόν να χτίζεις "συνεργασίες" που απλά πληγώνουν την δυνατή ενότητα. 

Η μέχρι σήμερα ιστορία των αποτυχιών σε διευρύνσεις και συνεργασίες στον κεντρώο, φιλελεύθερο, οικολογικό, προοδευτικό χώρο αυτό ακριβώς αποδεικνύει: απαιτείται πρώτα συζήτηση και δέσμευση σε ένα σαφές πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση και μετά η οργανωτική αποτύπωση. Αλλιώς χτίζεις στην άμμο και οι κατασκευές αυτές δεν αντέχουν στην συντριπτική ισχύ της προεκλογικής διλημματικής πόλωσης σε συχνά φαντασιακές επιλογές.
Σε αυτήν την κατεύθυνση έρχεται μετά από πολύμηνη προετοιμασία, να προσφέρει ότι μπορεί, το "Προοδευτικό Φόρουμ" - με καλεσμένες όλες τις προοδευτικές δυνάμεις από την Δράση μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ, κι από την οικολογία μέχρι τους φιλελεύθερους και την αριστερά. Ξεκινά με την πρώτη του εκδήλωση το Σ/Κ που μας έρχεται και φιλοδοξεί να αποτυπώσει μια καθαρή βάση συγκλίσεων των προοδευτικών δυνάμεων και να συνεχίσει να υπηρετεί την προγραμματική της συγκεκριμενοποίηση με σταθερή διαδικτυακή παρουσία και συνθετική λειτουργία αλλά και νέες δημόσιες εκδηλώσεις όπου χρειαστεί. (ΑΣ)

Αντιγράφουμε από το progressive-forum.gr:

To "Προοδευτικό Φόρουμ" είναι ένα διήμερο ανοιχτού πολιτικού διαλόγου που θα διεξαχθεί στις 18 και 19 Ιανουαρίου στην περιοχή του Κεραμεικού, στο αμφιθέατρο του 9.84. Είναι η πρώτη φορά που κόμματα και κινήσεις πολιτών προσπαθούν να χτίσουν γέφυρες συναντίληψης στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, από τη φιλοευρωπαϊκή Αριστερά μέχρι το Φιλελεύθερο Κέντρο και την Πολιτική Οικολογία. 

Η πρωτοβουλία προέκυψε μετά τη θετική ανταπόκριση των κομμάτων “Δράση” και “Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα” και των κινήσεων πολιτών “Δυναμική Ελλάδα”, “Δίκτυο Π80”, “ThinkΠ“ και “ Μπροστά” στη σχετική πρόσκληση που απηύθυναν οι τελευταίοι.

Φιλοδοξία των συνδιοργανωτών δεν είναι να ιδρύσουμε ένα νέο κόμμα, αλλά να προτείνουμε νέες λύσεις μέσα από μια οργανωμένη συζήτηση σε συγκεκριμένες θεματικές ενότητες. Για αυτό και στο Φόρουμ θα δώσουν το “παρών” προσωπικότητες από όλο το προοδευτικό πολιτικό φάσμα, από κόμματα, κινήσεις πολιτών και μη κυβερνητικών φορέων σε μια προσπάθεια να καταγραφούν ιδέες για ένα εθνικό σχέδιο πολιτικής οικονομίας, που απουσιάζει από την άσκηση δημόσιας πολιτικής στη χώρα μας.

Το πρόγραμμα του φόρουμ θα το βρείτε εδώ. Αντιστοιχεί στις παρακάτω Θεματικές Ενότητες. Στο τέλος κάθε πάνελ θα αφιερώνονται περίπου 30 λεπτά για ανοιχτή συζήτηση, στα οποία μπορεί ο καθένας να συμμετέχει. Τους ομιλητές των πάνελ θα τους γνωρίσετε εδώ.

• Εκτός από το πραγματικό, υπάρχει και το ψηφιακό Φόρουμ στην ενότητα Forum Πολιτών -  κάθε πολίτης μπορεί να απαντήσει online στα ερωτήματα που θα κληθούν να απαντήσουν οι βασικοί ομιλητές, ώστε οι πιο ενδιαφέρουσες απόψεις να τεθούν υπόψιν τους το διήμερο της εκδήλωσης. 
• Για όσους δεν τα καταφέρουν να είναι παρόντες, προβλέπεται η δυνατότητα παρακολούθησης των συζητήσεων μέσω live streaming. Παρόντες και μη θα έχουν τη δυνατότητα να σχολιάζουν τις απόψεις των ομιλητών στο twitter στο #ProgForum14.

Οι Θεματικές Ενότητες

Διακυβέρνηση

1. Ποιό είναι το μέλλον της Ελλάδας σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση λιτότητας και αυξανόμενων κοινωνικών ανισοτήτων; Αργός θάνατος, δραχμή ή νέα εθνική στρατηγική;

2. Πολυνομία, άβουλοι νομοθέτες και εκτελεστική εξουσία των υπουργικών αποφάσεων και των τροπολογιών. Πώς κερδίζεται η λογοδοσία, ο έλεγχος και η ...

Το διήμερο 18 & 19 Ιανουαρίου 2014 το "Προοδευτικό Φόρουμ". Συμμετέχουν χωρίς αποκλεισμούς, φιλοευρωπαϊκή Αριστερά, φιλελεύθερο Κέντρο, πολιτική οικολογία

Οι διοργανωτές

Μετά από επίμονες συζητήσεις, υπομονετική προετοιμασία και επιμέλεια και χωρίς αποκλεισμούς και μικροκομματικές δαιμονοποιήσεις του "άλλου", η πρωτοβουλία του καλοκαιριού έφτασε στην τελική ευθεία: μια ανοιχτή διημερίδα με συγκεκριμένη θεματολογία που δεν προσφέρεται για προεκλογική πασαρέλα και φέρνει για πρώτη φορά κοντά όλες μα όλες τις προοδευτικές δυνάμεις σε αναζήτηση συγκλίσεων και λύσεων. Θα την παρακολουθήσουμε με πολύ ενδιαφέρον: (ΑΣ)

Διοργάνωση «Προοδευτικού Φόρουμ» στην Αθήνα

Τα πολιτικά κόμματα «Δράση» και «Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα», οι κινήσεις πολιτών «Δυναμική Ελλάδα», «Δίκτυο Π80», «ThinkΠ» και «Μπροστά» θα συνδιοργανώσουμε το διήμερο 18 & 19 Ιανουαρίου 2014 ανοιχτή διημερίδα πολιτικού διαλόγου στην περιοχή του Κεραμεικού, στην Αθήνα. Η πρωτοβουλία προέκυψε μετά τη θετική ανταπόκριση των παραπάνω φορέων στην πρόσκληση που είχε απευθύνει η κοινότητα «Μπροστά» στα μέσα Ιουλίου.

Το «Προοδευτικό Φόρουμ» έχει ως στόχο να δημιουργήσει γέφυρες συναντίληψης μεταξύ κομμάτων και κινήσεων από τον ευρύτερο προοδευτικό πολιτικό χώρο που εκτείνεται από την φιλοευρωπαϊκή Αριστερά μέχρι το φιλελεύθερο Κέντρο και την πολιτική οικολογία. 

Φιλοδοξία των συνδιοργανωτών δεν είναι να ιδρύσουμε ένα νέο κόμμα, αλλά να προτείνουμε νέες λύσεις. 

Έτσι, θα επιδιώξουμε έναν ανοιχτό, οργανωμένο πολιτικό διάλογο για να καλύψουμε το κενό πολιτικής συζήτησης, μέσα από συγκεκριμένες θεματικές ενότητες και δομημένα ερωτήματα με τη συμμετοχή των πολιτών. 

Ταυτόχρονα το Φόρουμ θα είναι η πρώτη οργανωμένη απόπειρα να διαπιστώσουμε πιθανές ιδεολογικές και προγραμματικές συγκλίσεις και να διατυπώσουμε προτάσεις για ένα εναλλακτικό εθνικό σχέδιο πολιτικής οικονομίας, ώστε τα συμπεράσματα του διημέρου να αξιοποιηθούν από κόμματα, ενώσεις πολιτών και πρωτοβουλίες ενόψει των ευρωπαϊκών και αυτοδιοικητικών εκλογών του 2014.

Στο Φόρουμ έχουν ήδη προσκληθεί και θα προσκληθούν εκ νέου κόμματα, κινήσεις πολιτών, μη κυβερνητικοί φορείς, ινστιτούτα σκέψης και προσωπικότητες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, που θα στελεχώσουν τα σχετικά πάνελ, μαζί με εκπροσώπους των φορέων που το συνδιοργανώνουν. 

Προβλέπονται πέντε (5) βασικές θεματικές ενότητες συζήτησης (Διακυβέρνηση, Οικονομία, Κοινωνική Πολιτική, Παραγωγή Πλούτου, Κοινωνία των Πολιτών), στις οποίες οι εισηγητές θα κληθούν να απαντήσουν σε στοχευμένες ερωτήσεις και να συζητήσουν με τους πολίτες που θα είναι παρόντες ή θα συμμετέχουν μέσω του διαδικτύου. 

Η πρωτοβουλία θα αποκτήσει σύντομα σχετική ιστοσελίδα (www.progressive-forum.gr), η οποία θα λειτουργεί ως ένα ψηφιακό Φόρουμ πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη διημερίδα, με στόχο τον ανοιχτό διάλογο και την καταγραφή πολιτικών προτάσεων.
Οι συνδιοργανωτές απευθύνουμε εκ νέου ανοιχτή πρόσκληση σε κόμματα, κινήσεις πολιτών, μη κυβερνητικούς φορείς να αγκαλιάσουν την πρωτοβουλία και να συμμετέχουν ενεργά με πρόσωπα, ιδέες και προτάσεις.Για επικοινωνία: progressive.forum.gr@gmail.com

*Η πρόσκληση έχει σταλεί στα κόμματα: ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Οικολόγοι Πράσινοι, Δράση, Κοινωνική Συμφωνία, Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα,
και στις Κινήσεις Πολιτών: Δυναμική Ελλάδα, Κοινωνικός Σύνδεσμος, Νέοι Μεταρρυθμιστές, Π80, Πολιτεία 2012, Πρωτοβουλία Β

Σημάδια παρακμής και απώλειας αυτονομίας του "μεσαίου χώρου"

Krazy Kat

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Μοναδικό μέλημα του πολιτικού προσωπικού του υπεύθυνου για την χρεοκοπία είναι το γάντζωμα στην εξουσία - με οποιοδήποτε κόστος. Ακόμα κι όταν υπό την πίεση της τρόικας αναγκάζεται να μειώσει ή και να απωλέσει μέρος των προνομίων του - βέβαια φροντίζοντας να ευνουχίσει πρώτα το λειτουργικό μέρος της όποιας παραχώρησης.

Παρακολουθούμε έτσι διαρκώς σκιαμαχίες χωρίς πραγματικό επίδικο. Στην παιδεία γίνεται της κακομοίρας, αλλά η κυβέρνηση ήταν αυτή που παρόπλισε έναν νόμο ψηφισμένο με 255 ψήφους (ρεκόρ Guinness για τα ελληνικά κοινοβουλευτικά δεδομένα) δίνοντας παράταση στο χάος. 

Στις διαθεσιμότητες ενάμισος χρόνος πέρασε για να μην γίνουν τελικά αξιολογήσεις και συνεχίζουμε να "απολαμβάνουμε" οριζόντια τυφλά μέτρα. Στην οικονομία την έλλειψη των απαραίτητων κάθετων μέτρων για την απελευθέρωση της επιχειρηματικότητας και την βελτίωση της φοροδοτικής ικανότητας των επιχειρήσεων, πληρώνουν οι μικρομεσαίοι με διώξεις και κατασχέσεις χαρατσιών και εισφορών πέραν κάθε φαντασίας. 

Την άνοιξη του 2012 φάνηκε προς στιγμήν ότι το παλιό πολιτικό σύστημα θα έχανε την μάχη. Κι όμως: το αδιέξοδό του έγινε αδιέξοδο της κοινωνίας. Οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις δεν κατάφεραν να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Οι κοινοβουλευτικές δυνάμεις της αριστεράς είτε απέτυχαν να συνειδητοποιήσουν τις πρωταρχικές ανάγκες της συγκυρίας (ΔΗΜΑΡ) και επέτρεψαν στην ΝΔ να γιγαντωθεί με δεύτερες εκλογές και διλήμματα, είτε δεν ήταν έτοιμες να μεταρρυθμιστούν οι ίδιες προς όφελος της χώρας (ΣΥΡΙΖΑ) μεθυσμένες από την ιστορική επιτυχία τους. 

Οι δεύτερες εκλογές επανέφεραν το παλιό, έστω και πληγωμένο, στην θέση του. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ συνέχισαν να διαχειρίζονται την χώρα που κατέστρεψαν και να καλύπτουν τα ίχνη τους και τις ευθύνες τους υποδυόμενοι τους αναγεννημένους και υπεύθυνους πολιτικούς - η ΔΗΜΑΡ απλά απέδειξε πόσο ανίκανη είναι μια αριστερά εξαρτημένη και κρατικοδίαιτη να αναλάβει οποιαδήποτε ευθύνη, εκτός εκείνης της ποσοστιαίας αποτύπωσής της στον κρατικό μηχανισμό: χωρίς σχέδιο ή περιεχόμενο πέραν προσωπικών διαδρομών. Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, απελπιστικά αργά άρχισε μόνο εσχάτως να συνέρχεται -με δυσκολία- από τον hangover της νίκης και να συνειδητοποιεί ότι υπάρχει και "παραπέρα" - ότι η διαχείριση των τυχών της χώρας δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση, ότι δεν υπάρχει αυτόματος "αριστερός" πιλότος κι ότι χρειάζονται επεξεργασίες πέραν της αντιπολιτευτικής ικανότητας. Μόλις πρόσφατα περιόρισε τις συνιστώσες και τώρα δίνει αγώνα και προς το εσωτερικό του να διορθώσει τις κραιπάλες της εποχής του λαϊκισμού του.

Αυτό που από πολλούς περιγράφεται ως "τρίτος πόλος", ή μεσαίος ή προοδευτικός, μεταρρυθμιστικός χώρος, στάθηκε για αρκετό διάστημα ως η ζωντανή ελπίδα της εξισορρόπησης του νέου δικομματισμού που έδειξε να σταθεροποιείται μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ πλέον και η δύναμη που θα μπορούσε ανεξάρτητη από ιδεολογικές εμμονές και αγκυλώσεις να περιγράψει την ελληνική πρόταση διεξόδου από την κρίση και την ύφεση. Και να έλξει και τις άλλες δυο παρατάξεις προς το κέντρο και την κοινή λογική των συνεργασιών πάνω σε ένα ελληνικό εναλλακτικό σχέδιο. Γρήγορα όμως αλλοιώθηκε και αλώθηκε από ...

Τι ορίζει τον νέο Προοδευτισμό σήμερα;

You never change things by fighting the existing reality. To change something, build a new model that makes the existing model obsolete 

Buckminster Fuller, Αμερικανός φιλόσοφος

του Χαράλαμπου Κακολύρη

"Η λιτότητα η ίδια είναι η κρίση", έλεγε αρχηγός πολιτικού κόμματος σε πρόσφατη συνέντευξή του. Άποψη διαδεδομένη σε σημαντική μερίδα ψηφοφόρων στη χώρα, όλο και μεγαλύτερη. 

Ξεχάσαμε γρήγορα πως το 2008 που ξοδεύαμε 10 δις περισσότερα απ τα έσοδα μας -στον αντίποδα προφανώς της λιτότητας- ο ρυθμός ανάπτυξης ήταν αρνητικός, ενώ τον επόμενο χρόνο που το πρωτογενές έλλειμμα (χωρίς τους τόκους) εκτινάχθηκε στα 24 δίς ευρώ (!) η ύφεση αυξήθηκε πάνω από 3%. Άρα, μάλλον δεν είναι τόσο απλό. 

Ξεχάσαμε ακόμα ότι το χρέος αυξανόταν από διαδοχικά μεγάλα ελλείμματα ώσπου να γίνει μη διαχειρίσιμο το 2010, επειδή καταναλώναμε αρκετά πάνω απ τον μέσο όρο την στιγμή που είχαμε μικρότερο του μέσου εισοδήματος κι η παραγωγικότητα της εργασίας μας ήταν πολύ χαμηλότερη της μέσης τιμής στην Ε.Ε.

Ας είμαστε ειλικρινείς: Aπό τη στιγμή που τα επιτόκια δανεισμού έγιναν απαγορευτικά, δεν είχαμε άλλη επιλογή απ το να ισοσκελίσουμε τον προϋπολογισμό μας. Κάποιο χρόνο όμως είχαμε, να συζητήσουμε ποια λιτότητα θα ήταν δικαιότερη, ποιο παραγωγικό μοντέλο ήταν προτιμότερο και τι κοινωνικό κράτος χρειαζόμασταν, δεδομένου πως η Ε.Ε., η Ε.Κ.Τ. και το Δ.Ν.Τ. προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν νέα δημοσιονομικά ελλείμματα για λίγα χρόνια. Δεν το κάναμε, κι έτσι -χωρίς σχέδιο- ελάχιστες μεταρρυθμίσεις στην Οικονομία και στο κράτος έγιναν, με αποτέλεσμα αφενός η απαραίτητη προσαρμογή να ναι μεγαλύτερη, άδικη και με τραγικές πολλές φορές επιπτώσεις για τους πιο αδύνατους και αφετέρου τα βήματα προς μια αναγκαία αλλαγή υποδείγματος αμελητέα. Ποίο θα μπορούσε όμως να αποτελέσει ένα προοδευτικό μοντέλο μεταρρυθμίσεων σήμερα;

Στην αρχή της δεκαετίας του ‘80 η Δανία και περίπου μια δεκαετία μετά η Φιλανδία, η Σουηδία και η Νορβηγία αντιμετώπισαν οικονομικά προβλήματα παρόμοια με της Ελλάδας, αλλά και άλλων Ευρωπαϊκών χωρών. 

Στη Σουηδία για παράδειγμα, στην αρχή της δεκαετίας του ’90 οι κρατικές δαπάνες ήταν εξαιρετικά υψηλές (67% του ΑΕΠ) όπως και οι φορολογικοί συντελεστές, ενώ το έλλειμμα ήταν διψήφιο (11%) και ο ρυθμός αύξησης του χρέους ανησυχητικός (70% του ΑΕΠ). Το μοντέλο της βαριάς φορολογίας που συντηρούσε υψηλές δαπάνες προφανώς δε λειτουργούσε πλέον, η Σουηδία -τρίτη πλουσιότερη χώρα το 1970- είχε πέσει έντεκα θέσεις χαμηλότερα. 

Σ’ εκείνο το σημείο, επιστρατεύοντας το πραγματισμό τους οι Σουηδοί, αλλά κι άλλοι Σκανδιναβοί σε μικρότερο βαθμό, αποφάσισαν να προσθέσουν σημαντική δόση οικονομίας της αγοράς στο υπόδειγμα τους, ώστε τελικά να διατηρήσουν το κοινωνικό τους κράτος. 

Ενδεικτικά, οι ιδιώτες άρχισαν να συμμετέχουν και να ανταγωνίζονται στη παροχή υπηρεσιών (π.χ. τότε εισήχθει το καθολικό σύστημα κουπονιών εκπαίδευσης στη Σουηδία, ενώ εταιρείες ανέλαβαν τη διοίκηση δημοσίων νοσοκομείων στη Νορβηγία ή στη Δανία), η Φιλανδία έδωσε έμφαση στην ανάπτυξη της οικονομίας της μέσω venture capital, η Δανία την ίδια περίοδο έκανε πράξη το flexicurity: ευελιξία στις απολύσεις που ενισχύει την επιχειρηματικότητα και φέρνει έσοδα αλλά ταυτόχρονα γενναίες παροχές στους ανέργους και δημόσια συνδρομή στην επανεκπαίδευση τους, η Νορβηγία ξεκίνησε το sovereign wealth fund, Petroleum Fund τότε, The Government Pension Fund of Norway αργότερα, με αποτίμηση περίπου 4 τρις νορβηγικές κορώνες το οποίο κατέχει ένα απ τα μεγαλύτερα μετοχικά χαρτοφυλάκια στην Ευρώπη. 

Σήμερα, οι δαπάνες έχουν μειωθεί εντυπωσιακά στη Σουηδία (49%, χαμηλότερες ακόμα κι απ την Ελλάδα ως ποσοστό του ΑΕΠ!), οι φόροι είναι σημαντικά μικρότεροι, ο μέσος ρυθμός ανάπτυξης της ήταν μεγαλύτερος του μέσου Ευρωπαϊκού για όλο αυτό το διάστημα, ο προϋπολογισμός ισοσκελίστηκε και το χρέος αποκλιμακώθηκε σημαντικά. Κι όχι μόνο αυτό, μελετώντας διαφορετικούς δείκτες, από την παραγωγικότητα και τη καινοτομία έως τη κοινωνική κινητικότητα και την ανισότητα, οι επιδόσεις της χώρας είναι εντυπωσιακές (*) 

Πού οδηγούν όμως όσα αναφέρθηκαν παραπάνω;
Υποστηρίζω ότι αυτό ακριβώς ορίζει αυθεντικά το νέο Προοδευτισμό σήμερα: 

Ο πραγματισμός, η απαγκίστρωση από την ιδεολογική ...

Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς

του Χρήστου Μπαξεβάνη*

Η πολυεπίπεδη κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια ανέδειξε μεταξύ άλλων το αίτημα για ριζική ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος και την ανάγκη για τη διατύπωση μιας ολοκληρωμένης εναλλακτικής πολιτικής πρότασης.

Χρειάστηκαν μόλις τρία χρόνια κρίσης και τρία μνημόνια προκειμένου οι λέξεις και οι έννοιες που μας επέτρεπαν μέχρι πρότινος να αυτοτοποθετούμαστε στον πολιτικό χάρτη, να έχουν χάσει την παραδοσιακή νοηματική τους αξιοπιστία και η σταθερότητας ενός γενικά αποδεκτού πολιτικού λεξιλογίου να δώσει τη θέση της στην αμηχανία του τι μπορεί να σημαίνει στην παρούσα συγκυρία Δεξιά και Αριστερά.

Στην εποχή του μνημονίου δεν ξέρουμε πραγματικά αν σκεφτόμαστε και πράττουμε ως "δεξιοί" ή ως "αριστεροί", δεν ξέρουμε πώς να κατατάξουμε εμάς ή τους άλλους.

Η ανανέωση, ωστόσο, του πολιτικού συστήματος και η διαμόρφωση μιας εναλλακτικής ριζοσπαστικής πολιτικής πρότασης δεν μπορεί να αφορά μόνο την αντιπροσωπευτικότερη εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία ή τον σχηματισμό συμμαχικών κυβερνήσεων στην κατεύθυνση της σύνθεσης συγγενών πολιτικών δυνάμεων, ιδίως υπό το βάρος της τρέχουσας κρίσης. Αντίθετα, πρόκειται για έναν ευρύτερο πολιτικό μετασχηματισμό και μια ριζική ανανέωση του πολιτικού σκηνικού που θα βασίζεται σε μια διαλεκτική σύνθεση (και όχι απλώς σύγκλιση) ανάμεσα στον φιλελευθερισμό και τον σοσιαλισμό.

Ο φιλελευθερισμός και ο σοσιαλισμός συνιστούν ανταγωνιστικές πνευματικές και πολιτικές παραδόσεις που αναμετρήθηκαν συχνά στην ιστορία των ιδεών και ως εκ τούτου η συνάφεια ανάμεσά τους, αρχικώς μπορεί να φαίνεται παράδοξη, ιδίως στους επαγγελματίες των ιδεολογιών και τους πολιτικούς γραφειοκράτες, οι οποίοι στην προσπάθειά τους να μοιράσουν ιδεολογικά και πολιτικά οικόπεδα χαράσσουν ανυπέρβλητες διαχωριστικές γραμμές, βάζουν αυστηρά σύνορα και εμφανίζουν τον «άλλο» ως «απόλυτο κακό».

Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι τόσο ο σοσιαλισμός, όσο και ο φιλελευθερισμός, ως επίγονοι της παράδοσης του Διαφωτισμού, εμφανίζουν κοινές πολιτικές καταβολές και παράλληλες ιστορικές διαδρομές, αμφότεροι προσανατολισμένοι στη χειραφέτηση του ατόμου και στην άρση των διακρίσεων. Μπορεί φυσικά κάτι τέτοιο να μην είναι αρκετό για να καταδείξει την υποστηριζόμενη συνάφειά τους, είναι όμως αφετηρία για την αναζήτησή της.

Η φιλοδοξία μια τέτοιας σύνθεσης είναι να συνδυάσει, σύμφωνα με τον Ν. Bobbio, τους στόχους του σοσιαλισμού για ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη με τις αρχές και τους θεσμούς της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Η σύνθεση, ωστόσο, των δύο ρευμάτων δεν συνίσταται απλώς και μόνο σε ένα εκλεκτικό άθροισμα ανάμεσα στα καλύτερα στοιχεία των δύο ιστορικών ιδεολογιών.

Αντίθετα, σημαίνει ποιοτική αλλαγή και πέρασμα σε ένα άλλο ποιοτικό επίπεδο που δεν υπήρξε ποτέ πριν. Πρόκειται κατ’ ουσία για μια βαθειά διαδικασία ανα-σύνθεσης της πολιτικής που θα ξεπερνά το παραδοσιακό δίπολο Δεξιάς-Αριστεράς και θα υπερβαίνει τόσο την παλαιού τύπου σοσιαλδημοκρατία, όσο και τον νεοφιλελευθερισμό.

Σύμφωνα με την θεωρία «του αποκλεισμού του Τρίτου», ο πολιτικός χάρτης είναι χωρισμένος σε δύο μόνο μέρη, όπου το ένα αποκλείει το άλλο και τίποτα δεν μεσολαβεί μεταξύ τους. Σύμφωνα με τη θεωρία «της συμμετοχής του Τρίτου», μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς μεσολαβεί ένας χώρος που δεν ανήκει ούτε στην Αριστερά, ούτε στην Δεξιά, αλλά βρίσκεται σε ίση απόσταση και από τις δύο. Αντίθετα, σύμφωνα με την θεωρία «της Σύνθεσης του Τρίτου», μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς υπάρχει ένας χώρος που δεν βρίσκεται στο μέσον μεταξύ των δύο άκρων, αλλά επιθυμεί να πάει πέρα ...

Συντηρητικοί vs προοδευτικών: ο θάνατος της πολιτικής γεωγραφίας Δεξιάς-Αριστεράς

 του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Όταν ένας πολιτικός χώρος "προσπαθεί" να γίνει συγκεκριμένος "χωρίς να χάσει τα οράματά του" (1) αποκαλύπτει την δογματικότητά της προσέγγισής του. Ή την ελαφρότητα των οραμάτων του. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ ή τους δεξιούς πατριώτες που έχουν πλημμυρίσει το πολιτικό φάσμα, αλλά σε ολόκληρο το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Όταν ο έλεγχος της πραγματικότητας βρίσκει προβλήματα, κενά και αντιφάσεις στην θεωρία τότε η θεωρία πρέπει να "αναθεωρηθεί". Σχήμα πρωθύστερον μιας μεταπολιτευτικής πρακτικής συνήθους μεν αλλά συχνά όχι συνειδητοποιούμενης: οράματα συλλαμβάνονται διανοητικά ως λύση στις αντιφάσεις της κοινωνικής οργάνωσης του ανθρώπου και στην συνέχεια επενδύονται συναισθηματικά με αναμονές αφηρημένου τύπου έναντι μιας επίσης αφηρημένης ανάλυσης του παρόντος. Δηλαδή στα οράματα δεν υπάρχει το ίχνος μιας αλυσίδας συστηματικής καταγραφής σειράς λύσεων με κοινό λογικό υπόβαθρο αλλά η αυθαίρετη επέκταση γενικών ιδεών συχνά σε πείσμα ή και ενάντια στις πραγματικότητες. Ένα είδος μονόπλευρης και αυταρχικής μετάφρασης του "θείου" οράματος σε μιαν άγνωστη και δύσκολη γλώσσα ως του νέου ευαγγελίου...

Η πολιτική μοιάζει πολύ με την θρησκεία ως προς την αντίφαση οράματος και καθημερινής ζωής. Απαιτεί διαμεσολάβηση ανάμεσα στις αφηρημένες αρχές της και στην συγκεκριμένη τους εφαρμογή. Χωρίζει τους ανθρώπους σε ορθόδοξους και αιρετικούς, φύλακες της παράδοσης και μεταρρυθμιστές. Γιατί όμως περπατάμε ανάστροφα;

Τα προβλήματα όμως ανακύπτουν από την διαφορετικότητα ανάμεσα στους ανθρώπους και την βίαιη "ενοποιητική" διαχείρισή της από την εξουσία. Όλα θα ήταν απλά αν οι άνθρωποι ήσαν κλώνοι - όμως δεν είναι: άλλες είναι οι ανάγκες, οι δυνατότητες και τα ταλέντα του καθενός/καθεμιάς μας. Κι αυτή είναι η πραγματικότητα που παραβλέπουμε για να "ταιριάξει το παπούτσι". 

Στην πραγματική ζωή υπάρχει φυσιολογικά η τάση της ανάδειξης της καλύτερης λύσης και στην διαχείριση των προβλημάτων μέσα από την τέχνη της πολιτικής υπάρχει επίσης φυσιολογικά ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο τοπίο από ομαδοποιήσεις, συμμαχίες, συνεργασίες με μεγάλη αλληλεπίδραση μεταξύ τους. 

Αυτήν ακριβώς την πραγματικότητα έρχεται ειδικά στην χώρα μας λόγω πολτικής καθυστέρησης, να ανατρέψει η παγίωση των οραμάτων σε ιδεολογίες. Ή αλλιώς η θρησκευτικοποίηση της πολιτικής. Με λίγα λόγια η επιστροφή της βίαιης διακυβέρνησης με περιορισμό των καινοτόμων εφαρμογών και συνεργασιών και μονολιθική αντικατάστασή τους με το κληρονομικό πατριαρχικό χάρισμα της ερμηνείας των γραφών από το ιερατείο της Ιδεολογίας.
Το ρεύμα αυτό κάνει τα πράγματα πιο απλά, όπως και κάθε αυταρχική εφαρμογή. Δεν απέχει όμως πολύ από την "οριστική λύση" των φασιστικών οραμάτων.

Αποτέλεσμα της επικράτησης της Ιδεολογίας είναι η αποκρυστάλλωση μιας "φυσικής" πολιτικής γεωγραφίας. Ένα συνεχές ανάμεσα σε δυο πόλους: της Δεξιάς και της Αριστεράς. Που αν και σχετικά πρόσφατη ανακάλυψη διεκδικεί την αιωνιότητα αντικαθιστώντας αυθαίρετα τους πόλους αντίστοιχα των Συντηρητικών και των Προοδευτικών (από την σκοπιά της αριστεράς) και της Παράδοσης και της Νεωτερικότητας (από την σκοπιά της δεξιάς). Το σύστημα αυτό ταυτίστηκε με την εικονική μάχη καπιταλισμού και σοσιαλισμού μέχρι τις μέρες μας μέχρι και την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού της ΕΣΣΔ αλλά και του υπαρκτού καπιταλισμού της Δύσης υπό το βάρος της ανεξέλεγκτης χρηματοπιστωτικής μόχλευσης.
Σήμερα συναλλασσόμαστε πολιτικά με όρους του ...