Νεόπτωχοι σε απόγνωση και επιλεκτική παλαιοκομματική "ευαισθησία"

από την ARB*

Ένας "τρίτος κόσμος" εντός - ένα "κοινωνικό κράτος"
που κλείνει την στρόφιγγα σ΄αυτούς που πραγματικά
έχουν ανάγκη κρατώντας την ανοιχτή μόνο
για τους πελάτες...

Με έναν μαγικό τρόπο οι κυβερνώντες ανακάλυψαν 2.423 "κενές" θέσεις εργασίας στον δημόσιο τομέα. Έτσι ο πενιχρός αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, τα "δικά μας/τους παιδιά" σαν να λέμε, δεν θα χρειαστεί να γνωρίσουν τον σκληρό κόσμο της αναζήτησης εργασίας στον απαιτητικό ιδιωτικό τομέα. 

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση υπερηφάνως συνεχίζει να αποπληρώνει κατά προτεραιότητα τα (πλασματικά από πλευράς εισφορών) εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων και των άλλων συντεχνιαστών που κατά εκατοντάδες χιλιάδες διασώθηκαν από την κρίση στο περιορισμένο οικονομικά αλλά ασφαλές λιμάνι της πρόωρης συνταξιοδότησης – μόλις στην πέμπτη δεκαετία της ζωής τους. 

Αν ρωτήσετε δε ποια ήταν η μοναδική κοινωνική ομάδα τα αιτήματα της οποίας η κυβέρνηση έσπευσε να ικανοποιήσει (έστω και εν μέρει), η απάντηση δεν θα εκπλήξει κανέναν. Οι αγρότες, των οποίων το εισόδημα αποτελείται κατά 50% από κοινοτικές επιδοτήσεις που έχουν μείνει ως τώρα εντελώς απρόσβλητες από την κρίση και οι οποίοι απαλλάσσονται σχεδόν εξ ολοκλήρου από τη φορολογία, ήταν η ομάδα για την οποία η κυβέρνηση αποφάσισε να σπάσει τον κανόνα της απόλυτης και καθολικής αρνήσεως ικανοποίησης οποιουδήποτε κοινωνικού αιτήματος. Πλην βέβαια των αδέκαστων (και δυνητικώς επικίνδυνων γι’ αυτήν και το πολιτικό προσωπικό) δικαστών, για τους οποίους βρήκαν εκτάκτως κάτι «ψιλά» που είχαν ξεχαστεί κάπου και συγκεκριμένα το ευτελές ποσόν των 100 εκατομμυρίων ευρώ.

Ποια είναι η δικαιολογία με την οποία οι κυβερνώντες προχώρησαν στις πράξεις αυτές; Μα, η "κοινωνική τους ευαισθησία" ασφαλώς! 

Ιστορικά, η "κοινωνική ευαισθησία" των παλαιοκομματικών κάθε αποχρώσεως είχε πάντα ως σήμα κατατεθέν την ψηφοθηρική, όχι δε σπάνια σκανδαλώδη, ικανοποίηση συντεχνιακών αιτημάτων. 

Ποτέ οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών δεν ασχολήθηκαν ορθολογικά και έντιμα με το πρόβλημα του κοινωνικού κράτους, έτσι ώστε οι πόροι που εισφέρουν οι φορολογούμενοι στο πλαίσιο της κοινωνικής αλληλεγγύης να κατευθύνονται σε όσους έχουν πράγματι ανάγκη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και σήμερα, την ώρα που εν ονόματι του «κοινωνικού κράτους» μοιράζονται παχυλά εφάπαξ στην εύφορη κοιλάδα της Τράπεζας της Ελλάδος, τα συσσίτια στα οποία καταφεύγουν κάθε μέρα 250.000 συμπολίτες μας για να βρουν μια μερίδα μαγειρεμένο φαγητό πραγματοποιούνται χωρίς το κεντρικό κράτος να νιώθει την ανάγκη να συνεισφέρει έστω και ένα ευρώ. Χρηματοδοτούνται και εξυπηρετούνται με εθελοντικές συνεισφορές ιδιωτών και ιδρυμάτων, και πραγματοποιούνται χάρις σε εθελοντές που δραστηριοποιούνται στο πλαίσιο ορισμένων κατά τόπους Μητροπόλεων ή δραστήριων μη κυβερνητικών οργανώσεων ή με πρωτοβουλία κάποιων δήμων. 

Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι ακόμη και από τα χρήματα που είχαν θεσμοθετηθεί ως "ειδική εισφορά αλληλεγγύης για την καταπολέμηση της ανεργίας" ούτε ένα ευρώ δεν έχει πάει στον ΟΑΕΔ για τους πραγματικούς ανέργους. (Ο στόχος, προφανώς, εξαρχής δεν ήταν η ανακούφιση των ανέργων αλλά η εξαπάτηση αυτών που θα τα πλήρωναν).

Σήμερα όμως η εκρηκτική κοινωνική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί δεν επιτρέπει τη συνέχιση ούτε για μια ημέρα ακόμα του φαύλου "κοινωνικού κράτους" των ...

Αριστερή υποκρισία. Τι δεν καταγγέλλει η Αριστερά;

του Μανώλη Βασιλάκη*  

The Athens Review of Books - Editorial τεύχους Ιανουαρίου

Οι πράξεις που τελούνται δια παραλείψεως καθίστανται επιλήψιμες όταν κάποιος έχει δυνατότητα, με βάση τις προσωπικές του περιστάσεις, ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες και κυρίως τη θέση του, να προβλέψει και να δράσει με τρόπο ώστε να αποφευχθεί το αρνητικό αποτέλεσμα από τις πράξεις κάποιου άλλου.

Μέχρι πρότινος η Αριστερά μπορούσε να επικαλεστεί αδυναμία επηρεασμού του συστήματος και ευλογοφανώς να αποφύγει την κριτική. Αν όχι για τις πράξεις της, τουλάχιστον για τις παραλείψεις της στη δημόσια ζωή. Ιδίως όταν άρχισαν να αποκαλύπτονται οι τεράστιες και εγκληματικές ενοχές του συστήματος εξουσίας της χώρας για την χωρίς αντικειμενική αιτία ανυπολόγιστη καταστροφή που βιώνουν σήμερα οι Έλληνες πολίτες.

Σήμερα που η ελληνική κοινωνία έδωσε στην Αριστερά ένα ποσοστό το οποίο φτάνει για όλες τις συνιστώσες/εκδοχές της (περιλαμβανομένης και της «κυβερνώσας») στο 38% και κατέχει για πρώτη φορά στην ιστορία της ταυτοχρόνως τόσο τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όσο και τον ρόλο του κυβερνητικού εταίρου, η δικαιολογία της αδυναμίας ουσιαστικής παρέμβασης δεν ισχύει πια.

Το σύστημα ολιγαρχικών οικονομικών, συντεχνιακών και κομματικών συμφερόντων που κατέστρεψε τη χώρα προσπαθεί με νύχια και με δόντια να επιβιώσει της καταστροφής στέλνοντας τον λογαριασμό στον απλό πολίτη. 

Και η Αριστερά είτε συμμετέχει ενεργά στην προσπάθεια αναπαραγωγής αυτού του συστήματος (η συγ-"κυβερνώσα" αριστερά η οποία παριστάνει ταυτοχρόνως την μωρά παρθένο που δεν βλέπει τι συμβαίνει γύρω της γιατί ξέχασε –κατά την ευαγγελική παραβολή– να φέρει "λάδι για το λυχνάρι της"), είτε τη διευκολύνει (η ανεξόδως "καταγγελτική" αριστερά) διά της σιωπής της. 

Χωρίς να συνυπολογίσουμε και τις πολύτιμες υπηρεσίες αποπροσανατολισμού που προσφέρει η τελευταία εξαπολύοντας με θαυμαστή και ολοένα αυξανόμενη συχνότητα πυροτεχνήματα τόσης ανοησίας, που είναι εφάμιλλης φαντασμαγορίας με τις αλήστου μνήμης Ολυμπιακές κραιπάλες. (Και οπωσδήποτε οι λέξεις αγγελιόσημο ή εκκλησιαστική περιουσία δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιο ούτε των πιο ακραίων αριστερών!).

Τι δεν καταγγέλλει η Αριστερά;

Δεν καταγγέλλει αλλά αντίθετα συμμετέχει (η «κυβερνώσα») στον κομματισμό ο οποίος επέστρεψε ορμητικός και ολοφάνερα σε όλα τα μήκη και πλάτη του κράτους. 

Πολιτευτές των τριών κομμάτων και "κολλητοί" του επικεφαλής της τρικομματικής κυβέρνησης ή των λοιπών "αρχηγών" ανέλαβαν και αναλαμβάνουν κρίσιμες δημόσιες θέσεις στο ΣΔΟΕ, στην ΕΥΠ, στους δημόσιους οργανισμούς, εκδιώκοντας ακόμα και τους λίγους αντικειμενικά επιτυχημένους καρπούς του opengov, ενώ η κυβέρνηση παριστάνει ανενόχλητα τη "μεταρρυθμιστική". 

Ακόμα κι όταν ο τσακωμός για την ποσοστωτική (κομματική) μοιρασιά των θέσεων γίνεται απροκάλυπτα και δημόσια (όπως στην περίπτωση των Εφοριών), η Αριστερά ...

Ο νομπελίστας οικονομολόγος Χριστόφορος Πισσαρίδης και το υπόδειγμα DMP

Χριστόφορος Αντωνίου Πισσαρίδης: ο επιστήμων

Από τους ΚΩΣΤΑ ΑΖΑΡΙΑΔΗ και ΓΙΑΝΝΗ Μ. ΙΩΑΝΝΙΔΗ 

στην  Athens Review of Books*

Το 2010, η Επιτροπή Νόμπελ για τις Οικονομικές Επιστήμες βράβευσε τον Χριστόφορο Πισσαρίδη για την πρωτοποριακή συμβολή του στην κατανόηση της αγοράς εργασίας. Μαζί με τους επίσης βραβευμένους Ντέιλ Μόρτενσεν (Dale Mortensen ) και Πίτερ Ντάιαμοντ (Peter Diamond), ο Χριστόφορος Πισσαρίδης ανέπτυξε ένα καινούργιο οικονομικό υπόδειγμα που δίδει ιδιαίτερη έμφαση στον ρόλο της αναζήτησης, όπου οι εργάτες αναζητούν δουλειές και οι επιχειρήσεις εργαζόμενους. Το σύνολο των εργασιών των επιστημόνων αυτών, που είναι γνωστό, στην οικονομική επιστήμη, σαν το υπόδειγμα DMP από τα αρχικά των επωνύμων των εφευρετών του, μας έχει οδηγήσει σε βαθύτερη κατανόηση της ανεργίας και των μέτρων οικονομικής πολιτικής που απαιτούνται για την αντιμετώπιση προβλημάτων όπως έλλειψη εργατών, απώλεια θέσεων εργασίας και υποαπασχόληση.

Η θεωρία αναζήτησης είναι καινοτομία διότι περιγράφει τις αγορές με τελείως διαφορετικό τρόπο από την ανταγωνιστική οικονομία του Άνταμ Σμιθ στον Πλούτο των Εθνών. 

Ο κόσμος του Άνταμ Σμιθ κατοικείται από μεγάλο αριθμό σχετικά μικρών οικονομικών μονάδων, ανωνύμων αγοραστών και πωλητών. Στον κόσμο αυτόν, κανένας δεν είναι αρκετά μεγάλος για να επηρεάσει τη λειτουργία της αγοράς, και όλες οι ανταλλαγές γίνονται στην ίδια τιμή. Απρόσκοπτος ανταγωνισμός αποτρέπει χονδρεμπόρους και άλλους μεσάζοντες από το να επηρεάζουν την τιμή, και αναγκάζει τους αγοραστές να αποδεχθούν το ελάχιστο δυνατό κέρδος το οποίο τους επιτρέπει να επιζήσουν στην αγορά.

Τα πάντα λειτουργούν τέλεια στην οικονομία του Άνταμ Σμιθ. 

Ο ανταγωνισμός εγγυάται ότι μόνο οι πλέον ταλαντούχοι παραγωγοί επιζούν, με περιορισμένες δυνατότητες κερδών, πουλώντας στη μικρότερη δυνατή τιμή. Όλοι οι αγοραστές βρίσκουν πωλητές και όλοι οι πωλητές βρίσκουν αγοραστές στην τιμή που κυριαρχεί στην αγορά – γρήγορα και ανώδυνα. Δεν υπάρχουν αποθέματα απώλητων προϊόντων. 

Αυτοί που πωλούν σπίτια δεν χρειάζεται να περιμένουν, φρέσκια σοδειά δεν παραμένει στα τελάρα των μανάβηδων, και δεν χρειάζονται μεγάλες εκπτώσεις για να κινηθεί η αγορά. Σε κατάσταση ειρήνης, με πλήρη προστασία της ιδιωτικής περιουσίας, και όπως λέει και ο Σμιθ, «ανεκτή εφαρμογή των νόμων», τα οικονομικά αποτελέσματα είναι τόσο καλά σαν να καθοδηγούνται από το «αόρατο χέρι» της Θείας Πρόνοιας. Οι αγορές λειτουργούν τέλεια διαρκώς. 

Και εάν ποτέ δημιουργούν υπερβολικές ανισότητες στην κατανομή του εισοδήματος ή του πλούτου, αρκεί να μεταβιβάσουμε χρήμα από εύπορους σε πτωχούς και να αφεθούμε στη μαγική λειτουργία των αγορών.

Η θεωρία αναζήτησης, και ειδικά το υπόδειγμα DMP, προσφέρει δόση υγιούς ρεαλισμού στο όμορφο σενάριο του Άνταμ Σμιθ, που έχει πολύ λίγα πράγματα να πει για φαινόμενα όπως συνύπαρξη πολύ διαφορετικών τιμών, ανενεργά εργοστάσια, απούλητα σπίτια, άνεργοι εργάτες, ιδιωτικά χρηματοοικονομικά συμβόλαια, και ακόμα λιγότερα για κολοσσιαίες αποτυχίες του οικονομικού μας συστήματος όπως την Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930 και τη Μεγάλη Κρίση των τελευταίων τεσσάρων ετών. 

Το καθεστώς του Υπαρκτού Λαϊκισμού και η επείγουσα εξέγερση των δυνάμεων του ορθού λόγου

The Athens Review of Books 
Στη χώρα της κατουρημένης ποδιάς

Πριν σχεδόν 73 χρόνια, στις 23 Αυγούστου 1939 στη Μόσχα, υπογραφόταν το κομμουνιστικό-ναζιστικό σύμφωνο μη επίθεσης από τον χιτλερικό υπουργό Εξωτερικών Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ και τον υπουργό Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης Βιατσεσλάβ Μιχαήλοβιτς Μολότωφ. Κύριος στόχος του συμφώνου, οι φιλελεύθερες ευρωπαϊκές δημοκρατίες.

Σήμερα, καθώς η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα και τα πολύ μικρά μιμούνται τα πολύ μεγάλα, παρατηρούμε ένα νέο «σύμφωνο μη επίθεσης», ενόψει των επικείμενων εκλογών στην Ελλάδα, μεταξύ των διαφόρων συνιστωσών της άκρας αριστεράς και των σχηματισμών της ακραίας έως και ναζιστικής δεξιάς. 

Κοινός στόχος που ενώνει τους σπίθες με τους πυρπολημένους, τη Χρυσή Αυγή με τον Σύριζα και το ΠΑΜΕ του ΚΚΕ και εν γένει τη μυθομανή αριστερά με την επίσης εθνικολαϊκιστική δεξιά, τους τηλεπωλητές με τους τηλεμαϊντανούς, είναι ο ιδεολογικός «τρίτος γύρος» που επιδιώκουν να οδηγήσει στην τελική τους επικράτηση επί των φιλελεύθερων ιδεών, του ορθολογισμού και του διαφωτισμού. Στην επικράτησή τους επί του οράματος της Ευρωπαϊκής Ελλάδας που μοιραίως τους έθεσε στο περιθώριο.

Αρχιστρατολόγοι των δυνάμεων του ανορθολογισμού, τα δύο ένοχα κόμματα εξουσίας, που αφού κατέστρεψαν τη χώρα με την αχαλίνωτη σπατάλη, ιδιοποίηση δημόσιου χρήματος, τον χρόνιο λαϊκισμό, αφού καθοδήγησαν τον λαό στην κατάβαση προς τον Άδη της συλλογικής διαφθοράς («μαζί τα φάγαμε», λαέ μας!), τώρα παραμένουν μέχρις εσχάτων αδιόρθωτα, παγιδεύοντας και τις όποιες υγιείς δυνάμεις εμπεριέχουν.

Οι αυτοαποκαλούμενοι «αρχιτέκτονες του αντιμνημονιακού αγώνα» διεκδικούν την ψήφο για να εφαρμόσουν το μνημόνιο που μόλις υπέγραψαν, δεσμευόμενοι ότι θα το τηρήσουν απαρέγκλιτα για να το αλλάξουν!

Οι αρχιδιαπλεκόμενοι σηκώνουν τη ρομφαία κατά της διαφθοράς των μικροϋπαλλήλων τους και σπεύδουν να σφουγγίσουν τα πόδια του λαού ως μετανοούσες Μαγδαληνές. Αυτός ο «άτιμος» όμως κλωτσάει και ψάχνει –τυφλωμένος από την οργή και αηδιασμένος από την κοροϊδία– να στείλει το μήνυμα της αγανάκτησής του με τον πιο ακραίο δυνατό τρόπο. (Εξ ου και κάποιες επικίνδυνες εκτονώσεις θυμικής και ετοιμόρροπης λογικής. Δυστυχώς απαιτούνται, από όλους, βαθύτερες και μονιμότερες διεργασίες αντιδράσεων και αναλόγου ορίζοντα ασκήσεις αυτογνωσίας).
Έχει βέβαια κάθε λόγο ο λαός να είναι οργισμένος. 

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;

The Athens Review of Books: editorial του τεύχους 25

Οι κοινωνίες σπανιότατα λειτουργούν ορθολογικά. Ως άθροισμα πολύπλοκων και διαφορετικών κινήτρων, συμφερόντων, συμπεριφορών και συναισθημάτων οι κοινωνικές συμπεριφορές ακολουθούν τους δικούς τους νόμους. 
Όμως ο κοινωνικός ανορθολογισμός έχει και τα όριά του. Είναι τα αμείλικτα όρια που θέτει η πραγματικότητα, η οποία αναγκάζει τις κοινωνίες και τους ανθρώπους να προσαρμοστούν για να αντιμετωπίσουν τα πραγματικά προβλήματα και διλήμματα που θέτει η ζωή και να προχωρήσουν.
Η ελληνική κρίση δεν έχει δυστυχώς φτάσει ακόμα εκεί. Η κορύφωση της κρίσης συμπίπτει με την κορύφωση της έκρηξης του κοινωνικού ανορθολογισμού, ο οποίος τροφοδοτείται με μανία από το πολιτικό σύστημα και τα μέσα μαζικής «ενημέρωσης». Κυρίαρχο σύμπτωμα μια θεμελιώδης παρανόηση για όσα μας συμβαίνουν, την οποία τροφοδοτούν πρωτίστως όσοι φέρουν τις μεγαλύτερες ευθύνες και ενοχές.
Αναφερόμαστε στις ανοησίες περί «κατοχής», «εξανδραποδισμού», «διακυβέρνησης από την τρόικα», «καταστροφής που έφερε το μνημόνιο και το ΔΝΤ», τις οποίες καταπίνουν αμάσητες πρωτίστως τα μεγαλύτερα θύματα των ενόχων και συνενόχων, οι απλοί πολίτες, και κυρίως εκείνοι που ήταν ως τώρα χαμένοι από την συντεχνιακή, φαυλεπίφαυλη και κομματοκρατική λειτουργία του ελληνικού συστήματος.

Ας ξεκινήσουμε από την αρχή

Η Ελλάδα έφτασε στη σημερινή κρίση διότι οι κυβερνήσεις της δανείστηκαν τεράστια ποσά μετά την είσοδο στο ευρώ σε εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια και τα ξόδεψαν όλα (κυριολεκτικώς) σε κατανάλωση. Κυρίως αυξάνοντας τους μισθούς, τις συντάξεις (και δευτερευόντως τις πάσης φύσεως προμήθειες του Δημοσίου), με προτεραιότητα σε όσες ομάδες και συμφέροντα είχαν πολιτική και οικονομική ισχύ. 

Ταυτόχρονα όλοι οι παραγωγικοί πόροι (άνθρωποι και κεφάλαια) προσαρμόστηκαν σε έναν ακραίο καταναλωτισμό, απολύτως εσωστρεφή, που τροφοδοτούνταν από τα δανεικά και τις εισαγωγές. 

Όταν ξέσπασε η διεθνής κρίση, στα τέλη του 2008, η κυβέρνηση Καραμανλή ξόδεψε ακόμα περισσότερα και έτσι στα τεράστια χρέη και την μη ανταγωνιστική οικονομία προστέθηκε ένα εκτός ελέγχου έλλειμμα που έφτασε το 2008 στο 10% και το 2009 στο 15% του ΑΕΠ.

Η διαχείριση της απόγνωσης

Μάνος Ματσαγγάνης, Η κοινωνική πολιτική σε δύσκολους καιρούς. Οικονομική κρίση, δημοσιονομική λιτότητα και κοινωνική προστασία, Κριτική, Αθήνα 2011, σελ. 232

Βιβλιοκριτική από το The Athens Review of Books 

του Θόδωρου Σκυλακάκη 

Υπάρχουν βιβλία με ενδιαφέρον, βιβλία συναρπαστικά, βιβλία χρήσιμα. Υπάρχει όμως και μια άλλη κατηγορία βιβλίων, που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν περιφερειακά και απευθυνόμενα σε ένα ειδικότερο κοινό, η ζωή όμως μπορεί να φέρει έτσι τα πράγματα ώστε να καταλήξουν να επηρεάζουν καταλυτικά τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Το βιβλίο του Μάνου Ματσαγγάνη πιστεύω (και ελπίζω) ότι ανήκει σ’ αυτή την ιδιόρρυθμη και ασυνήθιστη κατηγορία. Ο ισχυρισμός ακούγεται υπερβολικός, αλλά θα τον υπερασπιστώ με ισχυρά επιχειρήματα στη συνέχεια. Για την ώρα, ας κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν.

Γνώρισα τον συγγραφέα στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, όταν ως Γενικός Διευθυντής του Ε21 (προσοχή! καμία απολύτως σχέση με το Δίκτυο 21) –μιας δεξαμενής σκέψης που αναζητούσε, ματαίως όπως αποδείχθηκε, το ιερό δισκοπότηρο των μεταρρυθμίσεων που θα επέτρεπαν στην ελληνική κοινωνία να λειτουργήσει στοιχειωδώς ορθολογικά– έκανα προσπάθεια να έρθω σε επαφή και με νέους επιστήμονες που θα είχαν κάτι ουσιαστικό να προτείνουν. Ο Μ. Ματσαγγάνης ανήκε στην κατηγορία αυτή, αν και η εξειδίκευσή του στα θέματα κοινωνικής πολιτικής περιόριζε την ευρύτερη δημοσιότητα. Ανήκε, βλέπετε, σε μια ενοχλητική για τα μέσα μαζικής επικοινωνίας κατηγορία, η οποία επιμένει να ασχολείται με την πραγματική πραγματικότητα και όχι την επιπόλαιη απομίμησή της που παρακολουθούμε καθημερινώς στις τηλεοπτικές οθόνες μας.

Τα αμαρτήματά του; Μετρούσε και σκεφτόταν, με κριτήριο την επιστήμη του. Ιδεολογικά και πολιτικά είχαμε διαφορετική προέλευση και καταβολές, όμως οι δύο αυτές πτυχές της προσωπικότητάς του, το μέτρημα και η ανεξάρτητη σκέψη αρκούσαν για να μπορούμε, αν μη τι άλλο, να επικοινωνούμε. Σήμερα το βιβλίο του, Η κοινωνική πολιτική σε δύσκολους καιρούς, διατηρεί τα ίδια χαρακτηριστικά των ετών εκείνων της δεκαετίας του ’90, όμως σε ωριμότερη φάση και σε μια περίοδο που τα συμπεράσματά του μπορεί να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο για τη σωτηρία της χώρας, που βρίσκεται πέραν του χείλους της αβύσσου.

Εξηγούμαι. 
Η ελληνική κοινωνία και πολιτική οικονομία αντιμετωπίζει ένα απόλυτο αδιέξοδο. 
Η προσπάθεια φορολόγησης του εισοδήματος και του πλούτου, δεδομένης της εκτεταμένης διαφθοράς του φοροεισπρακτικού μηχανισμού και της διαρκούς συρρίκνωσης της οικονομικής δραστηριότητας, λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στην ικανότητα του πολιτικού συστήματος να διαχειριστεί την οικονομία, έχει αποτύχει παταγωδώς. Η έξοδος της χώρας από το ευρώ, αν συμβεί, θα προκαλέσει μαζικό έμφραγμα στον ιδιωτικό τομέα και θα γυρίσει τη χώρα πίσω στην κλειστή οικονομία της δεκαετίας του ’60, συρρικνώνοντας περαιτέρω με τρόπο εφιαλτικό την οικονομική δραστηριότητα και στέλνοντας τη χώρα στο χάος της ακυβερνησίας και στο έλεος κάθε είδους συμμοριών που ελλοχεύουν στο περιθώριο (και όχι μόνον) της ελληνικής κοινωνίας.