Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα έξοδος από το Μνημόνιο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα έξοδος από το Μνημόνιο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 23 Ιουνίου 2018

Είναι η απόφαση για το χρέος, καταστροφή ή σωτηρία για την Ελλάδα;



της Κατερίνας Πάντα*
Τελικά το ΔΝΤ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος από τις θέσεις του.
Οι Financial Times την χαρακτήρισαν Ιστορική συμφωνία με 10 ετή επιμήκυνση, μείωση επιτοκίων, επιστροφές κερδών Κεντρικών Τραπεζών, αύξηση του cash buffer στα 24,1 δις καλύπτοντας τις ανάγκες δανεισμού της χώρας για τους επόμενους 22 μήνες όπου χρειαστεί, μέτρα με εμπροσθοβαρή χαρακτήρα κλπ.
Η Γερμανία έδινε μόνο τριετή επιμήκυνση και καθόλου εμπροσθοβαρή μέτρα.
Πολύ απλά όμως, δεν θα άντεχαν οι Ευρωπαίοι αρνητική έκθεση για το χρέος από το ΔΝΤ, ούτε νέο χρηματοδοτικό πακέτο να περάσουν από τη Βουλή τους.
Οπότε ο δρόμος του συμβιβασμού στις απαιτήσεις του ΔΝΤ -με τα σχετικά παζάρια-, ήταν μονόδρομος.
Ti όφελος, τελικά, έχουμε;
Μεσοπρόθεσμα το χρέος κρίνεται βιώσιμο & αν προσθέσουμε τις Ευρωπαικές εγγυήσεις, και μακροπρόθεσμα, χωρίς γαλλικό κλειδί.
Συνυπολογίζοντας τις επιμηκύνσεις, την περίοδο χάριτος και τα χαμηλότερα επιτόκια, η Ελλάδα ωφελείται κατά 4 δις το χρόνο έως το 2022 και κατά 2,8 δις τον χρόνο από το 2022 έως το 2032.
Την τετραετία 2019 -2022 το ετήσιο όφελος υπολογίζεται 2,3 δις από την αναβολή πληρωμών, 0,5 δις από την μη πληρωμή τόκων και 1,2 δις από την επιστροφή των κερδών των ομολόγων.
Όλα αυτά από προεξόφληση μέρους των ακριβών δανείων (μέρος δανείου του ΔΝΤ με επιτόκιο 3,8%, ομόλογα υψηλού επιτοκίου που κατέχουν κεντρικές τράπεζες με ΜΟ επιτοκίου 5% και μέρος των διακρατικών δανείων) συν οι επιστροφές κερδών από τα ANFAs – SMPs περί τα 5 δις.
Οι επιστροφές θα αρχίσουν το 2019, θα ολοκληρωθούν το 2022 και θα είναι της τάξης των 1,2 δις τον χρόνο. Θα εγγράφονται στα έσοδα -που θα βοηθήσει στην επίτευξη ετήσιων στόχων-, αλλά θα πηγαίνουν στο χρέος.
Το χρεος αυτό θα αντικατασταθεί από τον ESM με σταθερή επιτοκιακή επιβάρυνση πέριξ του 1,7%. Οι ρυθμίσεις θα προέρχονται από το υπόλοιπο του ποσού του τρίτου μνημονίου, αφού προηγουμένως εκταμιευθεί και αποδοθεί η τελευταία δόση του δανείου ύψους 15 δισ. ευρώ.
Από αυτό το ποσό τα 3,3 δις ευρώ μπορούν να διατεθούν για την επαναγορά χρέους – δηλαδή, την αποπληρωμή μέρους του δανείου του ΔΝΤ – και τα υπόλοιπα θα χρησιμοποιηθούν στο μαξιλάρι ρευστότητας.
Η αποπληρωμή μεγάλου μέρους του χρέους μετατίθεται μετά το 2032.
Μετάφραση σε απλά Ελληνικά
Τα παραπάνω σε απλά Ελληνικά σημαίνει, γεροί να’μαστε και σε κάποια χρόνια το αναδιαρθρώσουμε εκ νέου.
Γιατί ας μη γελιόμαστε, το χρέος εξακολουθεί να μην είναι βιώσιμο, αλλά γίνεται, με συνεχή σταδιακή αναδιάρθρωση.
Στη πραγματικότητα δεν πρόκειται ακριβώς περί βιώσιμου χρέους, αλλά περί διαχειρίσιμου για μια δεκαετία με σφιχτή δημοσιονομική πολιτική.
Η σωρευτική ελάφρυνση του χρέους που ανακοινώθηκε, θα ξεπεράσει, σύμφωνα με το ESM, τα συνολικά 100 δισ. μέχρι το 2060. Τα περίπου 50 δισ. ευρώ προέρχονται από τα βραχυπρόθεσμης παρέμβασης μέτρα ελάφρυνσης τα οποία υλοποιήθηκαν σιωπηρά μέσα στο 2017.
Τα επιπλέον περίπου 50 δισ. ευρώ προγραμματίστηκαν να προέλθουν από το τελικό πακέτο που ανακοινώθηκε.
Η καμπύλη του χρέους βελτιώνεται, τα spreads θα μειωθούν περαιτέρω (ηδη μειώνονται), η ΕΚΤ θα αποδεχτεί τα ομόλογα μας, διότι μπορεί το QE να τελειώνει, η ΕΚΤ όμως διατηρεί το δικαίωμα της να αναδιαρθρώνει το χαρτφυλάκιο των ομολόγων της με τη λήξη τους κατά το δοκούν και επι μακρόν, στα ποσά που ήδη δαπάνησε. Εκτός αυτού θα μπορεί να τα αποδέχεται ως εγγυήσεις από τις τράπεζες με το σχετικό discount, εξασφαλίζοντας τες ρευστότητα.
Συμπέρασμα
Η πόρτα για τις αγορές ανοίγει για μετά τον Αυγουστο, προσδοκούμε νέες αναβαθμίσεις, αλλά τα πρωτογενή πλεονάσματα εξακολουθούν να γίνονται απαιτητά στο 3,5% μέχρι το 2022 & κατόπιν πέριξ του 2%.
Νέα μέτρα πέραν των ψηφισθέντων & συμφωνηθέντων ήδη δεν θα ζητηθούν, παρά μόνο αν δεν επιτευχθούν οι ετήσιοι στόχοι, πάντως και οι συντάξεις θα περικοπούν κατά 1% του ΑΕΠ από 1-1-19, ενώ συμφωνήθηκε η κάλυψη μέρους των απωλειών από τα τυχόν υπερπλεονάσματα & το αφορολόγητο θα μειωθεί από 1-1-2020.
Η ενισχυμένη εποπτεία θα συνεχιστεί.
Μη ξεχνάμε ότι τα πάντα είναι τελικά θέμα ψυχολογίας στην οικονομία, ειδικά όταν το μεγάλο βουνό χρέους απομακρύνεται παράλληλα με την αναδιάρθρωση και επιτρέπει σε επενδυτές να μπουν χωρίς κίνδυνο με τις λήξεις χρέους που αγοράζουν να προηγούνται & να καλύπτουν όλη τη καμπύλη του.
Η αναδιάρθρωση που ανακοινώθηκε, δεν προσφέρεται ούτε για πανηγυρισμούς, ούτε για κλάματα.
Απλά μισανοίγει το δρόμο προς την κανονικότητα.

*πηγή άρθρου new-economy.gr
**το σκίτσο είναι του Τάσου Αναστασίου από την Αυγή

Σάββατο 22 Ιουλίου 2017

Η επόμενη μέρα του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς μετά από δυο χρόνια διαπραγματεύσεων και συμβιβασμών με τους δανειστές




Μετά την συμφωνία του Eurogroup στις 15 Ιουνίου και την επικύρωση της συμφωνίας από το ΔΝΤ μόλις χθές, ο ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφει στην πραγματικότητα της κοινωνίας που κυβερνά. Κάτω από ένα πλαίσιο που διαμόρφωσε μετά τις πολύμηνες διαπραγματεύσεις για τις αξιολογήσεις και τα μέτρα που αποδέχθηκε ή του επιβλήθηκαν, δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει τώρα σημασία και εφόσον διατίθεται να επιχειρήσει επαναπροσέγγιση των ανθρώπων που κάποτε τον στήριξαν να αναλάβει την διακυβέρνηση αλλά έχουν αποστασιοποιηθεί, είναι να μιλήσει μαζί τους καθαρά: τι έχει δεσμευτεί να κάνει, τι μπορεί από αυτά να διορθώσει με αντίμετρα (και ποια), αλλά και τι δεν μπορεί να αλλάξει τουλάχιστον μέχρι το τέλος του προγράμματος και πρέπει ο κόσμος να το υποστεί.

Εκεί είναι το ζήτημα, αφού η κοινωνία συνεχίζει να δυστυχεί, ακόμη και αν κάποιοι αριθμοί αρχίζουν να συνέρχονται. Επίσης, καμία σχέση άμεση δεν έχει κάποιο success story ή ακόμη και true story εξόδου στις αγορές. Αυτό αφορά μόνο μακροπρόθεσμα την καθημερινότητα - για την ώρα αφορά μόνο την κανονικότητα δανεισμού του ελληνικού κράτους από τις "αγορές".
Με όλα αυτά κατά νου, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μπροστά του πολλά πράγματα να ολοκληρώσει - επιλέγουμε μερικά:

1. Να επαναφέρει πολύτιμα στελέχη του από την διαπραγμάτευση με τους δανειστές στην αντιμετώπιση της καθημερινότητας, της κρίσης που συνεχίζεται αφόρητη για όγδοο χρόνο, της έλλειψης εργασίας και εισοδήματος ικανού να θρέψει την πλειοψηφία των ανθρώπων της χώρας. Και όπου χρειάζεται να αλλάξει τα αποτυχημένα κυβερνητικά και κομματικά στελέχη εκείνα που θύμισαν και θυμίζουν συνήθεις διαχειριστές της εξουσίας αλλά όχι "κυβερνώσα αριστερά"...

2. Να ξεκαθαρίσει τι θα κάνει με την μικρομεσαία οικονομία και συγκεκριμένα αν τελικά ζητά από τους ελεύθερους επαγγελματίες - μικρομεσαίους να επωμισθούν τα παράνομα χρέη που τους έχει φορτώσει ο παλιός ΟΑΕΕ (δεκάδες χιλιάδες στον καθένα και στην καθε μιά επιχειρηματία), να τα ρυθμίσουν δλδ ΩΣ ΕΧΟΥΝ με τις 120 δόσεις και τον εξωδικαστικό συμβιβασμό ξεπληρώνοντάς τα ακόμη και με δήμευση της περιουσίας τους, όπως κάθε άλλο χρέος της κρίσης! 
Ή αν έχει σκοπό να αναλογικοποιήσει αναδρομικά τις οφειλές στον παλιό ΟΑΕΕ για τα χρόνια της κρίσης και βάσει των αληθινών εισοδημάτων τους αυτά τα χρόνια - εφαρμόζοντας τον δικό του ασφαλιστικό νόμο και απονέμοντας δικαιοσύνη σε μια βασική παράμετρο της βίαιης χρεοκοπίας της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. 
Αν τυχόν έχει συμφωνήσει / υπογράψει με τους δανειστές ότι αυτό δεν γίνεται, οφείλει να το πει ξεκάθαρα στους μικρομεσαίους ελεύθερους επαγγελματίες για να πάρουν και αυτοί τις αποφάσεις τους.

3. Να ξεκαθαρίσει ακόμη αν θα δημιουργήσει ακατάσχετο λογαριασμό και στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που χάνουν καθημερινά τα έσοδα από την όποια δραστηριότητά τους, τα εισοδήματα από εκτέλεση έργου, παραγγελιών ή υπηρεσιών και την όποια ρευστότητά τους βίαια και χωρίς ειδοποίηση από τις ηλεκτρονικές κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών που κάνει κατά χιλιάδες η ΑΑΔΕ και επομένως δεν είναι σε θέση να χειριστούν το ίδιο τους το ταμείο και να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους στην αγορά και στους εργαζομένους τους, αντιμετωπίζοντας καθημερινά τον "ξαφνικό θάνατο". 

4. Να ξεκαθαρίσει τέλος αν θα έχουν ασφαλιστική ενημερότητα οι ελεύθεροι επαγγελματίες που πληρώνουν τις εισφορές τους από 1.1.2017 και ρυθμίζουν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις, ώστε να μπορούν ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΚΑΠΟΙΟΙ να οφεληθούν από τα αντίμετρα της κρίσης δλδ τα προγράμματα ενίσχυσης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των ελεύθερων επαγγελματιών, τα ΕΣΠΑ και από την χρηματοδότηση από τα Ταμεία ή Τράπεζες ενίσχυσης των ΜμΕ που δημιουργούνται. 

Ή αν ισχύει το  "ΟΠΟΙΟΣ ΕΠΙΖΗΣΕΙ...";  

Το τελευταίο "μότο" που ήδη ακούγεται από συγκεκριμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που επίσης διαδίδουν συμπληρωματικά την απίθανη ιδέα ότι "οι μικρομεσαίοι πρέπει να ...συνεταιρισθούν αλλιώς θα χαθούν", όχι μόνο δεν αποτελεί αριστερή απάντηση στην κρίση της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας αλλά και ογκώδη άγνοια της ελληνικής μικρομεσαίας οικονομίας και της καθοριστικής σημασίας της στην παραγωγική ανασυγκρότηση αλλά ακόμη και μια ανεύθυνη αντιμετώπιση της ραχοκοκκαλιάς της οικονομίας μας ως μικροαστικής στρέβλωσης που θα επιλύσει η ίδια η "αγορά" (νεοφιλελευθερισμός του κερατά... απότοκος σταλινικών κρατικιστικών ιδεολογικών επιβιώσεων). 

Εάν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να υπάρχει και την επόμενη μέρα, πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά με την μικρομεσαία οικονομία την μόνη οικονομία που έχουμε και που αποτελεί για ιστορικούς και πρακτικούς λόγους το μόνο μας συγκριτικό πλεονέκτημα - ακόμη και ο τουρισμός έκφραση αυτής της οικονομίας μας είναι.

Εάν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να υπάρχει και την επόμενη μέρα και να επανασυνδεθεί η κυβέρνησή του με την κοινωνία, πρέπει να λύσει τα πραγματικά της προβλήματα και όχι να αντικαταστήσει την μάχη της επιβίωσης των ανθρώπων με την μάχη των αριθμών που βελτιώνονται. Πρέπει να κρατηθούν μακριά από την Αριστερά τα success story που ξεχνούν τους ανθρώπους και επιστρατεύουν τους αριθμούς: οι αριθμοί είναι καλοί για τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, τις αξιολογήσεις και τα επιτόκια δανεισμού αλλά δεν σημαίνουν τίποτα για τους αληθινούς ανθρώπους και τη ζωή τους. 
Και να σημειώσουμε επί τη ευκαιρία ότι τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που "τα πήγαν καλά στις διαπραγματεύσεις", να μην θεωρούν ότι τώρα το παιχνίδι των αριθμών μπορούν να το κάνουν εισαγωγή στην ζέουσα ελληνική πραγματικότητα των ανθρώπων της κρίσης - γιατί "θα φάνε πόρτα".

Εάν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να επανασυνδεθεί με την κοινωνία, πρέπει πρώτα να επανασυνδεθεί με την Αριστερά, όχι με την κομματική αλλά με την κοινωνική Αριστερά, αυτή που του έδωσε την εντολή διακυβέρνησης. Δεν μπορεί μόνο με επιδοματική πολιτική και ενισχύσεις των πιο χτυπημένων από την κρίση κοινωνικών στρωμάτων να αντιμετωπίσει για πολύ την χρεοκοπία τςη χώρας και την καταβαράθρωση του ΑΕΠ της. Οφείλει να παρουσιάσει ένα δυναμικό πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης, στηριγμένης κυρίως στην ενδογενή παραγωγή και συμπληρωματικά μόνο στους ασταθείς λόγω γεωπολιτικών μεταβολών και ρίσκου ξένους επενδυτές. Ένα πρόγραμμα που θα εγγυάται την εθνική μας ανεξαρτησία έστω σε βάθος χρόνου όταν θα μπορούμε να στηριχθούμε στα πόδια μας ξανά παραγωγικά, εξάγοντας την παραγωγή μας και έχοντας αποκαταστήσει το θαυμαστό πλέγμα συνεργειών της καινοτόμας μικρομεσαίας μας οικονομίας που διέλυσαν οι δανειστές για να μας εξαρτήσουν αιώνια στις δικές τους οικονομίες.

Εάν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να επιβιώσει η χώρα αλλά και η Αριστερά, ας πραγματοποιήσει την "επανασύνδεση με την κοινωνία" και την μικρομεσαία της δομή στη βάση της κατανόησης, της ειλικρίνειας και της ξεκάθαρης ιεράρχησης της επιβίωσης και ανάταξης των παραγωγών της και των δημιουργών του εθνικού πλούτου. Με ένα αριστερό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης. 

Αν αντίθετα επιλέξει την πεπατημένη των προηγουμένων και παραδοθεί στην ήδη λανθάνουσα πασοκοποίησή του, τότε, 
ΚΑΙ η χώρα δεν θα ξεφύγει από την εξάρτηση και την επιτροπεία 
ΚΑΙ η Αριστερά δεν θα μπορέσει να ξανασυνέλθει πολιτικά ως σημαίνων παράγοντας αλλαγής και δημοκρατικής προόδου - και ο ΣΥΡΙΖΑ με την διακυβέρνησή του θα έχει υπογράψει την οριστική ιστορική της καταδίκη στο περιθώριο μετά μια τελευταία ελπιδοφόρα αναλαμπή.

Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά λοιπόν για να αντιμετωπισθούν με διαχείριση ρουτίνας και επικοινωνιακές ιστορίες για success story και επενδυτές που "όπου νάναι θα φανούν"

Μήπως ας πούμε όσοι γύρισαν από την μακροχρόνια διαπραγμάτευση δεν είναι και οι καταλληλότεροι για κάτι τέτοιο; Μήπως είναι λίγο προσβελημένοι από την ασθένεια των αριθμών και δεν κάνουν για την ζωντανή καθημερινότητα και τις ανάγκες των ανθρώπων; Γιατί ίσως νομίσουν ότι πρόκειται για μια ακόμη "επιτυχή" διαπραγμάτευση με τον αυτόματο πιλότο απλά με τον λαό αυτήν την φορά αλλά με τα ίδια μέσα και επιχειρήματα. Τεχνικά και όχι αριστερά. 
Γιατί δεν είναι έτσι: 

Όχι δεν κάνουν όλοι για όλες τις δουλειές ως μεταφερόμενοι "επαγγελματίες διαχειριστές". 
Όχι, ο κυνισμός των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές δεν μπορεί αν είναι πρότυπο διαπραγμάτευσης με τον λαό. Ο λαός δεν είναι απέναντι.
Όχι, γιατί χωρίς ευαισθησία και αριστερή συγκρότηση δεν μπορείς να μιλήσεις με αυτούς που παράγουν και δημιουργούν. 
Δεν είναι αριθμοί, είναι άνθρωποι. 
Είναι το πραγματικό κεφάλαιο της χώρας και όλα θα κριθούν είτε από την συμπόρευση μαζί τους είτε από την έλλειψη πραγματικής γνώσης και επικοινωνίας.

Κρίσιμος παράγοντας λοιπόν της επόμενης μέρας του ΣΥΡΙΖΑ αυτός και όποιος όποια από τα στελέχη που θα κληθούν αν διαχειριστούν την "επανασύνδεση με την κοινωνία" δεν το καταλαβαίνει, ότι δλδ πρόκειται για την τελευταία ευκαιρία, καλύτερα να ανακληθεί από ένα τέτοιο τιτάνιο έργο. Η ανάθεση  σε "επαγγελματίες" είναι καλή για την αντιμετώπιση των δανειστών αλλά ακατάλληλη για να βρεθείς πρόσωπο με πρόσωπο με τον λαό. Εκεί πρέπει ο ίδιος να είσαι λαός, μικρομεσαίος παραγωγός, εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα, αγρότης, δημιουργός, καινοτόμος, εφευρέτης. Όχι καλός σε κομματικά γραφεία, διαφημιστής ή δικηγόρος..

Η επόμενη μέρα λοιπόν του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς θα κριθεί από τα πρόσωπα που θα την διαχειριστούν. 

Αν αυτά τα πρόσωπα είναι μέρος της κοινωνίας, των παραγωγών και των δημιουργών της όλα θα πάνε καλά και η Αριστερά θε μείνει Αριστερά. 
Αν όχι, απλά δεν θα υπάρξει "επόμενη μέρα".

Γιώργος Παπασπυρόπουλος



πηγή άρθρου: tvxs
εικόνα: έργο της Rebecca Dautremer


Σάββατο 15 Νοεμβρίου 2014

Δεν υπάρχει πολιτική πρόταση από την κυβέρνηση – μόνον, "ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι χειρότερος"

του Χρήστου Παπανίκου
Ο φόβος της κυβέρνησης πρέπει να είναι μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ γυρίσει την πολιτική του στον ευρωπαϊκό ρεαλισμό τώρα. Ξαφνικά η κυβέρνηση θα βρεθεί χωρίς ακροατήριο στο 25% του εκλογικού σώματος που υποτίθεται πως είναι ακόμη ρευστό.

Καθαρή έξοδος – προς τα πού;

του Γιώργου Προκοπάκη*

Όσο περνάει ο καιρός φαίνεται όλο και πιο καθαρά πως η πολιτική «καθαρής εξόδου» από τα Μνημόνια ήταν ένα λάθος. Τρεις εβδομάδες μετά τη συνάντηση με την κ. Λαγκάρντ, την αναδίπλωση της ελληνικής κυβέρνησης και οι αρνητικές επιπτώσεις επιμένουν. Τα επιτόκια των ομολόγων βρίσκονται σταθερά σε χρεοκοπικά επίπεδα, το χρηματιστήριο έχει πάρει την κατιούσα. Κανένα από τα θετικά μηνύματα που περνά  η κυβέρνηση δεν φαίνεται να πείθει τις αγορές, τον τελικό κριτή για την ωριμότητα της Ελλάδας να σταθεί στα πόδια της. 

Είναι πια φανερό πως η πολιτική υπαγορεύθηκε από πολιτικές σκοπιμότητες. Η κυβέρνηση επεχείρησε να αφαιρέσει το όπλο του αντιμνημονιασμού από τον απειλητικό ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυχώς, δεν υπάρχει πολιτική πρόταση από την κυβέρνηση – μόνον «ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι χειρότερος». Αυτό το επιχείρημα καταθέτει και στους εταίρους-δανειστές. Οι δηλώσεις πολλών παραγόντων και το τελευταίο Eurogroup καταδεικνύουν πως, ακόμη και εάν κάποτε μπορεί να το αντιμετώπιζαν οι εταίροι ιδιαίτερα ευνοϊκά, δεν αρκεί. Το κακό είναι πως, με την κατάσταση στις αγορές μεγάλα κομμάτια της μεσαίας τάξης αντιλαμβάνονται το κενό πολιτικής και ο φόβος του ΣΥΡΙΖΑ εξασθενεί ως πειστικό επιχείρημα. Οι επόμενες τρεις εβδομάδες είναι ιδιαίτερα κρίσιμες. Είναι αμφίβολο εάν θα μπορέσει να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση και είναι ακόμη άδηλη η στάση των εταίρων στο Eurogroup της 8 Δεκεμβρίου. Είναι σαφές πως η Ευρώπη δεν θα αφήσει την Ελλάδα στην τύχη της.Είναι όμως εξ ίσου σαφές πως δεν πρόκειται να αφεθεί η ελληνική κυβέρνηση να θέσει σε κίνδυνο την πρόοδο που έχει γίνει μέχρι σήμερα.

Η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται να επενδύει όλο και περισσότερο στη σημειολογία και την επικοινωνιακή διαχείριση. Μετά την αποτυχία του εγχειρήματος για «καθαρή έξοδο», ο αγώνας γίνεται για την αντικατάσταση του όρου Μνημόνιο με κάτι άλλο. Το πλάνο δημοσιονομικής διαχείρισης βασίζεται στο αχρησιμοποίητο υπόλοιπο του ΤΧΣ, λες και δεν έχει ήδη συνεκτιμηθεί στις προβλέψεις μείωσης του χρέους κάτω από 110% του ΑΕΠ το 2022 – όχι μόνον αυτό,αλλά και τα έσοδα ιδιωτικοποίησης των τραπεζών του 2018. Κύριος στόχος είναι η διαπραγμάτευση για την ελάφρυνση του χρέους, όμως το επάρατο ΔΝΤ, ο μόνιμος και συνεπής σύμμαχος στην κατεύθυνση αυτή, είναι εξοβελιστέο. Η απουσία οποιουδήποτε προγράμματος επανεκκίνησης της οικονομίας είναι εμφανής.

Επιχειρείται η χρέωση της αποσταθεροποίησης της κατάστασης στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ξέρω πόσο και σε ποια κοινωνικά στρώματα πιάνει αυτή η ρητορική.Φοβάμαι πως πείθει μόνον τους ήδη πεπεισμένους. Δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα αντιπολιτευόταν κάθε κίνηση της κυβέρνησης. Η επιχειρηματολογία της κυβέρνησης συρρικνούται στο αυτονόητο: υπάρχει αντιπολίτευση! Είναι μια εμφανώς ηττοπαθής στάση, σε βαθμό ανησυχητικό. Ανάγει το υποτιθέμενο φόβητρο των νοικοκυραίων σε ρυθμιστή των δικών της πολιτικών. Ο πολιτικός κίνδυνος που βλέπουν οι αγορές και δεν μας αφήνουν να πάρουμε ανάσα δεν είναι ο κ. Τσίπρας –είναι η κυβερνητική πολιτική που προσπαθεί να τον αντιμετωπίσει στο δικό του γήπεδο. Οι πολιτικές πρωτοβουλίες έχουν πρακτικά αφεθεί στην αντιπολίτευση. 

Οι πέντε μήνες μέχρι τον Μάρτιο είναι εξαιρετικά πολύς χρόνος για να πορεύεται ηχώρα με πολιτικές ευάλωτες στη ρητορική της.  Με τούτα και με κείνα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει πια με φυσικό φαινόμενο – η παράσταση νίκης στις δημοσκοπήσεις το δείχνει όλο και πιο και έντονα και δεν φαίνεται αυτό να φοβίζει τους πολίτες.Όλοι βέβαια περιμένουν τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει πολιτική – το είδαμεήδη με τη συγκυβέρνηση από το 2012. 

Ο φόβος της κυβέρνησης πρέπει να είναι μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ γυρίσει την πολιτική του στον ευρωπαϊκό ρεαλισμό τώρα. Ξαφνικά η κυβέρνηση θα βρεθεί χωρίς ακροατήριο στο 25% του εκλογικού σώματος που υποτίθεται πως είναι ακόμη ρευστό. Λέτε;


*Επένδυση, 15/11/2014

Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2014

Πρώτη προτεραιότητα των κομμάτων που "σώζουν" τη χώρα είναι η πολιτική σωτηρία των ιδίων και κυρίως των ηγετικών ομάδων τους

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου
Πάμε σαν άλλοτε...

του Γιώργου Προκοπάκη*

από την "Επένδυση" 1/11/2014

Παρακολουθώντας την επικαιρότητα σχετικά με τη διαχείριση του χρέους, ξυπνούν μνήμες του Αυγούστου 2012. Είχαμε φρέσκια την τρικομματική κυβέρνηση σωτηρίας, οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί είχαν ψηφισθεί με σημαία την απαγκίστρωση από το Μνημόνιο ενώ η Ελλάδα ήταν με το ένα πόδι εκτός ευρώ, οι εκκρεμότητες με τα προαπαιτούμενα – όλα ψηφισμένα στη Βουλή από τον προηγούμενο Φεβρουάριο – περίμεναν, όπως περίμενε και η τρόικα πότε θα αποφασίσουμε να συνεννοηθούμε. 

Αποκλεισμένοι από τις αγορές, είχαμε υποχρεώσεις χρεολυσίων, με κενό το δημόσιο ταμείο. 
Οι τράπεζες είχαν πάρει €18 δισ, προκαταβολή της ανακεφαλαιοποίησης. Ο κ. Βενιζέλος είχε έτοιμο το πλάνο μείωσης του χρέους και των χρηματοδοτικών απαιτήσεων κατά €91 δισ και μέσα από το πρωθυπουργικό γραφείο δόθηκε στους Financial Times το σχέδιο για επιμήκυνση του χρόνου εφαρμογής του Μνημονίου (εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων δηλαδή) χωρίς βοήθεια, χωρίς λεφτά.
Με διαφορά σε επί μέρους σημεία, η δικομματική πια κυβέρνηση σωτηρίας, έχει φροντίσει για την επαναφορά του σκηνικού. 


Ας θυμηθούμε τι ακολούθησε. 

Η ΕΚΤ έδωσε την "τεχνική" λύση, ανεβάζοντας τα όρια παροχής ρευστότητας στις τράπεζες, ώστε αυτές να δανείσουν την κυβέρνηση, να πληρωθούν τα χρεολύσια και να κρατήσουμε το ένα πόδι εντός ευρώ. Ο συνολικός βραχυπρόθεσμος δανεισμός του δημοσίου έφθασε να είναι λίγο πάνω από το ποσό της προκαταβολής ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών – δηλαδή, ο διαχειριστής της κρίσης μάζεψε όλη τη ρευστότητα αφήνοντας την οικονομία να καταρρέει. Ο δε δανεισμός, πανάκριβος σε σχέση με τα τροϊκανά δάνεια. 
Η κατάληξη της οξείας τότε κρίσης ήταν η επικράτηση της πολιτικής Στουρνάρα. Με πρώτο τον Σαμαρά και μετά από εμφανή ανταρτοπόλεμο τους δύο «μικρούς», η πολιτική της τρικομματικής άλλαξε. Συνεργασία με τους εταίρους-δανειστές για την εφαρμογή των ψηφισμένων από τη Βουλή αποφάσεων. Η χώρα σώθηκε – αν σώθηκε – γιατί η πολιτική των κομμάτων της τότε συγκυβέρνησης ηττήθηκε κατά κράτος!

Όπως το 2012, η πολιτική των κομμάτων που "σώζουν" τη χώρα έχει προτεραιότητες. 
Πρώτη προτεραιότητα είναι η πολιτική σωτηρία των ιδίων και κυρίως των ηγετικών ομάδων τους. 
Η αλήστου μνήμης «καθαρή έξοδος» από τα Μνημόνια εδώ και τώρα είχε όλα τα στοιχεία της πολιτικής «επιμήκυνση χωρίς λεφτά» του Αυγούστου 2012. Με την υιοθέτηση του αντιμνημονιασμού επιχειρήθηκε να μεταφερθεί το πεδίο αντιπαράθεσης με την αντιπολίτευση για να υπάρξουν πολιτικά οφέλη. Το σχέδιο, όπως φαίνεται από την εκπεφρασμένη βεβαιότητα των εταίρων για νέο δανεισμό τον Ιούνιο, εξυπηρετούσε ένα σενάριο σύντομου διαλείμματος ΣΥΡΙΖΑ – με πιθανότητες αποφυγής του μάλιστα. Αυτό που δεν συζητήθηκε καθόλου είναι η κατάσταση στην περίπτωση επιτυχίας του σεναρίου της «καθαρής εξόδου». Προχθές, η τριμηνιαία έκθεση της Υπηρεσίας Προϋπολογισμού της Βουλής έδωσε μια εικόνα. Χωρίς σχέδιο, πριν την επανεκκίνηση της οικονομίας, χωρίς μεταρρυθμίσεις, χωρίς ρευστότητα η «καθαρή έξοδος» θα οδηγούσε σε παράταση της λιτότητας – με υπερηφάνεια όμως για την εθνική επιλογή. Ως επιλογή πολιτικής ανελάμβανε και τον κίνδυνο εξώθησης του ΣΥΡΙΖΑ σε ακραίες πολιτικές, σε περίπτωση εκλογικής επικράτησής του.

Όσο ειρωνικό και εάν ακούγεται, οι αγορές έπαιξαν το ρόλο του Στουρνάρα του 2012. Ανάγκασαν την κυβέρνηση σε αναδίπλωση. Το μήνυμα ήταν καθαρό: η Ελλάδα δεν μπορεί ακόμη να σταθεί στα πόδια της και πρέπει να βρεθεί άλλος τρόπος για να λυθεί το εσωτερικό πολιτικό πρόβλημα
Οι αγορές επιμένουν και επανέρχονται: ακόμη και μετά την επιτυχία των τραπεζών στα stress tests, ακόμη και μετά την αναδίπλωση της κυβέρνησης, οι αποδόσεις των ομολόγων παραμένουν σε χρεοκοπικά επίπεδα, οι επενδυτές που είχαν πάρει το «στοίχημα Ελλάδα» ξεπούλησαν και τη θέση τους πήραν βραχυπρόθεσμοι λάτρεις του κινδύνου και των διακυμάνσεων
Αναζητείται σταθερότητα πολιτικής!

Η λύση είναι μία και μοναδική – ίδια με αυτήν του καλοκαιριού του 2012. 
Συνεργασία με ειλικρίνεια και καθαρότητα με τους εταίρους, επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων, στοιχειώδες σχέδιο ανάκαμψης της οικονομίας – και υπομονή. 
Η λύση του βουνού του χρέους δεν μπορεί να είναι άμεση. Σε μερικά χρόνια – δύο έως τρία – η παγίωση της καλής πορείας της οικονομίας και η εξέλιξη των ευρωπαϊκών θεσμών μπορεί να οδηγήσει στην οριστική λύση.

Ας ευχηθούμε πως τα "συνετά και στέρεα βήματα" που αντικατέστησαν εδώ και μια βδομάδα την "καθαρή έξοδο από τα Μνημόνια" στη ρητορική του πρωθυπουργού θα μετουσιωθούν σε πολιτική. 
Ας ευχηθούμε, η αξιωματική αντιπολίτευση να υιοθετήσει μια συνετή πολιτική. 
Αυτές είναι οι αλλαγές στο σκηνικό που θα διαφοροποιήσουν την πορεία μας από αυτήν της κόλασης του 2012.


*πηγή notes/george-j-prokopakis/πάμε-σαν-άλλοτε
 *υπογραμμίσεις της ΑΣ

Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2014

Έτσι, χωρίς πρόγραμμα... (#"έξοδος" για προεκλογικούς λόγους)

Εκθέτει εκ νέου την κυβέρνηση το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής για την χωρίς σχέδιο και πρόγραμμα πορεία της στο πουθενά - αλλά ασκεί και ήπια κριτική στην αξιωματική αντιπολίτευση ζητώντας πολύ συγκεκριμένες απαντήσεις στα δραματικά ερωτήματα της κρίσης  - ισορροπημένα, αντικειμενικά, χωρίς κομματικές εξαρτήσεις και σκοπιμότητες και με άψογη τεκμηρίωση - αξίζει να διαβαστεί:

by Yannis Koutsomitis

Παρασκευή 22 Αυγούστου 2014

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πια ένα κόμμα διαμαρτυρίας πρέπει να αποδείξει ότι έχει πρόγραμμα

του Arthur Sarnoff
Η χώρα χρειάζεται επείγουσα και πραγματική αλλαγή 

Στις 13 Σεπτεμβρίου και στην ΔΕΘ, όπως ανακοινώθηκε, ο Α Τσίπρας θα παρουσιάσει το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για την διακυβέρνηση της χώρας. Η στιγμή είναι φυσικά κατάλληλη αφού σύμφωνα με την παραδοχή όλων οι εκλογές και η αλλαγή φρουράς στην διαχείριση της κρίσης δεν είναι μακριά - ίσως και μέσα σε αυτό το φθινόπωρο. 

Το ζήτημα όμως δεν είναι το ξεκίνημα μιας προεκλογικής περιόδου αλλά η σοβαρότητα και η δυναμική του προγράμματος της, καθ όλες τις ενδείξεις, επόμενης κυβέρνησης. Η κρίση δεν ανασχέθηκε με την συνεργασία τρόικας-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, είμαστε στην χειρότερη δυνατή κατάσταση - στον πάτο του πηγαδιού - και όλοι όλες αναρωτιούνται αν πράγματι υπάρχει ελπίδα εξόδου από το πηγάδι της χρεοκοπίας ή έχουμε χωρίς επιστροφή μεταβληθεί σε μια αποικία χρέους χωρίς παραγωγική μηχανή. Τι σημαίνουν αυτά; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί την τελευταία ελπίδα για αλλαγή πλεύσης. Ότι με τον ερχομό του τελειώνει οριστικά ο πολιτικός κόσμος της μεταπολίτευσης, παλεύοντας για την υστεροφημία του - άνθρωποι που γαλουχήθηκαν πολιτικά στα σαράντα χρόνια της περιόδου αυτής θα κάνουν την τελευταία τους απόπειρα να αποδείξουν ότι καταλαβαίνουν τι πρέπει να αλλάξει σε αυτόν τον τόπο, ποια ήταν τα λάθη της μεταπολίτευσης που αποδείχτηκα μοιραία και τέλος, εάν και κατά πόσον υπάρχει αριστερή εναλλακτική στην διαχείριση της εξουσίας και της κρίσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η τελευταία αναίμακτη εναλλακτική πριν βυθιστούμε πραγματικά στον εμφύλιο που υποβόσκει με σύμβουλο την απόγνωση.

Απέναντι σε μια κρίσιμη κατάσταση υπάρχει πάντα ο αυτόματος πιλότος της πίστης. Στην συγκεκριμένη περίπτωση πίστης στην Αριστερά - ότι κι αν σημαίνει αυτό σήμερα - ειδικά στην νέα ή ριζοσπαστική αριστερά που έχει τις λύσεις λόγω θεωρητικής επάρκειας: μεγαλύτερη αυταπάτη δεν υπάρχει! Όχι μόνο γιατί οι ψήφοι που θα φέρουν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία δεν είναι "αριστεροί" κατά πλειοψηφία, όχι μόνο γιατί είναι ψήφοι απελπισμένων δεξιών, φιλελεύθερων, κεντρώων και κεντροαριστερών που εύκολα θα διακρίνουν το "μια από τα ίδια", αλλά κυρίως γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να πείσει και πολύ γρήγορα ότι "έχει πρόγραμμα" και "έχει στελέχη" εάν θέλει να μην αποτελέσει την λεγόμενη "αριστερή παρένθεση" που θα είναι και το τέλος της αντίστασης στην ολοκληρωτική παρακμή και περιθωριοποίηση της χώρας.

Απέναντι σε μια κρίσιμη κατάσταση υπάρχει το εφόδιο της κριτικής που αναπτύχθηκε στο πελατειακό σύστημα και το κομματικό κράτος τα χρόνια της κρίσης. Υπάρχουν οι προτάσεις και οι προγραμματικές διεργασίες τόσων και τόσων μελετητών, οικονομολόγων, κινήσεων μεταρρυθμιστών, πετυχημένων υποδειγμάτων κατά τομείς άλλων χωρών, ακόμη και συγκλίσεις σε πολλά θέματα των πραγματικά φιλελεύθερων (όχι νεοφιλελεύθερων ή νεοσυντηρητικών) με τους αριστερούς ρεφορμιστές και τους οικολόγους. Υπάρχουν μάλιστα κομμάτια ολόκληρα ταυτίσεων, τουλάχιστον στα άμεσα μέτρα ανακούφισης και ανασυγκρότησης σε προγραμματικό επίπεδο, ανάμεσα στις διακηρυγμένες θέσεις των προοδευτικών δυνάμεων. Όλα αυτά είναι το έδαφος και η ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει - αυτά, και όχι οι ιδεολογικές διαφορές στην εκκίνηση της σκέψης του καθενός που διεκδικεί να ασκήσει διαχείριση. Φυσικά ο έλεγχος του ποιον τελικά ωφελεί το κάθε μέτρο, όχι μόνο είναι και θα είναι απαραίτητος αλλά και κριτήριο και προϋπόθεση επιτυχίας - εάν η διακυβέρνηση θέλει να είναι προοδευτική δλδ με τους πολλούς και όχι τις αντικοινωνικές "ταξικές" ελίτ (εισαγωγικά στο ταξικές γιατί στην Ελλάδα ελίτ είναι τα παρασιτικά κρατικοδίαιτα στρώματα που έχουν αναπτύξει συμφέροντα γύρω από το κρατικό ταμείο και τα κόμματα σε έναν εκφυλιστικό τριτοκοσμικό καπιταλισμό της εξαρτημένης περιφέρειας).

Ο ΣΥΡΙΖΑ καλά κάνει και βάζει σε διαβούλευση το κυβερνητικό του πρόγραμμα. Θα υποστεί έγκαιρα αυστηρή κριτική από τους καλόπιστους και δαιμονοποίηση από τους άλλους - σε κάθε περίπτωση καλό θα του κάνει κάθε εντοπισμός αντιφάσεων, διγλωσσίας, προχειρότητας, τεχνητής ιδεολογικοποίησης, μη ρεαλισμού. Γνωρίζουμε ήδη ότι έχει προηγηθεί διαβούλευση με φορείς, ομοσπονδίες, επιχειρηματίες, startups συνδέσμους αλλά και συνδικάτα, συντεχνίες ακόμη και την εκκλησία. Είναι ορθό να επιλέγονται προτεραιότητες, συμμαχίες και να αναζητούνται ανοχές από διαφορετικές πολιτικές επιλογές που όμως έχουν έστω πρόσκαιρα κοινά συμφέροντα. Γιατί δεν είναι ώρα ούτε για ιδεολογικούς ρεβανσισμούς ούτε για πειράματα - απαιτείται μεγάλη σοβαρότητα και καθαρές θέσεις που επιτέλους σε αυτήν την χώρα δεν θα είναι μόνο για προεκλογική χρήση.

Τι έχει να προσφέρει η Αριστερά σήμερα; Μπροστά στην ιστορική της ευκαιρία σε αυτήν την χώρα όπου έχασε την πλειοψηφία λόγω εμφυλίου; Έχει διδαχθεί από τα λάθη της, έχει απομακρυνθεί οριστικά από τον δογματισμό, έχει αφομοιώσει ξεκάθαρα τους λόγους αποτυχίας του υπαρκτού μονοκομματικού πολεμικού σοσιαλισμού και του υπαρκτού παγκοσμιοποιημένου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού; Είναι αποφασισμένη να αλλάξει το πελατειακό πρότυπο της κρατικοδίατης οικονομίας που μας ακολουθεί με τακτικές χρεοκοπίες από την δημιουργία του νεοελληνικού κράτους σαν οθωμανική παρακαταθήκη; Μοιάζουν όλα αυτά υπερβολικά ως απαιτήσεις ή αποτελούν την στοιχειώδη πρόνοια για να μην έχουμε "μια από τα ίδια"; 

Είναι φανερότατο πλέον ότι η κατάσταση απαιτεί αλλαγή υποδείγματος. Μια βελτίωση της κατάστασης των πολιτών σε πρώτη φάση δεν αρκεί για να υπάρχει προοπτική - για να κινητοποιηθεί ο εξαντλημένος, από τα απανωτά χτυπήματα δημοσιονομικής προσαρμογής, πληθυσμός και να συμβάλλει στην "παραγωγική ανασυγκρότηση". Χρειάζεται όραμα - ένα μνημόνιο με τον λαό. Χρειάζονται θεσμοί που να λειτουργούν ...

Τρίτη 12 Αυγούστου 2014

Γιώργος Σταθάκης: Η ελληνική οικονομία χρειάζεται πάση θυσία να βγει το γρηγορότερο δυνατό από τον μνημονιακό ζουρλομανδύα

του Πέτρου Ζερβού (efsyn.gr)
"Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πρόγραμμα εξόδου της χώρας από το Μνημόνιο, όχι από το ευρώ"

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ανακοινώσει ότι στις 15 Σεπτεμβρίου στην ΔΕΘ θα ανακοινώσει την τελική μορφή του κυβερνητικού προγράμματός του που βρίσκεται σε διαρκή διαβούλευση εδώ και πολύ καιρό αλλά φαίνεται ότι υπάρχει ήδη κατάληξη στα περισσότερα άμεσα ζητήματα αλλά και μια σταθερή φιλοευρωπαϊκή αλλά αντιμνημονιακή στρατηγική. Ο Γ. Σταθάκης περιγράφει ήδη στην παρακάτω συνέντευξη αρκετές σημαντικές και συγκεκριμένες δεσμεύσεις δίνοντας μια σαφή πρόγευση του τελικού αποτελέσματος. 

Ο νέος (προγραμματικά) ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ; Και τι σχέση έχει με τον "παλιό"; 
Συγκρίνετε υπεύθυνα: (ΑΣ)

Συνέντευξη στη Νίκη Ζορμπά (και την εφημερίδα "Κεφάλαιο")*
Γ. Σταθάκης: "Το ευρώ είναι μονόδρομος" 
Ο «σκιώδης» υπουργός Ανάπτυξης του ΣΥΡΙΖΑ, Γιώργος Σταθάκης, ξεκαθαρίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε έχει ούτε πρόκειται να εκπονήσει εναλλακτικό σχέδιο για το νόμισμα. Επιχειρεί παράλληλα να βάλει τέλος στη συζήτηση για επαναλαμβανόμενες εκλογές σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας, περιγράφει τα μέτρα φοροελαφρύνσεων που θα λάβει η κυβέρνησή του και καλεί να αγνοηθούν οι εσωκομματικές παραφωνίες, διότι ανήκουν σε μειοψηφίες που δεν ανταποκρίνονται στις αποφάσεις του κόμματος. (Νίκη Ζορμπά)
Η Συνέντευξη:

- Το κυβερνητικό πρόγραμμα που θα παρουσιάσει ο ΣΥΡΙΖΑ στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης θα είναι κοστολογημένο και εφαρμόσιμο;

Οι εξαγγελίες θα αφορούν μέτρα για την ανθρωπιστική κρίση, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, το φορολογικό ζήτημα. Αλλά αυτή τη φορά όλο αυτό θα είναι πολύ πιο συνεκτικό.

- Εάν δεν επιτύχετε την αυτοδυναμία, πώς θα κυβερνήσετε;

Θα επιδιώξουμε την ευρύτερη δυνατή κυβέρνηση μεγάλης πλειοψηφίας, η οποία θα εφαρμόσει μια στρατηγική εξόδου της χώρας από το Μνημόνιο. Αυτή είναι η δέσμευσή μας.


- Άρα, φωνές που ζητούν επαναλαμβανόμενες εκλογές μέχρι η κάλπη να βγάλει αυτοδύναμο ΣΥΡΙΖΑ είναι μεμονωμένες;

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα προσφύγει σε μια τακτική επαναλαμβανόμενων εκλογών, η εντολή των πολιτών θα είναι δεδομένη, αυτή θα σεβαστούμε και σε αυτή θα δουλέψουμε για τη δημιουργία μιας κυβέρνησης με τις προδιαγραφές του ΣΥΡΙΖΑ.

- Με ποιους;

Έχουμε ανοίξει έναν πολύ σημαντικό διάλογο επ΄ αφορμής θεμάτων αιχμής (Αιγιαλοί, ΔΕΗ, δάση) πάνω στα οποία χτίζεται η αντιμνημονιακή ενότητά μας με ευρύτερες αντιμνημονιακές δυνάμεις και εκτιμώ ότι μέχρι τις επόμενες εκλογές θα έχουμε την εικόνα ενός ΣΥΡΙΖΑ που θα έχει όλες τις προϋποθέσεις για να διεκδικήσει την κυβέρνηση, έχοντας διαμορφώσει και το πλέγμα των συμμαχιών του.

- Στην ευρύτερη δυνατή πλειοψηφία χωρούν Ν.Δ - ΠΑΣΟΚ;

Μετά βεβαιότητας, όχι. Η Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ έχουν στρατηγικά τοποθετηθεί υπέρ της μνημονιακής πολιτικής. Αυτή η στρατηγική καθιστά και τις δύο δυνάμεις εκτός συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ.

- Ανεξαρτήτως προσώπων;

Ασφαλώς.

- Το σενάριο για «μεγάλο συνασπισμό» το απορρίπτετε;

Μετά βεβαιότητας. Ένας τέτοιος συνασπισμός αποκλείεται.


- Έχετε μιλήσει για την ανάγκη αύξησης των φορολογικών εσόδων. Από πού;

Αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι αναδιανομή των φορολογικών βαρών. Οι κατώτερες εισοδηματικά ομάδες υπερφορολογούνται και οι ανώτερες παραμένουν εκτός φορολογικών υποχρεώσεων.


- Πώς ορίζετε τις κατώτερες εισοδηματικά ομάδες;

Θα επαναφέρουμε το αφορολόγητο των 12.000 ευρώ, θα βγάλουμε από τον φόρο ακίνητης περιουσίας τα νοικοκυριά που έχουν περιουσία κάτω από 200.000 ευρώ και μια σειρά από ...

Πρόσφατα περιεχόμενα

Recent Posts Widget