Over My Dead Body! (μάχες αρχών στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ)

γέλα παλιάτσο...

(εδώ)

Ο Αλαβάνος και η Λερναία Τσίπρα

της kassandras

Τέσσερα αιχμηρά σχόλια από το tvxs για την φαρσοκωμωδία υποψηφιοτήτων του ΣΥΡΙΖΑ:

Από Mightyl

«Λοιπόν, ο Αλαβάνος εξέφρασε την επιθυμία να είναι υποψήφιος περιφερειάρχης πριν κανένα 6μηνο. Απο τότε υπήρχε μια εκστρατεία υπονόμευσης της υποψηφιότητας, ένα καλοκαιρινό όργιο ονοματολογίας προερχόμενο από διαρροές της ηγεσίας του ΣΥΝ. Απανωτές χυλόπιτες έφεραν σαν ύστατη λύση Αντι-Αλαβανικου υποψηφίου τον Μητρόπουλο, έναν τηλε-εργατολογο, στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Μετά από την σύγκρουση η πλευρά του ΣΥΝ πρότεινε αντι-Μητρόπουλο τον Γλέζο (αίσχος και μόνο η σκέψη ένα σύμβολο να είναι η "αλλαγή" ενός τηλεαστερα), ο οποίος αρνηθηκε και τάχθηκε με την πλευρά Αλαβάνου. Μετά από αυτά πέφτει η πρόταση Βαλαβανη από την Μαρία Φραγκιαδάκη.
Έχουμε δηλαδή μια ξεκάθαρη ΘΕΣΗ Αλαβάνου και ένα ξεκάθαρο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΩΛΟΠΑΙΔΙΣΜΟ του Αλέξη Τσίπρα που ΔΕΝ απαντάει πολιτικά, αλλά με πυροτεχνήματα ονομάτων, εκθέτει από την Σακοράφα και τον Γλεζο μέχρι το Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης (Τσακνης κλπ). Γίναμε θεατές του ορισμού της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ του Αλέξη Τσιπρα και της ομάδας του.
Πλέον η λύση είναι μια και την είπε με γλαφυρό τρόπο ο Γλεζος:
ΑΛΕΞΗ ΔΩΣΕ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΠΙΣΩ»
Από Stathas
«1. Προς μελη του ΣΥΝ...
θυμηθείτε ότι η ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ πτέρυγα προβλέποντας το δράμα ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είχε προτείνει απεμπλοκή του ΣΥΝ από το συμμαχικό σχήμα που οδηγούσε στην ατελείωτη ιντριγκα.ΚΑΘΑΡΗ ΚΑΙ ΤΙΜΙΑ ΘΕΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ Η ΖΩΗ.
2.Προς μελη συνιστωσών ΣΥΡΙΖΑ....
Απο την ώρα που με τη ρήξη στο συνέδριο του ΣΥΝ η ηγετική ομάδα της Κουμουνδούρου αποφάσισε τη διατήρηση και ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ,τοτε είναι απολύτως παράλογο το βέτο στην υποψηφιότητα Αλαβανου.Και μάλιστα με αυτό τον ψυχαναγκαστικό τρόπο.
3.Προς συντρόφους του χώρου....
Αν η πολιτική αντιπαράθεση μέσα στην αριστερά παύει να είναι πολιτική(ακόμα και με την ανανεωτική πλευρά-σήμερα Δημ.Αριστερα) και γίνεται προσωπικό ξεκατίνιασμα τότε δεν υπάρχει μέλλον.
4.Απαραιτητο σχόλιο.
Οι προτάσεις του Τσιπρα για Αλαβάνο στο δήμο είναι απόλυτη ντροπή για τη πολιτική ηθική του Τσιπρα καθώς και η πρόταση για Βαλαβανη είναι μια τεραστία υποκρισία..........»
Από Vitami
«Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πήγαινε άλλο φαινόταν εδώ και αρκετό καιρό. Το παράξενο όμως ήταν αντί ο Συνασπισμός στο τελευταίο του συνέδριο να επικεντρωθεί στην δικιά του ενότητα είχε σαν σύνθημα την ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ! Τα προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ ξεκινούν γιατί πολύ απλά δεν έχει λόγο πολιτικής ύπαρξης. Το ίδιο ακριβώς όμως πρόβλημα το έχει και ο ΣΥΝ που χωρίς τους ανανεωτικούς (άσχετα αν δεν το παραδέχονται πολλοί) δεν είναι τίποτα άλλο από μια κακή παραλλαγή του ΚΚΕ. Ο κόσμος λοιπόν που θέλει να ρίξει μια ψήφο αντίδρασης θα την ρίξει στο ΚΚΕ αφού είναι το κύριο και σταθερό κόμμα αντίδρασης. Ο Συν μέχρι την αριστερή κολοτούμπα του Αλαβάνου απευθυνόταν σε ένα διαφορετικό κοινό πολύ πιο ψαγμένο και πολιτικοποιημένο. Τώρα φαίνεται να τραβά τον δρόμο του λαϊκισμού και της στείρας αντίδρασης. Αυτό το έχουν καταλάβει και οι ίδιοι και προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν ένα υποψήφιο από το ΠΑΣΟΚ ώστε να μπορέσουν να διαφοροποιηθούν από το ΚΚΕ. Η Επιλογή του Μητρόπουλου ήταν όμως η χειρότερη επιλογή Πασόκου που θα μπορούσαν να κάνουν. Μια επιλογή που ούτε θα έπαιρνε σχεδόν τίποτα από το ΠΑΣΟΚ και θα δημιουργούσε πολλά προβλήματα στον ΣΥΡΙΖΑ.
Το πρόβλημα του ΣΥΝ πέρα από καρεκλοκενταυρικό είναι κυρίως υπαρξιακό. Αν δεν ξεκαθαρίσει τι είναι και τι θέλει δεν πρόκειται να ξεφύγει από την μιζέρια και την απομόνωση.»

Από iskra

«Γιατί αφού σύμφωνα με τον Τσίπρα, ο Αλαβάνος είναι καλός για τον ΣΥΡΙΖΑ στο δήμο Αθήνας, δεν είναι καλός για την περιφέρεια? Και επίσης που θα γίνει δημοψήφισμα για το μνημόνιο? στην Αθήνα ή στην περιφέρεια?
Εγώ πάντως δεν νομίζω ότι το πρόβλημα είναι προσωπικό Τσίπρα-Αλαβάνου. Το πρόβλημα είναι πολιτικό: ο Αλαβάνος, καλώς η κακώς, θεωρείται "ακραίος" τόσο στην κοινωνία όσο και από τους εχθρούς (ΜΜΕ, κυβέρνηση κλπ). Ο ΣΥΝ το έχει "μπετονάρει" το μαγαζί, δεν μπορεί να φοβάται πια ότι μπορεί ο Αλαβάνος να τους διαλύσει το κόμμα. άλλο φοβάται: ότι θα πέσει στο στόμα των πρετεντέρηδων ότι υποστηρίζει "αριστεριστές" κλπ. Και προφανώς δεν έχει καμιά διάθεση να ξεκολλήσει από την "προγραμματική αντιπολίτευση"...»

Ο Συνασπισμός οριστικά στο καναβάτσο της πολιτικής

ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΜΑΧΗ (μετά και την δεύτερη άρνηση από τον πρόεδρό του της πρόσκλησης του Προέδρου της Δημοκρατίας για την σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών)

Έχει και η γελοιότητα τα όριά της. Προχθές ο Αλέκος Αλαβάνος πρότεινε να αποχωρήσει η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ από την βουλή μέχρι να πέσει η κυβέρνηση και να γίνουν εκλογές. Αποτέλεσμα; Ο Αλέξης Τσίπρας αρνήθηκε να πάει στην σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών παρασύροντας έτσι σε αποχή και την Αλέκα Παπαρήγα.

Τι μένει τώρα στον αντίπαλό του σε αυτήν την ιδιότυπη και τραγική αντισυστημική διελκυστίνδα που έχει στείλει στο περιθώριο την όποια αριστερή παρουσία και έχει εξευτελίσει τον αριστερό λόγο;

Μα να κηρύξει μεθαύριο στην συγκέντρωσή του στο Σπόρτινγκ το ...τρίτο αντάρτικο.

Όχι τίποτα άλλο αλλά έτσι θα χαλάσει και το ...έκτακτο συνέδριο του Αλέξη! Αφού έτσι πλέον δουλεύει το πράγμα...

Την τιμή της αριστεράς έσωσε ξανά η ανακοίνωση της ανανεωτικής πτέρυγας του Συν. Ως πότε παλικάρια, όμως...

Η ιστορία καλεί την Αριστερά μέσω του .....

από το ιστολόγιο Μη μαδάς τη μαργαρίτα

H ιστορία καλεί την Αριστερά. Εκείνη κωφεύει και τότε ο Μωυσής ανεβαίνει και παίρνει από τα χέρια της τις 10 εντολές. Κατεβαίνοντας, περνά από την ΕΣΗΕΑ και τις ανακοινώνει στον περιούσιο λαό του. Κάποιοι που τολμούν να διερωτηθούν, προπηλακίζονται και δικαίως ως βέβηλοι. Σε ιστορικές στιγμές για την Ιστορία, την Αριστερά και την Πατρίδα δεν είναι να ρωτάς, είναι να τρέχεις.

Δημοψήφισμα, λοιπόν, για την ανατροπή, την κατάργηση, του Συμφώνου Σταθερότητας. Με ποιο ερώτημα, η Ιστορία δεν μας είπε. Δηλαδή να εγκαταλείψει η Ελλάδα το Ευρώ και να επαναφέρει το εθνικό νόμισμα, φαντάζομαι. Και γιατί δεν το λέει ανοικτά; Και τότε τι θα γίνει;

Θα βρει το κράτος λεφτά να δώσει στους αγρότες για να συνεχίσουν να παράγουν κακής ποιότητας σιτηρά, μπαμπάκι, καλαμπόκι, οι τιμές των οποίων πέφτουν διεθνώς ενώ τα έξοδα ανεβαίνουν;

Θα αντιστραφεί η φθίνουσα πορεία της βιομηχανίας, που παράγει χωρίς προδιαγραφές και χωρίς έλεγχο, προϊόντα αμφίβολης ποιότητας που δεν έχουν εξαγωγικό ενδιαφέρον;

Τα 132, 8 δις € που χρωστάνε οι επιχειρήσεις, τα 119δις € που χρωστάνε τα νοικοκυριά, τα 3,1δις € ακάλυπτες επιταγές θα εξαφανιστούν ή τέλος πάντων θα τακτοποιηθούν;

Ως άλλες αμαρτωλές ΠΑΕ, θα αλλάξουμε μήπως όνομα και θα μας χαριστούν τα δις που χρωστάμε ως χώρα που κανείς δεν ξέρει πόσα είναι; Ή μήπως τα κοράκια του διεθνούς κεφαλαίου θα συνεχίζουν να μας δανείζουν με χαμηλότερα επιτόκια;

Η χώρα, η πατρίδα, η εκλεκτή της Ιστορίας δεν είναι μόνη της στο κόσμο, έχει χρέη και πιστώσεις, έχει πρόβλημα. Δεν της το δημιούργησαν οι άλλοι , οι κακοί, οι άρπαγες. Το πάλευε 20 χρόνια μόνη της, αργά αλλά σταθερά, μέχρι που αυτό έσκασε και τα κοράκια έρχονται για να φάνε ότι απομένει. Δεν είναι εκδικητικός ο καπιταλισμός, έχει κανόνες και αν τους παραβείς σε κατασπαράζει για να αναπαραχθεί.

Υπάρχουν τρία τουλάχιστον σενάρια για την έξοδο από την κρίση.

Να κάνουμε αυτά που διατάζουν τα γεράκια της ΟΝΕ. Περικοπή δημοσίων δαπανών, μείωση επιδοτήσεων και έτσι περιορισμό του δημόσιου χρέους. Το αποτέλεσμα στην κρατικοδίαιτη οικονομία μας πιθανόν να είναι πιο βαθιά ύφεση, μείωση της ενεργού ζήτησης, ανεργία, φαινόμενα που ήδη βιώνουμε.

Να κρατήσουμε σταθερές τις δαπάνες, να περιορίσουμε τη σπατάλη, να δοθούν δίκαιες κοινωνικές παροχές και να απαιτήσουμε γενναία χρηματοδότηση από την ΕΚΤ. Κανείς στο Βορρά δεν θέλει να φύγει η Ελλάδα από την ΟΝΕ ή να χρεοκοπήσει. Αν συμβεί αυτό θα αποσταθεροποιήσει όλη την Ευρωζώνη, θα προκαλέσει την έξοδο και άλλων χωρών (Πορτογαλία, Ισπανία), κατάρρευση χρηματιστηρίων. Όλες οι φούσκες θα αρχίσουν να σκάνε μαζί. Οι μεγάλες τράπεζες στις ΗΠΑ απαίτησαν και πήραν κρατική βοήθεια χωρίς να αυτοπεριοριστούν. Έχει όμως η κυβέρνηση το ανάστημα ενός τέτοιου τσαμπουκά; Και αν γίνουν έτσι, ποιο είναι το επόμενο βήμα ώστε να μην επαναληφθεί η δυσβάσταχτη συσσώρευση χρεών;

Γυρνώντας πίσω στη δραχμή τι κάνεις; Έχεις δυνατότητα να υποτιμήσεις το νέο σου νόμισμα και να κερδίσεις από τις εξαγωγές και τον τουρισμό. Αλλά ποιες είναι οι εξαγωγές της Ελλάδας και πως πιστεύετε ότι μπορούν να αυξηθούν ώστε να έχουμε κέρδος. Ο τουρισμός πάλι δεν έχει πρόβλημα μέσα σε ένα περιβάλλον διεθνούς κρίσης; Πως γίνεται η μετάβαση, τι γίνεται με την επανατίμηση των χρεών; Πληθωρισμός, άνοδος επιτοκίων, επιστροφή στην προ ΟΝΕ εποχή. Μπορεί κανείς να παρουσιάσει ένα μοντέλο μιας τέτοιας διαφυγής και το περιβάλλον στο οποίο θα αναγκαστούμε να ζήσουμε; Μήπως είναι καλύτερη μια ΟΝΕ με νόμισμα δύο ταχυτήτων αφού οι διαφορές μεταξύ των χωρών είναι τεράστιες;


Όλα αυτά τα ερωτήματα ταλανίζουν τη διεθνή κοινότητα, πλούσιους και φτωχούς, αριστερούς και δεξιούς και οι απαντήσεις μόνο απλές δεν είναι.
Με τι άνεση όμως βγαίνει ο εκλεκτός της Ιστορίας και καλεί σε αγώνα για δημοψήφισμα;
Πως μιλά για οικονομία χωρίς να αναλύει, να δικαιολογεί, να αποδεικνύει και να προτείνει συγκεκριμένες λύσεις αν βέβαια τις έχει;
Με ποια τεχνογνωσία μιλά και ποιες είναι οι αναφορές του;
Πως γίνεται με αναφορές για «εκδικητικά κεφάλαια» να κάνουμε μαθηματικά;
Από πού προκύπτει «ανόρθωση, αναγέννηση και σοσιαλισμός» και τι σημαίνουν αυτά για την καθημερινότητα του λαού;
Και αν δεν μαζευτούν οι υπογραφές, ή χάσουμε το δημοψήφισμα, τι γίνεται παρακάτω;

Δυστυχώς για άλλη μια φορά ο νέος Μωυσής παίζει το παιχνίδι της προσωπικής του προβολής, και της αξίωσης να ηγηθεί ευρύτερου σχήματος, χωρίς όμως αξιόπιστη πρόταση. Ταυτόχρονα μόνιμοι παράγοντες της «Αριστεράς» προβάλουν αυτόν που το είδε Μεσσίας για να ηγεμονεύσουν στο μικρό τους κόσμο, με κέρδος τι; Το αδειανό πουκάμισο του ΣΥΡΙΖΑ; Αξίζει τον κόπο τόσος ευτελισμός;

Ως εδώ ήταν σύντροφε Αλαβάνο... Η Αριστερά δεν υπάρχει για να παίζει με τα συναισθήματα και τις ανάγκες του κόσμου αλλά για να έχει αποτελέσματα!

Ένας Προφήτης, μα τι Προφήτης..!

Είπε ο Αλέκος Αλαβάνος στην πολυαναμενόμενη (επιτέλους πολιτική) τοποθέτησή του στην χθεσινή Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ: "Για τελευταία φορά: Γνωρίζω ότι κανείς άλλος μέσα στην αίθουσα δεν έχει τόση ευθύνη όσο εγώ. Για πρωτοβουλίες μετά τις εκλογές του 2007. Για την υποτίμηση των μηχανισμών."

Αυτό για κάποιους ακούγεται ως αυτοκριτική. Για άλλους όμως δεν είναι παρά μια ακόμη υπεκφυγή.

Θυμίζω ότι αυτό που είχε αρχίσει να υλοποιείται το 2007 ήταν μια στροφή του Συνασπισμού στην κοινωνία και μια ενωτική εμφάνιση του δεύτερου ΣΥΡΙΖΑ. Και ποιος έχυσε αμέσως μετά την καρδάρα με το γάλα;

Οι πρωτοβουλίες

Το στυλ του Α.Α., ενώ συχνά είναι μεγαλοφυές εμπεριέχει ένα πολύ επικίνδυνο στοιχείο: είναι καθαρά ατομικιστικό με το στίγμα της αυθεντίας έντονο μέσα του. Έτσι αναιρούνται στην πράξη όλα τα πιθανά οφέλη από το χάρισμα της στιγμιαίας σύλληψης της (πολιτικής) στιγμής.

Έτσι και η ανάγκη για "Το πλατύ άνοιγμα στη νεολαία και τα πρωτοποριακά της στοιχεία" μεταφράστηκε σε αιφνιδιασμό με την παραίτηση του Α.Α. από την ηγεσία του ΣΥΝ και την προώθηση με συνοπτικές διαδικασίες του Αλέξη Τσίπρα στην θέση του Προέδρου του ΣΥΝ. Ο Α.Α. πέτυχε σε αυτόν του τον αιφνιδιασμό (όπως και στον προηγούμενο της δικής του υποψηφιότητας) γιατί έχοντας συλλάβει καλά την συγκυρία έπιασε τους υπόλοιπους στο ύπνο.

Πέτυχε λοιπόν αλλά εις βάρος πολλών πραγμάτων:

Κατ΄αρχήν δεν υπήρξε καμία προετοιμασία και ωρίμανση της ιδέας. Ούτε όμως και συλλογική κατάκτησή της και επεξεργασία από την ηγεσία και τα μέλη του Συνασπισμού. Ο ίδιος ο Τσίπρας ζήτησε ένα χρόνο αναβολή για να προετοιμαστεί και πήρε την απάντηση "ή τώρα ή ποτέ".

Τι χάσαμε λοιπόν; Χάσαμε την συνέχεια, χάσαμε την συλλογικότητα και αυτές οι απώλειες σε καθοριστικούς τομείς έκαναν όλην την Αριστερά ευάλωτη στις επιθέσεις που ακολούθησαν τα αναμενόμενα λάθη μιας άπειρης ηγεσίας...

Κάθε θαύμα τρεις ημέρες που λέει και ο λαός.

Ο Α.Α. έχει το σύνδρομο του "τρελού καλλιτέχνη" που μπορεί να είναι ατομικά μεγαλοφυές αλλά δεν συνάδει με συλλογικότητες. Κι όπως μας λέει η ιστορία του ουδέποτε υπήρξε ιδιαίτερα συλλογικός.

Οι πρωτοβουλίες του λοιπόν μετά τις εκλογές του 2007 έγιναν μπούμερανγκ για την απροετοίμαστη Αριστερά και τον λόγο, ο Α.Α., δεν φαίνεται ακόμη να τον συνειδητοποιεί λόγω της εμπάθειας που έχει αναπτύξει με συγκεκριμένα πρόσωπα : δεν έφταιγε η σύλληψη της ιδέας, έφταιγε η πεισματικά ατομικιστική εφαρμογή της με καταπάτηση κάθε συλλογικότητας και συνέχειας.

Τι μας κληροδότησε ακόμη αυτή η μέθοδος; Την νέα άνθιση των μηχανισμών...

Οι μηχανισμοί

Μαζί με την ανεξέλεγκτη προώθηση μιας μη έτοιμης νέας ηγεσίας (για να δέσει επικοινωνιακά η ιδέα;) μας "κατσικώθηκε" στον Συνασπισμό εν ονόματι της νεολαίας και μια ολόκληρη παρέα άγνωστων και άπειρων αριστεριζόντων των αμφιθεάτρων, που αυτοχρεώθηκε την εφαρμογή της "αριστερής στροφής" μέσα στο κόμμα.

Με τις πλάτες της νέας ηγεσίας δημιούργησαν έναν καινούργιο μηχανισμό, έβαλαν τους ανθρώπους τους στα πόστα, έκαναν επαγγελματικά στελέχη ακατάλληλα άτομα με μόνο κριτήριο την πίστη στην "ομάδα" και στην συνέχεια επιδόθηκαν, προεξάρχοντος του τότε εκπροσώπου τύπου, σε επιθετικό καθεστωτισμό απέναντι στους παλαιότερους ακόμη και της μητρικής τους τάσης.

Δεν πρόκειται λοιπόν για "υποτίμηση των μηχανισμών" αλλά για δημιουργία των καταλληλότερων συνθηκών για ανεξέλεγκτη άνθιση των μηχανισμών και μάλιστα σε ένα κόμμα που έκανε καιρό να αφομοιώσει κάποιες (έστω παραλυτικές κάποτε, αλλά κάποιες...) ισορροπίες.

Και νάταν μόνον αυτό;

Μαζί με την εγκατάσταση των νεοκομσομόλων στον Συνασπισμό, ήρθε και η Δυαρχία, σύστημα καθαρής έμπνευσης Α. Αλαβάνου. Μια νέα πραγματικότητα στα μέτρα του που έμοιαζε λογική στους άπειρους ( "εγώ αντιπολίτευση, εσύ ανανέωσε το κόμμα...") αλλά δυσοίωνη σε όσους γνώριζαν... εκ πείρας, τι σημαίνει κάτι τέτοιο.

Και σήμαινε, εκτός από την σύγχυση στην κοινωνία, άνθιση νέων μηχανισμών.

Την φορά αυτή μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ:

οι συνιστώσες ένιωσαν ότι ξαφνικά έχουν τον άνθρωπό τους, την δική τους ηγεσία απέναντι στην παραδοσιακή του Συνασπισμού και τους μπήκαν ιδέες επικράτησης και ελέγχου του συμμαχικού σχήματος.

Και δεν είναι να σου μπουν ιδέες: αμέσως άρχισαν οι προετοιμασίες για την αυτονόμηση του ΣΥΡΙΖΑ με την μετατροπή του σε κόμμα, με τις ευλογίες αρχικά και της ομάδας των νεοκομσομόλων του ΣΥΝ, που είδαν σε αυτήν την προοπτική την ευκαιρία να στριμώξουν άσχημα ανάμεσα στους αριστεριστές φίλους τους, τους ανανεωτικούς και να τους εκδιώξουν κακήν κακώς από το "μαγαζί" τους.

Από τότε λοιπόν, βασανιζόμαστε από την εσωστρέφεια της διαπάλης των μηχανισμών, τις χωρίς αρχές συμμαχίες και την πλήρη πολιτική σύγχυση σε επίπεδο θέσεων με αποτέλεσμα την γνωστή εκλογική συρρίκνωση και την ακύρωση της όποιας προοπτικής "αλλαγής του τοπίου".

Δεν είναι λοιπόν αυτοκριτική αυτή του Α.Α., μόνο καθαρή αποφυγή των ευθυνών του.

Και κυρίως πρόκειται για άρνηση συνειδητοποίησης του μείζονος: ότι το στυλ Αλαβάνου διέλυσε και απαξίωσε κάθε συλλογικότητα στην Αριστερά, έφερε τους μηχανισμούς και τους ηγετίσκους στα πράγματα, απαξίωσε την συνέπεια και συνέχεια στις πολιτικές της επεξεργασίες και - το χειρότερο -μετά από ένα διάστημα ελπίδας την έκανε και τελείως ανυπόληπτη ως εναλλακτική λύση.

Οι πολιτικές θέσεις του Α.Α.

Με αυτές δεν βλέπω λόγο να ασχοληθεί κανείς. Είναι τελείως παιδαριώδεις παρά τον ποιητικό και προφητικό οίστρο που τις συνοδεύει. Αριστεριστής στα γεράματα ρε Αλέκο; Αντισυστημικός εσύ που είσαι ένα σύστημα μόνος σου; Πάλι παίζεις με τις επιθυμίες του κόσμου, αυτήν την φορά των ανένταχτων του ΣΥΡΙΖΑ για να επιστρέψεις κάποτε εν δόξει και τιμή;

Ως εδώ λοιπόν σύντροφε Αλέκο.

Η Αριστερά δεν είναι παιχνίδι στα χέρια παικτών, όσο ταλαντούχοι κι αν είναι, δεν είναι αντικείμενο προσωπικών εμπνεύσεων ούτε όχημα ατομικής δικαίωσης.

Μας κληροδότησες με τις παλινωδίες σου μια ζοφερή κατάσταση από την οποία θα βγούμε δύσκολα και επώδυνα, εάν και εφόσον μπορέσουμε να επουλώσουμε τα τραύματα στην συλλογικότητα που προκάλεσαν οι "πρωτοβουλίες" σου - πράγμα στο οποίο προφανώς δεν επιθυμείς να συμβάλλεις, αντίθετα προκαλείς και νέα...

Καληνύχτα λοιπόν και καλή τύχη - γιατί η υπόθεση ανανέωσης της Αριστεράς θα συνεχιστεί και χωρίς εσένα.

Από αναχωρητής προφήτης;

Ο Αλέκος Αλαβάνος έφερε την αριστερά στο προσκήνιο δίνοντας το προσωπικό του στυλ στις εντυπωσιακές κινήσεις αντιπολίτευσης στην ΝΔ.

Αρνήθηκε ως "κάθοδο στον Άδη" οποιαδήποτε συζήτηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ.

Άνοιξε τον δρόμο στην εσπευσμένη άνοδο στην ηγεσία του Συνασπισμού της ομάδας περί τον Αλέξη Τσίπρα.

Κατήγγειλε την ομάδα αυτή και παραιτήθηκε μετά την ήττα των ευρωεκλογών.

Αναίρεσε για λίγο την παραίτηση κατ΄απαίτηση των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Εξαφανίστηκε προεκλογικά.

Επανεμφανίστηκε σε παρουσίαση βιβλίου πρόσφατα δηλώνοντας ότι το αποτέλεσμα των βουλευτικών ήταν ήττα για την αριστερά...

Κι εκεί που όλοι περιμένουμε να μας τα κάνει λιανά επιτέλους, να μας εξηγήσει γιατί και πως, γιατί έσπρωξε αιφνιδιαστικά τους άπειρους και επιρρεπείς στον αριστερισμό νεολαίους στην κομματική εξουσία, γιατί μετά μετάνοιωσε και παραιτήθηκε, γιατί προτίμησε τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ από το κόμμα του, ποιους εννοεί στις ομάδες και τα παράκεντρα αποφάσεων που κατήγγειλε τον Ιούνιο, και τι προτείνει για την συνέχεια ... εκείνος στρίβει δια των παραινέσεων.

Το "μέλος του ΣΥΡΙΖΑ" όπως θέλει να τον αποκαλούν λοιπόν θα κρατήσει τα χαρτιά του κλειστά και θα μας απευθύνει τις δέκα εντολές ή τις επτά παραινέσεις από το αναχωρητήριό του στην Πεντέλη;

Είπε άλλωστε στην προηγούμενη παρουσίαση, ποιητική αδεία: "και γιατί να μιλήσω;"

Γιατί το χρωστάς Αλέκο στους ανθρώπους που σε στήριξαν, σε όσους σε εξέλεξαν στην προεδρία ενός κόμματος και ψήφισαν με εμπιστοσύνη περισσότερο παρά με κρίση τις προτάσεις σου.

Το χρωστάς στην αριστερά γιατί με τις κινήσεις σου της κληροδότησες μιαν άπειρη ηγεσία που τρέχει στα ιδιαίτερα και μια νεοσταλινική ομάδα που έχει κοντέψει να βουλιάξει την ανανεωτική αριστερά στα απόνερα του αριστερισμού.

Για όλα αυτά και άλλα πολλά δεν δικαιούσαι να το παίζεις ούτε Πυθία ούτε ο Κόκκινος Προφήτης.

Άσε τα μισόλογα και τις βολικές γενικότητες και τοποθετήσου!

Ύστερα κάνε ότι νομίζεις...τότε πια θα το δικαιούσαι!

Ακολουθεί το κείμενο της ομιλίας του* στην Θεσσαλονίκη:

Παρουσίαση της «Μεγάλης Εποχής» της Νάντιας Βαλαβάνη στη Θεσσαλονίκη

ΕΠΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, 20-11-2009, Α. Αλαβάνος:

Ο Καρλ Μαρξ έγραψε τρεις τόμους, πάνω από 1500 σελίδες για το «Κεφάλαιο». Άλλες τόσες για τις « Θεωρίες για την υπεραξία». Πάνω από 40 τόμους είναι τα Άπαντα του ιδίου και του Ενγκελς. Και δεν θα βρει κανείς στα Άπαντα ένα ολοκληρωμένο βιβλίο- ανάλυση για τον Σοσιαλισμό.

Αυτή η προσέγγιση – να μιλάς για το αύριο μέσα από το σήμερα κι όχι κατευθείαν για το ίδιο το αύριο - έχει σφραγίσει σε μεγάλο βαθμό την πρόδρομη αριστερή σκέψη. Η κριτική στο καπιταλιστικό σήμερα είναι το σπέρμα για ιδέες, προτάσεις, στοχασμούς για το σοσιαλιστικό αύριο. Έτσι αφήνεται ένα μεγάλο πεδίο ελευθερίας, ευθύνης, ευρηματικότητας, έμπνευσης για τον σύγχρονο ή τον μεταγενέστερο αναγνώστη. Όταν η σύλληψη του καινούριου γίνεται εκ των προτέρων, εγχειριδιακά, εγκεφαλικά, στις λεπτομέρειες – κι αυτό το είδαμε στη Ρωσία – τότε αντί να υπάρξει ένα συγκροτημένο πλαίσιο αναδεικνύεται ένα πνιγηρός θεωρητικός εναγκαλισμός που μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο.

Αν αυτή την ανάδυση της θέσης μέσα από την αντίθεση, της πρότασης μέσα από την κριτική, τη συναντάμε συχνά σε οικονομικές αναλύσεις ή σε πολιτικά κείμενα, είναι σχεδόν ο κανόνας στο χώρο της λογοτεχνίας με εξαίρεση τον «σοσιαλιστικό ρεαλισμό».

Σε αυτό τον κανόνα υπόκειται και η ποιητική συλλογή της Νάντιας Βαλαβάνη «Μεγάλη Εποχή». Ελεγεία γραμμένη για το τέλος εποχής του παγκόσμιου σοσιαλιστικού εγχειρήματος του 20ου αιώνα , τότε που βρέθηκε :

«Μέσα από την πιο πικρή

από όλες τις ήττες

παραδομένο στη χλεύη

νικητών και νικημένων

το απελευθερωτικό όνειρο

της ανθρωπότητας»

Υπάρχει μια αίσθηση όπως με τα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής. Μέσα από το μοιρολόγι το γαμήλιο τραγούδι. Μέσα από τον χειμώνα να ξεμυτίζει ντροπαλά η άνοιξη. Μέσα από το αδιέξοδο του σήμερα, ο δρόμος για το αύριο.

Σε ελάχιστη κλίμακα συγκριτικά με το μεγαλοπρεπές θέαμα της πλανητικής σχεδόν σοσιαλιστικής κατάρρευσης, υπαινικτικές προτάσεις και στοχασμοί αυτής της ποιητικής συλλογής συνηχούν με καταστάσεις της αριστεράς του σήμερα στην πατρίδα μας. Γιατί όπως είναι γνωστό στην ποίηση κανείς, ούτε ο ίδιος ο δημιουργός, δεν μπορεί να θέτει περιορισμούς μεγέθους, τόπου ή χρόνου. Η ποίηση είναι πάντα ακραία και εκτός ορίων.

Με αυτή την έννοια ξαναδιαβάζοντας και παρουσιάζοντας για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες τούτο το βιβλίο, εντόπισα επτά πολιτικές παραινέσεις προς την Αριστερά.

Πρώτο : Η αριστερά ως κομματικός σχηματισμός ή ακόμη κι ως πολιτική προσπάθεια δεν είναι παρά ένα μικρό κλάσμα ενός καθολικών διαστάσεων εγχειρήματος. Η πολιτική αριστερά δεν μπορεί να υπάρξει από μόνη της ως σχηματισμός ή είναι ένα κακέκτυπο, ένα φτερό στον άνεμο, μια άγονη, εφήμερη και ανάξια λόγου παρουσία εφόσον δεν συνδέεται οργανικά με την επιστήμη, τη λογοτεχνία, τις εικαστικές τέχνες, τη φιλοσοφία, τον κόσμο των ιδεών. Με λίγα λόγια αν δεν είναι οργανικό στοιχείο μιας πολιτιστικής επανάστασης. Με ακόμη λιγότερα λόγια, με μια λέξη, αν δεν είναι ποίηση. Είναι λάθος αν νομίζει κανείς ότι η μεγάλη προειδοποίηση για την κατακρήμνιση του σοσιαλιστικού εγχειρήματος ήρθε από τον Τρότσκι. Ήρθε από τον Μαγιακόφσκι, με το έργο και την αυτοκτονία του. Η ποίηση , πάντα σχεδόν απούσα, επιμένει να υπενθυμίζει ενοχλητικά στην αριστερά την παρουσία της.

Αφού παραθέτει ένα δίστιχο του Λόρκα : «Το τραγούδι που ποτέ δεν θα πω/ κοιμήθηκε πάνω στα χείλη μου», γράφει η Νάντια Βαλαβάνη, στη «Μεγάλη Εποχή»:

«Λοιπόν, τότε που ξεκινούσαμε εμείς

ωραίοι και αθώοι

διαβάζαμε Λένιν και Μαρξ

αλλά καθόλου W.B. Yeats

« οι αθώοι κι οι όμορφοι

άλλο εχθρό δεν έχουν από το χρόνο»

Δεύτερο : Ο κίνδυνος για την αριστερά είναι κυρίως εντός των τειχών. Ο ζωγραφικός πίνακας που έχουμε από τις πρώτες μεγάλες στιγμές του παγκόσμιου σοσιαλιστικού εγχειρήματος είναι η έφοδος στα Χειμερινά Ανάκτορα. Η αριστερά επιτίθεται να καταλάβει τα τείχη των ισχυρών της αντιπάλων. Αντίστοιχα μπορεί να φαντασθεί κανείς την αριστερά να υπερασπίζεται τα δικά της τείχη. Η μάχη δεν κρίνεται πάντα με το ποιος θα καταλάβει τα τείχη του άλλου , όπως στις ταινίες του Κουροσάβα. Και παγκόσμια και στην Ελλάδα, η αριστερά στάθηκε απέναντι σε πανίσχυρους αντιπάλους, έπεσε όμως γιατί απαξιώθηκε και αποδομήθηκε μέσα στο πύργο της. Εδώ κυριάρχησαν πολλές φορές ιδέες, αξίες, κώδικες του αντίπαλου κόσμου. Αυτό βιώθηκε άλλες φορές με επικό τρόπο, άλλες φορές με την ακύρωση αξιόλογων τοπικών πολιτικών εγχειρημάτων. Αυτό νομίζω ότι συνέβηκε και κατά τη φάση της τελευταίας διακυβέρνησης της δεξιάς στην Ελλάδα, όταν η ενωμένη ριζοσπαστική αριστερά δυνάμωνε αντί να τραυματίζεται από τον αμείλικτο ολοκληρωτικό πόλεμο του συστήματος, τελικά όμως για εσωτερικούς λόγους χάνει τους τρεις μεγάλους στόχους. Την ακύρωση του δικομματισμού. Την αλλαγή των συσχετισμών στην ιστορική αριστερά. Την προσέγγιση της νεανικής πρωτοπορίας που προσχωρεί στον αντιεξουσιαστικό χώρο

Γράφει :

« Χρόνια αργότερα μέσα από διαδικασίες πολυδαίδαλες

συνειδητοποιήσαμε ότι πλησιάζαμε σε κάτι

που θύμιζε επικίνδυνα στειρότητα

-γνωστή, ψεύτικη, καλλιεργημένη

από συνήθεια και στενούς ορίζοντες-

και προπαντός υπεκφυγή

οι καταπιεστές κυριαρχούσαν τελικά

και στο στρατόπεδο των καταπιεσμένων»

Τρίτο : Η αριστερά δεν υποτάσσεται στην επίκληση της καθημερινότητας όπως οι άλλες πολιτικές δυνάμεις. Αυτή η δύναμη των μεγάλων μετασχηματισμών δεν εκπίπτει σε εφήμερες συντεχνιακές δραστηριότητες. Δεν την εκφράζουν οι φευγαλέες ατάκες δευτερόλεπτων χωρίς ίχνη στα δελτία ειδήσεων των ιδιωτικών καναλιών. Αντίθετα μέσα από το μικρό βλέπει το μέγα. Στο καθημερινό φόντο του Πακιστανού που φορτικά πουλάει ένα μπουκέτο με τριαντάφυλλα στο φανάρι διακρίνει τις βρετανικές και αμερικάνικες στρατιές κατοχής, τα χωριά της Νότιας Ασίας που καίγονται , την ακραία φτώχεια του Ισλαμαμπάντ, τα χιλιάδες παιδιά που κατασκευάζουν χαλιά. Και πιο πέρα βλέπει ένα κήπο έξω από τον Άγιο Παντελεήμονα με πολύχρωμες τριανταφυλλιές όπου μεταναστόπουλα και ελληνόπουλα παίζουν κρυφτό και χορεύουν.

Γράφει :

« Εμείς νεαροί γευτήκαμε μια δόση νίκης

καθόλου πλέρια

και κάθε άλλο παρά τελειωτική

Αυτό μας έκανε γενναιόδωρους

και λίγο αφελείς

Η καθημερινότητα απειλεί

να μας συντρίψει»

Τέταρτο : Η αριστερά είναι απλή. Όσο πιο βαθιές οι επεξεργασίες της κι όσο πιο σύνθετη και δύσκολη η πραγματικότητα τόσο πιο απλή οφείλει να είναι. Γιατί αυτή είναι η φύση της. Γιατί η πλατιά επαφή της με την κοινωνία είναι το οξυγόνο της. Γιατί αν είναι αριστερά, δεν της χρειάζονται τα ψέματα, τα προσχήματα, τα επινοήματα, τα σοφίσματα. Ο Λένιν έλεγε απλά : «Σοβιέτ συν εξηλεκτρισμός». Οι Ισπανοί κομμουνιστές και αναρχικοί : “ No Passaran”. Οι αριστερές πρωτοπορίες στο Πολυτεχνείο : «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία». Σήμερα βλέπουμε αυτό το μοναδικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό το απλό αίτημα «μέλη» κι ότι αυτό συνεπάγεται, να εμπλέκεται σε βυζαντινολογίες, σε περιπτώσεις και υποπεριπτώσεις, σε σχέδιο Ανάν, σε μια αργκό ακατανόητη από την κοινωνία, σε κόλπα. Όταν μπορείς απλά να πεις «μέλη» και μαγικά να ανοίξουν διάπλατα τα παράθυρα στον ήλιο.

Γράφει :

«Οι κούφιοι άνθρωποι είναι εδώ…

αποκλεισμένοι σε συσκέψεις, σε συνεργασίες…

δουλεύουνε εντατικά με ντιρεκτίβες

με κανονισμούς, με πλαίσια

να εξασφαλίσουν πλειοψηφίες

μειοψηφίες, συμβιβασμούς

συσχετισμούς δυνάμεων ικανούς

για αποφάσεις που μετά ένα χρόνο

ίσως στερούνται σημασίας»

Πέμπτο : Για την αριστερά η αντίσταση και η ανατροπή, η ρήξη δεν είναι απλοί κανόνες σε ένα στρατηγικό της σχέδιο για μια λαϊκή εξουσία. Είναι κυρίως κώδικες αξιών, κριτηρίων και νοηματοδοτήσεων. Είναι η ικανότητα της αριστεράς να αντιπαραθέτει σε ένα σύστημα ιεραρχήσεων που στηρίζεται στη λογική του εύκολου κέρδους και του ατομισμού τις δικές της προτεραιότητες στη βάση της αλληλεγγύης και της ισότητας. Το σύστημα θέλει τους νέους επιτυχημένους, life style, γιάπι, άνετους, επικοινωνιακούς, survivors. Η αριστερά βυθίζεται μέσα στο βούρκο της κοινωνίας , συναντά αυτούς που φοβούνται, αυτούς που σπάσανε, αυτούς που κλαίνε, αυτούς που είναι μοναχικοί, αυτούς που κάνουν άρνηση, αυτούς που είναι αυτοί και το διαδίκτυο, φτάνει σε χώρους ακραίους σα να βρίσκεται σε ταινίες Αλμοδοβάρ. Έχει τη δική της κοινωνική «Επί του Όρους ομιλία».

Γράφει :

«Εμπρός οι ανεκπαίδευτοι

αστικοί νομάδες

παιδιά των Ρομ

διεθνική πανσπερμία…

Εμπρός του κόσμου οι διχασμένοι

ανάμεσα σ’ αυτά που λαχταρούν

κι αυτό που κάνουν…

Εμπρός της γης οι άσκημοι

οι όχι ιδιαίτερα έξυπνοι και νέοι

οι φτωχοί

οι μετανάστες

οι άρρωστοι

οι ξένοι»

Έκτο : Για την αυτοσυντήρησή μας πρέπει να ζούμε στη γη κι όχι να ονειροπολούμε. Για την αριστερά ισχύει κάτι πολύ διαφορετικό.Η αριστερά για να ζήσει πρέπει να ονειρεύεται. Να σαρώσει τις συνταγές για ρεαλισμό, εκσυγχρονισμό, ευρωπαϊσμό που της επιβάλλουν το σαβουάρ βιβρ του συστήματος. Να συμπυκνώσει στη δράση της και να εκφράσει τα μεγάλα οράματα και τις ουτοπίες από την αρχαιότητα και την Αναγέννηση μέχρι τον Μαρξ και την εποχή μας για ένα πλανήτη φιλίας και ειρήνης. Επειδή μπορούσαν να ονειρεύονται ένα κόσμο χωρίς πόλεμο, βγήκαν στον δρόμο δισεκατομμύρια ενάντια στην αμερικανική εισβολή στο Ιράκ. “Imagine all the people – Living life in peace”. Η ουτοπία δεν είναι φυγή από την πραγματικότητα αλλά όρκος ζωής για την αλλαγή της. Λέει ο Λιούις Μαμφορντ στην Ιστορία των Ουτοπιών : «Τα πράγματα που ονειρευόμαστε, τείνουν συνειδητά ή ασυνείδητα να εξελίσσονται στα πρότυπα της καθημερινής μας ζωής.»

Γράφει :

«Τις νύχτες βλέπω στα όνειρά μου

τους παλιούς συντρόφους μου

σαν τίποτα να μην έχει αλλάξει

ποτέ δεν μου ζητούν τον λόγο για τη ζωή μου

αντίθετα κάνουμε όλα όσα

δεν μπορέσαμε ποτέ

οργανώνουμε εξεγέρσεις και επαναστάσεις

μας κυνηγούν σ’ έρημους δρόμους

και κτίρια φλεγόμενα»

Έβδομο : Αριστερά είναι η ιστορία σε εξέλιξη.. Οι σημερινοί κυρίαρχοι όταν μίλησαν μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης για το «τέλος της ιστορίας» δεν αναφέρονταν μόνο στο μέλλον. Αυτό γρήγορα το εγκατέλειψαν με το Ιράκ, το Αφγανιστάν, την οικονομική κρίση. Αναφέρονται κύρια στο παρελθόν. Γι’ αυτούς κανείς , και ιδιαίτερα η αριστερά, δεν έχει δικαίωμα να έχει ιστορία. Οι σημερινοί ανηλεείς νόμοι τους έχουν τη σφραγίδα της αιωνιότητας και όλοι στο όνομα του ρεαλισμού πρέπει να κινηθούν στα πλαίσια τους. Η αριστερά όταν διαρρηγνύει με θράσος αυτό το ανιστορικό πλαίσιο, όταν ανοίγει τις πόρτες για να εισβάλει η ιστορία ανατρέποντας τις καπιταλιστικές βεβαιότητες ως χάρτινους πύργους, όταν έχει τη δύναμη να βιώνει το παρελθόν, από τον Σπάρτακο μέχρι τους Παλαιστίνιους, μπορεί να είναι υπερήφανη για την υπερηφάνια της και μπορεί να μη ντρέπεται για όσα πρέπει να την κάνουν να ντρέπεται. Σε κάθε εικόνα που βλέπουμε εμείς έχει θέση η ιστορία. Πάνω από τα αγόρια κορίτσια του Δεκέμβρη με φτερά στην πλάτη υπερίπτανται οι παρέες της ΕΠΟΝ, οι εκδρομείς των Λαμπράκηδων, οι φοιτητές στην πύλη του Πολυτεχνείου.

Γράφει :

«ο κήπος μικρός και χωριάτικος

καμμιά αίσθηση κηποτεχνικής

Τα δέντρα δεν είναι περήφανα

χαρακωμένα, χρήσιμα

φέρνουνε πάνω τα σημάδια

από την ιστορία του σπιτιού

Το σκίσιμο στον κορμό της μουριάς

είναι από το μουλάρι που τη δοκίμασε

ακόμα τότε νεαρή.

Οι χαρακιές στα πιο χοντρά κλαδιά

από το σύρμα

που χρόνια ολόκληρα κρατούσε

η μπουγάδα που έσταζε»

*από την ΕΟΣ (Ένωση Οπαδών ΣΥΡΙΖΑ), enosy.blogspot.com

"Ο πρόεδρος του ΣΥΝ ακούει, διαβάζει με προσοχή τις απόψεις των πρώην προέδρων και των ιστορικών στελεχών, αλλά δεν σχολιάζει"

Με Αλαβάνο χθες και Κοροβέση σήμερα, η συζήτηση για τα λάθη της Αριστεράς ξανανοίγει... Ας ελπίσουμε ότι αυτήν την φορά θα γίνει με πολιτικούς όρους

Χθες ήταν η παρουσίαση ποιημάτων της Νάντιας Βαλαβάνη. Σήμερα είναι η εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης για τα 20 χρόνια από την πτώση του Τείχους στις 9 το βράδυ.

Στην πρώτη ο Αλέκος Αλαβάνος, "μέλος του ΣΥΡΙΖΑ", επανέφερε την συζήτηση στα αίτια της ήττας της Αριστεράς στις διπλές φετινές εκλογές απέναντι στον δικομματισμό.

Απόψε ο Περικλής Κοροβέσης θα επαναφέρει με δηκτικό τρόπο το ζήτημα των ευθυνών της Αριστεράς στην δημιουργία του σκανδάλου Siemens, με τις πράξεις της το ΄89.

Το είχαμε πει: καμία επίπλαστη ενότητα στον Συνασπισμό, κανένα μορατόριουμ ανάμεσα στις τάσεις δεν μπορεί να απαντήσει στα καυτά ερωτήματα για τις ευθύνες και τα λάθη της ηγεσίας της. Ούτε καν να τα σκεπάσει...

Αργά ή γρήγορα η συζήτηση θα ανοίξει. Μια συζήτηση που οι μηχανισμοί της Κουμουνδούρου αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι.

Θυμίζουμε ότι η ηγεσία του Συνασπισμού, δεν ασχολήθηκε καν, ακόμα και στην τελευταία συνεδρίαση της ΚΠΕ, με τις αιτίες της συρρίκνωσης ξανά στα ποσοστά του ΄07 μετά την δημοσκοπική άνοιξη. Το μόνο που τους απασχόλησε ήταν η "καταστροφική διαχείριση" της ήττας - όχι η ίδια η ήττα! Επίσης απέρριψαν κάθε σκέψη για συμμετοχή της βάσης με συγκλίσεις αντιπροσωπευτικών σωμάτων (έκτακτο συνέδριο) ή δημοψηφισματικών διαδικασιών για την περαιτέρω πορεία του κόμματος. Δεν είχε σημασία ότι το ζήτησαν 52 νομαρχιακές, εκατοντάδες μέλη, ο πρόεδρος και ο γραμματέας...

Το βαθύ κράτος της Κουμουνδούρου ζει και βασιλεύει.

Τώρα θα εισπράξουν τα επίδικα. Μπορεί ο Κοροβέσης να είναι "αλκοολικός" και ο Αλαβάνος "ψυχοπαθής" αλλά ακούστε στρουθοκάμηλοι και χαμαιλέοντες της Αριστεράς τι λένε... Και απαντήστε πολιτικά! Μπορείτε;

Στο μεταξύ, δείτε μια πρώτη ενημέρωση για τα χθεσινά, εδώ , εδώ και εδώ .

Η ομιλία Αλαβάνου χθες

Προς Αλέκο Αλαβάνο:

Μην πυροβολείτε τον πιανίστα επειδή δεν σας άρεσε το κομμάτι

Ο Αλέκος Αλαβάνος έχει γίνει τελευταία ο σάκος του μποξ για ορισμένους. Είναι παράδοση στην αριστερά και σε αυτό δεν διαφέρει σε τίποτα από το υπόλοιπο πολιτικό σκηνικό, η εφαρμογή του ρητού "δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται".

Ξεχνούν όμως πολλοί ότι ο φαινομενικά εύκολος στόχος σήμερα, ήταν αυτός που με τις πρωτοβουλίες του έφερε για σχεδόν ένα χρόνο την αριστερά στο προσκήνιο, μετά από αμέτρητα πέτρινα χρόνια. Ήταν εκείνος που ενέπνευσε πολλούς με την καλλιέργεια, το ήθος και την πολιτική του τόλμη, κι αυτός ήταν που άνοιξε το πολιτικό παιχνίδι για την Αριστερά, με όποιο ρίσκο. Εξακολουθεί να είναι μια αξιοσέβαστη προσωπικότητα σε όλους τους πολιτικούς χώρους και θα ήταν λάθος να θεωρηθεί οτι δεν θα παίξει σημαντικό ρόλο στις προσεχείς εξελίξεις ..

Έκανε βέβαια και αρκετά λάθη - αλλά μήπως ήταν ο μόνος; Ή μήπως κάποιοι άλλοι δεν έκαναν λάθη επειδή απλά δεν τόλμησαν τίποτα σημαντικό; Ποιός δε άλλος έκανε τόσες φορές την αυτοκριτική του; Προσωπικά δεν θυμάμαι κανέναν!

Απεναντίας δεν ξεχνάμε, ότι οι καταγγελίες του για παρεούλες, κέντρα παραεξουσίας και επικοινωνιακά τρυκ αντί πολιτικής στον Συνασπισμό δεν έχουν ακόμα απαντηθεί από καμία πλευρά...

Ανεξάρτητα λοιπόν από την συμφωνία ή την διαφωνία μαζί του, ειδικά στο θέμα της συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα σε αντιπαράθεση με τον Συνασπισμό ή της εμμονής του στην μη συζήτηση καν με το ΠΑΣΟΚ για δυνατότητες και όρους συγκυβέρνησης, οι απόψεις και η πορεία του είναι πάντα σεβαστές και ενδεικτικές ενός σπάνιου και για την αριστερά ήθους. Ενδεικτική είναι η τοποθέτησή του το Σάββατο στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ:

Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ, 5/9/09

Αλέκος Αλαβάνος:

Καταρχήν να ευχαριστήσω τη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ που μου δίνει το λόγο χωρίς να ‘μαι μέλος της. Δεν είμαι μέλος της Γραμματείας πλέον. Είναι σωστό ότι δεν έχω καμιά ιδιότητα. Από άποψη ιεραρχική είμαι ένα τίποτα. Και μπορώ να σας πω ότι το χαίρομαι αυτό το τίποτα, γιατί νιώθω έναν δεσμό μ’ όλον αυτόν τον κόσμο ο οποίος αγωνιά.

Θέλω να πω ότι όλοι μιλήσαμε και θα πούμε τις εξυπνάδες μας και τις ατάκες μας, εάν, όμως, βάζαμε έναν τίτλο στη σημερινή συνεδρίαση θα ήταν «ο λυγμός του Πάντζα». Ο Πάντζας, ο γιος ενός εξόριστου από την δεξιοκρατία και εξόριστου από το ΚΚΕ μέσα στις φυλακές, έρχεται εδώ και μας λέει κάποια πράγματα και μετά κλείνει μ’ έναν κόμπο και έναν λυγμό. Άρα, ας φτάσουμε στο επίπεδο της αξίας και της ψυχής της Αριστεράς για το πώς θα αντιμετωπίσουμε τα πράγματα.

Εγώ σύντροφοι θέλω να πω ότι δεν είναι το θέμα του επικεφαλής στην πραγματικότητα. Θυμάμαι όταν κάναμε αυτή τη στροφή στο Συνασπισμό, όταν εμφανίστηκα εγώ εδώ στο ΣΥΡΙΖΑ, άπειρος και άσχετος και με συνεχή λάθη κλπ., αλλά με μια προσπάθεια ο Συνασπισμός να δώσει πνοή, να συμβάλλει, να τιμήσει αυτόν τον χώρο, να πάρει πρωτοβουλίες, να κάνει προτάσεις κ.λπ. κανείς δεν έβαλε θέμα προέδρου και επικεφαλής. Ουδείς έβαλε (…). Μπορώ να πω ότι ακόμη κι ο Γλέζος κρατούσε τη βεντάλια κι έκανε αέρα. Ο Μανόλης ο Γλέζος μ’ αυτές τις θέσεις που έχει.

Επομένως, είναι ένα θέμα σύντροφοι του πώς μπορεί κανείς να έχει κατακτήσεις όχι μέσα από διοικητικά μέτρα και από επετηρίδα. Είχα πάρει την πρωτοβουλία να ανανεωθεί το κόμμα με νέους ανθρώπους, ακριβώς για να χτυπήσω τάσεις και τέτοια πράγματα και έρχονται σήμερα και λένε επετηρίδα, υπάρχει επετηρίδα, υπάρχουν νόμοι.

Κανονικά σύντροφοι έπρεπε να μπαίνει ο Συνασπισμός εδώ πέρα και να πηγαίνουμε όλοι στη γωνία. Και να λέμε «τι θα μας πει;». Μπράβο, τι άλλο μπορούμε να κάνουμε; Τι αντιπρόταση μπορούμε να φέρουμε;

Δεν είναι το θέμα του επικεφαλής και δεν έχουμε κανέναν άξιο για επικεφαλής πια. Κανέναν σχεδόν δεν έχουμε. Γιατί όλοι έχουν φθαρεί.

Σύντροφοι το πρόβλημα είναι πώς προσεγγίζουμε τα ζητήματά μας. Κι αν υπάρχει μια αντίρρηση σ’ έναν επικεφαλής είναι γιατί συνδέεται με μια λογική κομματοκρατίας. Συνδέεται με μια λογική τυφλής και απολίτικης επικοινωνιακότητας.

Συνδέεται με μια πολιτική η οποία αποδείχτηκε δέσμια δημοσκοπήσεων, συνδέεται με μια πολιτική που την είδαμε στις ευρωεκλογές, η οποία τι είχε; Να πετά συνθήματα μόνο, χωρίς να στέκονται πουθενά. «Τέσσερις ευρωβουλευτές, θα φέρουμε το καλύτερο αποτέλεσμα εμείς η ηγεσία, τρίτος πόλος» ξαφνικά τρεις μέρες πριν τις εκλογές κ.λπ.

Συνδέεται σύντροφοι με μια απολίτικη και κομματοκρατική αντίληψη και προσέγγιση των προβλημάτων μας. Και δεν το λέω αυτό ως καταγγελία. Το λέω ως μια ευκαιρία να το καταγράψουμε και να προσπαθήσουμε να το περάσουμε, να το ξεπεράσουμε.

Και θα ‘ναι πολύ σημαντικό να κάνει ένα τέτοιο βήμα ο Συνασπισμός. Και θέλω να πω ότι είναι μια από τις τελευταίες συνεδριάσεις που συμφωνώ πλήρως με την τοποθέτηση αντιπροσώπου του Συνασπισμού. Και είναι με αυτή του Παναγιώτη Λαφαζάνη. Πλήρως.

Αν μου πείτε υπογράφεις την τοποθέτηση του Λαφαζάνη, σας λέω, ναι, την υπογράφω. Κι όχι επειδή ξέρω ότι είναι ένας από τους συντρόφους που έχουν κρατήσει και το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ και του Συνασπισμού, αλλά επειδή είπε σωστά πράγματα.

Όμως, Παναγιώτη, οι μικρομεσαίοι, εντάξει θα πούνε, «δάνεια» και «να φύγουν τα 28 δισ. από τις τράπεζες», αλλά τι αξίες βρίσκουν εδώ πέρα; Τι πολιτικές πρωτοβουλίες; Τι αξιοπιστία σ’ αυτό το χώρο; Τι εναλλακτικότητα;

Προσπαθήσαμε να οικοδομήσουμε το 2005 μια εναλλακτικότητα δικιά μας. Ο καθένας έχει προσδιοριστεί σύντροφοι από τις δραστηριότητές του.

Γιατί να μην προσδιορίζεται ο Μπανιάς από τις τοποθετήσεις του στη Βουλή για τα εξωτερικά θέματα; Ποιος μπορεί να πει όχι σ’ αυτά που λέει ο Μπανιάς και να προσδιορίζεται από το αν είναι με τον Τσίπρα ή με τον Αλαβάνο ή πάει μαζί με το Ρούντι ή οτιδήποτε άλλο.

Από ‘κει προσδιοριζόμαστε σύντροφοι. Και αυτό το έχει επιβάλλει ο Συνασπισμός σήμερα, η ηγεσία του Συνασπισμού. Κι αυτό είναι το μεγάλο της λάθος. Βλέπω εδώ πέρα τον Γιάννη Μπάρκα και τον Χρονόπουλο. Είμαι εχθρός τους. Είμαι εχθρός τους σύντροφοι. Στελέχη της ηγεσίας της νεολαίας, ηγετικά στελέχη. Είμαι εχθρός τους. Γιατί έτσι;

Γιατί αυτά λέει η κομματική λογική. Ότι όταν πεις μια διαφορετική αντίληψη που τα στενά και αδιαφανή όργανα δεν την έχουν υιοθετήσει, δεν πρέπει να την ασπαστείς.

Όχι σύντροφοι.

Κι εδώ δεν είναι μόνο η δοκιμασία και η επιλογή για τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι για τον καθένα μας προσωπικά. Και να οικοδομήσετε κι εσείς ως νέοι άνθρωποι την ανεξαρτησίας σας και την επαφή με τη συνείδησή σας και όχι τη γραμμή. Πού θέλω να καταλήξω;

Πιστεύω σύντροφοι ότι ακούστηκαν και μέσες προτάσεις και μέσες λύσεις κ.λπ. Ό,τι κι αν γίνει πια είναι κακό. Έχουμε κάνει πολύ μεγάλη φθορά.

Παρόλα αυτά ,το άλλο τι είναι; Η διάσπαση. Το άλλο τι είναι; Δύο ψηφοδέλτια. Το άλλο τι είναι; Ένα ψηφοδέλτιο με τον άλλο χώρο απογοητευμένο ο οποίος θα περιμένει να χαιρεκακήσει. Αν το ένα ψηφοδέλτιο δεν θα μπει στη Βουλή.

Επομένως, η μέση λύση, η συμβιβαστική λύση. Πάρα πολλές οι προτάσεις που ακούστηκαν. Εγώ τις υποστηρίζω όλες. Απ’ του Νταβανέλλου μέχρι του οποιουδήποτε.

Σύντροφοι, η πρόταση πρέπει να ‘χει ένα στοιχείο: Ότι αμέσως μετά τις εκλογές θα πάμε με δημοκρατικές διαδικασίες σε επιλογή των ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Κι ότι δεν θα επιβληθούνε με διαδικασίες από τα πάνω, κάτι το οποίο το ‘χουμε νιώσει όλοι μας. Αυτή είναι η πρόταση. Θα ήθελα ο Συνασπισμός να εξετάσει αυτή την πρόταση.

Και επίσης εγώ θέτω να δοθεί μια απάντηση από τον Συνασπισμό στη δέσμευση των υποψηφίων ότι θα ακολουθήσουν την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, όπως εκφράζεται σήμερα από τη γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ στα θέματα των μεγάλων επιλογών που θα γίνουν, ανάμεσα στις οποίες η ψήφος εμπιστοσύνης, όχι απλώς η συμμετοχή σε μια κυβέρνηση κεντροαριστεράς, αλλά στα θέματα ψήφου εμπιστοσύνης ή δυσπιστίας στην κυβέρνηση. Εμείς θα θέλαμε μια απάντηση από το Συνασπισμό αύριο –πιστεύω ότι θα ‘ναι θετική- ότι σ’ αυτά τα θέματα υπάρχει πλήρης συμφωνία.

Τι μπορεί να γίνει. Επιλέξτε σύντροφοι, όποια πρόταση θέλετε, όποια θέλετε. Ξαναλέω, είμαστε σε κακό δρόμο πια.

Ας σώσουμε ό,τι μπορούμε να σώσουμε. Επιλέξτε.

Πρότεινα χθες κάποιο άλλο στέλεχος με κύρος και το προτείνω με ανακούφιση. Είπα χτες για παράδειγμα τη Νάντια Βαλαβάνη. Σας προτείνω κάποιο στέλεχος του Συνασπισμού, το οποίο μπορεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη αυτού του χώρου. Λέω μια δικιά μου σκέψη, ο Παναγιώτης ο Λαφαζάνης.

Σας κάνουμε προτάσεις σύντροφοι. Τραβάτε το όλο εγχείρημα σε μια κατάσταση αναξιοπιστίας. Να βρούμε έναν τρόπο ώστε να μην τους κάνουμε τη χάρη, να μην υπάρχουν δύο ψηφοδέλτια, να μην υπάρχει απογοήτευση, να μην υπάρχει πλήρης αναξιοπιστία και να προσπαθήσουμε, έχοντας όμως ως στόχο τη δημοκρατική ανασυγκρότηση και δημοκρατική επιλογή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, να ‘χουμε αυτή την πρoοπτική.