Για τους "νεοκομσομόλους" της ΛΑΕ: έχει κάτι να προσφέρει ένα ακόμη ΚΚΕ;

Τα παιδία παίζει...

Οι σύντροφοι της "αριστερής πλατφόρμας" του ΣΥΡΙΖΑ ολοκλήρωσαν τελικά την πορεία επιστροφής στα ορεινά καταφύγια της καθαρότητας με την δημιουργία της ΛΑΕ. Η πορεία ήταν μεγάλη και μακρόχρονη - από την διάσπαση του ΚΚΕ το 1990 μέχρι την Μεγάλη Επιστροφή στην μητρική αγκαλιά (ή κάπου παραδίπλα της αφού το ΚΚΕ δεν ξεχνά και δεν συγχωρεί...) πέρασαν 25 ολόκληρα χρόνια...
Αυτή ήταν και η "Μεγάλη Πορεία" των μεταναστευσάντων  - λόγω της κατάρρευσης του υπαρκτού και της απώλειας του ελέγχου στο κομμουνιστικό κόμμα λόγω διάσπασης - αλλά ιδεολογικά αμετ-ακίνητων, της παραδοσιακής αριστεράς.

Η αλήθεια είναι ότι η μεγάλη πλειοψηφία των τότε αποχωρησάντων από το ΚΚΕ όχι μόνο προσχώρησαν έστω και με δυσκολίες στην ανανεωτική ευρωπαϊκή λογική της αριστεράς αλλά συνεισέφεραν και στην ριζοσπαστικοποίησή της. Επίσης κατάφεραν μέσα από τις επιτροπές διαλόγου και κοινής δράσης να ενώσουν τελικά στον ΣΥΡΙΖΑ όλες σχεδόν τις τάσεις της αριστεράς σύγχρονης και παραδοσιακής, για πρώτη φορά. 

Το πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ έδειχνε να καρκινοβατεί για καιρό ανάμεσα στην αναγκαία φάση της ομόσπονδης δομής κινήματος των - πάνω από δέκα τότε - συνιστωσών και της δημιουργίας του ενιαίου κόμματος του απαραίτητου για την διακυβέρνηση. Στέφθηκε παρόλα αυτά με επιτυχία λόγω της κρίσης που επιτάχυνε με ιλιγγιώδεις ρυθμούς την φθορά του παλαιοκομματικού πολιτικού συστήματος. Πρόωρα μεν απαραίτητα δε, "ήρθε η ωρα της αριστεράς": όταν οι ανάγκες αλλαγής στην κυβερνητική διαχείριση γίνονται κατεπείγουσες και οι αποφάσεις για το σήμερα απόλυτα κρίσιμες, ποιος μπορεί να περιμένει την "βίαιη - έστω - ωρίμανση";

Ο ΣΥΡΙΖΑ σήκωσε το γάντι της πρόκλησης της συγκυρίας ζητώντας ψήφο διακυβέρνησης - και το σήκωσε ήδη το 2012 όταν πασιφανώς ήταν πολύ νωρίς να σηκώσει στις πλάτες του το βάρος. Όντας ακόμη στην κινηματική του φάση συγκυβερνούμενος από μια πλειάδα συνιστωσών που συναποφάσιζαν για κάθε τι ομόφωνα και με έναν προσωρινό κανονισμό λειτουργίας. Ίσως γι αυτό και δεν υπήρχε περίπτωση τότε να συνεργαστεί με άλλα κόμματα σε κυβερνητικό συνασπισμό.

Το δογματικό κομμάτι του πρώην κυρίαρχου "αριστερού ρεύματος" δεν πιέστηκε έτσι ιδιαίτερα από διλήμματα διακυβέρνησης  - απλά τον επόμενο χρόνο 2013 και όταν το ιδρυτικό συνέδριο απαίτησε την διάλυση των συνιστωσών και ένα ενιαίο κόμμα, προσπάθησε να καλύψει τις απώλειες από την προσχώρηση στην πλειοψηφία της ανανεωτικής ευρωπαϊκής του πτέρυγας -  με συμπερίληψη των πρώην συνιστωσών σε αυτό που αποκλήθηκε "αριστερή πλατφόρμα". Θα ήταν αδύνατον σε ένα κόμμα που για πρώτη φορά ένωνε όλη την αριστερά να λείπει και η "αριστερά του βιβλίου" ή "του δόγματος": με μια έννοια η "παραδοσιακή αριστερά" που έμενε στον μαρξισμό της βιομηχανικής επανάστασης και προσπαθούσε με αυτόν να διαβάσει τον καπιταλισμό της χρηματοπιστωτικής εποχής της παγκοσμιοποίησης.  Έχοντας παρά πόδα και τον ιδιότυπο ρεβανσισμό της δλδ την ανάγκη να δικαιωθεί από τις εξελίξεις για να μην αλλάξει - επειδή απλά, δεν μπορούσε να αλλάξει.

Από την αρχή της κρίσης ήταν εμφανής η προσπάθεια -από την πλευρά των παραδοσιακών - να ταυτιστεί η κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος με μια οποιαδήποτε κλασική κρίση του πρώην βιομηχανικού καπιταλισμού γενικώς. Και να δικαιωθεί έτσι η παραμονή σε παρωχημένες θεωρίες και επεξεργασίες στις οποίες ήταν προσκολλημένοι/ες και υπερασπίζονταν πεισματικά για να μην μολυνθούν από τον "αριστερό φιλελευθερισμό" των ανανεωτικών και ευρωπαϊστών συντρόφων τους. Έτσι η  αντιπολιτευτική αντιμνημονιακή ρητορεία του ΣΥΡΙΖΑ έφτανε στα άκρα της όταν την εξέφραζαν τα μέλη της πλατφόρμας υπονοώντας πράγματα πολύ πέραν από τις αποφάσεις του συνεδρίου και μιλώντας με την γνωστή ξύλινη γλώσσα της κύριας αντίθεσης κεφαλαίου και εργαζομένων -  σε αυτήν την λογική οι μεταρρυθμίσεις και ο εγκαταλελειμμένος αστικός εκσυγχρονισμός ήταν απλά ενσωμάτωση στο σύστημα, αν όχι "νερό στον μύλο της αντίδρασης". 

Ότι την ρητορική αυτή χρησιμοποιούσαν προερχόμενοι/ες από τον ισχυρό συνδικαλισμό του Δημοσίου και την πασοκική εποχή της συνδιοίκησης Δημοσίου και ΔΕΚΟ, δεν ήταν τυχαίο: στο μυαλό της πλατφόρμας κινητήρια δύναμη της οικονομίας είναι το κράτος και οι κρατικές επενδύσεις και όχι η ιδιωτική πρωτοβουλία. Και μιλώντας "ταξικά" ενίσχυαν τις θέσεις τους στα συνδικάτα του Δημοσίου και των ευγενών επαγγελμάτων δλδ αυτών των προνομιακών χώρων από τους οποίους οι κυρίαρχες ελίτ έπαιρναν παραδοσιακά κοινωνική συναίνεση δίνοντας ως αντάλλαγμα και με κομματικούς διορισμούς, αυξήσεις και επιδόματα που ούτε να ονειρευτούν δεν μπορούσαν οι εργαζόμενοι/ες στον ιδιωτικό τομέα. 

Στην πρώτη φορά αριστερή διακυβέρνηση η αριστερή πλατφόρμα μπήκε απρόθυμα φροντίζοντας με προσοχή να τηρηθεί η ποσόστωση  δλδ τα "δικαιώματά" της - αξιοποιώντας και την εστίαση, την απόλυτη συγκέντρωση της νέας κυβέρνησης στην μεγάλη διαπραγμάτευση και τις δυσκολίες της. Στην ίδια την διαπραγμάτευση, η ΑΠ δεν συνεισέφερε σχεδόν τίποτα πέραν ηρωικών δηλώσεων ακαμψίας, απειλών ρήξης και αποφασιστικότητας και υποσχέσεων για προκαταβολές για τον αγωγό των ρώσων που θα κάλυπταν τα προβλήματα ρευστότητας ή άλλων τρόπων που "υπήρχαν" πάντα για να αντιμετωπιστούν τυχόν προβλήματα ασφυξίας. Σποραδικά ακούγονταν και διάφορα ποτ-πουρί από παλαιοκομμουνιστικές ιδέες για υποχρεωτικό κρατικό δανεισμό των καταθέσεων, άμεση έξοδο από την ΕΕ αν χρειαστεί, επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και το εθνικό νομισματοκοπείο και άλλα πολλά εκτός κυβερνητικής γραμμής τα οποία διαψεύδονταν είτε από την κυβέρνηση είτε και από την ΑΠ. 

Στα δε υπουργεία που ανέλαβαν κεντρικά στελέχη της πλατφόρμας, οι επιδόσεις ήταν τραγικές ακόμη και σε προνομιακά πεδία δράσης όπως οι Σκουριές ή οι μικρομεσαίοι. 
Αντίθετα ήταν εμφανής η διαφοροποίηση με κεντρικές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ, βάσει των ιδεολογικών προτεραιοτήτων της πλατφόρμας: στις Σκουριές το εργοστάσιο που παρανομεί και καταστρέφει το περιβάλλον δεν κλείνει χάριν της μη απώλειας ...θέσεων εργασίας - και στους μικρομεσαίους δεν ασχολούμαστε με την ενοποίηση των ταμείων, με την κατάργηση των χαρατσιών του ΟΑΕΕ και την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας των ΜμΕ δλδ της ραχοκοκαλιάς της οικονομίας για να μην χάσει ...έσοδα το ταμείο και το Δημόσιο από το σταμάτημα της αφαίμαξης της επιχειρηματικότητας (δεν είναι τυχαίο ότι η συνδικαλιστική δύναμη της πλατφόρμας βρίσκεται στα ...θιγόμενα προνόμια του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ). Η πλατφόρμα ελάχιστη σχέση είχε και προφανώς έχει με τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας και η καχυποψία της για την επιχειρηματικότητα είναι εκείνη της προσέγγισης του δημοσίου ή κομματικού υπαλλήλου /επαγγελματικού στελέχους... δλδ τα λεγόμενα "κεκτημένα". Η αντίδραση των υπολοίπων σε αυτά, εν μέσω κρίσης και θυσιών, ήταν κοινωνικός αυτοματισμός...

Με το τέλος της διαπραγμάτευσης, μοιραία ήρθε και η ώρα της ολοκληρωμένης διακυβέρνησης. Εκεί τελείωσε και ο χρόνος συμμετοχής της πλατφόρμας  - τελείωσε η "ηρωική φάση". 

Τώρα που η κυβέρνηση της αριστεράς πέτυχε ότι μπορούσε - και συμβιβάστηκε σε αρκετά τα οποία οφείλει να εφαρμόσει αναμένοντας την κρίσιμη απομείωση του χρέους τον Οκτώβρη για να ολοκληρώσει την διαπραγμάτευση, η αριστερή πλατφόρμα την ίδια στιγμή, έχανε την δυνατότητα να παραμείνει στην συνθηματολογία - και ένας συμβιβασμός με τους εταίρους και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς αποδομεί αυτόματα την ίδια της την ταυτότητα: του καθαρού ασυμβίβαστου αντιμνημονιακού αντικαπιταλιστή. 
Όχι δεν είναι δυνατόν να διαχειριστούμε το σύστημα - επιστρέφουμε στα ορεινά, στην καθαρότητα α λα ΚΚΕ. 
Μακριά από μας η διαχείριση και η ενσωμάτωση... ακόμη και αν αυτό σημαίνει εγκατάλειψη του λαού στην τύχη του: εμείς να μείνουμε καθαροί κι εσείς κόψτε το λαιμό σας.

Ποια είναι όμως η ιδεολογία της πλατφόρμας που την εμποδίζει να γίνει μέρος της διαχείρισης; Μα η σκόπιμη ανυπαρξία σχεδίου κυβερνώσας αριστεράς - κάτι τέτοιο ταυτίζεται με την σοσιαλδημοκρατία και την ιδεολογική ενσωμάτωση στο "σύστημα". Η μόνη εκδοχή διακυβέρνησης που αντέχει η ΑΠ θα ήταν η "λαϊκή εξουσία" (που λέει και το ΚΚΕ) δλδ η επιλογή του λαού να έρθει σε ρήξη με την καπιταλιστική οργάνωση της κοινωνίας και να δώσει στην αριστερά την εντολή για εφαρμογή ενός αντικαπιταλιστικού σχεδίου - σήμερα ονομάζεται "η εντολή του ΟΧΙ" αλλά λίγη σημασία έχει: εννοούν ότι υπάρχει ήδη εντολή ρήξης, εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ και ανάληψης της εξουσίας από μια νεοκομμουνιστική πατριωτική αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προδώσει την εντολή αυτή...

Ονομάζουμε τους αμετ-ακίνητους της αριστεράς, νεοκομσομόλους, για να εκφράσουμε την εκτός τόπου και χρόνου επιστροφή του παλιού ονείρου που οδήγησε στον υπαρκτό  σοσιαλισμό. Αυτήν την στιγμή και για λίγες μέρες ακόμη θα ζήσουν με 25+ βουλευτές μια μικρή φαντασίωση της επερχόμενης επανάστασης: το όνειρο του απανταχού αριστεριστή επαγγελματία επαναστάτη. 

Ξεχνούν ότι η κίνησή τους είναι μια λαθροχειρία της εντολής του ελληνικού λαού στον ΣΥΡΙΖΑ "να διαπραγματευθεί εντός ευρώ" και να φέρει "μια καλύτερη συμφωνία" που ή δυνατόν να απέχει όσο περισσότερο γίνεται από τα δυο μνημόνια που προηγήθηκαν. 

Με αυτήν την έννοια η αφαίρεση της πλειοψηφίας από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι πραξικόπημα και αποστασία - με μια άλλη έννοια όμως είναι το αναμενόμενο τέλος της μεταπολίτευσης με την ανάληψη της εξουσίας και από την αριστερά και την μέσω αυτής βίαιης ωρίμανσής της, της νίκης του προοδευτικού ρεαλισμού και της τελικής ανανέωσης της αριστεράς μέσα από την εμπειρία της διακυβέρνησης - το τελικό στάδιο διαμόρφωσης μιας αριστεράς του μετασχηματισμού και της μεταρρύθμισης της κοινωνίας σε Ελλάδα και Ευρώπη και της αντικατάστασης της χρεοκοπημένης σοσιαλδημοκρατίας από νέες ριζοσπαστικές δυνάμεις. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ με την αποχώρηση της "αριστερής πλατφόρμας" έχει μια μοναδική ευκαιρία να αλλάξει ο ίδιος και να αλλάξει την χώρα. Χωρίς συντηρητικά ιδεολογικά αντανακλαστικά και κατάλοιπα, για την προοδευτική μεταρρύθμιση ενός πελατειακού παρασιτικού κομματικού κράτους που οι αστικές μεταπρατικές ελίτ δεν ήθελαν ή δεν μπόρεσαν να εκσυγχρονίσουν και να αναπτύξουν στηριζόμενες σε ενδογενείς παραγωγικές δυνάμεις, όπως κάνει κάθε κανονικό ευρωπαϊκό κράτος. 

Η "ελληνική εξαίρεση" έχει ανάγκη την αριστερά να την αντιμετωπίσει. Κι αυτό είναι ...πολύ για την συντηρητική παραδοσιακή "κουκουέδικη" προσέγγιση της πλατφόρμας. 

Οι νεο-κομσομόλοι καλούν τώρα απελπισμένα τους παλαιο-κομσομόλους του ΚΚΕ και τους μετα-κομσομόλους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ  - επί της ουσίας και στην κυριολεξία -  σε μέτωπο ανατροπής της ώριμης αριστερής προσέγγισης στην κρίση. 
Και δημιουργούν ένα ακόμη ΚΚΕ από κεκτημένη ιδεολογική ταχύτητα. 

Για να προσφέρουν τι και σε ποιους άραγε;

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

Η "συντεταγμένη έξοδος από το ευρώ" της αριστερής πλατφόρμας χρειάζεται δάνειο από τους εταίρους δλδ πάλι μνημόνιο (της δραχμής) - τελεία και παύλα

Καθείς εφ΄ω ετάχθη

του Σταμάτη Θεοδωρόπουλου*

Άνοιξαν οι «Ασκοί του Αιόλου» στον ΣΥΡΙΖΑ μετά το πρωινό όπου συμφωνήθηκε το νέο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας μέσω του ESM στο οποίο κατέληξε η σύνοδος της Ευρωζώνης. Και τι δεν ακούσθηκε όλο αυτό το χρονικό διάστημα.

Βέβαια οι «ασκοί» και το άνοιγμα» τους δεν είναι κάτι που εντυπωσιάζει, μιας και κοινό μυστικό ήταν πως πάντοτε υπήρχαν δυο βασικές, ριζικά αντίθετες ως τον πολιτικό – στρατηγικό τους προσανατολισμό αντιλήψεις, εντός του κόμματος, οι οποίες διαιωνίζονταν για χρόνια ολόκληρα και που γινόντουσαν διαρκείς προσπάθειες ώστε να διαφυλαχθεί η ενότητα, με «χρυσές τομές» και ισορροπίες.

Όσοι σήμερα «πέφτουν από τα σύννεφα» με την παρούσα κατάσταση κι όπως αυτή έχει διαμορφωθεί, στην καλύτερη των περιπτώσεων δεν ήταν κοντά στο κόμμα η απλά ζούσαν στο δικό τους φαντασιακό.

Το ότι υπήρχε διαφορετικότητα απόψεων εξάλλου το συνομολογεί και η ύπαρξη των δύο διαφορετικών πόλων – τάσεων, όπως αυτοί εκφράστηκαν μετά το 1ο Συνέδριο του Ενιαίου (πλέον) ) ΣΥΡΙΖΑ, αυτός της πλειοψηφούσας άποψης κι εκείνη της μειοψηφίας του κόμματος που σε βασικό-ηγετικό ρόλο το Αριστερό Ρεύμα, «στέγασε» μέρος μικρότερων συνιστωσών, δημιουργώντας μια Πλατφόρμα συνεργασίας με το συνθετικό «Αριστερή».

Κοινός παρανομαστής και λόγος του Αριστερού Ρεύματος και των συνιστωσών αυτών ήταν η πολιτική τους συμφωνία απέναντι σε αυτό που ονομάζεται ευρώ, όπου αμφότεροι οι «εταίροι» της Αριστερής Πλατφόρμας, άλλοτε πλαγίως κι άλλοτε ευθέως, τάσσονταν κατά «ερωτοτροπώντας» με τη λογική της εξόδου της χώρας από το κοινό νόμισμα και την επιστροφή της χώρας σε εθνικό, παρουσιάζοντας το ως μόνη λύση.

Και σήμερα αυτό διατυμπανίζουν και προβάλλουν, μια συντεταγμένη (όπως λένε) έξοδο από το ευρώ..

Μιας και «συντεταγμένη έξοδος» δεν σημαίνει τίποτε άλλο από μια νέα δανειακή συμφωνία με τους εταίρους, που τα χρήματα αυτής της συμφωνίας θα χρησιμοποιούντο για την μετάβαση στο νέο εθνικό νόμισμα.

Ένα νέο μνημόνιο δηλαδή που θα καταγραφόταν στην ιστορία ως «Μνημόνιο της Δραχμής» (ή όπως αποφασιζόταν η ονομασία αυτού του νομίσματος) ή πιο απλά Μνημόνιο εντός Δραχμής με ότι αυτό συνεπάγεται για το λαό και το βίο του.

Ο Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε δεν πρότεινε κάτι διαφορετικό στην ουσία. 

Αυτό ακριβώς πρότεινε κι εκείνος.

Αυτές λοιπόν οι μικρές τελείες του εσωκομματικού χάρτη, με αυτές τις αντιλήψεις, έγιναν θαυμαστικό εντός κόμματος μετά τη «συστέγαση» στην Αρ. Πλατφόρμα και ποτέ δεν εγκαταλείφτηκε από τους ίδιους, η διαφορετικότητα τους ως συνιστώσες απαξιώνοντας με αυτό τον τρόπο και υποσκάπτοντας (μα ποτέ ευθέως) την ενιαία δομή που επιχειρείτο στο κόμμα.

Επέμειναν άτυπα, μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε ενιαίο κόμμα τυπικά και όφειλαν να πάψουν οι συνιστώσες, να κυματίζουν τα «συνιστωσικά» τους λάβαρα και πανό σε κάθε διαδήλωση, κάτι που σφραγίστηκε και πρόσφατα, με δηλώσεις διαφωνούντων με την κυβέρνηση βουλευτών, που οι ίδιοι αν και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αναφερόντουσαν σε δηλώσεις και κείμενα τους δεν αρκέστηκαν στην υπογραφή του διαφωνούντος μα υπέγραφαν και τόνιζαν το όνομα της πάλαι ποτέ συνιστώσας τους.

Όμως με αυτά δεδομένα γεννάται ένα βασικό και κομβικό ερώτημα.

Κι αυτό διότι από τη στιγμή που ούτως η άλλως ο πολιτικός στόχος, το πολιτικό ζητούμενο της (Ενιαίας) Αριστερής Πλατφόρμας δεν ήταν και δεν είναι άλλος από την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την ευρωζώνη, τότε πολύ απλά και εύκολα καταλαβαίνει κανείς, πως όποια κι αν ήταν η συμφωνία που αναμενόταν να έρθει στην Ελλάδα, αν δεν ήταν κατά γράμμα αυτή που επιζητούσαν, θα αντιμετωπιζόταν με τον ίδιο τρόπο..

Αυτό συμβαίνει και σήμερα. Σαν έτοιμοι από παλιά – σαν θαρραλέοι λοιπόν.

Είναι πασιφανές, μια συμφωνία, όποια κι αν ήταν, πολύ δύσκολη όπως η παρούσα, η μια σχετικά καλή, δεν συμβαδίζει με το ζητούμενο της Αριστερής Πλατφόρμας και του σχεδίου «έξοδος» άρα θα απολάμβανε της ίδιας τύχης.

Δεν συμβαδίζει-Δεν έχει τύχη στήριξης -τόσο απλά.

Η Αριστερή Πλατφόρμα λοιπόν, έτσι όπως κύλησαν τα πράγματα και ότι επακολούθησε, υπό κανονικές- λογικές συνθήκες, ή θα έπρεπε να επικαιροποιήσει εάν θέλετε, την πολιτική της στρατηγική για την επίτευξη του πολιτικού της στόχου η να υπερασπιστεί την αρχική της στρατηγική, πράγμα το οποίο μοιάζει, προς το παρόν, να επέλεξε τελικά.

Η απόφαση αυτή όμως είναι υψηλού ρίσκου και βάζει σε περιπέτειες το ίδιο της το μέλλον και την ουσιαστική παρουσία της στα πολιτικά πράγματα της χώρας, μιας και η δυναμική της στην ελληνική κοινωνία, δεν μοιάζει να είναι τέτοια ώστε να επιτρέπει μεγάλα κι αισιόδοξα όνειρα. Μάλλον το αντίθετο.

Είναι άλλο η δυναμική που «έχτισε» με το πέρασμα του χρόνου εντός κόμματος κι άλλο η αποδοχή και η δυναμική της πρότασης της στο λαό. Και σε αυτό το δεύτερο το εγχείρημα δυστυχώς για την ίδια πάσχει.

Μετά τις γνωστές δηλώσεις για ΤτΕ και Νομισματοκοπεία επί του θέματος, που καλύτερα να ξεχαστούν για το καλό όλων, κάποιος θα περίμενε να κατατεθεί κάτι που έστω να μοιάζει με πρόταση στα «πανελλαδικά γενέθλια» της ιστοσελίδας του Αρ. Ρεύματος-Ισκρα, αρχής γενομένης από την συγκέντρωση στο γήπεδο του Πανελληνίου η έστω λίγο αργότερα στο τουρ των στελεχών του ανά τη Ελλάδα.

Λευκή σελίδα

Δεν κατατέθηκε ποτέ τίποτα που να δικαιολογεί τη στάση της, αντιθέτως η ανυπαρξία ολοκληρωμένης αντιπρότασης έγινε αισθητή σε ολόκληρο το λαό μιας και περίμενε έστω και μια κουβέντα λόγο της διάστασης που πήρε το θέμα και που τα Μέσα Μαζικής Κατεύθυνσης μέσω της Ενημέρωσης φώτιζαν και φωτίζουν αρκούντως ικανοποιητικά, προβάλλοντας έτσι το δήθεν ανυπέρβλητο πρόβλημα Τσίπρα στο εσωτερικό του κόμματος του.

Ένα «πολιτικό σχέδιο» όμως, χωρίς πρόταση, ούτως η άλλως, δεν είναι καν σχέδιο αλλά «πολιτική φαντασίωση». Και αυτή η φαντασίωση ταλαιπώρησε τον ΣΥΝ παλαιότερα και τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, αρκετά.

Εάν δεν παραμείνεις όπως οφείλεις να παλέψεις μέσα στο κάκιστο ναι, (σ’ αρέσει δεν σ’ αρέσει) ελληνικό-ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πολιτικό τοπίο ώστε να αλλάξεις τα κακώς κείμενα, να αντιπαλέψεις τους οραματιστές μιας κακής Γερμανοκρατούμενης Ευρώπης, όπως η ομάδα Σόϊμπλε και οι συν αυτήν και αντιμετωπίζεις το πλέον σοβαρό πρόβλημα της χώρας απλά με τον γνωστό κλασσικό αρνητισμό και μόνο ,είναι δραπέτευση από τη μάχη και τίποτα το αγωνιστικό δεν εμπεριέχει η στάση σου.

Κι αυτό ο λαός το βλέπει.

Τι κι αν φωνάζεις ολημερίς θέλοντας να πείσεις για την μεγάλη και σπουδαία αγωνιστικότητα σου όταν σε βλέπουν όσοι σε εμπιστεύτηκαν να το βάζεις στα πόδια και να εγκαταλείπεις το πεδίο της μάχης;

Άδικος κόπος. Δεν πείθεις κανέναν.

Αν μάλιστα τυχαίνει να συμφωνείς έστω και δια της πλαγίας, με το ζητούμενο της ομάδας Σόϊμπλε; Κι αυτό ο κόσμος το βλέπει και διερωτάται πως είναι δυνατόν.

Άσχετο αν η αφετηρία και τα ελατήρια σου, όπως λες, είναι διαφορετικά από εκείνους (τι σημασία έχει το γιατί και το πως για τον λαό όταν το ζητούμενο είναι ίδιο και περνάει από την πλάτη του), είναι πασιφανές πως οδηγείσαι σε αδιέξοδο – τέλος.

Κατάφερες την πολιτική αυτοχειρία σου περήφανα.

Το γιατί αποφάσισες αυτή την επιλογή:

• Δεν αφορά το λαό και κανείς δεν ενδιαφέρεται, αφορά μόνο εσένα που την επέλεξες.
• Όπως γίνεται με όλες τις επιλογές της ζωής κρινόμαστε από το αποτέλεσμα τους.
• Είτε είμαστε σε θέση να το καταλάβουμε αυτό, είτε όχι.

Και ποιος να νοιαστεί και τι να του πεις; 

Πως εγκλωβίστηκες από τον ίδιο σου το μηχανισμό; 

Αυτόν που επί χρόνια έστηνες με προσοχή, με συγκεκριμένη ρητορική και ασφυκτικά όρια-τοίχους που είχες επιβάλλει και πως αν τώρα κάνεις αλλιώς θα φαινόταν η γύμνια δια του πρακτικά ανέφικτου;

Ποιόν ενδιαφέρει αν όσα νόμιζες στα στενά σου πλαίσια, αποδείχθηκε κι ας μην το παραδέχεσαι, ήταν ανέφικτα;

Διότι άλλο η ιστορία, άλλο η πολιτική φιλοσοφία, άλλο τα βιβλία κι άλλο η πράξη.

Άλλο οι ασκήσεις επί χάρτου, του 1900 μάλιστα που ήσουν ...

Συγγνώμη "αριστερή πλατφόρμα", αλλά η ζωή είναι αλλού...

Το χαμένο στοίχημα του "ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ" και η επόμενη μέρα

Mια επίπλαστη ενότητα στον ΣΥΡΙΖΑ με θυσία και βάσανο της κοινωνίας δεν είναι πια επιτρεπτή - η ζωή απειλείται ακόμη από την λιτότητα και τις δημοσιονομικές περικοπές, η παραγωγή φθίνει, οι επιχειρήσεις κλείνουν, η ανασυγκρότηση φωνάζει "ή τώρα ή ποτέ".

Συγγνώμη "αριστερή πλατφόρμα", αλλά η ζωή είναι αλλού

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου από το tvxs

Ο ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2013, ιδρύθηκε και επίσημα - μετά από πολύχρονη παρουσία ως συνεργατικό σχήμα μιας ντουζίνας περίπου πολιτικών δυνάμεων - ως ενιαίο κόμμα της αριστεράς. Στις πρώην συνιστώσες, όσες αντέδρασαν - που μέχρι τότε συγκυβερνούσαν αριστίνδην - δλδ ισότιμα, ανεξαρτήτως μεγέθους - ως κονκλάβιο των σοφών της αριστεράς και μοιραζόντουσαν αναλογικά (;) την κρατική επιδότηση - δόθηκε χρόνος να διαλυθούν λίγο μετά από το συνέδριο και να απορροφηθούν κανονικά στο ενιαίο κόμμα. 

Το "ενιαίο κόμμα" και η "βίαιη ωρίμανση" ήταν απαραίτητες προϋποθέσεις για να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση. Γιατί κακά τα ψέμματα: ένα ομόσπονδο σχήμα, μπορεί να είναι πολυσυλλεκτικό, μπορεί να έχει χαρακτηριστικά κινήματος και να συσπειρώνει μια ποικιλία αιτημάτων και πρωτοβουλιών αλλά δεν μπορεί να κυβερνά - και αυτό ήταν σε γνώση των δυνάμεων του παλιού ΣΥΝ που σχεδίαζαν βάσει της εμπειρίας τους ως κυρίαρχη δύναμη στον χώρο της αριστεράς, τον δρόμο προς την εκλογική νίκη του νέου κόμματος. 

Ο ίδιος ο ΣΥΝ διαλύθηκε παράλληλα με το ιδρυτικό συνέδριο. Άλλες συνιστώσες όχι. Και όχι μόνο αυτό, αλλά συνέχισαν στην νοοτροπία της αναλογικότητας στην στελέχωση του κομματικού μηχανισμού με αποκορύφωμα την διεκδίκηση επίσης αναλογικά υπουργικών και άλλων κυβερνητικών θώκων από την αριστερή πλατφόρμα κατ΄αναλογίαν δύναμης και όχι πολιτικού προτάγματος. Είχαμε έτσι ανθρώπους που δεν πίστευαν στις αποφάσεις του κόμματος (έχοντας επανειλημμένα μειοψηφήσει στην αντίθεσή τους με κεντρικές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ, όπως παραδέχεται τώρα η "αριστερή πλατφόρμα") να καλούνται να υλοποιήσουν την κυβερνητική γραμμή σε καίριους για την οικονομία και την ανάπτυξη τομείς! 

Παραγωγική ανασυγκρότηση και περιβάλλον ή ακόμη και το ασφαλιστικό κληρώθηκαν στην εποπτεία της αντιπολιτευόμενης μειοψηφίας του κόμματος, λίγο εξ ανάγκης για ηρεμία μεσούσης της διαπραγμάτευσης, λίγο από κεκτημένη ταχύτητα του κομματικού μηχανισμού στην αναλογικότητα. Σημασία έχει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε σαν ενιαίο κόμμα λειτουργούσε ούτε σαν ενιαίο κόμμα κυβερνούσε. Οι παλινωδίες στις Σκουριές (με πρόταγμα την προστασία των εργαζομένων στην καταστροφική για το περιβάλλον επένδυση), η επιλογή και νέων μονάδων λιγνίτη αντί επένδυσης στις ΑΠΕ για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, η επιβράβευση των κυνηγών ως περίπου φυσιολατρών και προστατών του περιβάλλοντος αλλά και η αφλογιστία στο ασφαλιστικό, η μη εφαρμογή του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ για τους μικρομεσαίους στο καίριο ζήτημα του χαρατσιού του ΟΑΕΕ που τους καθιστά ανασφάλιστους και χωρίς σύνταξη (μόνο η αποποινικοποίηση πραγματοποιήθηκε στο παρά πέντε) αλλά και του προστίμου-ξαφνικού θανάτου για τις μικρές επιχειρήσεις (10.500 €) του ανάλγητου νεοφιλελεύθερου Βρούτση της ΝΔ, είναι δείγματα γραφής των υπουργείων της "αριστερής πλατφόρμας". Και προφανώς υλοποίηση άλλης γραμμής από την κυβερνητική, σε εποχή που κανένα μνημόνιο δεν εμπόδιζε τους υπουργούς της ΑΠ να εφαρμόσουν τα ψηφισμένα του συνεδρίου...

Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ, μπροστά στην δοκιμασία του νέου μνημονίου που πρέπει να διαχειριστεί στον μακρύ δρόμο της απεμπλοκής από το μη βιώσιμο χρέος, έχει ταυτόχρονα να λύσει και το πρόβλημα της ενοποίησής του. Το ένα είναι προαπαιτούμενο για το άλλο. Ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει - ενιαία στάση απέναντι στο τι μέλει γενέσθαι επίσης. Αν το κόμμα ήταν ενιαίο, η εσωτερική αντιπολίτευση θα διαφωνούσε μέσα στο κόμμα αλλά θα πειθαρχούσε στο κοινοβούλιο ή θα αποχωρούσε παραδίδοντας τις έδρες της στην πλειοψηφία,  ιδρύοντας ή προσχωρώντας σε, μιαν άλλη πολιτική δύναμη.

Τώρα η εσωτερική αντιπολίτευση διεκδικεί ως κόμμα μέσα στο κόμμα  ...ολόκληρο το κόμμα. Και το έκτακτο συνέδριο απειλείται να γίνει, αντί συνέδριο επικαιροποίησης του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ στις νέες συνθήκες και ειδικά ένα συνέδριο διαμόρφωσης του αριστερού σχεδίου για την επείγουσα παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, απλά ένα συνέδριο διάσπασης. Όπου όλα τα σημαντικά θα περάσουν σε δεύτερη μοίρα μπροστά στην μικροπολιτική και τα κουκιά της κάθε παράταξης. Ένα τέτοιο συνέδριο δεν έχει νόημα - απλά θα διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ και θα εκνευρίσει την κοινωνία που θα της έχουν γυρίσει την πλάτη για να λύσουν τους μεταξύ τους λογαριασμούς.

Νόημα σήμερα έχουν οι καθαρές λύσεις. Και καθαρές λύσεις προέρχονται από την καταφυγή στην λαϊκή εντολή, όχι στους πολέμους των μηχανισμών. Στο κάτω κάτω τα κόμματα δεν υπάρχουν αυτόνομα, αλλά για να λύνουν τα προβλήματα των πολιτών με την ορθή διακυβέρνηση και την αύξηση του εθνικού προϊόντος - στην αναδιανομή του οποίου συγκρούονται ως δεξιά και αριστερή προσέγγιση. Αν αποτύχουν στο πρώτο, δεν υπάρχει το δεύτερο - η αναδιανομή. Μένει η αναδιανομή της φτώχειας.

Οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις έπεσαν γιατί απέτυχαν να ανακόψουν την φτώχεια. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να προτείνει μια πορεία ανασυγκρότησης μέσα στις νέες συνθήκες και τα πλαίσια της νέας δεσμευτικής δανειακής σύμβασης. Και να παρουσιάσει τον οδικό χάρτη της απεμπλοκής. Είναι τεχνητή η ένταση που υπάρχει αυτήν την στιγμή ανάμεσα στους οπαδούς της ρήξης τώρα και τον κυβερνώντα ΣΥΡΙΖΑ. Και παραπλανητική. Θα μπορούσε να ξεπεραστεί με δημοκρατικές καταστατικές διαδικασίες εντός και να μην απασχολεί το κόμμα την κοινωνία με τα άλυτα προβλήματά του. 

Αλλά η μορφοποίηση της πολιτικής διαφωνίας της "αριστερής πλατφόρμας" σε πρόβλημα επιβίωσης της κυβέρνησης και άρα πρόβλημα της κοινωνίας έγινε αναπόφευκτη λόγω της επιβίωσης των συνιστωσών και της παραβίασης του ιδρυτικού συμβολαίου του κόμματος. Αποτέλεσμα της υπερίσχυσης του ισορροπισμού - που είναι η ιδεολογία των μηχανισμών  - απέναντι στην εκπεφρασμένης πλειοψηφική θέληση του κόμματος - που είναι η ιδεολογία των μελών του και των ψηφοφόρων του. Πως τίθεται ζήτημα προδοσίας επειδή η κυβέρνηση δεν υιοθέτησε την άποψη της μειοψηφίας για έξοδο από το ευρώ; Πόθεν τεκμαίρεται ότι υπήρξε εκλογική εντολή ή κομματική απόφαση για εφαρμογή οποιουδήποτε σχεδίου Β αγνώστου στους ψηφοφόρους και τα μέλη; Πως διεκδικεί η "αριστερή πλατφόρμα" το κόμμα όταν η εντολή ήταν "σκληρή αντιμνημονιακή διαπραγμάτευση αλλά εντός ευρώ";

Αν μείνουμε στις λέξεις, τότε είμαστε στην περιοχή της πλατφόρμας... "δεν μας ψήφισαν για να εφαρμόσουμε μνημόνιο". Σύμφωνοι. Αλλά "ισχύει επίσης ότι "δεν μας ψήφισαν για να βγούμε από το ευρώ", "δεν μας ψήφισαν για να περάσουμε σε εθνικό νόμισμα", "δεν μας ψήφισαν να βγούμε από την ευρωζώνη και την ΕΕ". Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποφασίσει συλλογικά πως να προσαρμόσει την τακτική του στις νέες συνθήκες χωρίς να απεμπολήσει την στρατηγική εξόδου από την μνημονιακή εξάρτηση. Συλλογικά - εφόσον δεν έχει αλλάξει στρατηγική και στόχευση, απλά συνάντησε τοίχο στην άμεση εφαρμογή τους και δυσμενή συσχετισμό που αποκαλύφθηκε και δυσμενέστερος των αρχικών προβλέψεων. Έως την πραγματοποίηση ενός άμεσου grexit βρήκε μπροστά του.

Είναι απαραίτητο να πέσει η κυβέρνηση για να γίνει αυτή η προσαρμογή; Η πλατφόρμα λέει ναι - και καταψηφίζει την κυβέρνηση της αριστεράς! Μπορούμε να εμπιστευθούμε ότι αυτή η κυβέρνηση θα σχεδιάσει με ότι μπόρεσε να πετύχει και όσα ισοδύναμα ή παράλληλα εφαρμόσει, την απεμπλοκή από το δυσβάσταχτο χρέος και τις υποχρεωτικές δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια που τις συνοδεύουν; Η "αριστερή πλατφόρμα" λέει όχι και δεν δίνει ψήφο εμπιστοσύνης, ρίχνοντας την κυβέρνηση -λίγη σημασία έχει α αυτό θα εκφραστεί με παρών, όχι ή αποχή! Κι όμως: το κόμμα δεν αποφάσισε - έχει προγραμματίσει έκτακτο συνέδριο γι αυτό. Και στο μεταξύ, η κυβέρνηση δεν απεμπολεί τις ευθύνες της στην διαχείριση της κατάστασης, δεν φυγομαχεί, δεν αφήνει στην τύχη της ενώ γύρω περιπλανιέται το φάντασμα της άτακτης χρεοκοπίας, την κοινωνία και επίσης τους ανθρώπους που την εμπιστεύθηκαν. 

Τι ακριβώς λοιπόν ζητά η "αριστερή πλατφόρμα";

Να πληρώσουν άλλοι την προχειρότητά τους στην διατύπωση εναλλακτικής πρότασης. Να πληρώσουν άλλοι για κάθε πρόταση που μειοψήφησε από όσες  κατέβασαν στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ - δλδ την αποτυχία τους να πείσουν το κομματικό σώμα. Να πληρώσουν άλλοι και μάλιστα η πλειοψηφία και ο λαός, εφαρμόζοντας τα τυχοδιωκτικά σχέδια της κοπής νέου νομίσματος ή των επιδρομών στο νομισματοκοπείο και την ΤτΕ για κατάσχεση αποθεματικών σε χαρτονόμισμα που δεν μπορεί να κυκλοφορήσει. Με το ζόρι δλδ να εφαρμοστεί το σχέδιο της μειοψηφίας, μόνο και μόνο επειδή έγινε ανεκτό τόσο καιρό χάριν του ισορροπισμού να λειτουργεί ως κόμμα μέσα στο κόμμα...

Αυτό δεν είναι αριστερά, είναι θράσος. Είναι η κλασική περίπτωση "δώσε θάρρος στον χωριάτη να σου ανέβει στο κρεβάτι". Δεν είναι πολιτική καν - είναι μικροπολιτική. 

Κι όσοι επίσης αριστεροί/ές βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου  δεν ξέρουν ακόμη τι να επιλέξουν ανάμεσα στο όχι, το ναι και το παρών ή την αποχή, καλόν είναι να πάψουν να κλαίγονται και να γκρινιάζουν και να αναλάβουν τις ευθύνες τους - δεν εκλέχτηκαν για να μοιρολογούν αλλά για να αποφασίζουν.

Καλώς ή κακώς, ένα ομοσπονδιακό κόμμα δεν κυβερνά. Ούτε μια κυβέρνηση χωρίς την δεδηλωμένη, έρμαιο στους εκβιασμούς της παλαιοκομματικής αντιπολίτευσης. 
Οι εκλογές είναι αναπόφευκτες. 

Ας συγκρουστούν εκεί τα διαφορετικά πολιτικά σχέδια και μέσα στην Αριστερά και ας αποφασίσει ο λαός για τα περαιτέρω. Κι ύστερα, αν ο ΣΥΡΙΖΑ παραμείνει στο πηδάλιο, ας λύσει στο επερχόμενο συνέδριό του το πρόβλημα της επιβίωσης και ανασυγκρότησης της κοινωνίας και της χώρας μας στις νέες συνθήκες - τα κομματικά του προβλήματα δεν αφορούν κανέναν και η αμέλειά του να εξασφαλίσει την αφομοίωση των συνιστωσών σε ενιαίο, κανονικό κυβερνών κόμμα δεν αφορά την κοινωνία. Και μια επίπλαστη ενότητα στον ΣΥΡΙΖΑ με θυσία και βάσανο της κοινωνίας δεν είναι πια επιτρεπτή - η ζωή απειλείται ακόμη από την λιτότητα και τις δημοσιονομικές περικοπές, η παραγωγή φθίνει, οι επιχειρήσεις κλείνουν, η ανασυγκρότηση φωνάζει "ή τώρα ή ποτέ". 

Συγγνώμη "αριστερή πλατφόρμα", αλλά η ζωή είναι αλλού.

1ον Συμφωνία και 2ον Κουπί Τέλος - οι "πολύ αριστεροί" του ΣΥΡΙΖΑ έκαναν πρώτοι το λάθος...

Γιάννης Καλαϊτζής/efsyn

Η κυβέρνηση πέρασε την συμφωνία - έχασε την δεδηλωμένη. Η αριστερή πλατφόρμα έκανε το μοιραίο λάθος και ελευθέρωσε τα χέρια του Αλέξη Τσίπρα και της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ: 

μπορούν τώρα εντελώς θεσμικά και δημοκρατικά να ζητήσουν την λαϊκή επιδοκιμασία (ή αποδοκιμασία) στην πορεία που επέλεξαν με την νέα συμφωνία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και ταυτόχρονα να εξασφαλίσουν την απρόσκοπτη εφαρμογή του πολιτικού τους σχεδίου χωρίς εσωτερικές τρικλοποδιές στην ανασυγκρότηση κράτους και παραγωγής. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, που λέει και η παροιμία.

Οι εκλογές έρχονται πολύ γρήγορα και με το ελάχιστο κόστος: πριν ανοίξουν τα σχολεία, η αγορά και η διαπραγμάτευση για τον τρόπο της συμφωνημένης μείωσης του χρέους. Ο λαός μπορεί να ανανεώσει την εντολή του στις αλλαγές που προέκυψαν στον σχεδιασμό του ΣΥΡΙΖΑ στις νέες συνθήκες που προέκυψαν από την τρέχουσα ευρωπαϊκή πραγματικότητα  - και να επιλέξει το πολιτικό σχέδιο της αρεσκείας του μετά την οριστική κατάρρευση των ιδεολογημάτων της μεταπολιτευτικής περιόδου μπροστά στην εισβολή του ρεαλισμού και στις τάξεις της κυβερνώσας αριστεράς. Τώρα κρίνονται όλοι/ες και όλα επί του πρακτέου. 

Κι αυτό είναι το μεγάλο όφελος από την πολύμηνη πεισματική διαπραγμάτευση της ελληνικής πλευράς: ότι ήταν δυνατόν να πετύχουμε το πετύχαμε υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες - τώρα απομένει να διαχειριστούμε όσο γίνεται καλύτερα ότι συμφωνήθηκε, να κάνουμε το κράτος μας κανονικό, να συντρίψουμε συντεχνίες και καρτέλ, να φέρουμε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα υπό συνθήκες ισονομίας στα δικαιώματα και τις απολαβές, να φτιάξουμε ανεξάρτητους θεσμούς και να βοηθήσουμε τους παραγωγούς να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους στην ανασυγκρότηση, χωρίς γραφειοκρατία, φόρους υπέρ συντεχνιών και (κομματικό) κράτος τιμωρό στην επιχειρηματικότητα.

Όλα αυτά δεν γίνονται με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα (που τιμωρούνται για τις επιλογές τους σε πρόσωπα και την ανοχή στα κόμματα μέσα στο κόμμα) να τραβούν κουπί για να μένουν κάποιοι αλώβητοι, καθαροί και δικαιωμένοι/ες στην ...ορεινή τους ασφάλεια. Τώρα, έκαστος εφ΄ ω ετάχθη. 

Θα ξεδιπλωθούν -επιτέλους- τα διαφορετικά πολιτικά σχέδια επί του πρακτέου, θα κριθούν από τον λαό και ο κάθε κατεργάρης θα πάει στον πάγκο του: άλλοι/ες για να υλοποιήσουν την λαϊκή εντολή άλλοι/ες για να γυαλίζουν τα μετάλλια ή τις εύφημες μνείες του συστήματος. 

Οι αντιρρησίες του ΣΥΡΙΖΑ έκανα πρώτοι την λάθος κίνηση, επιτρέποντας όμως έτσι στο σύστημα της αριστεράς να αυτοκαθαρθεί μέσα από την λαϊκή εντολή και να χρησιμοποιήσει το συνέδριό της όχι για εσωκομματικά ξεκαθαρίσματα αλλά για διαμόρφωση του σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης για τα επόμενα κρίσιμα χρόνια. 

Αργά ή γρήγορα το λάθος αυτό θα γινόταν εξ αιτίας κεκτημένης αντιμνημονιακής ταχύτητας - άλλωστε κι αυτοί θέλουν εκλογές το συντομότερο πριν ξεθωριάσει το νέο αντιμνημονιακό όραμα. Προλαβαίνουν να παίξουν λίγο ακόμη με τις λέξεις, το ανύπαρκτο σχέδιο Β που με προχειρότητα όση και η ευθύνη τους προσπαθούν να υποδυθούν βιαστικά και τα λόγια της πλώρης με τα όποια αποπειρώνται να αναμετρηθούν με την αδυσώπητη πραγματικότητα της χώρας. Αλλιώς δεν είχαν μέλλον ούτε εντός ούτε εκτός ΣΥΡΙΖΑ. 

Η κίνησή τους απογυμνώνει την αριστερά από την παραμυθία του ενός σχεδίου και της μιας θεωρίας και την φέρνει πιο κοντά στην πραγματικότητα: η αριστερά αποτελείται από πολλές θεωρίες και πολλά πολιτικά σχέδια - που ενίοτε μπορούν να συμπορευθούν αλλά μέχρις ενός σημείου: μέχρι να διώξουν τον εισβολέα, τον κατακτητή, την ντόπια τρόικα - αλλά μετά πρέπει και να κυβερνήσουν - κι όλα μαζί δεν γίνεται. Εκεί ένα από τα σχέδια θα πλειοψηφήσει και θα υπηρετηθεί από τα μέλη της πλειοψηφίας. Τελεία και παύλα.

Το αν το διαζύγιο θα είναι ή όχι βελούδινο, είναι η επιθυμία μας αλλά δεν είναι το θέμα μας: η σφοδρότητα των καταγγελιών φέρνει ψήφους, οπότε μην περιμένουμε πολυτέλειες. Στην πολιτική - και την αριστερά - ο σκοπός αγιάζει τα μέσα: το είδαμε στον χειρισμό των διαδικασιών της Βουλής από την ΠτΒ, χάριν και μόνο της αντικυβερνητικής της επιλογής...

Στο εξής όσοι και όσες έκριναν με ευκολία τον πολύμηνο διαπραγματευτικό αγώνα της κυβέρνησης θα κριθούν με την σειρά τους από τον λαό.

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

"Πολύ αριστεροί" του ΣΥΡΙΖΑ: Συγκλονιστική άγνοια κινδύνου ή αδιαφορία για τη ζωή των πολιτών;

Η ασφάλεια της επαναστατικής αντιπολίτευσης!

του Δημήτρη Χρήστου

Ολοκληρώθηκε η συμφωνία με τους εκπροσώπους των θεσμών. Η συμφωνία δεν ήταν αυτή που θα θέλαμε, αλλά δίνει ένα τέλος σ' αυτή την κρίση ρευστότητας και αστάθειας της ελληνικής οικονομίας. Εξασφαλίζει χρόνο για να αντιμετωπιστεί η καταστροφή. Η ερώτηση αν μπορούσαμε να αποσπάσουμε κάτι καλύτερο έπειτα από 20 συνεδριάσεις του Eurogroup και 7 έκτακτες Συνόδους Κορυφής είναι δύσκολο να απαντηθεί. 

Στο ερώτημα αν υπήρχε εναλλακτική λύση, πρώτη απάντηση ήταν το βελούδινο διαζύγιο του Σόιμπλε και δεύτερη η απάντηση, χειρότερη από την πρώτη, από τον Π. Λαφαζάνη, τον Κ. Λαπαβίτσα και την Αριστερή Πλατφόρμα. Η λύση αυτή ονομάζεται ασύνταχτη χρεοκοπία και επιστροφή στη δραχμή!

ΑΠΟ ΑΠΟΨΗ πολιτικών συμμαχιών, δεν υπάρχει προεργασία και εκτίμηση πώς θα βρούμε την απαραίτητη υποστήριξη στην πολύ δύσκολη και επικίνδυνη κατάσταση, έστω στην αρχή της μετάβασης. Όπως έχω αναφέρει, όλες οι τρίτες χώρες με σοβαρά συναλλαγματικά διαθέσιμα, όπως η Κίνα, η Ρωσία, το Ιράν, έχουν διαμηνύσει στις επαφές που έχουν προηγηθεί για επενδύσεις σε αναπτυξιακά προγράμματα και πρωτοβουλίες ότι απαραίτητη προϋπόθεση συμμετοχής είναι η παραμονή της χώρας στο ευρώ. 

Πού στην ευχή στηρίζονται όσοι υποτιμούν ή αδιαφορούν για την πραγματικότητα;

ΔΕΥΤΕΡΟ: Το ΚΚΕ υποστηρίζει συνεχώς ότι η έξοδος από το ευρώ αυτή τη στιγμή, με ασύντακτο τρόπο, θα πλήξει κυρίως τα μεσαία και φτωχά στρώματα και θα πολλαπλασιάσει τον πλούτο των κεφαλαιοκρατών που έχουν φυγαδεύσει τεράστια χρηματικά ποσά στο εξωτερικό. Υπάρχει απάντηση σε αυτήν την ένσταση;

ΤΡΙΤΟ: Οι θέσεις για επιστροφή στη δραχμή και η αποκλειστική συνεργασία με ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ από το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και μετά, κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή υποβαλλόταν από την Αριστερή Πλατφόρμα για να εγκριθούν ως θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς επιτυχία, μέχρι να προκύψει η... ευκαιρία της κρίσης. 

Αυτά τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα από ανθρώπους, που, πλην Λαπαβίτσα, ελάχιστη επαφή έχουν με τις οικονομικές επιστήμες αλλά και με την πραγματική οικονομία.

ΤΕΤΑΡΤΟ: Πώς είναι δυνατόν να πιστεύουν Λαφαζάνης και Λαπαβίτσας ότι μέσω του εθνικού νομίσματος ανοίγει αυτόματα ο δρόμος προς τον σοσιαλισμό, χωρίς να παρουσιάζουν αυτή την πορεία; Πόσο μάλλον που αυτός ο σοσιαλισμός που πιστεύουν έχει καταρρεύσει παταγωδώς και πλην της Ελλάδας, δεν υπάρχει Αριστερά στην Ευρώπη που να προκαλεί την εμπιστοσύνη των πολιτών. 

Χωρίς καμιά κριτική για τις αιτίες της αποτυχίας, χωρίς ιδέα και προσπάθεια για το νέο υπόδειγμα της αριστερής πρότασης, μόνο με την πίστη στα εικονίσματα έχουμε τον δογματισμό της νέας εποχής. Δεν έγινε αντιληπτό πως στην Ισπανία τα ελληνικά capital controls τρόμαξαν τους πολίτες και μείωσαν την εμπιστοσύνη στο Podemos;

ΕΙΝΑΙ συγκλονιστική η άγνοια κινδύνου και η αδιαφορία για τις επιπτώσεις στη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων πολιτών. Εδώ, στην υποτιθέμενη περίπτωση αποτυχίας του εγχειρήματος της δραχμής, δεν σηκώνει "μας συγχωρείτε, λάθος". Αν κατεδαφίσεις από κακό υπολογισμό ένα σπίτι, δεν μπορείς να πεις στον ιδιοκτήτη τώρα φτιάχ' το μόνος σου. Προσωπικά, γνωρίζοντας από το 1974 και μετά τα περισσότερα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας, εκπλήσσομαι με την αφέλεια που προσεγγίζουν τέτοιας επικινδυνότητας πειράματα. Η μόνη εξήγηση που έχω βρει γι' αυτό που κάνουν είναι ότι, επειδή με αυτά που λένε δεν πρόκειται να συγκινήσουν τον ελληνικό λαό ώστε να τους εμπιστευτεί τις τύχες του, επιλέγουν τη διαφοροποίηση σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη για αριστερές κυβερνήσεις διεθνή σκηνή, ώστε να υπάρχουν. Να συνεχίσουν με επαναστατικό βερμπαλισμό να ενθουσιάζουν τα όποια ακροατήρια καταφέρουν να βρουν. 

Ποτέ στη ζωή τους, στη μέχρι τώρα πολιτική θητεία τους, δεν χρειάστηκε να ετοιμαστούν να κυβερνήσουν και όταν ήρθε, εκεί που κανείς δεν μπορούσε να το φανταστεί, αυτή η ιστορική μέρα, τρόμαξαν και επιστρέφουν στην ασφάλεια της επαναστατικής αντιπολίτευσης.

ΤΕΛΟΣ, είναι βάναυσα άδικο στελέχη που δεν κούνησαν το μικρό τους δαχτυλάκι στις διαπραγματεύσεις να κουνούν το δάχτυλο σε στελέχη που εξάντλησαν τα όρια των φυσικών τους δυνάμεων για να ανταποκριθούν.

 πηγή Η ΑΥΓΗ

Τα αμετακίνητα της Αριστεράς

Πέτρος Ζερβός / efsyn

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Η ιστορική ώρα του τέλους της μεταπολίτευσης έφτασε. Η ψήφιση του τρίτου μνημονίου (πρώτου με την Αριστερά στην κυβέρνηση) αποτελεί το τέλος της αμφισημίας των λέξεων, της ανέξοδης επίκλησης ηρωικών αγώνων για την μη ανάληψη ευθύνης αλλά και του προφίλ της συνέπειας των πολύ αριστερών έναντι των διαχρονικών αναθεωρητών, μεταρρυθμιστών και εκσυγχρονιστών. Λέξεις που θα αποτιμήσει πιο καθαρά το νέο πολιτικό σκηνικό που προκύπτει αναγκαστικά με την ανατροπή που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας και κανείς καμία δεν μπορούν να αρνηθούν: η Αριστερά, 1ον κυβερνά, 2ον συμβιβάζεται, 3ον σχεδιάζει.

Σε όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης οι παραπάνω τρεις λέξεις βρισκόντουσαν στο πυρ το εξώτερον. Τα φοιτητικά αμφιθέατρα σφάζονταν για το απεταξάμην (και ποια πολιτική απόχρωση της αριστεράς το λέει καλύτερα), και στην κεντρική πολιτική σκηνή η ρεπλίκα της αριστεράς, το ΠΑΣΟΚ, έπαιρνε όλες τις αριστερές ψήφους παρακάπτοντας το δόγμα για να κυβερνήσει για δεκαετίες πριν συντριβεί από την επιλογή των μνημονίων. Σήμερα το αδύνατον της αριστερής διαχείρισης έμειναν να πρεσβεύουν οι δυνάμεις του ΚΚΕ, της Ανταρσυα και της συνιστώσας "αριστερή πλατφόρμα" του ΣΥΡΙΖΑ. Και οι τρεις μαζί συρρικνωμένες στα όρια αθροιστικά ενός ποταμιού ή μιας χρυσής αυγής: δλδ των άλλων εναλλακτικών που υποτίθεται έχει το σύστημα.

Αυτό που σήμερα διαμορφώνεται είναι η αριστερή εναλλακτική σε πραγματικούς όρους: όρους διακυβέρνησης όχι συνθημάτων, όρους ρεαλιστικών λύσεων όχι υποσχέσεων. Και μάλιστα από μιαν Αριστερά που πάλαιψε για μήνες μέχρι να έρθει σε συμβιβασμό, όχι μια πολιτική δύναμη που κατέβηκε στις εκλογές με αντιμνημονιακό πρόγραμμα για να κάνει την κωλοτούμπα αμέσως μετά όπως πχ η ΝΔ του Σαμαρά το 2012. Με αυτήν την έννοια, αυτή η αριστερά έχει στο ενεργητικό της μια ηθική νίκη, αντί μια διάψευση των ελπίδων ενός λαού απλά για να πάρει την εξουσία: ενός λαού που δήλωνε σε κάθε περίπτωση και προεκλογικά την γνώση του για την δυσκολία του εγχειρήματος και την ικανοποίησή του εάν επιτύγχανε (η αριστερά στην κυβέρνηση) και μικρό ποσοστό των υπεσχημένων. Σήμερα είμαστε ακριβώς εκεί: έχουμε έναν συμβιβασμό με συνέχιση κάποιων μνημονιακών μέτρων αλλά και ανάσες σε πολλά επίπεδα (η συνέχεια θα το κρίνει), ένα ανοιχτό αλλά δομημένο πλέον ζήτημα κουρέματος με κάποιο τρόπο του χρέους και ένα ΔΝΤ αμετακίνητο ως προς αυτό και τέλος διάφορα ενισχυτικά προγράμματα επενδύσεων και ανάπτυξης.

Που θα κριθούν όλα τα παραπάνω; Στον παράγοντα Κράτος. Στην συνέχεια ή όχι της διαπλοκής κράτους και ελίτ, κόμματος και κράτους, χρηματοδοτικών ροών και παρασιτισμού τους από την καλοστημένη (στα μεταπολιτευτικά χρόνια) μαφία δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Προνόμια των βουλευτών, των ευγενών επαγγελμάτων, των επίορκων του Δημοσίου, των εργοληπτών και ταυτόχρονα καναλαρχών, των καρτέλ της αγοράς αλλά και της εκκλησιαστικής φεουδοκρατίας, όλα αυτά ήρθε η ώρα που δεν μπορούν πια να κρύβονται πίσω από το εξαρτημένο πολιτικό σύστημα - μπορούν να ανατραπούν: οι νερουλάδες της Βουλής, οι παπάδες-δημόσιοι υπάλληλοι, οι φοροαπαλλαγές πολιτικών και των λάθρα προστατευομένων της κάθε δημοσιοϋπαλληλικής (συνδικαλιστικής ενίοτε) συντεχνίας ή τα κρυμμένα μυστικά της πετρελαϊκής ελίτ, μπορούν τώρα να κληθούν σε "απολογία". Η κοινωνία μπορεί να εισέλθει στα δώματα της χρόνιας μεταπολιτευτικής συστημικής διαπλοκής, το κράτος μπορεί να γίνει κανονικό μετά από δεκαετίες πελατειασμού και εξαγοράς συνειδήσεων με τον διορισμό, τα κόμματα να γίνουν θεσμοί με διαφάνεια και έλεγχο, όχι παράνομου πλουτισμού και "βολέματος".

Οι πληγές της ελληνικής κοινωνίας είναι τώρα μπροστά μας ανοιχτές και ζέουσες - από την ώρα που η αριστερά υιοθετεί επιτέλους την ρεαλιστική προσέγγιση στην εφαρμογή των ιδεολογικών της στόχων - θα αναμετρηθεί με μια πραγματικότητα που εν μέρει έχει αναπτυχθεί πάνω στο έδαφος ή καλύτερα πίσω από τις δικές της λέξεις και διακηρύξεις και με την εκμετάλλευση των δικών της αγώνων για ελευθερία και ισότητα! Η νέα μεταπολίτευση φθάνει καλπάζοντας: με τα κόμματα της παλιάς τσακισμένα, τις εναλλακτικές τους αγνώριστες όσο φτιασίδωμα και αν τους έχει παρασχεθεί από την διαπλοκή και την δογματική αριστερά "by the Book" αμετακίνητη στα ιδεολογήματα που την έκαναν μειοψηφία της μειοψηφίας. 

Την τελευταία μάχη του συστήματος της μεταπολίτευσης και της σχετικής "ιδεολογίας δλδ των "λόγων της πλώρης" θα δώσει η "αριστερή πλατφόρμα" μια πρώην συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ... Παράλογο; Όχι. Είναι λογικό που η μοναδική αντιπολίτευση προέρχεται από τα σπλάχνα του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα από την πούρα αντιμνημονιακή στα λόγια συνιστώσα του: εκείνη που με την επιρροή της και τα ισορροπιστικά αποτελέσματά της στον πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, έκαναν τον λόγο της Αριστεράς διττό, αμφίσημο, ταυτόχρονα και μεταρρυθμιστικό και "ρηξιακό", ταυτόχρονα και εκσυγχρονιστικό όσον αφορά την ανασυγκρότηση και συντηρητικό στο έλεγχο των κάθε είδους συντεχνιών του πελατειακού Δημοσίου. 

Να κάνεις μεταρρύθμιση και ανασυγκρότηση με ένα κράτος διεφθαρμένο και πελατειακό στα χέρια είναι αδύνατον. Κι όμως: οι αμετακίνητοι της αριστεράς, της μεταπολιτευτικής αριστεράς είναι εκεί και "φυλάττουν Θερμοπύλας" - με ιδεολογήματα επιτυχούς ρήξης με την ΕΕ, εδώ και τώρα (αγαπημένη ...πασοκική έκφραση) και οδήγησης της χώρας στο πουθενά, έρχονται να δώσουν την τελευταία ιδεολογική μάχη της αριστερής μεταπολίτευσης: εκείνης που έκανε το ΚΚΕ παλαιοημερολογίτικο κόμμα απολίθωμα  - της αποχής από τις ευθύνες διαχείρισης του "καπιταλισμού" δλδ της σημερινής πραγματικότητας των εκατομμυρίων ελλήνων και ελληνίδων και την καταφυγή στα παχιά λόγια "αντίστασης μέχρι την νίκη"... Ποια νίκη; Ελάχιστα ενδιαφέρει αυτό τον εγωισμό και την μικροπολιτική των "αμετακίνητων" - τόσο όσο και τα καθημερινά προβλήματα των εργαζομένων και των ανέργων χωρίς ελπίδα επιστροφής σε εργασία. 

Το "Εμείς εμείς οι μόνοι συνεπείς" θα ακουστεί για τελευταία φορά σε μεγάλο ακροατήριο, πριν οι δογματικοί του ΣΥΡΙΖΑ πάνε να συναντήσουν οριστικά το διαρκές αντάρτικο των αμετακίνητων του υπαρκτού και πριν το τραίνο της ανασυγκρότησης στρίψει προς την υλοποίηση της κανονικότητας στο πολύπαθο ελληνικό ομοίωμα κράτους σφυρίζοντας για τελευταία φορά σε όσους και όσες αποφασίσουν αν μείνουν πίσω: στην ασφάλεια της καταγγελίας, της αντιπολίτευσης, των υποσχέσεων και της συντήρησης επαγγελματικών κομμάτων φραξιών για τον πολιτικό τους εγωισμό.

πηγή tvxs

Ανάληψη αριστερής κυβερνητικής ευθύνης ή επιστροφή στην ασφάλεια των μαχών επί χάρτου;

Πρωτοφανής και άκρως επικίνδυνη ανωριμότητα

του Δημήτρη Χρήστου*

Οι οπαδοί και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ ζουν μοναδικές στιγμές...

Δεν θυμάμαι να υπάρχει ανάλογη περίπτωση κόμματος και ειδικότερα κόμματος που βρίσκεται για πρώτη φορά στην ιστορία του στο κυβερνητικό τιμόνι και η μοναδική ουσιαστικά αντιπολίτευση που ασκείται να είναι από το εσωτερικό του. 

Η Αριστερή Πλατφόρμα, που είχε και έχει δομή κόμματος μέσα στο κόμμα, αναπτύσσει σκληρή αντιπολίτευση για την ανατροπή της κυβέρνησης και μάλιστα με προεκλογικού τύπου εκστρατείες. Κερασάκι σ' αυτή την τούρτα η πρόεδρος της Βουλής, που καταπλήσσει τα πλήθη στηρίζοντας τον πρωθυπουργό (!) με αντάρτικο κατά της κυβέρνησης. 

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, που λέει και η ρήση.

Η ΟΜΑΔΑ της οποίας ηγείται ο Π. Λαφαζάνης, όπου έκανε κάθε μέρα με τα κρεμμυδάκια τον καπιταλισμό (για πολλά χρόνια), δεν μπορεί να ζήσει στις δύσκολες συνθήκες της ανοιχτής θάλασσας, προτιμώντας την ασφάλεια του ενυδρείου, όπου όλα τα ψαράκια γνωρίζονται μεταξύ τους και κανένα δεν απειλεί το άλλο. Η αδρεναλίνη που παράγεται από πύρινους λόγους και καυτά άρθρα είναι πολύτιμη τροφή για όσους έχουν συνηθίσει αυτή την πολιτική ζωή και δεν έχουν ικανότητες να ανταποκριθούν στις δύσκολες συνθήκες διοίκησης κράτους. 

Μάλιστα, για να μην αποκαλυφθεί αυτή ακριβώς η αδυναμία ή ακόμα και ανικανότητα, προτιμούν να πάρουν στον λαιμό τους και το υπόλοιπο κόμμα, ώστε να μην υπάρχει σύγκριση. Να μην υπάρχει Αριστερά που να θέλει και, κυρίως, να μπορεί να κυβερνήσει ώστε να προκύπτουν και οι συγκρίσεις.

ΑΝ ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ όλα αυτά, θα σου πουν πως έτσι, με Μνημόνια, μπορούν να κυβερνήσουν όλοι. Μέγα λάθος, καθώς κανείς δεν ξέρει αν ο ΣΥΡΙΖΑ, που θα συνεχίσει το δύσκολο έργο της επιστροφής της χώρας σε κανονικούς ομαλούς ρυθμούς ζωής, σίγουρα θα πετύχει. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για τον Αλέξη Τσίπρα και τους υπουργούς, οι οποίοι έχουν μπροστά τους ένα τιτάνιο, σε όγκο και δυσκολίες, έργο. 

Ένα έργο που το βάρος του δεν είναι σταθερό και σε πολλές φάσεις καθορίζεται από τους δανειστές και τους εκπροσώπους τους. Στο έργο αυτό, αν οι υπουργοί δεν επιλέξουν τους καλύτερους, δεν ελέγχουν τις επιλογές τους με βάση αξιοκρατικά κριτήρια, δεν έχουν τεντωμένα τα αυτιά τους στην κοινωνία και στους φορείς που γνωρίζουν με κάθε λεπτομέρεια τα πράγματα που τους αφορούν, η υπέρβαση των δυσκολιών δεν θα γίνει και όλη η Αριστερά θα επιστρέψει στις μάχες επί χάρτου.

ΑΥΤΟ πάντως που μου κάνει εντύπωση στην περίπτωση της Αριστερής Πλατφόρμας, καθώς όλα σχεδόν τα επιτελικά στελέχη αυτής της συνιστώσας προέρχονται από το ΚΚΕ, είναι η χαμένη πολιτική μόρφωση που παρείχε αυτό το ιστορικό κόμμα. Φαίνεται πως δεν υπήρχαν μόνο ανοιχτά μυαλά και διαρκείς ανησυχίες. Φαντάζονται ότι το πολιτικό κόμμα που έχουν ήδη είναι μπολσεβίκικο! Οραματίστηκαν μάλιστα και συνεργασία με τον τροτσκισμό. Δεν θυμάμαι τέτοιο μάθημα στο ΚΚΕ. 

Κλείνουμε όμως την παρένθεση για να αναρωτηθούμε πώς είναι δυνατόν να πιστεύεις και να υπερασπίζεσαι ως λυτρωτική για τη χώρα μια μονομερή βίαιη έξοδο από την Ευρωζώνη και την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. 

Μια χώρα σαν τη δική μας, σε κωματώδη κατάσταση με capital controls, με διαλυμένη ή υπολειτουργούσα την παραγωγική μηχανή, εξαρτημένη σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις εισαγωγές πρώτων υλών και τεχνολογίας, εκτεθειμένη σε σοβαρούς γεωστρατηγικούς κινδύνους, μπορεί μόνη της, σε αυτές τις συγκεκριμένες συνθήκες, να τα βάλει με όλο το παγκόσμιο σύστημα, να νικήσει και να ευημερήσει με ασφάλεια; Είναι θέμα φαντασίας ή πρωτοφανούς και άκρως επικίνδυνης ανωριμότητας;

ΣΤΗ ΦΑΣΗ αυτή, η ελληνική κυβέρνηση αξιοποίησε τη διάσταση απόψεων Ουάσιγκτον - Βερολίνου και την ανάγκη ανάκτησης του μεριδίου στην Ε.Ε. που είχαν κυρίως η Γαλλία και η Ιταλία. Δεν νομίζω πως υπήρχαν περιθώρια για καλύτερους συσχετισμούς και πολύ καλύτερη συμφωνία, όταν όλες οι πρόθυμες για επενδυτικά σχέδια και συνεργασίες χώρες που η κυβέρνηση έχει σπεύσει και έχει ζητήσει βοήθεια έθεταν ως όρο συνεργασίας την παραμονή της στην Ευρωζώνη. 

Ασφαλώς, η συμφωνία είναι εξαιρετικά δύσκολη για τα ελληνικά συμφέροντα. Το θέμα είναι αν η κυβέρνηση, και ειδικότερα τα στελέχη του οικονομικού επιτελείου, πιστεύουν πως ναι, έστω και σε αυτές τις συνθήκες υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες επιστροφής της χώρας στην κανονικότητα και την ανάπτυξη. Όποιος δεν το πιστεύει φεύγει και δεν εμποδίζει τον άλλο να δώσει τη μάχη.

ΑΥΤΗ η περίεργη ελληνική πολιτική πρωτοτυπία πρέπει να λάβει τέλος. 

Μετά τη συμφωνία, η χώρα έχει ανάγκη από συστράτευση και συνεργασίες για την κάλυψη του χαμένου εδάφους, για να μπουν τα θεμέλια της οικονομικής ανάπτυξης σε όλους τους τομείς που η Ελλάδα έχει συγκριτικά πλεονεκτήματα και δυνατότητες. 

Όσοι νομίζουν πως αρκεί οι εργάτες να κάνουν τα γρανάζια των εργοστασίων να γυρνούν είναι βαθιά νυχτωμένοι από τις συνθήκες που καθορίζουν σήμερα την αξία των προϊόντων, εφόσον αυτά μπορούν να φτάσουν στις αγορές. Το ποιοι θα αναλάβουν αυτό το δύσκολο έργο θα το αποφασίσει ο λαός.

Η ΑΥΓΗ