Αναζητείται Plan (χωρίς α, β, γ και αστερίσκους)

του Ανδρέα Γιάνναρου*

Τι σημαίνει ρήξη με το πελατειακό κράτος; 
Ανακατανομή των πόρων από τους εντός (συντεχνίες, κομματικοί στρατοί, εθνικοί προμηθευτές, κολλητοί και ημέτεροι) στους εκτός συστήματος (άνεργοι, επισφαλείς εργαζόμενοι, νέοι επιχειρηματίες, έμποροι). 
Τι έχει γίνει μέχρι σήμερα; 

Ακόμα να ενταχθούν στο ενιαίο μισθολόγιο το 40% των ΔΕΚΟ, ακόμα να γίνει η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών όπου θα στηριχθεί η πραγματική οικονομία, ακόμα να συγχωνευθούν και να κλείσουν δημόσιοι οργανισμοί και φορείς φαντάσματα (που εδώ και χρόνια μας είχε προειδοποιήσει ο Ο.Ο.Σ.Α), ακόμα επιδοτούμε τα ταμεία της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και άλλα ευγενή ταμεία, την ώρα που η παραοικονομία και η διαφθορά οργιάζει, ακόμα να γίνει μια ιδιωτικοποίηση και αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, αφού θα πειράξουμε τις οικολογικές ευαισθησίες δημάρχων, πολιτών, αλλά και τα φιλέτα που δίνονται για τα δικά μας παιδιά, ακόμα είναι στο κράτος τα καζίνο και ο τζόγος, ώστε να λυμαίνονται το πλεόνασμα τρωκτικά, εργατικά και επιχειρηματικά, ακόμα να γίνει το περιουσιολόγιο, να καταγραφεί το πραγματικό εισόδημα των πολιτών και με βάση αυτό να γίνει μια δίκαιη φορολογική μεταρρύθμιση. 

Ακόμα συζητάμε αν θα πρέπει να υπάρχει ενιαίος φόρος ακινήτων που θα συμπεριλαμβάνει προοδευτικά όλους (και τους μικρούς) απέναντι σε όσους δεν έχουν κατοικία (αλήθεια, η αριστερά δεν θα έπρεπε να είναι κοντά σε όσους δεν έχουν σπίτι, παρά να χαϊδεύει τα αυτιά σε όσους έχουν…), ακόμα να γίνει μια σύγχρονη μεταρρύθμιση στην παιδεία χωρίς κομματικά και πελατειακά κριτήρια και με πανεπιστήμια που θα συνδέονται με την αγορά εργασίας, ακόμα καταγράφουμε μαϊμού συντάξεις, την ώρα που οι άνεργοι αυξάνονται και τα επιδόματα συρρικνώνονται. 

Ακόμα πληρώνουμε χιλιάδες υπολοχαγούς, ανθυπολοχαγούς, εποπ, ώστε να διασφαλιστεί το εθνικό μας φρόνημα, ακόμα και τώρα γίνεται ανακατανομή διορισμών στην ΕΡΤ, αλά και σε διοικητικές θέσεις των ΔΕΚΟ.  

Η διαφορά από χθες είναι ότι το κράτος είναι τρικομματικό (έστω και με ανισοκατανομή των ρόλων), άρα υπάρχει μεγαλύτερη νομιμοποίηση και περιθώριο ελιγμών.
Η αριστερή διοίκηση έχει βαλτώσει (Παντελάκης στην ΑΤΕ, Ζερβός στην ΔΕΗ, Μανιτάκης στη Δημόσια Διοίκηση), ενώ η κυβερνώσα Αριστερά πελαγοδρομεί μεταξύ ...

Η φθορά του πολιτικού συστήματος και η άφθαρτη Αριστερά

του Ανδρέα Γιάνναρου*

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την φθορά του πολιτικού συστήματος, για την απαξίωση των θεσμών, των κομμάτων και των διαφόρων κοινωνικών φορέων...Η αναφορά αυτή εξειδικεύεται σε πρόσωπα που άσκησαν εξουσία είτε μέσα από κόμματα, είτε μέσα από συνδικάτα , είτε μέσα από άλλες συλλογικότητες και αντιμετωπίζουν και το μεγαλύτερο μέρος της κριτικής για την σημερινή κατάσταση της χώρας.

Πράγματι στην Ελλάδα ιδίως μετά την μεταπολίτευση, ο εκδημοκρατισμός του πολιτεύματος δεν επέφερε και τον αναγκαίο εκδημοκρατισμό στους θεσμούς, στο κράτος, τα κόμματα, τα συνδικάτα, όλους τους κοινωνικούς φορείς που το απαρτίζανε, με λίγα λόγια τον εκδημοκρατισμό της νοοτροπίας της κοινωνίας. 

Αντί αυτού δημιουργήθηκε ένα μοντέλο που στηρίχθηκε στην γιγάντωση του κράτους μέσα από τις πελατειακές σχέσεις μεταξύ κομμάτων και των ψηφοφόρων, το ρουσφέτι, τις συναλλαγές, την ψηφοθηρία, την διαφθορά και την διαπλοκή, την ανομία, την εκταταμένη φοροδιαφυγή, και συντέλεσε στην δημιουργία μίας εθνικής πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας που απαρτιζόταν από πολιτικούς-συνδικαλιστές και επιχειρηματίες, μία κρατικοδίαιτη αστική και εργατική τάξη που απομυζούσε τον δημόσιο πλούτο, ήλεγχε την οικονομία της χώρας και είχε ως στόχο όχι την εκμετάλλευση της μίας από την άλλη, αλλά την ανακατανομή της εξουσίας τους, την αύξηση της πελατείας τους και τελικά την απαραγωγή τους.

Θύμα αυτής της καχεκτικής πολιτικής ένα μεγάλο μέρος των πολιτών, που υποεκπροσωπούνταν τόσο στο πολιτικό πεδίο όσο και στο κοινωνικό, χωρίς ομογενοποιημένη έκφραση και πρόσβαση στο κράτος, στους θεσμούς, και άρχισε να απομακρύνεται από τα κοινά, και να προτιμάει την ιδιώτευση. 
Έτσι τα χρόνια της μεταπολίτευσης η κύρια αντίθεση δεν ήταν ανάμεσα "στο κεφάλαιο και την εργασία", αλλά ανάμεσα σε όσους είχαν πρόσβαση στο κράτος, συντεχνίες, πολιτικούς, κρατικοδίαιτους επχειρηματίες, αεριτζήδες, κομπιναδόρους δημοσίους υπαλλήλους και όσους ήταν εκτός, τους ανέργους, τους μετανάστες, τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα, τους αυτοαπασχολούμενους, τους καινοτόμους επιχειρηματίες.

Σήμερα πλέον είναι φανερό ότι αυτό το μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας έχει χρεοκοπήσει την χώρα και αν δεν ξεπεραστεί τότε καμία εθνική στρατηγική και καμία συναίνεση δεν μπορεί μας πάει μπροστά.

Ζητείται Αριστερά

του Ανδρέα Γιάνναρου

Είναι λυπηρό και απογοητευτικό η κατεξοχήν δύναμη προόδου,το πολιτικό υποκείμενο που εξέφραζε τις εργαζόμενες αλλά και όλες τις παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας, η Αριστερά όλων των τάσεων και των αποχρώσεων, να έχει ταυτιστεί με την συντήρηση και την καταγραφή των γεγονότων και να έχει αφήσει το πεδίο της παρέμβασης στην ακροδεξιά και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις.

Και όμως όλα αυτά τα χρόνια, η μεταπολιτευτική αριστερά, η κατεξοχήν δύναμη μεταρρυθμίσεων και διαρθρωτικών αλλαγών εναντιώθηκε σε κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού και αναγκαίας αστικοποίησης της κοινωνίας. 

Έτσι με μια μπολσεβίκικη νοοτροπία του στυλ όλα ή τίποτα κατήγγειλε το νομοσχέδιο του Γιαννίτση ως νεοφιλελεύθερο, την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ως αντιδραστική, την απόρριψη του ευρωπαικού συντάγματος ως επικράτηση κατά των δυνάμεων της αγοράς, ζήτησε την πρόσληψη 100.000 ατόμων στο δημόσιο, απαίτησε τη νομιμοπόίηση των stage και των συμβασιούχων, δηλαδή την νομιμοποίηση του ρουσφετιού, ενώ εναντιώθηκε σε κάθε ατελή μεταρρύθμιση που επιχειρήθηκε να γίνει στο κράτος και την δημόσια διοίκηση προσπερνώντας έτσι και τις δικές της αναλύσεις περί ριζικού μετασχηματισμού του κράτους. 

Δυστυχώς η χρεοκοπία του δημοσίου φανέρωσε και τη χρεοκοπία της μεταπολιτευτικής κρατικιστικής Αριστεράς.

Το πιο σημαντικό όμως πρόβλημα είναι ότι σήμερα όχι μόνο δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αλλά ούτε να τον ερμηνεύσει.

Έτσι εδώ και δύο χρόνια που μπήκαμε στην εποχή του μνημονίου προτίμησε την εύκολη και καθόλα αποδεκτή επιλογή της απόρριψης του μνημονίου.

Το πρόβλημα είναι όμως ότι ποτέ δεν αποπειράθηκε να εξηγήσει με τεκμηριωμένο τρόπο ποια εναλλακτική προτείνει, αντίθετα επένδυσε στην συνθηματολογία, την καταστροφολογία και τον λαϊκισμό.

Μυστικά και ψέμματα και η δικαίωση της επουράνιας Αριστεράς

Εάν ο Γεωργιάδης ή ο Βορίδης όντως τελικά αναλάβουν κάποιο υπουργείο, θα οφείλεται και στην απροθυμία της ΔΗΜΑΡ να «λερώσει τα χέρια» της συμμετέχοντας στην προσπάθεια εξεύρεσης μιας θετικής λύσης.
Μάνος Ματσαγγάνης: Η κυβέρνηση Παπαδήμου και η Δημοκρατική Αριστερά

του Ανδρέα Γιάνναρου

Πολλά ακούω και κυρίως πολλά διαβάζω από χθες, ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου επιβλήθηκε από εξωθεσμικά συμφέροντα, ότι η τεχνοκρατία αντικαθιστά την πολιτική, ότι το τρίπτυχο ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ- ΛΑΟΣ συγκυβερνά και επίσημα και η Αριστερά δικαιώθηκε για τις προβλέψεις της.

Κανείς δεν μπορεί να προδικάσει και να προεξοφλήσει τίποτα ιδίως σε μια κρίσιμη και ιδιαίτερα ρευστή πολιτική και οικονομική κατάσταση. 

Θεωρώ ότι η κυβέρνηση εκτάκτου ανάγκης ήταν αναγκαία για την αποκατάσταση της δημοκρατικής ομαλότητας και την διατήρηση του ευρωπαικού προσανατολισμού. 

Η επιλογή Παπαδήμου με τις υπάρχουσες συνθήκες και τους δεδομένους σχηματισμούς σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο είναι η πιο ενδειδεγμένη λύση που μπορεί να μην προέκυψε από εκλογές αλλά αποτυπώνει την πλειοψηφία της κοινωνίας τουλάχιστον μέχρι σήμερα από τα δύο κόμματα εξούσίας και το ΛΑΟΣ.

Η μη επιλογή ενός πολιτικού προσώπου δεν φανερώνει και το τέλος της πολιτικής αλλά την εξάντληση ενός σάπιου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος που βασίστηκε στην οικογενειοκρατία, την κομματοκρατία και την κλεπτοκρατία. 

Άρα το πρόβλημα δεν είναι η αντικατάσταση της πολιτικής από την τεχνοκρατία αλλά το μπόλιασμα της με τεχνογνωσία και τεχνοκρατισμό πράγμα αναγκαίο σήμερα σε μία εποχή πολύπλοκων και πολυσύνθετων προβλημάτων που δεν επιλύνονται μόνο από το παραδοσιακό άξονα αριστερά-δεξιά και κεφάλαιο-εργασία.

Το ζήτημα λοιπόν που ετέθη στις πολιτικές δυνάμεις του τόπου για συμμετοχή σε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας δεν αφορούσε προγραμματικές, ιδεολογικές ή άλλες συγκλίσεις απλά την διερεύνηση ενός μίνιμουμ δεσμευτικού πλαισίου μέχρι τις εκλογές και από την συμμετοχή ή όχι των δυνάμεων αυτών θα διαμορφωνόταν και το πλαίσιο αυτό.

Δυστυχώς σε μια κρίσιμη στιγμή οι δυνάμεις της αριστεράς παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις προέταξαν το κομματικό και κυρίως το παραδοσιακό αριστερό τους λόγο από την αναγκαία προσαρμογή στις συνθήκες και την ανάγνωση της πραγματικότητας.

Αντί να συμμετέχουν στο πρόβλημα και με τις μικρές τους δυνάμεις και χωρίς να μικρομεγαλίζουν, να επιδιώξουν ορθολογική διαχείρηση της κρίσης με προστασία της κοινωνικής συνοχής, δίκαιης κατανομής των βαρών, φάνηκαν για ακόμα μία φορά ανέτοιμες να αναλάβουν την ευθύνη και περιχαρακώθηκαν πίσω από προεξοφλημένες ανακοινώσεις του τύπου "ανασύσταση του δικομματισμού" και "συγκυβέρνηση με την ακροδεξιά" και δεν θέλησαν να θυσιάσουν το πολιτικό και κομματικό όφελος μπροστά στο κοινωνικό.

Δυστυχώς όμως η ανασύσταση του δικομματισμού και η ενίσχυση της ξεονοφοβικής λαϊκής δεξιάς δεν φανερώνει μόνο την ανασύνθεση του αστικού μπλοκ εξουσίας αλλά και την απουσία της Αριστεράς από την κεντρική πολιτική σκηνή, έστω και αν η γραμμή της δικαιωθεί στον επουράνιο παράδεισο.

Η ανανεωτική αριστερά μπροστά στην ανάγκη υπέρβασης του σημερινού συντηρητικού status quo

του Ανδρέα Γιάνναρου*

"Η ανανεωτική αριστερά μάς τελείωσε; Όχι βέβαια"   Άγγελος Ελεφάντης

Η ανανεωτική αριστερά στην 40 χρονη και πλέον ιστορία της έχει επιβιώσει μέσα από διασπάσεις, συγκρούσεις, ιστορικές ήττες και ατέρμονες αναζητήσεις ..!

Ο μετασχηματισμός του κράτους, οι διακριτοί ρόλοι κράτους αγοράς, ο συνεχής προοδευτικός εκσυγχρονισμός, η αποκέντρωση εξουσιών, η αυτοοργάνωση, η άμεση δημοκρατία, η διαλεκτική μεταξύ μεταρρύθμισης και ριζοσπαστισμού και η ενίσχυση της κοινωνίας των πολιτών, η ανάπτυξη μαζικών αγώνων και η αυτονομία τους από την πολιτική, η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης και ο μεταρρυθμισμός ως εργαλείο ανάλυσης για ριζικές αλλαγές και όχι ως πεδίο ενσωμάτωσης στους μηχανισμούς του κράτους αποτελούν τα θεμελειακά στοιχεία της πλούσιας όσο και προβληματικής διαδρομής της ανανεωτικής αριστεράς έτσι όπως συγκροτήθηκε μετά από την αποστέωσή της από τον δογματισμό!

Σήμερα ο χώρος αυτός υποστηρίζεται από τρία κόμματα ( ΣΥΝ, ΔΗΜΑΡ, ΑΚΟΑ ) αλλά στην ουσία δεν εκφράζεται από κανένα κυρίως λόγω της συγκεντρωτικής οργανωτικής τους δομής (άτυπος δημοκρατικός συγκεντρωτισμός με σκληρούς μηχανισμούς) αλλά και της παραγωγής ιδεών. 

Η κρατικιστική νοοτροπία της σε συνδυασμό με την παλαιομαρξιστική ανάλυση της όσον αφορά το ρόλο του έθνους κράτους, την αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας αλλά και το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης την έχουν μετατρέψει σε συνταξιούχο της πολιτικής. 

Σήμερα το δίπολο Αριστερά-δεξιά, πρόοδος -συντήρηση, μεταρρύθμιση-απορρύθμιση είναι περισσότερο επίκαιρο από ποτέ αρκεί να ορίσουμε ότι αριστερό σήμερα δεν είναι η υπεράσπιση συντεχνιακών ή άλλων ακραίων αιτημάτων αλλά η υπέρβαση του σημερινού status quo και η προώθηση νέων κοινωνικών μορφών οργάνωσης που προστατεύει τόσο την ατομικότητα όσο και την κοινωνική συνοχή, θα εμφορείται από τα ιδεώδη του σοσιαλισμού, ισότητα, χειραφέτηση, κοινωνική δικαιοσύνη αλλά και από τις αρχές του ευρωπαικού διαφωτισμού και πολιτικού φιλελευθερισμού, ατομικά δικαιώματα και πολιτικά δικαιώματα, ορθός λόγος και κράτος δικαίου. 

Ο σύντομος εικοστός αιώνας έδειξε ότι εκεί όπου προτάχθηκε η ισότητα έναντι της ελευθερίας, δημιουργήθηκε μεγαλύτερη ανισότητα, και εκεί όπου προτάχθηκε η ελευθερία έναντι της ισότητας δημιουγήθηκε μεγαλύτερη ανελευθερία. 

Γι αυτό και σήμερα είναι αναγκαία η προάσπιση των θεσμών της φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας απέναντι σε φαιοκόκκινα δεσποτικά καθεστώτα, και η διεύρυνσή της με μορφές άμεσης δημοκρατίας ( δημοψηφίσματα, συμμετοχικό προϋπολογισμό, ανακλητότητα, εναλλαγή θητειών ).
Απέναντι στον λαϊκισμό -αριστερόστροφο και δεξιόστροφο, και τον ελιτισμό και το νεποποτισμό που έχει διαπεράσει την ελληνική κοινωνία απαιτείται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα σε όσους επιθυμούν την υπέρβαση του συντηρητικού σημερινού status quo.

Τέτοιες δυνάμεις βρίσκονται σε όλα τα κόμματα μα κυρίως στην αφανή κοινωνία, την βουβή πλειοψηφία που επειδή δεν έχει πρόσβαση στο κράτος μένει και χωρίς εκπροσώπηση. Άνεργοι, μισθωτοί που παράγουν κάτω από καθεστώς μαύρης εργασίας και υπερεκμετάλλευσης, αυτοαπασχολούμενοι και καινοτόμοι επιχειρηματίες που συμπιέζονται από τα δεσμά της γραφεικρατίας και των κολλητών, είναι η μεγάλη δεξαμενή όπου πρέπει να σφυρηλατηθεί μια νέα κοινωνική και πολιτική ενότητα!
Πριν από πολλά χρόνια ο Μαρξ προέτρεπε τους εργάτες να σπάσουν τις αλυσίδες τους και να ενωθούν, σήμερα οφείλουμε να προτρέψουμε όλες αυτές τις δυνάμεις να σπάσουν τις δικές τους αλυσίδες και να ενωθούν για την υιοθέτηση λύσεων στο σήμερα ενταγμένες στην απελευθερωτική προοπτική του αύριο.

*μέλος του Συνασπισμού, ιδρυτικό μέλος της e-κοινότητας Μεταρρυθμιστική Αριστερά